Categorie archief: Divers

Geallieerde oorlogsmisdaden in de Tweede Wereldoorlog/Hoe de ”goede kant van de geschiedenis” slechte dingen deed

GEALLIEERDE OORLOGSMISDADEN IN DE TWEEDE WERELDOORLOG/HOE DE ”GOEDE KANT VAN DE GESCHIEDENIS” SLECHTE DINGEN DEED

Winston Churchill speaking at a munitions factory in Ponders End, 1916.

 Winston Churchill speaking at a munitions factory in Ponders End, 1916. Photograph: Hulton Archive
https://www.theguardian.com/world/shortcuts/2013/sep/01/winston-churchill-shocking-use-chemical-weapons#maincontent

https://web.archive.org/web/20150110002152/http://www.globalresearch.ca/articles/CHU407A.html

WINSTON CHURCHILL, AARTSKOLONIAAL EN GIFGASFANAAT



Paymaster General
Paymaster General

FREDERICK LINDEMANN, ARCHITECT ACHTER DE STRATEGISCHE BOMBARDEMENTEN, AANHANGER VAN DE EUGENETICA, ANTI HOMO, ANTI BLACK EN VOORSTANDER VAN STERILISATIE VAN GEESTELIJK GEHANDICAPTEN
https://en.wikipedia.org/wiki/Frederick_Lindemann,_1st_Viscount_Cherwell

Sir Arthur Harris, 1st Baronet
Air Chief Marshal Sir Arthur Travers Harris, 24 April 1944

SIR ARTHUR [BOMBER] HARRIS, MILITAIR MET EEN KOLONIAAL VERLEDEN, DIE DEED WAT HEM GEZEGD WERD
https://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Arthur_Harris,_1st_Baronet

DE BRITSE AS VAN HET KWAAD, SIR WINSTON CHURCHILL, FREDERICK LINDEMANN EN ARTHUR HARRIS, DE MANNEN ACHTER DE MASSALE BOMBARDEMENTEN OP DUITSE STEDEN

Zittend: president Roosevelt, eerste minister Churchill.
Staand eerste rij, links naar rechts: generaal Arnold, admiraal King, generaal Marshall, admiraal Pound, luchtmaarschalk Portal, generaal Alan Brooke, veldmaarschalk Dill en admiraal Mountbatten.
Zittend: president Roosevelt, eerste minister Churchill. Staand eerste rij, links naar rechts: generaal Arnold, admiraal King, generaal Marshall, admiraal Pound, luchtmaarschalk Portal, generaal Alan Brooke, veldmaarschalk Dill en admiraal Mountbatten.Zittend: president Roosevelt, eerste minister Churchill.
Staand eerste rij, links naar rechts: generaal Arnold, admiraal King, generaal Marshall, admiraal Pound, luchtmaarschalk Portal, generaal Alan Brooke, veldmaarschalk Dill en admiraal Mountbatten.

TWEE VAN DE ”GROTE DRIE” [CHURCHILL, STALIN, ROOSEVELT] AANWEZIG, PREMIER CHURCHILL EN PRESIDENT ROOSEVELT CONFERENTIE VAN CASABLANCA, WAAR WERD BESLOTEN TOT EEN GECOMBINEERD'[MET ALS DEELNEMERS GROOT-BRITANNIE EN DE VERENIGDE STATEN] LUCHTOFFENSIEF TEGEN DUITSLAND [MET INZET: HET VERNIETIGEN VA NDE DUITSE OORLOGSINDUSTRIE]
https://nl.wikipedia.org/wiki/Conferentie_van_Casablanca#De_besluiten

https://nl.wikipedia.org/wiki/Conferentie_van_Casablanca

Cologne in 1945
https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Cologne_in_World_War_II

Cologne in 1945

Cologne in 1945
https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Cologne_in_World_War_II

VUURSTORMEN OP DUITSE STEDEN/BOMBARDEMENT OP KEULEN

Het centrum van Dresden na de luchtaanval

Het centrum van Dresden na de luchtaanval

Het centrum van Dresden na de luchtaanval

VUURSTORMEN OP DUITSE STEDENBOMBARDEMENT OP DRESDEN
https://nl.wikipedia.org/wiki/Bombardement_op_Dresden


Over de vergeten Duitse burgerslachtoffers van Geallieerde bombardementen/Tijd om ze een plek te geven
Gedaan door Astrid Essed, Wreker van het Onrecht, die zaken aan de orde stelt waarover anderen zwijgen……

” The attack or bombardlment, by whatever means, of towns, villages, dwellings, or buildings which are undefended is prohibited.”
THE HAGUE CONVENTION 1907LAWS AND CUSTOMS OF WAR ON LANDARTICLE 25
https://www.loc.gov/law/help/us-treaties/bevans/m-ust000001-0631.pdf

[IN NEDERLANDS]
”Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren.”
ARTIKEL 25, LANDOORLOGSREGLEMENT
https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534
GETUIGE GRETL BUTTNER
”Kinderen doolden rond en riepen om hun verbrande ouders. Moeders zaten als versteend langs de kant van de straat te wachten tot iemand hun zoon of dochter zou brengen. Nog weken na de ergste van alle aanvallen liepen ze rond en zochten, hoopten en zochten-en ze leken versteend.’
Bladzijde 70, boek ”De Hemel stond in brand” /De Geallieerde bombardementen op Nazi-Duitsland

GETUIGE  ILSE SCHLAPPHOF
”Voor me liep iemand, die plotseling voorover viel.Toen ik bij haar kwam, zag ik alleen nog maar vlammen, een vuurmassa. Voorop zag ik twee mensen, die verkrampt van pijn op het trottoir zaten. De volgende ochtend zaten ze er nog. Maar ze waren inmiddels dood en een derde kleiner. Zoiets vergeet je nooit.”
Bladzijde 71, boek ”De Hemel stond in brand” /De Geallieerde bombardementen op Nazi-Duitsland

”What do I think of Western civilization? I think it would be a very good idea.”
Mahatma Gandhi
https://www.brainyquote.com/quotes/mahatma_gandhi_141784

HOOFDSTUKKEN
INLEIDING
I BOMBARDEMENTEN OP BURGERDOELEN/DOOD EN VERDERF
II VOORSPEL/BOMBARDEMENT OP GUERNICA
III TWEEDE WERELDOORLOG/DE OORLOGSVERKLARING
IV BEZETTING/HET BEGIN
V DE LUCHTBOMBARDEMENTEN
THE BATTLE OF BRITAIN [SLAG OM ENGELAND THE BLITZ
VI
DE EERSTE HELLONDEN EN DIE ANDERE STEDENONDER DEKKING VAN DE NACHTDE FASE VAN DE TERREURBOMBARDEMENTEN 

