Administratieve detentie is gevangenhouding zonder tussenkomst van een rechter, op grond van een beschikking door de politie of een overheidsinstelling.
Administratieve detentie heeft in het Westen in de regel de vorm van korte perioden van voorarrest. Binnen enkele dagen moet de rechter beoordelen of de gevangenhouding rechtmatig is. In de vreemdelingendetentie kan dat echter veel langer duren. In Nederland toetst een rechter die detentie van illegale, ongedocumenteerde of van criminaliteit verdachte vreemdelingen na zes weken, of als een advocaat bezwaar aantekent na een week of twee.
China
In veel niet-westerse landen is administratieve detentie heel verbreid en kan ze maanden of jaren duren. Zo waren er China in 2006 naar verluidt meer dan 300.000 mensen opgesloten in werkkampen, voor een periode van twee of drie jaar, op last van de politie en zonder dat er een rechter aan te pas was gekomen. In 2013 kondigde de Chinese regering aan het stelsel van ‘heropvoeding door arbeid’ (laojiao) te zullen afschaffen, maar veel vormen van administratieve detentie bleven bestaan.
Andere niet-westerse landen
In het gevangenkamp Guantánamo Bay hielden de VS vanaf januari 2002 meer dan zevenhonderd verdachten van terrorisme gevangen, zonder proces. In 2022 zitten er nog mensen gevangen in Guantánamo. In Franstalige Afrikaanse landen is de garde à vue een vorm van administratieve detentie, dan wel van langdurig voorarrest. Andere landen die Amnesty heeft aangeklaagd voor praktijken van massale en langdurige administratieve detentie zijn onder meer Egypte, India en Israël. De VN kent een Werkgroep voor Willekeurige Detentie.
In administrative detention, a person is held without trial without having committed an offense, on the grounds that he or she plans to break the law in the future. As this measure is supposed to be preventive, it has no time limit. The person is detained without legal proceedings, by order of the regional military commander, based on classified evidence that is not revealed to them. This leaves the detainees helpless – facing unknown allegations with no way to disprove them, not knowing when they will be released, and without being charged, tried or convicted.
In the West Bank (not including East Jerusalem), administrative detention is carried out under the Order regarding Security Provisions. The order empowers the military commander of the West Bank, or another commander to whom the power has been delegated, to place individuals in administrative detention for up to six months at a time, if the commander has “reasonable grounds to believe that reasons of regional security or public security require that a certain person be held in detention”. If, prior to the expiration of the order, the military commander has “reasonable grounds to believe” that the same reasons “still require the retention of the detainee in detention”, he may extend the original order for an additional six-month period “from time to time”. The Order regarding Security Provisions places no limit on the overall time that a person can be held in administrative detention, so the detention can be extended over and over. In practice, this allows Israel to incarcerate Palestinians who have not been convicted of anything for years on end.
Individuals held in administrative detention must be brought before a military judge within eight days – either of the original detention order or of its extension. The judge may uphold the order, reject it, or shorten the period of detention stipulated in it. Whatever decision the military judge makes, both the detainee and the military commander may appeal it to the Military Court of Appeals, and thereafter, to the High Court of Justice (HCJ). Hearings on administrative detention orders are held in camera, and the judges are permitted to set aside ordinary evidence law. In particular, judges may “accept evidence in the absence of the detainee or their counsel and without disclosing it to them”, if they are convinced that disclosing the evidence may “harm regional security or public security”.
Administrative detention of Israeli citizens and residents is carried out under the Emergency Powers (Detentions) Law. Over the years, Israel has used this measure against several Israeli citizens, including settlers. These are isolated cases, and in most of them, the detention lasted a few months. Since Israel “disengaged” from the Gaza Strip in September 2005, it has used the Internment of Unlawful Combatants Law to place Gaza residents under administrative detention. This measure has so far been used in very few cases. The provisions of both these laws are similar in essence to those of the military order that applies in the West Bank.
The Order regarding Security Provisions includes provisions that are ostensibly meant to protect administrative detainees, in keeping with the tenets of international law on this matter, which allow the occupying power to place residents of the occupied territory under administrative detention only in rare, exceptional circumstances. This has not stopped Israel from making extensive use of this measure in the Occupied Territories. Israel routinely uses administrative detention and has, over the years, placed thousands of Palestinians behind by bars for periods ranging from several months to several years, without charging them, without telling them what they are accused of, and without disclosing the alleged evidence to them or to their lawyers. Some of the detainees were under 18 years of age.
During the first and second intifadas, Israel held many hundreds of Palestinians in administrative detention, and the figure crossed the 1,000 mark several times in 2003 (during the second intifada). Yet the widespread use of this extreme measure is not confined to those periods: Since March 2002, not a single month has gone by without Israel holding at least 100 Palestinians in administrative detention.
Moreover, in some cases, the authorities use administrative detention as a quick and easy alternative to criminal trial, rather than to prevent future danger. This occurs primarily when they do not have sufficient evidence for indictment, or when they do not want to reveal the evidence they allegedly possess. This use of administrative detention is absolutely prohibited and totally blurs the distinction between an administrative proceeding that is intended as a prospective, preventive measure, and a criminal proceeding, whose purpose is punitive and retroactive. Israel also exploits this measure to detain Palestinians for their political opinions and for engaging in non-violent political activity.
In addition, the restriction in the Order regarding Security Provisions on the duration of administrative detention is meaningless, as the detention may be extended over and over with no time limit. Such extensions are not rare. At the end of May 2017, for instance, 475 Palestinians were being held under administrative detention in Israel Prison Service facilities. Of these, 128 had been held for six to twelve months, meaning their detention had been extended at least once, and 121 had been held for more than a year, meaning their detention had been extended at least twice.
The military order does require that detainees be brought before a judge, but this does little to prevent abuse of this measure, and the judicial proceedings on administrative detention are mostly a façade of judicial review. In the vast majority of cases, the judges accept the prosecution’s position and approve the detention order.
According to figures provided by the IDF Spokesperson, from the beginning of 2015 to the end of July 2017, 3,909 administrative detention orders were issued. Of these, 2,441 (62.4%) were extensions of existing orders. Only 48 (1.2%) were cancelled by a military court. The remaining detention orders were approved, as follows:
2,953 (75.5%) were approved with no amendments or limitations.
In 390 cases (9.9%), the judges instructed that the orders be shortened, yet placed no limitation on the possibility of renewing them.
In 501 (12.8%) cases, the judges approved the orders, in some cases shortening them, but stipulated that they could only be extended if new information came to light – which, again, would not be disclosed to the detainee.
(Note: The discrepancy between the total number of orders and the number of court decisions appears in the original. Moreover, despite our request, the IDF Spokesperson did not provide B’Tselem with figures concerning the Military Court of Appeals).
Moreover, the judges always accept the prosecution’s demand that the evidence remain confidential for “reasons of national security”. By following this practice, the judges turn the exception provided for in the administrative detention order into a rule that denies detainees any possibility of mounting a defense against the allegations. The secrecy of the evidence prevents detainees and their counsel from examining the quality, veracity and relevance of the information used against them. True, the military judges and the HCJ justices have stated that, given the confidentiality, they must fill the void and act as defense for the detainees. However, this statement is not followed up in practice. In the overwhelming majority of cases, the judges do not ask to see the ISA’s information, do not examine the military prosecution regarding the information that led to the detention, and simply accept the arguments presented to them as fact.
Moreover, in their judgments on administrative detention, the justices of the HCJ have agreed that this is an “extreme” measure that must be used carefully and in rare exceptions only. They agreed it must be used only for prevention and never for punitive purposes, and only when the danger is posed specifically by the person under detention. They also agreed that administrative detention, like all other measures, is subject to the principle of proportionality and therefore must be used only when the alleged danger cannot be prevented through criminal proceedings or an administrative measure that is less injurious to human rights. Nonetheless, the justices have upheld nearly all the administrative detention orders brought before them.
The power to incarcerate people who have not been convicted or even charged with anything for lengthy periods of time, based on secret “evidence” that they cannot challenge, is an extreme power. Israel uses it continuously and extensively, routinely holding hundreds of Palestinians at any given moment. The state makes sure to lend this policy a guise of legality by requiring the courts to review every detention order. In these proceedings, the detainees are represented by counsel; they may appeal the judge’s decision, and the hearings follow procedural and evidentiary rules. However, this is merely a façade of judicial review, as the detainees have no real opportunity to mount a reasonable defense against the allegations. Nevertheless, the courts routinely uphold the detention orders. At the end of the day, the military, the Military Advocate General’s Corps and the State Attorney’s Office, military judges and the justices of the HCJ Court are all complicit in creating this state of affairs.
Met de goedkeuring van een ongekend aantal nieuwe woningen in de illegale Israëlische ‘nederzettingen’ geeft de regering-Netanyahu uitwerking aan haar radicale uitgangspunten. Bijkomende maatregelen kleuren de toekomst nog somberder.