VII
NA DE BLITZ
DE TWEEDE HELDE BOMBARDEMENTEN OP DUITSLAND

VIII
RECHTVAARDIGINGEN BOMBARDEMENTEN OP DUITSLAND
IX

GEALLIEERDE BOMBARDEMENTEN OP DUITSLAND/HOE HET BEGON

X
BRITSE AS VAN HET KWAAD/SIR WINSTON CHURCHILL, FREDERICK ALEXANDER LINDEMANN, SIR ARTHUR [BOMBER] HARRIS 

XI
DOOD UIT DE LUCHTBOMBARDEMENTEN, BOMBARDEMENTEN, BOMBARDEMENTEN

XII
GETUIGEN VAN DE HEL

NASPEL/EPILOOG
INLEIDING

Dit wordt een Verhaal over hoe de ”goede kant van de Geschiedenis” [1] [niet te verwarren met ”goede mensen of leiders” ] slechte dingen deed.Dit Verhaal pretendeert  niet een volledig overzicht te geven van alle ”slechte dingen” van de ”goede kant van de geschiedenis”, wel een aantal van de belangrijkste gebeurtenissen te noemen.
Want het is een vaker geuite misvatting van mensen, dat wie ”aan de goede kant” staat, geen misdadiger kan zijn.Om een voorbeeld te geven:In het Midden-Oostenconflict zie ik dat ook vaak met vrienden, die-terecht-gekant zijn tegen de Israelische bezetting en kolonisatie van Palestina, dat het ze moeilijk valt, kritiek te verdragen op Palestijnen of hun organisaties, wanneer ze het Oorlogsrecht schenden. [2]Dat is menselijk, niet iets slechts te willen horen van mensen of groepen, die je sympathiek vindt of die de juiste strijd hebben gestreden.Toch is het, in het belang van Recht in de Geschiedenis, ieder Onrecht te blijven benoemen, van welke kant het ook komt.En daarom ook schrijf ik dit stuk.
Om, 75 jaar na de Bevrijding van de wereld van het Nazi-Beest [3], recht te doen aan de Duitse burgerslachtoffers van Geallieerd Onrecht.Waarom sta ik speciaal stil bij Duitse slachtoffers?
Omdat, voor zover ik gelezen heb en kan constateren, ieder zinnig mens er het echt wel over eens is, dat de Amerikaans-Geallieerde atoombombardementen op de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki, waarbij meer dan een kwart miljoen mensen om het leven kwamen [4] oorlogsmisdaden, ja, misdaden tegen de menselijkheid waren. [5]En wie dat niet vindt, is onverbeterlijk en toch niet meer te bereiken en staat aan het ongelijk van de Geschiedenis.En dan wil ik direct een wijdverbreid misverstand rechtzetten:Topnatuurkundige en genie dr Albert Einstein heeft NIET meegewerkt aan het Manhatten Project, dat de atoombom ontwikkeld heeft.Zijn enige ”participatie” bestond uit een brief aan president Roosevelt uit 1939, waarbij hij ervoor waarschuwde, dat Nazi Duitsland waarschijnlijk een buitengewoon krachtige bom aan het ontwikkelen was en wilde Roosevelt ertoe aanzetten, dit eveneens te doen, uit angst dat de nazi’s de wereld voor zouden zijn.Later-na de Hiroshima en Nagasaki ramp, merkte Einsteinin 1947  tijdens een interview in Newsweek op”“Had I known that the Germans would not succeed in producing an atomic bomb, I never would have lifted a finger” [6]

I

BOMBARDEMENTEN OP BURGERDOELEN/DOOD EN VERDERF

Ik citeer het Haags Verdrag [Landoorlogsreglement] uit 1907, waarmee ik dit artikel begonnen ben:
” The attack or bombardlment, by whatever means, of towns, villages, dwellings, or buildings which are undefended is prohibited.”
THE HAGUE CONVENTION 1907LAWS AND CUSTOMS OF WAR ON LANDARTICLE 25
https://www.loc.gov/law/help/us-treaties/bevans/m-ust000001-0631.pdf

[IN NEDERLANDS]
”Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren.”
ARTIKEL 25, LANDOORLOGSREGLEMENT
https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534
De tekst is voor een goed lezer/verstaander- duidelijk:
 Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren  [7]En verboden is verboden, dat lijkt mij duidelijk
Doe je het toch, aan welke kant van de geschiedenis ook, dan bega je een oorlogsmisdaad.Duidelijke taal toch, voor u en voor mij?
Toch sta je ervan te kijken welke redenen politieke gangsters aanvoeren om in hun geval toch trachten aan te tonen, dat het gelegitimeerd was, dat het niet anders kon, dat zelfs de slachtoffers wellicht misdadigers waren, wie het eerst begonnen was, wie……En ga zo maar door.Dergelijke zieke en gemankeerde redenaties zijn van alle eeuwen en alle tijden, maar er zijn tijden geweest, dat er nog geen Verdragen waren en dat het-behalve dan voor het religieuze, morele of filosofische Geweten-gerechtvaardigd leek, alles te doen om jouw kant van de Macht, Overwinning, Ego’s etc, veilig te stellen, zonder zichtbare  consequenties.
Maar du moment, dat je zelf Verdragen gaat sluiten om dergelijk gedrag aan banden te leggen en vervolgens ingaat tegen de Verdragen, die je zelf met een Handtekening plechtig hebt ondertekend [8], wordt het een ander Verhaal.
Voordat we daaraan toekomen, eerst een Tijdlijn, zo volledig als mij bekend.Ik begin bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog en zal mij concentreren op de Bommenoorlog in Europa, met als uitzondering op de prelude daarvan, dat eerste Fatale luchtbombardement op burgers in Europa. [9]In het Midden-Oosten hadden de Britten in 1920 als Luchtschurken al het voortouw genomen  door bij een opstand in 1920 Iraakse steden en dorpen te bombarderen [10], Dit valt weliswaar buiten het bestek van dit artikel, maar is de moeite van het benoemen waard, omdat het volgens mij bij weinig mensen bekend is.
II

VOORSPELBOMBARDEMENT OP GUERNICA
Tijdens de Spaanse Burgeroorlog, uitgevochten tussen de linkse Republiekeinse regering en de fascisten van commandant en latere dictator Francisco Franco, werd de binnenstad van de Baskische stad Guernica in 1937 door de Duitse Luftwaffe [Nazi Duitsland stond, hoe kan het ook anders, aan de kant van Franco] platgebombardeerd. [11]Het eerste luchtbombardement in Europa, waarbij dan ook direct burgers Kop van Jut waren, Er vielen tussen de 300 tot 800 doden en was de inspiratie voor de Spaanse schilder Picasso, om het bombardement ”Guernica” te schilderen, als een aanklacht tegen deze misdadig laffe aanval op burgers. [12]Wat Luchtschurken betreft wil ik trouwens nog vermelden, dat behalve de Britten tijdens de Grote Iraakse Opstand [13], de Italianen er ook wat van konden.Niet alleen voerden ze bij hun militaire aanvallen op Ethiopie in 1935-1936 [toen ook wel Abbessinie genoemd] bombardementen uit op burgerdoelen [14], zij waren ook niet vies van het gebruik van chemische wapens, zoals mosterdgas.[15]Allemaal preludes tot een nog vuilere oorlog, de Tweede Wereldoorlog!

III

TWEEDE WERELDOORLOGDE OORLOGSVERKLARING[Om de bombardementen op burgerdoelen in het juiste licht te plaatsen ontkom je niet aan een stuk chronoligische militaire en politieke achtergrondgeschiedenisZie hieronder]

Het begon met een oorlogsverklaring, vreemd genoeg NIET van Nazi Duitsland, maar van de Geallieerden, Groot-Brfitannie en Frankrijk.Dit naar aanleiding van het 30er jaren oorlogsgestook van Hitler en co, uitmondend in een waanzinnige veroveringsdrang van grote delen van Europa [16] en nu dus de inval in Polen op 1 september 1939. [17]
En toen brak de Hel los, tenminste voor de Europese landen.Voor de Joden, een van de belangrijkste zondebokken van de Nazi rassenwaan [18]  was de Hel natuurlijk al sinds de vestiging van het Nazi Rijk uitgebroken, met steeds toenemende terreur, ontmenselijking en misdadige vervolgingen. [19]En laten we eerlijk zijn, ook de Westerse mogendheden speelden hierin een vuile rol.In de loop van de Dertiger Jaren wilden steeds minder landen Joodse vluchtelingen opnemen, totdat de grenzen helemaal dichtgingen, juist op het moment, dat de Joden  vluchtroutes het hardste nodig hadden. [20]Over ”de goede kant van de geschiedenis” gesproken…..
Interessant is trouwens, dat dictaturen Spanje en Portugal, bondgenoten [vooral Spanje] van Nazi Duitsland, naast Turkije, veel coulanter waren bij de toelating van Joodse vluchtelingen. [21], zoals ook een aantal Zuid Amerikaanse landen, hoewel deze laatsten in de loop van de dertiger jaren stenger werden. [22]

IV

BEZETTING/HET BEGIN

Na het jarenlange oorlogsgestook van Hitler en co met hun ”proefbombardement” op Guernica [23] en in hun kielzog de daden van agressie en misdaden van bondgenoten Italie van Mussolini en Keizerrijk Japan, met zijn drieen de AS Mogendheden genoemd [24], brak dan de Tweede Wereldoorlog uit.Nazi Duitsland viel op 1 september 1939 Polen binnen, Groot Britannie antwoordde met een ultimatum aan  Nazi Duitsland, de troepen terug te trekken, gebeurde niet, en overeenkomstig met een eerder gedane belofte, verklaarde dit land Nazi Duitsland op 3 september de oorlog, evenals Frankrijk. [25] In snel tempo werd hierop Polen bezet [Oost-Polen door Sovjet Rusland, dat in augustus 1939 met Nazi Duitsland het non agressiepact, het Molotov Ribbentrop pact gesloten had] [26], in 1940 volgden de Duitse bezettingen van Denemarken, Noorwegen, Frankrijk, Belgie, Nederland en Luxemburg [27] VDE LUCHTBOMBARDEMENTEN

THE BATTLE OF BRITAIN [SLAG OM ENGELAND]

Toen de Nazi’s hun Westerse bezettingsronde hadden gedaan, kwam het Vervolg:Het doel van Nazi Duitsland was, uiteraard, verovering en onderwerping en aangezien Groot-Britannie na de snelle bezettingen van de West en Noord Europese landen de enige tegenstrever was, richtte Hitler zijn pijlen nu op dat land.Verovering of overgave, dat werd het doel.Daarom had Hitler het voornemen tot een invasie van Groot-Britannie,  Unternehmen Seelöwe (Operatie Zeeleeuw) [28], maar wilde die effectief zijn, was het zaak, eerst de Britse Luchtmacht [RAF] uit te schakelen.Dus daarom:The Battle of BritainThe Battle of Britain [29] of te wel de luchtstrijd tussen Groot-Britannie[met als luchtmacht de RAF]  en Nazi Duitsland [met als luchtmacht de Luftwaffe], die uitmondde in the Blitz [30], was voor beide partijen erop of eronder.Want wie die luchtstrijd won, bepaalde-zo weten we achteraf- het begin van het einde van de oorlog.Had Nazi Duitsland gewonnen, was de ramp lastiger te overzien:Want de Sovjet Unie, door het niet aanvalsverdrag met Nazi Duitsland, het Molotov Ribbentrop pact [31] nog ”neutraal” tegenover de Geallieerden, zou  door Operatie Barbarossa [de Nazi aanval op Rusland] in juni 1941 in het kamp van de Geallieerden komen [32], en de VS in december 1941 [33], maar de VS was vooral in Azie met Japan in gevecht, al steunde het Engeland militair en zou het een van de leading Forces zijn bij de inval in Normandie op 6 juni 1944 [D Day]  [34]En even tussendoor:Niet alleen in hindsight [35], ook op het moment zelf:Het was oliedom van Hitler en co-gelukkig maar!-om de Sovjet Unie in juni 1941 binnen te vallen, een maand nadat zij de Battle of Britain hadden verloren! [vertaald: het was de Luftwaffe niet gelukt, de Britse Luchtmacht RAF te vernietigen] [36]Zo brachten de Nazi Powers  niet alleen de machtige Sovjet-Unie in het kamp van de Geallieerden, maar creeerdne zo een Tweede Front! [37]En dan heb ik het nog niet eens over de strijd tussen de Gealleerde deels [koloniale] Mogendheden en Nazi Duitsland in Noord Afrika gehad! [38] 

Goed, deze Battle of Britain, waarin de Britse Luchtmacht RAF Groot-Britannie  verdedigde tegen de Duitse militaire aanvallen door de Luftwaffe, duurde van 10 juli 1940 tot 31 october 1940 [39]
En natuurlijk  staat die Battle of Britain niet los van The Blitz, de reeks Luftwaffe bombardementen, eerst op Britse militaire doelen en later op Britse burgerdoelen-Britse steden [van september 1940 tot mei 1941] [40] en was de Battle of Britain [Slag om Engeland] pas beeindigd toen The Blitz, die reeks bombardementen op Britse steden, definitief was verloren door Nazi-Duitsland. [41]