De Israëlische autoriteiten keurden deze week de bouw van 7.157 woningen in de illegale kolonies – ‘nederzettingen’ en ‘buitenposten’ – op de bezette Westelijke Jordaanoever goed. Daarvan kregen er 1.900 definitief groen licht, terwijl 5.257 woningen goedkeuring kregen in de voorlaatste fase van het planningsproces. Hun definitieve goedkeuring is een kwestie van tijd. Het aantal van 7.157 is een record: niet eerder werden in één klap zoveel nieuwe woningen goedgekeurd. Het aantal overstijgt nu al het aantal woningen dat in heel 2022 (4.427) en heel 2021 (3.645) groen licht van de autoriteiten kreeg.
Het besluit is geen verrassing, gezien de beleidsuitgangspunten die het twee maanden geleden aangetreden kabinet-Netanyahu formuleerde. Volgens uitgangspunt nummer 1 heeft ‘het Joodse volk een exclusief en onvervreemdbaar recht op alle delen van het Land Israël’, en zal de regering de kolonisering van al die delen stimuleren, inclusief de bezette Syrische Golan-hoogvlakte en de Palestijnse Westoever, aangeduid met de bijbelse termen ‘Judea en Samaria’.
De nieuwe woningen komen ten goede aan 37 nederzettingen en een vijftal met terugwerkende kracht ‘geautoriseerde’ buitenposten. Ze liggen verspreid over de hele Westoever, blijkt uit een overzicht van Peace Now, de Israëlische waakhond die het illegale koloniseringsproject op de voet volgt. De organisatie berekent dat de uitbreiding neerkomt op een toename van het aantal kolonisten met meer dan 35 duizend; kolonistenhuishoudens tellen gemiddeld ten minste vijf leden. Per 1 januari van dit jaar woonden er volgens Israëls ministerie van Binnenlandse Zaken al 502.991 kolonisten op de Westoever (exclusief Oost-Jeruzalem).
Buitenposten ‘geautoriseerd’
De goedkeuring volgt op het besluit van het Israëlische kabinet van twee weken geleden om tien buitenposten te ‘autoriseren’, ter vergelding van terreuraanslagen door individuele Palestijnen in Jeruzalem. Buitenposten zijn nederzettingen die niet door de Israëlische autoriteiten zijn gepland en goedgekeurd. Ze zijn vaak gesticht door een handvol gezinnen die zich met steun van kolonistenorganisaties in caravans of prefabwoningen op Palestijns land vestigen. Ze zijn niet alleen illegaal onder internationaal recht, zoals de wel geplande nederzettingen, maar ook onder Israëlische wetgeving
Tegen buitenposten worden doorgaans dan ook ontruimings- of sloopbevelen uitgevaardigd, vaak onder druk van Israëlische mensenrechtenorganisaties. Daar blijft het echter bij; slechts bij hoge uitzondering worden buitenposten daadwerkelijk ontmanteld. In de praktijk kunnen ze doorgroeien en worden ze op zeker moment aangesloten op het elektriciteitsnet, de waterleiding en andere infrastructuur.
De tien ‘gelegaliseerde’ buitenposten, waarvan sommige al meer dan twintig jaar geleden werden gesticht, voldoen volgens Peace Now naadloos aan dit beeld. Ze liggen alle geheel of gedeeltelijk op particulier Palestijns land en tegen vrijwel alle woningen zijn lang geleden sloopbevelen uitgevaardigd. Drie van de tien liggen bovendien geheel of gedeeltelijk op militaire oefenterreinen (‘firing zones’), waar de Palestijnse bevolking plaats dient te maken voor het Israëlische leger.
Het meest schrijnende voorbeeld daarvan is de buitenpost Avigayil, die gedeeltelijk in de beruchte Firing Zone 918 ligt, waar duizend inwoners van acht Palestijnse dorpen met deportatie worden bedreigd – zie ook onze petitie. Terwijl de autochtone Palestijnse bevolking dient te vertrekken wegens ‘illegale vestiging op een militair oefenterrein’, wordt de illegale Israëlische buitenpost Avigayil op datzelfde oefenterrein door Israël ‘gelegaliseerd’.
Vijftien nieuwe nederzettingen
Samen met de vijf nu geautoriseerde buitenposten sticht Israël in feite 15 nieuwe nederzettingen in bezet Palestijns gebied, schrijft Peace Now. Dat is des te ernstiger daar de buitenposten fors mogen uitbreiden; in meerdere gevallen is sprake van een verveelvoudiging van het aantal inwoners. De Israëlische gewoonte, ook nu toegepast, om de buitenposten als ‘nieuwe wijken’ aan bestaande nederzettingen toe te voegen – een door ons vaker beschreven fenomeen – is volgens de organisatie louter bedoeld om dit feit te maskeren. In veel gevallen liggen de buitenposten kilometers verwijderd van de nederzettingen waarvan zij zogenaamd deel uitmaken.
Peace Now betitelt de Israëlische besluiten van de afgelopen twee weken als ‘de facto annexatie’ van Palestijns grondgebied, bedoeld om het tot wasdom komen van een soevereine Palestijnse staat onmogelijk te maken. De organisatie waarschuwt eens te meer dat de Israëlische kolonisering een oorlogsmisdaad is en bovendien neerkomt op de misdaad van apartheid:
De jure annexatie
De recente besluiten zijn niet de enige alarmerende ontwikkeling, waarschuwt Peace Now. Als kers op de taart besloten de Israëlische autoriteiten eergisteren om een plan voor de bouw van een nieuwe nederzetting in het E1-gebied (East One) uit de mottenballen te halen. Het plan behelst de bouw van 3.412 woningen in het gebied, waar ook het met deportatie bedreigde bedoeïnendorp Khan al-Ahmar ligt, en vormt ‘een fatale klap’ voor het perspectief op een Palestijnse staat, aldus Peace Now. Het plan was onder druk van de internationale gemeenschap van tafel verdwenen, maar wordt op 27 maart opnieuw besproken.
Minstens zo alarmerend is de toekenning, eveneens eergisteren, van vérgaande bevoegdheden met betrekking tot de nederzettingen aan minister van Financiën Bezalel Smotrich van de partij Religieus Zionisme. Tijdens de kabinetsformatie eiste de ultranationalist Smotrich die bevoegdheden op, en met dat doel werd binnen het ministerie van Defensie een speciale ministerspost voor hem gecreëerd, die nu formele afbakening kreeg.
Smotrich en zijn partij zijn fervente voorstanders van Israëlische annexatie van de Westoever, zonder toekenning van gelijke rechten aan de Palestijnse bevolking. Het verder uitbreiden van de nederzettingen en het in overeenstemming brengen van de wettelijke status van de kolonisten met die van de Israëlische bevolking zijn concrete doelen waarvan Smotrich nu voortvarend werk zal gaan maken. Komt hiermee een de jure annexatie van (delen van) de Westoever al nadrukkelijk in het vizier, de overdracht van verantwoordelijkheden van de militaire autoriteiten naar Smotrich komt daar hoe dan ook op neer, betoogt de bekende Israëlische advocaat Michael Sfard.
Religieus extremisme
Illustratief voor Smotrich en zijn missie is dat hij twee weken geleden spoorslags afreisde naar de juist geautoriseerde buitenpost Givat Harel, om de heuglijke mijlpaal met gebed en vertier te vieren met zijn vriend Shivi Drori, de stichter van de buitenpost. De geschiedenis van de buitenpost, deze week belicht in een artikel van Associated Press (AP), is kenmerkend voor de ontwikkeling van het Israëlische koloniseringsproject op de Westoever.
Drori plaatste in 1998 drie caravans op een heuveltop, gehoor gevend aan de oproep van toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Ariël Sharon om ‘te rennen en zoveel mogelijk heuveltoppen in te nemen om de nederzettingen uit te breiden, want alles wat we nu pakken zal van ons blijven’. De Israëlische overheid en de lokale kolonistenraad – de Binyamin Regional Council – zorgden ervoor dat de buitenpost werd aangesloten op het elektriciteitsnet, de waterleiding en het wegennet, en bewaking kreeg van Israëlische militairen.
Hoewel tegen de woningen sloopbevelen werden uitgevaardigd, kon Givat Harel onbelemmerd uitgroeien tot een goed onderhouden dorp met negentig gezinnen en een bloeiende, door Drori bestierde wijnmakerij (Gva’ot), die volgens AP jaarlijks 100 duizend flessen exporteert. De wijngaarden liggen deels op land dat toebehoort aan de Palestijnse dorpen Sinjil en Qaryut.
De inwoners van het iets lager gelegen Palestijnse dorp Turmus Aya, dat de afgelopen decennia delen van zijn land geconfisqueerd zag door de Israëlische nederzettingen Shiloh en Shvut Rachel, gaan gebukt onder de bekende kolonistenterreur, zo blijkt uit het AP-artikel. Zij zien de autorisatie van de buitenpost als een veeg teken, maar moeten volgens Drori niet zeuren: ‘als ze hier willen blijven’ hebben ze zich te voegen naar de besluiten van de Israëlische regering, punt uit.