THE BLITZ

Het mag niet:Het bombarderen van burgerdoelen en/of burgers, ook niet in de duistere Dagen van de Tweede Wereldoorlog:Daarover is het Landoorlogsreglement, reeds daterend uit het begin van de twintigste eeuw duidelijk over [42] al trachtte men dat in de Tweede Wereldoorlog te omzeilen met gevaarlijke drog en onzinredeneringen [daarover straks]
GOED, OF LIEVER GEZEGD, SLECHT:
Het begon niet met bombardementen op steden en andere burgerdoelenIn het begin richtte de Luftwaffe zich, na een land en zeeblokkade op Groot-Britannie te hebben ingesteld, zich op [daglicht] bombardementen op militaire doelen:zoals RAF vliegtuigen en -en dat is weer een grensgeval, want daar werkten ook burgers- RAF fabrieken.Ook kwamen scheepsconvooien aan de beurt, maar ook op de havensteden . Plymouth en Southampton en ja, dat waren burgerdoelen[43]Toch waren de Luftwaffe aanvallen nog voornamelijk gericht op Britse strategische doelen, maar toen hun acties niet het door de nazi’s gewenste effect hadden [ze konden het niet winnen], ja  toen werd het kwaadaardiger.

VI
DE EERSTE HELLONDEN EN DIE ANDERE STEDENONDER DEKKING VAN DE NACHTDE FASE VAN DE TERREURBOMBARDEMENTEN
November 1940-februari 1941Onder dekking van de nacht begon de Luftwaffe nu een grootscheepse bombardeercampagne op Britse steden, waarbij Londen, in Unternehmen Loge), de codename voor Londen, de aftrap had.Om een indruk te krijgen:In de periode van The Blitz werd Londen niet minder dan 57 nachten op rij gebombardeerd [44]Ook andere steden waren Kop van Jut, zoals havensteden Liverpool en Hull en Cardiff, Portsmouth, Southampton en Swansea.Alsook industriesteden Birmingham, Belfast [Noord-Ierland, dus het door Groot Britannie gekoloniseerd gehouden deel van Ierland], Coventry, Glasgow, Manchester en Sheffield. [45]In totaal kwamen bij die bombardementen meer dan 40 000 burgers om, van wie de helft in hoofdstad Londen en raakten er nog eens 139.000 gewond.Ook werden er meer dan een miljoen huizen vernietigd of zwaar beschadigd. [46]Menselijke ellende in minder dan veertig woorden …….
Terreurbombardementen [47], ik schreef het al: ware woordenWant was de bedoeling niet, naast de vernietiging van leger en economie, , het moraal zodanig te breken, dat de vrijheids en verzetsgeest zou verdwijnen. [48]Lekker niet gelukt! [49]Ik ben bepaald geen fan van aartskolonialist, Luchtschurk en misdadiger Sir Winston Churchill [50], maar toch onder de indruk van zijn op 4 juni 1940 gehouden speech, bekend geworden als ”We shall fight on the beaches” [51]Ik citeer hieruit het voor mij mooiste:”We shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender [52]
Van Churchill mag je zeggen wat je wil: en ik heb wel het een en ander over hem te zeggen- maar zulke redevoeringen doen het goed voor het moreel en hebben zeker geholpen, het ”erop of eronder” gevoel kracht bij te zetten 
VII

NA DE BLITZDE TWEEDE HELDE BOMBARDEMENTEN OP DUITSLAND

‘ The attack or bombardlment, by whatever means, of towns, villages, dwellings, or buildings which are undefended is prohibited.”
THE HAGUE CONVENTION 1907LAWS AND CUSTOMS OF WAR ON LANDARTICLE 25
https://www.loc.gov/law/help/us-treaties/bevans/m-ust000001-0631.pdf

”Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren.”
ARTIKEL 25, LANDOORLOGSREGLEMENT
https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534
Burgerslachtoffers-waar dit artikel omis  begonnen-zeggen meer dan alle militaire strategieeen, afwegingen, rechtvaardigingen, zelfs meer dan mensenrechtenverdragen, die de Mensheid moeten beschermenDaarom:Ruim 410 000 Duitse burgers werden in WO II gedood door Geallieerde luchtbombardementen.Mannen, vrouwen, kinderen. [53]Tegenover 40 000 Engelse burgers [54]
BURGERBOMBARDEMENTENJURIDISCH KADER
Alle strijdpartijen in de Tweede Wereldoorlog hebben zich schuldig gemaakt aan bombardementen op burgerdoelen:Nazi Duitsland, Japan, de Britse RAF, de VS, niet alleen op de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki, maar daarvoor al, op andere Japanse en Duitse steden. [55]En zoals al geschreven:Opmerkelijk, omdat militaire aanvallen op burgers en burgerdoelen dus waren verboden volgens het Landoorlogsreglement [56]Eigenlijk werd dat verbod op zich ook niet betwist, wel kon worden aangevoerd, dat toen het Landoorlogsreglement tot stand kwam [begin twintigste eeuw] er nog geen luchtmacht was, waardoor er niet werd gerept over LUCHTAANVALLEN. [57], wat overigens niet betekende,, dat luchtaanvallen op burgerdoelen dan maar waren toegestaan.Wikipedia schrijft hierover”. The absence of specific international humanitarian law did not mean aerial warfare was not covered under the laws of war, but rather that there was no general agreement of how to interpret those laws.” [58]Er kon dus hooguit worden aangevoerd, dat er geen overeenstemming was tussen diverse Mogendheden over  luchtaanvallen tegen de achtergrond van het Landoorlogsreglement. Wel waren er  pogingen ondernomen, het Landoorlogsreglement in zoverre ”up te daten” dat  luchtaanvallen daar in zouden worden opgenomen.[59]
 Maar juist het feit, dat dat niet is gebeurd, daarvan  zouden die oorlogvoerende Mogendheden lustig misbruik maken, want volgens het positief recht [zoek maar op, noot 60] waren luchtaanvallen dus in stricte juridische zin niet verboden. [61]Hoe dan ook:
Tel uit je winst, voor de Tol aan menselijke ellende, verpakt in juridische drogredenaties.Maar dat was nog wetgeving:
Enger vind ik de rechtvaardigingen, die werden aangedragen voor massabombardementen op burgerdoelen

VIII
RECHTVAARDIGINGEN BOMBARDEMENTEN

STRATEGIC BOMBARDMENT [STRATEGISCHE BOMBARDEMENTEN]  
RECHTVAARDIGING EENTHEY BEGAN ITThe Nazis entered this war under the rather childish delusion that they were going to bomb everyone else, and nobody was going to bomb them. At Rotterdam, London, Warsaw and half a hundred other places, they put their rather naive theory into operation. They sowed the wind, and now they are going to reap the whirlwind. ” 