Drori beschouwt zichzelf als een ‘pionier’ in een vijandig, maar door God aan de Joden beloofd land. In die opvatting is het overnemen van het hele voormalige mandaatgebied Palestina – from the River to the Sea – niets minder dan een goddelijke opdracht. Het is een extremistische visie die door Smotrich, zelf woonachtig in de nederzetting Kedumin, en veel kolonisten wordt gedeeld, en die direct na het begin van de Israëlische bezetting in 1967 de motor vormde achter de start van het illegale koloniseringsproject.
JERUZALEM – Israël wil bijna 4500 nieuwe woningen bouwen voor kolonisten op de Westelijke Jordaanoever. De regering heeft de plannen donderdag goedgekeurd volgens Peace Now, een groep die tegen de Israëlische nederzettingen is. Wanneer de bouw van de huizen zal beginnen is nog niet bekend.
De minister van Binnenlandse Zaken Ayelet Shaked reageerde door het “een feestelijke dag voor de nederzettingen op Judea en Samaria” te noemen, de Bijbelse benamingen voor het gebied op de Westelijke Jordaanoever.
Internationale kritiek
Vorige week kondigde Shaked al aan met plannen voor nieuwe woningen te komen. Dat kwam haar op veel internationale kritiek te staan, onder anderen van de Amerikaanse president Joe Biden.
De Palestijnse autoriteiten roepen de internationale gemeenschap op “stappen tegen Israël te ondernemen om de nederzettingen en agressie tegen het Palestijnse volk te stoppen”. De meeste landen beschouwen de Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever als illegaal. In de nederzettingen wonen naar schatting 470.000 Israëliërs.
”En zoals u zult weten, zijn kolonisten bewoners van in bezet gebied gestichtenederzettingen, die illegaal zijn volgens het Internationaal Recht [4] EN regelrechte landdiefstal, omdat zij worden gebouwd op gestolenPalestijns land of, zoals in het geval van Oost-Jeruzalem bij die uitgezettePalestijnse families, gestolen Palestijnse huizen.Waarbij Israelische kolonisten vaak ook nog eens verantwoordelijk zijnvoor bijna dagelijks geweld tegen de bezette Palestijnse bevolking! [5]”
SUPERMARKT VOMAR, STOP MET DE VERKOOP VAN ISRAELISCHE
”It is unlawful under the Fourth Geneva Convention for an occupying power to transfer parts of its own population into the territory it occupies. This means that international humanitarian law prohibits the establishment of settlements, as these are a form of population transfer into occupied territory”
When a territory is placed under the authority of a hostile army, the rules of international humanitarian law dealing with occupation apply. Occupation confers certain rights and obligations on the occupying power.
Prohibited actions include forcibly transferring protected persons from the occupied territories to the territory of the occupying power. It is unlawful under the Fourth Geneva Convention for an occupying power to transfer parts of its own population into the territory it occupies. This means that international humanitarian law prohibits the establishment of settlements, as these are a form of population transfer into occupied territory. Any measure designed to expand or consolidate settlements is also illegal. Confiscation of land to build or expand settlements is similarly prohibited.
”The establishment of the settlements contravenes international humanitarian law (IHL), which states that an occupying power may not relocate its own citizens to the occupied territory or make permanent changes to that territory, unless these are needed for imperative military needs, in the narrow sense of the term, or undertaken for the benefit of the local population.”
From 1967 to the end of 2017, more than 200 Israeli settlements were established in the West Bank. They include:
131 settlements officially recognized by the Israeli Ministry of the Interior;
About 110 settlements built without official authorization but with governmental support and assistance (known as “illegal outposts”);
Several settlement enclaves inside the city of Hebron;
11 neighborhoods in the areas of the West Bank that Israel annexed to the municipal jurisdiction of Jerusalem in 1967, and several settlement enclaves within Palestinian neighborhoods in East Jerusalem.
Another 16 settlements that had been established in the Gaza Strip, and four in the northern West Bank, were dismantled in 2005 as part of the Disengagement Plan.
Settlements are the single most important element shaping life in the West Bank. Their destructive impact on the human rights of Palestinians far exceeds the hundreds of thousands of dunams seized to build them.
More than 620,000 Israeli citizens currently reside in settlements. Of these, about 209,270 live in the parts of the West Bank that Israel annexed to the municipal jurisdiction of Jerusalem (according to Jerusalem Institute for Policy Research figures from late 2016), and 413,400 live throughout the rest of the West Bank (according to Central Bureau of Statistics figures from late 2017).
The settlements are the single most important factor in shaping life in the West Bank. Their destructive impact on the human rights of Palestinians extends far beyond the hundreds of thousands of dunams [1 dunam = 1,000 sq. meters], including farmland and grazing areas, that Israel appropriated from Palestinians in order to build them. More land has been expropriated to pave hundreds of kilometers of roads for settler use only; roadblocks, checkpoints, and other measures that limit Palestinian movement only have been erected based on the location of settlements; Palestinian landowners have been effectively denied access to much of their farmland, both within settlements and outside them; and the winding route of the Separation Barrier, which severely violates the rights of Palestinians living near it, was established inside the West Bank in order to leave as many settlements as possible – and large tracts of land for expanding them – on the western side of the barrier.
All the settlement practices in the West Bank share the same objective, although those employed in the urban areas of Hebron and East Jerusalem – where Palestinians have also been dispossessed of their homes and of other structures – take a different form.
In the early years of the occupation, the main ploy that Israel used to take over land for building settlements was to seize the land “for military purposes”. Military seizure orders were issued for some 31,000 dunams, most of which were earmarked for building settlements. In June 1979, the military issued a seizure order for privately-owned land near Nablus, which was slated for establishing the settlement of Elon Moreh. Several Palestinians petitioned Israel’s High Court of Justice (HCJ), arguing that the seizure violated international law, since it served a civilian purpose of building a settlement rather than true military needs. The court had rejected this argument in previous petitions, accepting the state’s claim that settlements contribute to security.
In this case, however, top security officials stated that building a settlement at that location would serve no military purpose. Also, some of the settlers joined the proceedings as respondents, explaining to the court that it was their intention to settle in the area permanently, for religious and political reasons, rather than to promote security. Given these unique circumstances, the court could not rule that the establishment of the settlement would serve military needs – although it did not rule out such a possibility in general. The justices restricted their decision to the specific case of Elon Moreh, ruling that the land seizure was meant to serve a civilian rather than military purpose and therefore breached international law. The court did not completely deny the possibility of seizing private land for building settlements, but held that when the dominant reason for issuing a seizure order is the establishment of a civilian settlement rather than military considerations, the order is unlawful.
This ruling made it difficult for Israel to continue seizing Palestinian land as it had done until that point. Instead, it required the state to obtain agreement between top security officials on the military advantage of every planned settlement, and to ensure that the settlers kept their intentions to themselves. To circumvent this, the government announced that it would thereafter build settlements only on land that had been declared state land.
However, when the state sought such land, it discovered that only some 687,000 dunams were considered state land at the time, mostly in the Jordan Valley and in the Judean Desert. This frustrated the governmental plan to build settlements along the central mountain ridge of the West Bank. Therefore, the state came up with a new system for declaring state land.
This system was founded on rewriting legal provisions and applying a completely different approach to the Ottoman Land Code, which governs land ownership in the West Bank, than the standard interpretation applied until then. The new approach made it much easier to declare state land, even when the land in question was considered private or collective Palestinian property under British and later Jordanian rule. One method for achieving this was requiring Palestinians to regularly cultivate farmland as a prerequisite to acquiring ownership rights; another was to disregard the provisions of local law, which grants Palestinian communities collective rights to use grazing areas and other public land. By employing these new tactics, from 1979 to 2002 Israel declared more than 900,000 dunams as state land. There are now some 1,200,000 dunams of state land in Area C, constituting 36.5% of Area C and 22% of the entire West Bank. An additional 200,000 dunams of state land are located in areas A and B, where planning is in the hands of the Palestinian Authority.
A comparative survey carried out by B’Tselem in the area of Ramallah revealed massive differences between the amount of land that Jordan defined as government property in areas registered before the occupation, and the amount that Israel declared state land in areas that the Jordanians had not managed to register prior to 1967. The results of the survey indicate that a significant proportion of the land that Israel declared as state land is actually private Palestinian property that was taken from its lawful owners through legal maneuvering, in breach of both local and international law.
This process of land takeover also contravenes basic tenets of due process and natural justice. In many cases, the Palestinian residents were not aware that their land had been registered as state property and when they found out, it was too late to appeal. The burden of proof always lies with Palestinians claiming ownership; even if landowners did manage to prove their ownership over the land, in some cases it was registered state land based on the claim that it had been handed over to a settlement “in good faith”.
Even if all the declarations of state land were lawful, public land – including the land declared as government property prior to 1967 – is meant to serve the population of the occupied territory, i.e. the Palestinian public, not the State of Israel or its citizens. However, Israel prohibits Palestinian use of this land almost entirely and considers it Israeli property. In keeping with this policy, Israel has allocated to settlement vast tracts of this “state land”, stretching far beyond their built-up sections. The lands allocated to settlements have been declared closed military zones and are off limits to Palestinians, except by special permit. In contrast, Israeli citizens, Jews from around the world and tourists can enter them freely.
At present, settlements cover 538,130 dunams – almost 10% of the West Bank. Their regional councils control another 1,650,370 dunams, including vast open areas that have not been attached to any particular settlement. This brings the total area under the direct control of settlements to 40% of the West Bank, and 63% of Area C.
Along with this governmental land grab, settlers have exploited the forced separation between Palestinians and their land to build houses, outposts and roads, sow fields and groves, graze livestock and take over natural water sources – all outside the vast areas already allocated to the settlements. This is attended by routine violence against Palestinians. These actions play a major role in the implementation of Israel’s policy in the West Bank by complementing official measures. The settlers’ apparently independent actions serve as a privatized system for taking over land, allowing Israel to establish and expand entire settlement blocs through an unofficial sidetrack while formally disavowing these actions.
Unlike the restrictive planning policy enforced upon Palestinian communities, Israeli settlements are fully represented in the planning process, enjoying detailed outline plans and advanced infrastructure. Although the state uses the same professional and legal terms to refer to both Israeli and Palestinian construction in the West Bank with– such as building and planning laws, urban master plans, planning procedures and illegal construction – it applies them very differently in practice. When it comes to Israeli settlements, the state turns a blind eye and offers support and retroactive approval, all as part of an overarching policy to de facto annex parts of the West Bank to Israel’s sovereign territory. Palestinian communities, on the other hand, are subjected to painstaking bureaucracy, stalled plans and widespread demolitions, in keeping with Israel’s policy to prevent Palestinian development in the West Bank and continue dispossessing Palestinians of their land.
The establishment of the settlements contravenes international humanitarian law (IHL), which states that an occupying power may not relocate its own citizens to the occupied territory or make permanent changes to that territory, unless these are needed for imperative military needs, in the narrow sense of the term, or undertaken for the benefit of the local population.
The existence of settlements also leads to the violation of many human rights of Palestinians, including the rights to property, equality, an adequate standard of living and freedom of movement. In addition, the radical changes that Israel has made to the map of the West Bank preclude any real possibility of establishing an independent, viable Palestinian state in fulfilment of the right to self-determination. Although the West Bank is not part of Israel’s sovereign territory, Israeli has applied most of its domestic laws to the settlements and their residents. As a result, the settlers enjoy almost all the same privileges as citizens living within Israel. Meanwhile, Palestinians continue to live under martial law and are thereby systematically deprived of their rights and denied the ability to have any real impact on policymaking with respect to the territory in which they live. In creating this reality, Israel has formed a regime in which a person’s rights depend on his or her national identity.
Israel has refrained from formally annexing the West Bank (except in East Jerusalem). In practice, however, it treats the settlements established throughout Area C as extensions of its sovereign territory and has virtually eliminated the distinction for Israeli citizens – while concentrating the Palestinian population in 165 disconnected “islands” (Areas A and B). This double movement, of Israeli settlers taking over more and more West Bank land and Palestinians being pushed aside, has been a consistent mainstay of Israeli policy in the West Bank since 1967, with all Israeli legislative, legal, planning, funding and defense bodies working towards that end.
Reacties uitgeschakeld voor Noten 13 t/m 16/Astrid Essed versus VOMAR/De aanhouder wint!
Na een verscherping van de Israëlische blokkade van de Gazastrook sinds 5 november, is de humanitaire situatie er erger dan ooit. Gaza is onderworpen aan nooit geziene beperkingen op toevoer van voedsel en hulp. Bakkerijen zijn gesloten door een tekort aan bloem, ziekenhuizen hebben gebrek aan energievoorziening.
Op 5 november kwam er einde aan het staakt-het-vuren dat sinds 19 juni van kracht was tussen Israël en Hamas in Gaza. Ondanks het staakt-het-vuren liet Israël geen echte verbetering van de humanitaire situatie toe. Sinds het eind van het staakt-het-vuren is de situatie nog verder achteruit gegaan. De gevolgen van de blokkade waren nog nooit zo zwaar voor de Palestijnse bevolking.
Tussen 5 en 24 november werden slechts 60 vrachtwagens met hulpmiddelen in Gaza toegelaten. In 2006 waren dat dagelijks nog 4000 voertuigen. De hoeveelheid VN-hulpgoederen die Israël binnenlaat, is te beperkt om in de basisbehoeften van de Palestijnse bevolking in Gaza te voorzien en maar net voldoende om te overleven.
“Gaza zit compleet door haar voorraden heen. De bevolking in Gaza had al bijzonder weinig te eten. Nu hebben ze nog minder. Soms kunnen ze zelfs geen brood kopen,” zegt Lore Van Welden, woordvoerster van Amnesty International Vlaanderen.
“Ondertussen liggen er ook bergen afval op straat. Door een tekort aan brandstof en elektriciteit komt er dagelijks rioolwater in zee terecht en loopt de watervoorziening mank. Er is een tekort aan veevoeder, meststoffen en zaden voor eigen voedselproductie en er is amper energie beschikbaar.”
Zwaar zieke patiënten worden vaak door Israël geweigerd om Gaza te verlaten voor medische behandeling die in Gaza niet voorhanden is. Daarvoor geeft Israël ‘veiligheidsredenen’ op zonder dat daar enig bewijs voor is.
Op 25 november overleed Karima Abu Dalal. Ze leed aan een geneesbare vorm van kanker. Een jaar geleden stelde een kankerspecialist van de Israëlische organisatie Physicians for Human Rights Israel: “Dit is een jonge vrouw die zal sterven als ze geen behandeling krijgt. Als ze die behandeling wel krijgt, zijn haar kansen op herstel optimaal.” Meermaals kreeg Karima geen vergunning om Gaza te verlaten. Het is onaanvaardbaar dat mensen daardoor sterven.
Als bezettende macht moet Israël toezien op het welzijn en bescherming van de rechten van de bevolking van Gaza. Beperkingen moeten gericht zijn op specifieke individuen die een veiligheidsrisico vormen. Nu lijdt de hele bevolking eronder. Dergelijke collectieve bestraffing is ontoelaatbaar.
“Israël komt haar verantwoordelijkheden tegenover de bevolking van Gaza zoals vastgelegd in internationaal humanitair recht niet na. Israël heeft het recht en de plicht haar bevolking te beschermen tegen raketaanvallen. Dat zijn immers ook zware schendingen van het internationaal recht. Maar schendingen van internationaal recht door de ene partij, hoe zwaar ook, mogen nooit een rechtvaardiging zijn voor misbruiken door de andere partij,” zegt Lore Van Welden.
Humanitaire hulp is momenteel bijzonder prangend. Het leven van duizenden Palestijnen hangt er van af. Amnesty International roept de Israëlische autoriteiten met aandrang op om een einde te maken aan de blokkade van Gaza zodat voedsel, medische hulp en brandstof door hulporganisaties geleverd kunnen worden. Enkel zo kan er een einde komen aan deze humanitaire catastrofe en kunnen Palestijnen een waardig leven leiden
Almost 840 Palestinians died awaiting a permit to leave the besieged enclave for treatment between 2008 and 2021
Israeli authorities have rejected a third of medical permit requests for Palestinian minors in the besieged Gaza Strip, almost double the previous year, according to new data.
A report by the Tel Aviv-based Physicians for Human Rights (PHR) found that 32 percent of requests to reach either occupied East Jerusalem, the West Bank or Jordan to receive urgent medical care for children were rejected in 2021, compared with 17 percent in 2020.
Out of 2,578 requests, 812 were either denied passage or have had their applications significantly delayed.
Ghada Majadle, director of the occupied territories department at PHR, said Israel was complicit in “a serious and ongoing crime that is harming patients, especially minors”.
PHR, which relied on figures provided by the Israeli army through freedom of information requests, said there were several reasons for the spike in rejections, including restrictions put in place as a result of the Covid-19 pandemic and the Israeli bombardment of Gaza in May 2021.
In an 11-day bombing campaign, the Israeli army killed 256 Palestinians, including 66 children, and wounded nearly 2,000, including more than 600 children.
Palestinian rockets killed 13 in Israel, including two children.
The Israeli army turns down permit requests when a minor’s guardian’s application is rejected based on unspecified security reasons or due to purported errors in the submitted documents.
At times, this compels minors, as young as mere months old, to leave without a parent.
In one case, the permit of a seven-month-old’s mother was rejected, forcing the baby’s sick grandmother to substitute for her, Majadle told Middle East Eye.
While receiving treatment in Jerusalem, the grandmother’s health worsened and she had to return to Gaza, leaving the baby alone in the hospital.
PHR then petitioned for the mother to come in her place, and she was granted entry after a two-day wait.
“Separating children from their parents during treatment has physical and psychological effects on the patients,” Majadle said.
According to expert medical opinion, children deprived of their parents’ company during treatment respond to medicine slower and less effectively, she added.
‘Arbitrary’ permit system
Under a 15-year-old Israeli-led blockade and repeated bombing campaigns, health infrastructure in the Gaza Strip has been debilitated.
According to the United Nations, chemotherapy, radiation therapy and PET/CT scans are unavailable.