 [62]

 Uitspraak gedaan door een van de architecten van de massabombardementen op Duitsland, Sir Arthur Harris [ook wel ”Bomber” Harris genoemd], een van de hoogste Britse militairen, die voor zijn bombardeer rol in WO II ik weet niet hoeveel onderscheidingen heeft ontvangen. [over hem later meer] [63]
Deze ”wie zaait zal storm oogsten” en ”zij zijn begonnen” argumentatie hoorde je algemeen, zowel bij politici als het gewone publiek.Begrijpelijk misschien, zeker van  mensen, die persoonlijke verliezen hadden geleden, maar de redenatie ”’hij heeft gedood, dus nu mag ik ook”, leidt niet alleen tot een eindeloze geweldsspiraal,  maar heeft zelden geleid tot een positieve voortgang in de menselijke geschiedenis, nog los van het feit, dat zeker in het politieke, niet zozeer de verantwoordelijken [hier de Nazi Top] worden getroffen, maar doorgaans mensen, die er part noch deel aan hebben.Hier: onschuldige burgers.

STRATEGIC BOMBARDMENT [STRATEGISCHE BOMBARDEMENTEN]RECHTVAARDIGING TWEEHET BREKEN VAN HET MOREEL
We moeten niet uit het oog verliezen, dat het niet zogenaamde ”vergissingen” zijn [waarmee vooral de VS graag schermt, als ze in een of ander deel van de wereld weer eens met bombardementen burgerslachtoffers hebben gemaakt] [64],maar bewust geplande bombardementen op burgerdoelen.Dat maakt het, volgens het Landoorlogsreglement van toen [ondanks al het juridisch geneuzel hierover, zie hierboven] en het Internationaal Recht van nu, tot oorlogsmisdaden. [65]En dat het bewust gepland was, bleek niet alleen uit uitspraken zoals boven genoemd van Sir Arthur Harris [66], maar ook uit het feit, dat een van de doelen was:Het breken van het moreel van de bevolking. [67]Dat was niet alleen een kwaadaardige redenering ”de goeden moeten onder de kwaden leiden” tot duivelse hoogten verheven, het werkte niet, noch in het geval van de Britse burgerbevolking [die in the Blitz door nazi terreurbombardementen was geteisterd], noch bij de Duitse burgerbevolking.De Britse burgerbevolking werd steeds vastberadener, de Duitse burgerbevolking[tenslotte waren zij aan het verliezen], steeds vijandiger tegen de Geallieerden [68] en goed begrijpelijk ook, als je je naasten en vrienden verliest.En de hoop van de Geallieerden-een Duitse opstand tegen het nazi-regime, bleef uit. [69]Een nogal aparte redenering:Te denken, dat je, door zelf dood en verderf te zaaien – en daarmee de grenzen van de beschaving overschrijdt- verwacht, dat  de door jou geterroriseerde bevolking in opstand komt tegen zijn eigen regime, hoe slecht dat ook is.Want wie bombardeerde ook alweer?
Het doet mij verdriet, dat Nazi kopstuk minister van propaganda Goebbelseen van de eersten was, die de strategische bombardementen [op Duitsland natuurlijk] ”terreurbombardementen” noemde [waar de nazi’s zich dus zelf als eerste aan schuldig gemaakt hadden] [70], maar wat waar is is nu eenmaal waar:
Het waren terreurbombardementen, want de burgerbevolking werd meer dan geterroriseerd, fysiek en geestelijk,De Britse, de Duitse, de Japanse  Italiaanse en anderen [71].
STRATEGIC BOMBARDMENT [STRATEGISCHE BOMBARDEMENTEN]  
RECHTVAARDIGING DRIE.ARBEIDERS ALS COMBATANTENHET BREKEN VAN DE DUITSE [OORLOGS] INDUSTRIE EN ECONOMIE
Het breken van het moreel was een ding, belangrijker was het vernietigen van de Duitse economie en vooral de [oorlogs]industrie.Ook dat verliep moeizamer dan door de Geallieerden gehoopt.Onderzoeken vertellen ons, dat pas in het laatste jaar van de Tweede Wereldoorlog de dood en verderf-”strategische” bombardementen werkelijk schade gingen toebrengen aan de Duitse economie. [72]Maar waarom, als je de oorlog wil winnen, massaal viseren van burgerdoelen, soms ook dorpen? [73]Achterliggende gedachte was, dat wie de industrie wil vernietigen, fabrieken zal moeten bombarderen,en die liggen vaak in steden.Daarmee vernietig je niet alleen de economie [tenminste, dat was de gedachte], maar doodt en/of vermink je ook de arbeiders, die die economie dragen.
Vooral arbeiders, die werkten in de militaire bewapeningsindustrie, werden gezien als ”militair actief” [74]
Arbeiders werden zo de vijand, burgers werden zo combatanten. [75]  
En zo werd de grens van het Landoorlogsreglement verlegd, want door de arbeiders verantwoordelijk te stellen voor militaire handelingen, werden ze feitelijk ”gestraft” voor Duitse oorlogshandelingen, wat in strijd is met het Landoorlogsreglement uit 1907. [76]Dus lang afgesloten voor de Tweede Wereldoorlog.  Dit waren dus een aantal rechtvaardigingen voor de bombardementen Inferno’s, die over de Duitse steden en ook dorpen werden gelanceerd [77] tot vlak voor het einde van de Tweede Wereldoorlog, toen het aspect ”we willen de oorlog winnen”, geen enkele rol meer speelde. [78]  

STRATEGIC BOMBARDMENT [STRATEGISCHE BOMBARDEMENTEN]  
RECHTVAARDIGING VIERAls je dat tenminste een rechtvaardiging wilt noemen.Ik had al het ondergraven van het moreel van de Duitse bevolking besproken.Een extra naar aspect van die strategische bombardementen was het bewust terroriseren van de Duitse bevolking en het verstoren van hun leven. [79]Pure terreur dus en ja, terreurbombardementen. [80]