This leaves patients of the two million-strong Palestinian population, who are in need of vital and life-saving medication, with no option but to seek treatment abroad.
However, Israeli authorities – which control Gaza’s airspace, seafront, vehicle and pedestrian access – limit their travel through the Beit Hanoun crossing.
Exceptions are made for what they deem “exceptional humanitarian circumstances”.
Between 2008 and 2022, around 30 percent of patient permits were denied or delayed, with applicants receiving no definitive response by the date of their hospital appointment, according to the World Health Organization (WHO).
Of those, 24 percent were cancer patients and 31 percent were children. Between 2018-2021, around 43 percent of children travelled without parents.
WHO also recorded 839 deaths of patients while they were waiting for a permit response from Israel between 2008 and 2021.
In a report published in May, the UN body called on Israel to “end the arbitrary delay and denial of permits for Palestinian patients in need of essential care and ensure unhindered access for patients and their companions throughout the occupied Palestinian territory”.
Majadle said that as the occupying power over Gaza, Israel bears the full responsibility for ensuring the welfare of Palestinians in the Gaza Strip and the West Bank.
“It’s easier to examine the impact on one segment of society, like children for example,” she said. “But it’s important to highlight that the entire permit regime by the Israeli authorities impacts the health of everyone in Gaza, and to the same extent in the occupied West Bank.”
EINDE BERICHT
[20]
CONTINUING STORY/DE NOS EN DE FASCISTISCHE ISRAELISCHE
MISDADEN VAN DE ISRAELISCHE BEZETTINGVERWOESTING VAN GAZA
MISDADEN VAN DE ISRAELISCHE BEZETTINGVERWOESTING VAN GAZA
BEZETTINGSTERREUR foto Oda Hulsen Hebron 2 mei 2017/Verwijst naar foto van een Palestijnse jongen, die tegen de muur wordt gezet doorIsraelische soldaten, die hem toeriepen ”Where is your knife!”/Later vrijgelaten
NB Het is dus NIET de foto van een Palestijnse jongen, die bij de kraag wordt gegrepen
Foto van Oda Hulsen valt soms weg
BEZETTINGSTERREUR foto Oda Hulsen Hebron 2 mei 2017/Verwijst naar foto van een Palestijnse jongen, die tegen de muur wordt gezet doorIsraelische soldaten, die hem toeriepen ”Where is your knife!”/Later vrijgelaten
NB Het is dus NIET de foto van een Palestijnse jongen, die bij de kraag wordt gegrepen
Foto van Oda Hulsen valt soms weg
BITTEREBIJPRODUCTEN VAN DE ISRAELISCHE BEZETTING:
NEDERZETTINGEN, BITTEREBIJPRODUCTEN VAN DE ISRAELISCHE BEZETTING
SAMENWERKING MET ISRAEL ONACCEPTABEL”/ASTRID ESSED’S INGEZONDEN STUK
Vooraf:
Onderstaand Ingezonden Stuk heb ik op 19 april jongstleden naar
de redacties van een aantal Nederlandse en Belgische kranten gestuurd
Zie hieronder
Met als bijlagen de aan de Volkskrant gestuurde mail en de bron waarop
dit artikel is gebaseerd
ASTRID ESSED
INGEZONDEN STUK
INGEZONDEN STUK
Geachte Redactie,
De achtereenvolgende kabinetten Rutte stapelen blunders op blunders, ongerechtigheden op ongerechtigheden.
Zo hebben we de toeslagen afafire, de aardgasgedupeerden Groningen,
de inhumane situatie rond de buitenslapers bij aanmeldcentrum Ter Apel. om
maar enkele voorbeelden te noemen.
Deze keer de Israelgate, waarmee ik bedoel het recentelijk door de Tweede Kamer goedgekeurde Defensieverdrag met Israel, waarbij slechts vijf partijen
tegenstemden, namelijk Denk, Bij1, de SP, De Partij voor de Dieren en
Forum voor Democratie.
Oogmerk van dit Verdrag is o.a. wederzijds gebruik van trainings- en oefenfaciliteiten, gezamenlijke innovatiestudies en kennisuitwisseling.
Het sluiten van een dergelijk Verdrag, met een dergelijke
samenwerking is totaal onacceptabel, aangezien Israel
zich decennialang schuldig heeft gemaakt en nog maakt
aan systematische schendingen van het Internationaal Recht.
Israel is niet zomaar een Staat, maar een bezettingsstaat!
Sinds 1967 is Israel bezetter van de Palestijnse gebieden, ondanks een batterij aan VN resoluties,
die Israel hebben opgeroepen, zich uit bezet gebied terug te trekken, zoals het ook hoort, want iedere bezetting van
andermans grondgebied, waar ook ter wereld, is illegaal.
Daarbij heeft Israel zich als onderdrukker en bezetter schuldig
gemaakt aan talloze mensenrechtenschendingen zoals
buitengerechtelijke executies, administratieve detentie, foltering en landdiefstal [de illegale nederzettingen, gebouwd op bezet Palestijns gebied, die tot op de dag van vandaag worden
uitgebreid]
Militaire invallen in Gaza hebben geleid tot honderden doden
en gewonden, bombardementen op flatgebouwen, huizen en scholen.
En tot overmaat van ramp is er vorig jaar in Israel een regering
aangetreden, die nog het vriendelijkst kan worden aangeduid
als ”radicaalrechts” en onder andere bestaat uit politieke
partijen, die het illegale nederzettingenbeleid een warm hart
toedragen en openlijk pleiten voor deportatie van Palestijnen.Met het aangaan van een Defensieverdrag met een dergelijke Staat wordt Nederland politiek en moreel medeplichtig aan bezetting en onderdrukking.En heeft Bloed aan haar handen. Astrid EssedAmsterdam
MAIL AAN DE VOLKSKRANT
ZIE ALS VOORBEELD, MAIL AAN VOLKSKRANT DD 19 APRIL 2023
De achtereenvolgende kabinetten Rutte stapelen blunders op blunders, ongerechtigheden op ongerechtigheden.
Zo hebben we de toeslagen afafire, de aardgasgedupeerden Groningen,
de inhumane situatie rond de buitenslapers bij aanmeldcentrum Ter Apel. om
maar enkele voorbeelden te noemen.
Deze keer de Israelgate, waarmee ik bedoel het recentelijk door de Tweede Kamer goedgekeurde Defensieverdrag met Israel, waarbij slechts vijf partijen
tegenstemden, namelijk Denk, Bij1, de SP, De Partij voor de Dieren en
Forum voor Democratie.
Oogmerk van dit Verdrag is o.a. wederzijds gebruik van trainings- en oefenfaciliteiten, gezamenlijke innovatiestudies en kennisuitwisseling.
Het sluiten van een dergelijk Verdrag, met een dergelijke
samenwerking is totaal onacceptabel, aangezien Israel
zich decennialang schuldig heeft gemaakt en nog maakt
aan systematische schendingen van het Internationaal Recht.
Israel is niet zomaar een Staat, maar een bezettingsstaat!
Sinds 1967 is Israel bezetter van de Palestijnse gebieden, ondanks een batterij aan VN resoluties,
die Israel hebben opgeroepen, zich uit bezet gebied terug te trekken, zoals het ook hoort, want iedere bezetting van
andermans grondgebied, waar ook ter wereld, is illegaal.
Daarbij heeft Israel zich als onderdrukker en bezetter schuldig
gemaakt aan talloze mensenrechtenschendingen zoals
buitengerechtelijke executies, administratieve detentie, foltering en landdiefstal [de illegale nederzettingen, gebouwd op bezet Palestijns gebied, die tot op de dag van vandaag worden
uitgebreid]
Militaire invallen in Gaza hebben geleid tot honderden doden
en gewonden, bombardementen op flatgebouwen, huizen en scholen.
En tot overmaat van ramp is er vorig jaar in Israel een regering
aangetreden, die nog het vriendelijkst kan worden aangeduid
als ”radicaalrechts” en onder andere bestaat uit politieke
partijen, die het illegale nederzettingenbeleid een warm hart
toedragen en openlijk pleiten voor deportatie van Palestijnen.Met het aangaan van een Defensieverdrag met een dergelijke Staat wordt Nederland politiek en moreel medeplichtig aan bezetting en onderdrukking.En heeft Bloed aan haar handen. Astrid EssedAmsterdam
ZIE BRON WAAROP HET INGEZONDEN STUK IS GEBASEERD
ZIE BRON, WAAROP MIJN INGEZONDEN STUK IS GEBASEERD
TWEEDE KAMER
VERDRAG MET ISRAEL OVER DE STATUS VAN ELKAARS STRIJDKRACHTEN
6 april 2023, wetsvoorstel – Met Israël zijn afspraken gemaakt over de juridische status van defensiepersoneel dat aanwezig is op elkaars grondgebied. De Kamer debatteert met minister Ollongren (Defensie) en minister Hoekstra (Buitenlandse Zaken) over het verdrag waarin dit is vastgelegd.
Het verdrag met Israël is een bilaterale overeenkomst zoals we die ook met andere landen hebben, leggen Ollongren en Hoekstra uit. Het zegt niets over de inhoud van samenwerking. Er is vastgelegd dat de bevoegde autoriteiten jaarlijks afspraken maken. Het zou bijvoorbeeld kunnen gaan om wederzijds gebruik van trainings- en oefenfaciliteiten, gezamenlijke innovatiestudies en kennisuitwisseling.
Relatie met Israël
Nederland draagt bij aan vrede, vrijheid en veiligheid in de wereld, zegt Kuzu (DENK), behalve als het om Israël gaat. Hij betoogt dat keer op keer de ogen worden gesloten voor de wandaden die de apartheidsstaat Israël begaat tegen de Palestijnen. Hoe kunnen we samenwerken met een leger dat verantwoordelijk is voor een illegale bezetting en flagrante schendingen van het internationaal en humanitair recht?
Er is geen duidelijk doel van het verdrag, vindt Futselaar (SP). Israël is volgens hem bovendien geen normaal land en heeft geen normaal leger. Hij wijst op de bezetting van Palestijnse gebieden en het annexatiebeleid. Nederland zou schendingen van het internationaal recht niet moeten legitimeren. Het sluiten van het verdrag is daarom in zijn optiek ontijdig en onwenselijk.
Fritsma (PVV) steunt juist het sluiten van het verdrag. Zijn partij draagt Israël een warm hart toe. Het is in zijn ogen dan ook goed dat de (militaire) banden worden aangehaald.
Samenwerking met Israël mag nooit de bezetting van Palestijnse gebieden faciliteren of versterken, benadrukt Ollongren. Nederland zet zich volgens Hoekstra binnen Europa in voor het gezamenlijk uitspreken van zorgen over annexatie door Israël van bezette gebieden.
De Kamer stemt op 11 april over het wetsvoorstel en de tijdens het debat ingediende moties.
TWEEDE KAMER
GOEDKEURING VAN HET OP 13 OCTOBER 2021 TOT
STAND GEKOMEN VERDRAG TUSSEN DE REGERING VAN
HET KONINKRIJK DER NEDERLANDEN EN DE REGERING VAN DE STAAT
ISRAEL INZAKE DE STATUS VAN HUN STRIJDKRACHTEN (TRB 2021,135)
Goedkeuring van het op 13 oktober 2021 te Tel Aviv tot stand gekomen Verdrag tussen de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden en de Regering van de Staat Israël inzake de status van hun strijdkrachten (Trb. 2021, 135)
Stemmingsuitslag
Aangenomen met handopsteken
Voor: 126
VVD
34
D66
24
PVV
17
CDA
14
PvdA
9
GroenLinks
8
ChristenUnie
5
SGP
3
JA21
3
Groep Van Haga
3
Volt
2
Omtzigt
1
BBB
1
Gündogan
1
Fractie Den Haan
1
Tegen
SP 9
PvdD 6
FVD 5
DENK 3
BIJ1 1
Reacties uitgeschakeld voor Militaire samenwerking met Israel onacceptabel/Astrid Essed’s Ingezonden Stuk
MISDADEN VAN DE ISRAELISCHE BEZETTINGVERWOESTING VAN GAZA
MISDADEN VAN DE ISRAELISCHE BEZETTINGVERWOESTING VAN GAZA
BEZETTINGSTERREUR foto Oda Hulsen Hebron 2 mei 2017/Verwijst naar foto van een Palestijnse jongen, die tegen de muur wordt gezet doorIsraelische soldaten, die hem toeriepen ”Where is your knife!”/Later vrijgelaten
NB Het is dus NIET de foto van een Palestijnse jongen, die bij de kraag wordt gegrepen
Foto van Oda Hulsen valt soms weg
BEZETTINGSTERREUR foto Oda Hulsen Hebron 2 mei 2017/Verwijst naar foto van een Palestijnse jongen, die tegen de muur wordt gezet doorIsraelische soldaten, die hem toeriepen ”Where is your knife!”/Later vrijgelaten
NB Het is dus NIET de foto van een Palestijnse jongen, die bij de kraag wordt gegrepen
Foto van Oda Hulsen valt soms weg
BITTEREBIJPRODUCTEN VAN DE ISRAELISCHE BEZETTING:
NEDERZETTINGEN, BITTEREBIJPRODUCTEN VAN DE ISRAELISCHE BEZETTING
U zult zich afvragen [want neen, dit is GEEN grap!], waarom ik
deze brief begin met het aloude liedje ”Heb je wel gehoord van de Zevensprong” [1]
Welnu, het antwoord is simpel
Omdat ik u, o Vomar Directie en Management, nu al voor
de ZEVENDE keer aanschrijf in verband met uw foute verkoop van
producten uit de bezettings en apartheidsstaat Israel! [2]
De meest recente mail dateert van 8 maart jongstleden [3]
U schijnt zich tot nu toe weinig aan te trekken van mijn met uitgebreide feiten/rapporten omklede mails, maar zoals ik al eerder heb geschreven, bent u
nog lang niet van mij af!
Ik citeer mijzelf uit een eerdere mail aan uw adres
””En ik blijf u bestoken, zolang het nodig is.
En het is nodig, zolang u in uw filial[en] Israelische producten
verkoopt!
STOP ER DUS MEE!”’ [4]
WAT IS ER NU WEER AAN DE HAND BIJ DE VOMAR?
Ik kwam bij de VOMAR en zag in de aanbiedingsfolder van zondag
2 april t/m zaterdag 8 april [Stille Zaterdag oftewel Paaszaterdag] [5],
o.a. avocado’s in de aanbieding [6]
”LEKKER” dacht ik
Doch wederom werd ik zeer onaangenaam getroffen
Want net zoals bij de aanbiedingsfolder van 5 MAART 2023-11 MAART 2023 het geval was geweest [7]-waarop mijn 8 maart mail
volgde [8], komen deze avocado’s dus uit Israel!
En daarom neem ik u wederom te grazen en legiok u nogmaals
alle onaangename en schokkende feiten voor!
BEZETTINGSSTAAT EN APARTHEIDSSTAAT:
We gaan maar weer eens los!’
U zult weten, hoort dat althans te weten, dat de Staat Israel reeds 55 jaar de Palestijnse gebieden de Westelijke Jordaanoever, Gaza [9] en Oost-Jeruzalem bezet houdt.
En alsof dat al niet erg genoeg is, heeft die bezetting [zoals alle vreemde bezettingen, overal ter wereld] veroorzaakt onderdrukking, vernederingen,[oorlogs] misdaden.
Ik kan en wil die hier niet allemaal opsommen [trouwens, die lijst is onuitputtelijk], maar ernstige voorbeelden zijn Israelische luchtaanvallen op Gaza uit 2021 [niet zo lang geleden dus], waarbij
in de periode tussen 10 en 21 mei 260 mensen zijn omgekomen,
onder wie tenminste 129 burgers [waaronder 66 kinderen] [10]
Mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch wees in het
byzonder op een specifieke Israelische luchtaanval op vier dichtbevolkte
gebouwentorens, waarin zich huizen, zaken en persagentschappen
bevonden.
Weliswaar leidde het niet tot dodelijke slachtoffers, maar drie Torens
werden met de grond gelijkgemaakt, velen werden dakloos en
verloren hun baan [11], in een gebied, wat door de wurgende
Blokkade van Gaza al economisch kapot gemaakt is [12]
Ik som niet alle bloedige Israelische aanvallen op Gaza op,
maar noem nog, te uwer opwekking, uit het Jaarrapport van Amnesty International over 2022 het gewelddadige Israelische militaire
optreden in Gaza, waarbij 1700 huizen werden verwoest en honderden
mensen dakloos werden en zeker [volgens Amnesty rapportage] 17 burgers werden gedood, onder wie acht kinderen, excessief gewelddadig
militair optreden in de bezette Westbank, waaronder buitengerechtelijke
executies [13], administratieve detentie [14] en foltering tierden welig. [15]
En laten we vooral niet vergeten de arrestatie en mishandeling van
Palestijnse gelovigen [onder wie kinderen] en journalisten
in en rond de Al-Aqsa Moskee! [16]
NEDERZETTINGEN, IN STRIJD MET HET INTERNATIONAAL RECHT!
Dan heb ik het nog niet eens gehad over de in bezet Palestijns gebied
gestichte nederzettingen, waarvan de uitbreiding maar doorgaat en doorgaat [17].
Welnu, die nederzettingen zijn, zoals ik u al in een eerdere brief heb
meegedeeld [18], [dus kom me niet aan met het smoesje, dat
u daarvan niet op de hoogte was], illegaal volgens het Internationaal Recht
[19] EN regelrechte landdiefstal, omdat zij dus worden gebouwd op gestolen Palestijns land!
Zie ook noot 20, rapportage van de Israelische mensenrechtenorganisatie
B’tselem.
Daarnaast is er vaak sprake van gewelddadig optreden van de
kolonisten [nederzettingenbewoners] tegen de bezette Palestijnse
bevolking en toont Btselem aan, dat dit geweld vaak wordt
ondersteund en gesupported door de Israelische Staat/leger. [21]
FASCISTISCHE REGERING!