IX

GEALLIEERDE BOMBARDEMENTEN OP DUITSLAND/HOE HET BEGON
To be fair:Het is niet begonnen met een grootscheepse bommenregen op Duitse steden:Zoals we weten, startte de Luftwaffe de bombardementen op Britse burgerdoelen met hun Blitz, die ze uiteindelijk niet wonnen. [81]Aanvankelijk bombardeerde de RAF, de Britse Luchtmacht, voornamelijk  militair strategische doelen [maar soms niet helemaal, zoals het Britse bombardement op fabrieken in Berlijn, september 1940] [82], maar veranderde dat gaandeweg, hoewel er voor 1942 geen Inferno bombardementen op grote schaal waren, al waren al wel steden [maar dan vaak fabrieken en andere meer strategische locaties] Kop van Jut. [83]Maar dat zou radicaal veranderen:Dat had er onder andere mee te maken, dat die Britse bombardementen verre van precies waren, hoewel RAF piloten terugkwamen met verhalen, dat ze [al] hun doelen geraakt hadden. [84]Echter, na verificatie door het rapport Butt, dat in augustus 1941 naar buiten kwam,  bleek, dat die verhalen van de piloten op zijn zachtst gezegd nogal overdreven waren en dat die bombardementen [toen nog voornamelijk op fabrieken etc, maar wel in steden] helemaal niet zo precies waren. [85]Slechts  in een derde van de gevallen [misschien zelfs nog minder]werden de beoogde  doelen ook daadwerkelijk werden geraakt. [86]En toen werd het tijd voor grover geschut:
In september 1941 kwam de Britse militaire staf met de volgende verklaring, die het begin van ”strategische bombardementen” inluidde
”The ultimate aim of an attack on a town area is to break the morale of the population which occupies it. To ensure this, we must achieve two things: first, we must make the town physically uninhabitable and, secondly, we must make the people conscious of constant personal danger. The immediate aim, is therefore, twofold, namely, to produce (i) destruction and (ii) fear of death” [87]Bevolkingsterreur dus en wel heel ver afgedwaald van de principes van het toenmalige oorlogsrecht, dat Landoorlogsreglement [88]Ook nogal sadistisch, dat ”The immediate aim, is therefore, twofold, namely, to produce (i) destruction and (ii) fear of death”” [89]

EN ZO GESCHIEDDE…….. 
X
BRITSE AS VAN HET KWAAD/SIR WINSTON CHURCHILL, FREDERICK ALEXANDER LINDEMANN, SIR ARTHUR [BOMBER] HARRIS 
De architecten achter de massale bombardementen op Duitse steden, vanaf 1942 tot aan het eind van de oorlog, toen de Geallieerde overwinning allang vaststond waren de Britse politicus en oorlogspremier Sir Winston Churchill, diens wetenschappelijke adviseur Frederick Lindemann en hoge Luchtmacht officier, Sir Arthur Harris, ook wel ”Bomber” Harris genoemd. [90]
Nou vind ik het altijd interessant om rond te kijken in de geesten en gedachtenwereld van politici en militairen, die de meest vreselijke beslissingen nemen en verantwoordelijk zijn voor gruwelijkheden.Nu is dat bij de nazi’s niet zo moeilijk:Hun duivelse wereldbeeld [91] getuigt daarvan.
Maar ook bij twee van deze Geallieerde voormannen, ten onrechte gelauwerd, is de kwaadaardigheid terug te vinden, weliswaar niet in een officiele ideologie van rassenwaan, maar in opvattingen, die er naast gelegen hebben.
WINSTON CHURCHILL:

Zo zou Churchill zich in een geheim [maar uitgekomen] memo voorstander getoond hebben van het gebruik van chemische wapens op ”uncivilised tribes”Ik citeer:”’I am strongly in favour of using poisoned gas against uncivilised tribes. The moral effect should be so good that the loss of life should be reduced to a minimum. It is not necessary to use only the most deadly gasses: gasses can be used which cause great inconvenience and would spread a lively terror and yet would leave no serious permanent effects on most of those affected.”[92]
Het zou volgens onderzoek door The Guardian gegaan zijn om het gebruik van chemische wapens bij een opstand in India. [93]Ook zou hij wel wat gezien hebben in het gebruik van chemische wapens tegen de nieuwe Russische bolsjewistische regering [Mr Churchill was toen staatssecretaris van oorlog/Defensie, het was 1919] [94]Sterker nog:Het is gebeurd:Een serie lucht gasaanvallen, eerst in augustus 1919 op het Russische dorp Emtsa, in september gevolgd door aanvallen op de dorpen Chunova, Vikhtova, Pocha, Chorga, Tavoigor and Zapolki.Maar-en dat is maar goed ook- de aanvallen waren niet zo effectief als door Churchill gehoopt, dus werd er in september mee gestopt. [95]

Daar stopte zijn ziekelijke fascinatie met chemische wapens niet mee.Later [tijdens WOII] zou Churchill hebben opgemerkt
”1. I want you to think very seriously over this question of poison gas. I would not use it unless it could be shown either that (a) it was life or death for us, or (b) that it would shorten the war by a year.

   2. It is absurd to consider morality on this topic when everybody used it in the last war without a word of complaint from the moralists or the Church. On the other hand, in the last war bombing of open cities was regarded as forbidden. Now everybody does it as a matter of course. It is simply a question of fashion changing as she does between long and short skirts for women.

….

….

” 7. I quite agree that it may be several weeks or even months before I shall ask you to drench Germany with poison gas, and if we do it, let us do it one hundred per cent. In the meanwhile, I want the matter studied in cold blood by sensible people and not by that particular set of psalm-singing uniformed defeatists which one runs across now here now there. Pray address yourself to this. It is a big thing and can only be discarded for a big reason. I shall of course have to square Uncle Joe and the President; but you need not bring this into your calculations at the present time. Just try to find out what it is like on its merits.” [96]

Tsja, een Vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken! [97]
FREDERICK ALEXANDER LINDEMANN 
Interessant is ook een inkijkje in de geest en het wereldbeeld van Frederick Lindemann, wetenschappelijk adviseur van Winston Churchill en bedenker van het huiveringwekkende ”dehousing paper”, wat grofweg neerkomt op het dakloos maken van mensen om zo het moreel te breken. [98]
Dit opmerkelijke bedenksel is niet uit de lucht gegrepen, maar hangt natuurlijk samen met de manier waarop de man dacht:Op Wikipedia lezen we over hem, dat hij een voorstander was van eugenetica, wat neerkomt op het verbeteren van de genetische eigenschappen van  de menselijke bevolking, wordt ook wel ”rasverbetering” genoemd. [99]”Selectie” speelt daarbij een rol, vaak het laten trouwen [of zich vermengen” van de ”intelligentste mensen, die dan een soort elite gaan vormen, die de rest bestuurt, wat tenminste de gedachte van deze Frederick Lindemann was, waarbij die intelligentsia ook nog werd aangeduid met [citeer weer Wikipedia] ”supermen” en de ”onderdanen” met ”heloten” [Opmerking Astrid Essed, slaven bij de Spartanen in de klassieke Oudheid] [100]Dat onder dat ”intelligent zijn”, blanken wordt verstaan, ligt voor de ondersteuners van een dergelijk wereldbeeld wel vast.Verder lees ik over deze Lindemann op Wikipedia” Lindemann supported eugenics and held the working class, homosexuals, and blacks in contempt and supported sterilisation of the mentally incompetent [101]Een portie engheid bij elkaarEn komt dat niet heel dichtbij het nazi ideaal? [102]Geen wonder, zo lijkt mij, dat zo’n man geen moeite had met het platbombarderen van een land.Een apart feit is nog, dat Lindemann de zoon was van een geboren Duitse vader, en dat hij er toch geen been in zag, bombardementen op Duitsland uit te voeren…….[103]