En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, is er in het huidige Israel
een fascistische regering aan de macht!
En over de Life and Times van deze fascistische Israelische regering
kunt u alles lezen onder noot 22, behelzende een kritisch
commentaar, dat ik eerder naar de NOS toestuurde.
EPILOOG
Ik begon mijn betoog met de woorden ”En dat is Ze-he-ven” uit
het aloude Kinderliedje ”Heb je wel gehoord van de Zevensprong”
[23]
Dat is GEEN grap.
Dat is bittere Ernst!
Want het is kennelijk nu al de Zevende Maal, dat ik u
heb aangeschreven over uw foute verkoop van producten uit
de bezettings en apartheidsstaat Israel! [24]
En dat blijf ik doen!
Want wie zwijgt, stemt toe
En wie producten verkoopt uit een Staat, die al sinds 1967 bezet, foltert,
oorlogsmisdaden pleegt, mensen op grond van hun afkomst ongelijk
behandelt, mensen via een blokkade uithongert en medische hulp
onthoudt [25] EN nu ook een fascistische regering heeft [26] verdient
aan onderdrukking en foltering
Houdt het Kwaad van bezetting en de Misdaad van Apartheid in stand!
En denk vooral niet:
Als we maar doorgaan met de verkoop van besmette producten,
zal Astrid Essed wel ophouden met ons te schrijven, maar daarin
zult u teleurgesteld worden, want ik blijf u bestoken
U BENT NOG NIET VAN MIJ AF!!
U hoeft het niet te lezen en mag het ongeopend deleten als u
dat wilt, weet wel, dat uw misdadige praktijken worden verspreid,
zodat anderen er kennis van zullen nemen
Dus nogmaals
STOP ERMEE!
STOP MET UW MEDEPLICHTIGHEID AAN ONDERDRUKKING EN
APARTHEID!
AMANDLA!
DEZE KEER VOOR HET PALESTIJNSE VOLK
Vriendelijke groeten
Astrid Essed
Amsterdam
NOTEN
Voor uw gemak zijn de noten hieronder in links vermeld
Noten 1 t/m 26/Astrid Essed pakt VOMAR opnieuw | Astrid Essed
Reacties uitgeschakeld voor Mail Astrid Essed aan Supermarkt VOMAR dd 14 april 2023 over de gecontinueerde verkoop van producten uit Bezettings en Apartheidsstaat Israel
MISDADEN VAN DE ISRAELISCHE BEZETTINGVERWOESTING VAN GAZA
MISDADEN VAN DE ISRAELISCHE BEZETTINGVERWOESTING VAN GAZA
BEZETTINGSTERREUR foto Oda Hulsen Hebron 2 mei 2017/Verwijst naar foto van een Palestijnse jongen, die tegen de muur wordt gezet doorIsraelische soldaten, die hem toeriepen ”Where is your knife!”/Later vrijgelaten
NB Het is dus NIET de foto van een Palestijnse jongen, die bij de kraag wordt gegrepen
Foto van Oda Hulsen valt soms weg
BEZETTINGSTERREUR foto Oda Hulsen Hebron 2 mei 2017/Verwijst naar foto van een Palestijnse jongen, die tegen de muur wordt gezet doorIsraelische soldaten, die hem toeriepen ”Where is your knife!”/Later vrijgelaten
NB Het is dus NIET de foto van een Palestijnse jongen, die bij de kraag wordt gegrepen
Foto van Oda Hulsen valt soms weg
BITTEREBIJPRODUCTEN VAN DE ISRAELISCHE BEZETTING:
NEDERZETTINGEN, BITTEREBIJPRODUCTEN VAN DE ISRAELISCHE BEZETTING
U zult zich afvragen [want neen, dit is GEEN grap!], waarom ik
deze brief begin met het aloude liedje ”Heb je wel gehoord van de Zevensprong” [1]
Welnu, het antwoord is simpel
Omdat ik u, o Vomar Directie en Management, nu al voor
de ZEVENDE keer aanschrijf in verband met uw foute verkoop van
producten uit de bezettings en apartheidsstaat Israel! [2]
De meest recente mail dateert van 8 maart jongstleden [3]
U schijnt zich tot nu toe weinig aan te trekken van mijn met uitgebreide feiten/rapporten omklede mails, maar zoals ik al eerder heb geschreven, bent u
nog lang niet van mij af!
Ik citeer mijzelf uit een eerdere mail aan uw adres
””En ik blijf u bestoken, zolang het nodig is.
En het is nodig, zolang u in uw filial[en] Israelische producten
verkoopt!
STOP ER DUS MEE!”’ [4]
WAT IS ER NU WEER AAN DE HAND BIJ DE VOMAR?
Ik kwam bij de VOMAR en zag in de aanbiedingsfolder van zondag
2 april t/m zaterdag 8 april [Stille Zaterdag oftewel Paaszaterdag] [5],
o.a. avocado’s in de aanbieding [6]
”LEKKER” dacht ik
Doch wederom werd ik zeer onaangenaam getroffen
Want net zoals bij de aanbiedingsfolder van 5 MAART 2023-11 MAART 2023 het geval was geweest [7]-waarop mijn 8 maart mail
volgde [8], komen deze avocado’s dus uit Israel!
En daarom neem ik u wederom te grazen en legiok u nogmaals
alle onaangename en schokkende feiten voor!
BEZETTINGSSTAAT EN APARTHEIDSSTAAT:
We gaan maar weer eens los!’
U zult weten, hoort dat althans te weten, dat de Staat Israel reeds 55 jaar de Palestijnse gebieden de Westelijke Jordaanoever, Gaza [9] en Oost-Jeruzalem bezet houdt.
En alsof dat al niet erg genoeg is, heeft die bezetting [zoals alle vreemde bezettingen, overal ter wereld] veroorzaakt onderdrukking, vernederingen,[oorlogs] misdaden.
Ik kan en wil die hier niet allemaal opsommen [trouwens, die lijst is onuitputtelijk], maar ernstige voorbeelden zijn Israelische luchtaanvallen op Gaza uit 2021 [niet zo lang geleden dus], waarbij
in de periode tussen 10 en 21 mei 260 mensen zijn omgekomen,
onder wie tenminste 129 burgers [waaronder 66 kinderen] [10]
Mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch wees in het
byzonder op een specifieke Israelische luchtaanval op vier dichtbevolkte
gebouwentorens, waarin zich huizen, zaken en persagentschappen
bevonden.
Weliswaar leidde het niet tot dodelijke slachtoffers, maar drie Torens
werden met de grond gelijkgemaakt, velen werden dakloos en
verloren hun baan [11], in een gebied, wat door de wurgende
Blokkade van Gaza al economisch kapot gemaakt is [12]
Ik som niet alle bloedige Israelische aanvallen op Gaza op,
maar noem nog, te uwer opwekking, uit het Jaarrapport van Amnesty International over 2022 het gewelddadige Israelische militaire
optreden in Gaza, waarbij 1700 huizen werden verwoest en honderden
mensen dakloos werden en zeker [volgens Amnesty rapportage] 17 burgers werden gedood, onder wie acht kinderen, excessief gewelddadig
militair optreden in de bezette Westbank, waaronder buitengerechtelijke
executies [13], administratieve detentie [14] en foltering tierden welig. [15]
En laten we vooral niet vergeten de arrestatie en mishandeling van
Palestijnse gelovigen [onder wie kinderen] en journalisten
in en rond de Al-Aqsa Moskee! [16]
NEDERZETTINGEN, IN STRIJD MET HET INTERNATIONAAL RECHT!
Dan heb ik het nog niet eens gehad over de in bezet Palestijns gebied
gestichte nederzettingen, waarvan de uitbreiding maar doorgaat en doorgaat [17].
Welnu, die nederzettingen zijn, zoals ik u al in een eerdere brief heb
meegedeeld [18], [dus kom me niet aan met het smoesje, dat
u daarvan niet op de hoogte was], illegaal volgens het Internationaal Recht
[19] EN regelrechte landdiefstal, omdat zij dus worden gebouwd op gestolen Palestijns land!
Zie ook noot 20, rapportage van de Israelische mensenrechtenorganisatie
B’tselem.
Daarnaast is er vaak sprake van gewelddadig optreden van de
kolonisten [nederzettingenbewoners] tegen de bezette Palestijnse
bevolking en toont Btselem aan, dat dit geweld vaak wordt
ondersteund en gesupported door de Israelische Staat/leger. [21]
FASCISTISCHE REGERING!
En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, is er in het huidige Israel
een fascistische regering aan de macht!
En over de Life and Times van deze fascistische Israelische regering
kunt u alles lezen onder noot 22, behelzende een kritisch
commentaar, dat ik eerder naar de NOS toestuurde.
EPILOOG
Ik begon mijn betoog met de woorden ”En dat is Ze-he-ven” uit
het aloude Kinderliedje ”Heb je wel gehoord van de Zevensprong”
[23]
Dat is GEEN grap.
Dat is bittere Ernst!
Want het is kennelijk nu al de Zevende Maal, dat ik u
heb aangeschreven over uw foute verkoop van producten uit
de bezettings en apartheidsstaat Israel! [24]
En dat blijf ik doen!
Want wie zwijgt, stemt toe
En wie producten verkoopt uit een Staat, die al sinds 1967 bezet, foltert,
oorlogsmisdaden pleegt, mensen op grond van hun afkomst ongelijk
behandelt, mensen via een blokkade uithongert en medische hulp
onthoudt [25] EN nu ook een fascistische regering heeft [26] verdient
aan onderdrukking en foltering
Houdt het Kwaad van bezetting en de Misdaad van Apartheid in stand!
En denk vooral niet:
Als we maar doorgaan met de verkoop van besmette producten,
zal Astrid Essed wel ophouden met ons te schrijven, maar daarin
zult u teleurgesteld worden, want ik blijf u bestoken
U BENT NOG NIET VAN MIJ AF!!
U hoeft het niet te lezen en mag het ongeopend deleten als u
dat wilt, weet wel, dat uw misdadige praktijken worden verspreid,
zodat anderen er kennis van zullen nemen
Dus nogmaals
STOP ERMEE!
STOP MET UW MEDEPLICHTIGHEID AAN ONDERDRUKKING EN
APARTHEID!
AMANDLA!
DEZE KEER VOOR HET PALESTIJNSE VOLK
Vriendelijke groeten
Astrid Essed
Amsterdam
NOTEN
Voor uw gemak zijn de noten hieronder in links vermeld
Na een verscherping van de Israëlische blokkade van de Gazastrook sinds 5 november, is de humanitaire situatie er erger dan ooit. Gaza is onderworpen aan nooit geziene beperkingen op toevoer van voedsel en hulp. Bakkerijen zijn gesloten door een tekort aan bloem, ziekenhuizen hebben gebrek aan energievoorziening.
Op 5 november kwam er einde aan het staakt-het-vuren dat sinds 19 juni van kracht was tussen Israël en Hamas in Gaza. Ondanks het staakt-het-vuren liet Israël geen echte verbetering van de humanitaire situatie toe. Sinds het eind van het staakt-het-vuren is de situatie nog verder achteruit gegaan. De gevolgen van de blokkade waren nog nooit zo zwaar voor de Palestijnse bevolking.
Tussen 5 en 24 november werden slechts 60 vrachtwagens met hulpmiddelen in Gaza toegelaten. In 2006 waren dat dagelijks nog 4000 voertuigen. De hoeveelheid VN-hulpgoederen die Israël binnenlaat, is te beperkt om in de basisbehoeften van de Palestijnse bevolking in Gaza te voorzien en maar net voldoende om te overleven.
“Gaza zit compleet door haar voorraden heen. De bevolking in Gaza had al bijzonder weinig te eten. Nu hebben ze nog minder. Soms kunnen ze zelfs geen brood kopen,” zegt Lore Van Welden, woordvoerster van Amnesty International Vlaanderen.
“Ondertussen liggen er ook bergen afval op straat. Door een tekort aan brandstof en elektriciteit komt er dagelijks rioolwater in zee terecht en loopt de watervoorziening mank. Er is een tekort aan veevoeder, meststoffen en zaden voor eigen voedselproductie en er is amper energie beschikbaar.”
Zwaar zieke patiënten worden vaak door Israël geweigerd om Gaza te verlaten voor medische behandeling die in Gaza niet voorhanden is. Daarvoor geeft Israël ‘veiligheidsredenen’ op zonder dat daar enig bewijs voor is.
Op 25 november overleed Karima Abu Dalal. Ze leed aan een geneesbare vorm van kanker. Een jaar geleden stelde een kankerspecialist van de Israëlische organisatie Physicians for Human Rights Israel: “Dit is een jonge vrouw die zal sterven als ze geen behandeling krijgt. Als ze die behandeling wel krijgt, zijn haar kansen op herstel optimaal.” Meermaals kreeg Karima geen vergunning om Gaza te verlaten. Het is onaanvaardbaar dat mensen daardoor sterven.
Als bezettende macht moet Israël toezien op het welzijn en bescherming van de rechten van de bevolking van Gaza. Beperkingen moeten gericht zijn op specifieke individuen die een veiligheidsrisico vormen. Nu lijdt de hele bevolking eronder. Dergelijke collectieve bestraffing is ontoelaatbaar.
“Israël komt haar verantwoordelijkheden tegenover de bevolking van Gaza zoals vastgelegd in internationaal humanitair recht niet na. Israël heeft het recht en de plicht haar bevolking te beschermen tegen raketaanvallen. Dat zijn immers ook zware schendingen van het internationaal recht. Maar schendingen van internationaal recht door de ene partij, hoe zwaar ook, mogen nooit een rechtvaardiging zijn voor misbruiken door de andere partij,” zegt Lore Van Welden.
Humanitaire hulp is momenteel bijzonder prangend. Het leven van duizenden Palestijnen hangt er van af. Amnesty International roept de Israëlische autoriteiten met aandrang op om een einde te maken aan de blokkade van Gaza zodat voedsel, medische hulp en brandstof door hulporganisaties geleverd kunnen worden. Enkel zo kan er een einde komen aan deze humanitaire catastrofe en kunnen Palestijnen een waardig leven leiden.EINDE BERICHT
”Almost 840 Palestinians died awaiting a permit to leave the besieged enclave for treatment between 2008 and 2021”
Almost 840 Palestinians died awaiting a permit to leave the besieged enclave for treatment between 2008 and 2021
Israeli authorities have rejected a third of medical permit requests for Palestinian minors in the besieged Gaza Strip, almost double the previous year, according to new data.
A report by the Tel Aviv-based Physicians for Human Rights (PHR) found that 32 percent of requests to reach either occupied East Jerusalem, the West Bank or Jordan to receive urgent medical care for children were rejected in 2021, compared with 17 percent in 2020.
Out of 2,578 requests, 812 were either denied passage or have had their applications significantly delayed.
Ghada Majadle, director of the occupied territories department at PHR, said Israel was complicit in “a serious and ongoing crime that is harming patients, especially minors”.
PHR, which relied on figures provided by the Israeli army through freedom of information requests, said there were several reasons for the spike in rejections, including restrictions put in place as a result of the Covid-19 pandemic and the Israeli bombardment of Gaza in May 2021.
In an 11-day bombing campaign, the Israeli army killed 256 Palestinians, including 66 children, and wounded nearly 2,000, including more than 600 children.
Palestinian rockets killed 13 in Israel, including two children.
The Israeli army turns down permit requests when a minor’s guardian’s application is rejected based on unspecified security reasons or due to purported errors in the submitted documents.
At times, this compels minors, as young as mere months old, to leave without a parent.
In one case, the permit of a seven-month-old’s mother was rejected, forcing the baby’s sick grandmother to substitute for her, Majadle told Middle East Eye.
While receiving treatment in Jerusalem, the grandmother’s health worsened and she had to return to Gaza, leaving the baby alone in the hospital.
PHR then petitioned for the mother to come in her place, and she was granted entry after a two-day wait.
“Separating children from their parents during treatment has physical and psychological effects on the patients,” Majadle said.
According to expert medical opinion, children deprived of their parents’ company during treatment respond to medicine slower and less effectively, she added.
‘Arbitrary’ permit system
Under a 15-year-old Israeli-led blockade and repeated bombing campaigns, health infrastructure in the Gaza Strip has been debilitated.
According to the United Nations, chemotherapy, radiation therapy and PET/CT scans are unavailable.
This leaves patients of the two million-strong Palestinian population, who are in need of vital and life-saving medication, with no option but to seek treatment abroad.
However, Israeli authorities – which control Gaza’s airspace, seafront, vehicle and pedestrian access – limit their travel through the Beit Hanoun crossing.
Exceptions are made for what they deem “exceptional humanitarian circumstances”.
Between 2008 and 2022, around 30 percent of patient permits were denied or delayed, with applicants receiving no definitive response by the date of their hospital appointment, according to the World Health Organization (WHO).
Of those, 24 percent were cancer patients and 31 percent were children. Between 2018-2021, around 43 percent of children travelled without parents.
WHO also recorded 839 deaths of patients while they were waiting for a permit response from Israel between 2008 and 2021.
In a report published in May, the UN body called on Israel to “end the arbitrary delay and denial of permits for Palestinian patients in need of essential care and ensure unhindered access for patients and their companions throughout the occupied Palestinian territory”.
Majadle said that as the occupying power over Gaza, Israel bears the full responsibility for ensuring the welfare of Palestinians in the Gaza Strip and the West Bank.
“It’s easier to examine the impact on one segment of society, like children for example,” she said. “But it’s important to highlight that the entire permit regime by the Israeli authorities impacts the health of everyone in Gaza, and to the same extent in the occupied West Bank.”
[26]
ZIE NOOT 22
Reacties uitgeschakeld voor Noten 24 t/m 26/Astrid Essed pakt VOMAR opnieuw
Vuur en rook boven Gaza-Stad na een Israëlische luchtaanval AFP
.jpg)