SIR ARTHUR [BOMBER] HARRIS
”Toen Arthur Harris op een dag in de oorlog door de politie werd aangehouden, omdat hij veel te hard reed, zei de agent tegen hem:”Meneer, u had wel iemand dood kunnen rijden.”Harris volstond met het antwoord.”Jonge man, ik breng iedere nacht duizenden mensen om het leven” ‘[104]
Naast Sir Winston Churchill, met zijn obsessie met het gebruik van [gas] chemische wapens en Frederick Lindemann met zijn racistische eugenetica ”wereldbeeld” en zijn ”Ubermensch”-”Untermensch” fascinaties [105] was Arthur ”Bomber” Harris vooral de militaire houwdegen met een koloniale achtergrond [106], die -met volledige eigen instemming-deed wat hem gezegd werd en het bombardeer doel met enthousiasme uitvoerde.
Hij was de ”They began it” advocaat, die van mening was dat ”ik citeer de man opnieuw]
‘The Nazis entered this war under the rather childish delusion that they were going to bomb everyone else, and nobody was going to bomb them. At Rotterdam, London, Warsaw and half a hundred other places, they put their rather naive theory into operation. They sowed the wind, and now they are going to reap the whirlwind.”[107]

Met een dergelijk drietaal aan het roer was de stap naar massabombardementen zo gezet.

XI
DOOD UIT DE LUCHTBOMBARDEMENTEN, BOMBARDEMENTEN, BOMBARDEMENTEN

”De Hemel stond in brand”, titel van een boek over de bombardenten op Duitsland. [108]Zo ongeveer moeten de inwoners van de getroffen steden het ervaren hebben.”s Nachts, de lucht helverlicht.Het Inferno sloeg toe.
Hoe kwam het zover?Hoe ging het in zijn werk.
Het Butt rapport, dat het gebrek aan precisie en effectiviteit van de eerdere bombardementen op Duitsland beschreef, noemde ik al. [109]Naar aanleiding daarvan publiceerde genoemd lid van de AS van Kwaad, Frederick Lindemann, het dehousing paper, dat onverbloemd koos voor strategisch bombarderen en dan vooral het bombarderen en dakloos maken van de burgerbevolking om het moreel te breken. [110]
De vernietigingsronde van de Duitste steden waarbij sprake was van bewust strategisch bombarderen, oftewel ”area bomber directive” [zo heette de nieuwe richtlijn voor bombarderen vanaf 1942] [111] was verschrikkelijk in aantal, bombardementen en effect en heeft geduurd van 1942 tot vlak voor het einde van de oorlog, toen het geen enkel echt of vermeend militair doel meer diende.Zowel door Britten als Amerikanen is ”naar hartelust” gebombardeerd en dit zeg ik met opzet, gezien het grote enthousiamse bij lieden als Arthur Harris en Lindemann. [112]Want believe it or not:Zelfs superhavik Churchill heeft een moment van gewetensconflict gehad, toen hij de films met gebombardeerde Duitse steden zag [al wist hij, wat hij aanrichtte]Volgens een aantal bronnen, ik noem hier een, zou hij hebben uitgeroepen”Zijn we soms beesten? Gaan we niet te ver? [113]:Nu:Een van de weinige dingen, die ik van harte met Churchill eens ben.
VUURSTORMEN BOVEN DUITSE STEDEN
De eerste massale strategische bomaanval nieuwe stijl, 1942, ook wel ”tapijtbombardement” genoemd [114] vond plaats boven de Duitse stad Lubeckop 29 maart 1942, gevolgd door diverse bombardementen op het Ruhrgebied [industrie, weet u nog?] [115]Daarna ging het maar door en door:Keulen volgde in mei en deze aanval werd genoemd ”Operation Milennium” [116],omdat de stad door 1000 bommenwerpers werd aangevallen. [117],.Het aantal doden was, hoewel ieder mensenleven telt, was toen nog relatief laag:Minder dan 500. [118]Mag ik, cynisch, opmerken, dat de bommengooiers er nog ”in” moesten komen?Want later zou het dodental aanzienlijk hoger liggen. In totaal zou Keulen tijdens de oorlog maar liefst 262 keer worden gebombardeerd. waarbij 20 000 mensen om het leven kwamen. [119]Het Churchill, Lindemann, Harris trio ging grondig te werk.Om er nog een  ”betere” voorstelling van te maken, het ging hier om brandbommen [120], vandaar dat ik het had over ”vuurstormen”Trouwens, die term ”vuurstorm” , is ook de titel van hoofdstuk 3 van de artikelen reeks ”De Hemel stond in brand” over de Geallieerde bombardementen op Nazi Duitsland. [121]

Ook de Amerikanen lieten zich niet onbetuigd:Zij deelden verantwoordelijkheid voor deze bombardementen des doods,Want op de conferentie van Casablanca [begin 1943] besloten de Verenigde Staten en Groot-Britannie tot een gecombineerd bombardementsoffensief tegen Duitsland. [122]
Dat waren trouwens niet de enige Amerikaanse oorlogsmisdaden:Bekend zijn de atoom bombardementen op Hiroshima en Nagasaki [123], maar ook in Azie, in de oorlog tegen Nazi Duitsland’s bondgenoot Japan [124], gingen de Amerikanen behoorlijk tekeer.Zo kwamen bij bombardementen op Tokio, in 1945, 100 000 mensen om het leven. [125]En als we Wikipedia mogen geloven, werden er tegen Japan voor het eerst napalmbommen gebruikt.[126]Houten huizen, extreem brandbaar. [127]Tel uit je winst.Het Gezicht van het Kwaad, met als Masker de ”Goede” Geallieerde bondgenoot…….Een andere Geallieerde Macht, die in dit rijtje genoemd moet worden is  Sovjet-Rusland, bondgenoot van Groot Britannie en de VS geworden vanaf het moment, dat Hitler ”Operatie Barbarossa” in Rusland lanceerde [128] en daarmee het gesloten Niet Aanvalsverdrag verbrak. [129].Ook die ”Goede” Geallieerde bondgenoot heeft behoorlijk huisgehouden bij de verovering van Duitsland, waarbij ik vooral de massale verkrachtingen van Duitse vrouwen en meisjes noem. [130]En dit als herinnering:Voorafgaande daaraan heeft Nazi Duitsland bij de poging, Sovjet Rusland te veroveren, huiveringwekkende oorlogsmisdaden begaan, met name massale moordpartijen op Russische Joden. [131]
Terug naar de bombardementen op Duitsland.

V BOMMEN
In dit hele Verhaal mogen we ook vermelden [eerder reeds the Blitz genoemd] [132], de op Groot Britannie gerichte Duitse V bommen, die in 1944 en 1945 werden afgevuurd. [133]Ook al waren ze weinig precies [gelukkig maar], er waren toch 8000 burgerslachtoffers te betreuren. [134]

ENGELEN DES DOODS/STEDEN/DE MENSELIJKE TOL
Ik heb het reeds gezegd, maar herhaal het om het goed tot de lezer te laten doordringen:Bij de zogenaamde ”strategische bombardementen” [135] door Groot-Britannie en de Verenigde Staten zijn er om en nabij 410 000 Duitse burgers om het leven gekomen, onder wie 75 000 kinderen, jonger dan 14 jaar. [136]In de periode tussen juli 1944 tot januari 1945 was dat een maandelijks gemiddelde van 13 536 mensen.In Hamburg alleen al werden er 49 000 burgers gedood, in Berlijn ongeveer 35 000. [137]Bij het omstreden bombardement op Dresden in februari 1945 [138] [het was toen dus al meer dan duidelijk, dat Duitsland de oorlog had verloren], kwamen meer dan 20 000 burgers om het leven.Gestikt in hun schuilplaatsen of levend verbrand, zoals zovele anderen. [139]Het was, zoals zoveel bombardementen ijn de laatste jaren van de Tweede Wereldoorlog, een gezamenlijke Brits-Amerikaanse militaire operatie. [140]
En dit was de ”Westerse Beschaving?”Was het niet Mahatma Gandhi, die de uitspraak deed, dat de Westerse Beschaving een goed idee zou zijn? [141]Hoe waar was dat…………………
ENGELEN DES DOODS/MIDDELGROTE STEDEN EN DORPEN TE GRAZEN
Wie dacht, dat alleen Duitse steden als Berlijn, Hamburg, Dresden en andere werden getapijtbombardeerd door de Britten en hun Amerikaanse bondgenoten, vergist zich deerlijk.Ook middelgrote steden en dorpen werden bijna-vernietigd:Zo  verloor een middelgrote stad als Nordhausen 20 procent [eenvujfde dus] van haar bevolking in EEN luchtaanval in mei 1945. [142]Waarom?Duitsland stond toch al op het punt van capitulatie?Een kleine stad als Pforztheim verloor 22 procent van de bevolking. [143]Ontelbare steden, middelgrote steden en dorpen vielen ten prooi aan de zucht tot destructie van de RAF [Britse Luchtmacht] en de USAAF [Luchtmacht van de Verenigde Staten.Onder hen:Karlsruhe, Stuttgart, Essen, Bremen, Wilhelmshaven, Emden, Duisburg, Hamburg, Saarbrucken, Düsseldorf, Osnabrück, Mainz, Lübeck, Münster, Kassel, Cologne, Schweinfurt, Jena, Darmstadt, Krefeld, Leipzig, Dresden, Brunswick, Munich, Magdeburg, Aschersleben, Halberstadt, Chemnitz, Halle, Plauen, Dessau, Potsdam, Erfurt, but also towns like Cailsheim, Freudenstadt and Hildesheim  [144]Het aantal daklozen, mensen, die huis en haard verloren, waren dan ook talrijk:In de nachtelijke [de Engelen des Doods kwamen in de nacht, als sluipmoordenaars] luchtaanval van 8 op 9 october 1943 verloren in Hannover 250 000 mensen huis en haard, in diezelfde periode telde Berlijn 400 000 daklozen, en in maart 1944 anderhalf miljoen. [145]
Die Westerse Beschaving…….

TEGENSTANDERS
Barbaars, die luchtaanvallen op onbeschermde burgers, die zelfs tot mei 1945 doorgingen! [146]Maar waren er in Groot-Britannie dan geen tegenstanders van deze tapijtbombardementen, die zovele ontelbare slachtoffers maakten?Ja, die waren er wel degelijk!Een felle tegenstander was de Anglicaanse bisschop George Bell, tevens lid van het Hogerhuis, die van meet af aan met regelmaat en fel fulmineerde tegen de tapijtbombardementen. [147]Bell kreeg geen steun van de andere Anglicaanse bisschoppen [148], die de Boodschap van het Christendom kennelijk minder goed begrepen hadden [149] en was dapper genoeg om de zogenaamde ”Westerse Beschaving” aan de orde te stellen:
Zol eiste hij [tevergeefs] in 1944 van de andere leden van het Hogerhuis, geen support meer te geven aan de tapijtbombardementen op Duitse steden, waarbij hij o.a. opmerkte:”How can the War Cabinet fail to see that this progressive devastation of cities is threatening the roots of civilization?” [150]
En hij was niet de enige!Ook Richard Stokes en Alfred Salter, Labour leden van het Lagerhuis, lieten zich niet onbetuigd in hun kritiek op die tapijtbombardementen. [151]A few good men……..

XII GETUIGEN VAN DE HEL
We naderen het Einde van dit VerhaalTenslotte nog aan het woord enkele getuigen van de Hel van de bombardenten boven Duitsland:
BOMBARDEMENT OP HAMBURG, JULI 1943
GETUIGE GRETL BUTTNER”Kinderen doolden rond en riepen om hun verbrande ouders. Moeders zaten als versteend langs de kant van de straat te wachten tot iemand hun zoon of dochter zou brengen. Nog weken na de ergste van alle aanvallen liepen ze rond en zochten, hoopten en zochten-en ze leken versteend.” [152]

BOMBARDEMENT OP HAMBURG, JULI 1943
GETUIGE  ILSE SCHLAPPHOF
”Voor me liep iemand, die plotseling voorover viel.Toen ik bij haar kwam, zag ik alleen nog maar vlammen, een vuurmassa. Voorop zag ik twee mensen, die verkrampt van pijn op het trottoir zaten. De volgende ochtend zaten ze er nog. Maar ze waren inmiddels dood en een derde kleiner. Zoiets vergeet je nooit.” [153]

BOMBARDEMENT OP HAMBURG, JULI 1943
GETUIGE KATHE PETERSEN
”Alleen de vlammen laaiden op. Midden in de duisternis zag ik heel even de zon.Het zag eruit als een sinaasappel. Daaruit maakte ik op, dat het dag was geworden” [154]

NASPEL/EPILOOG
Het is gedaanMet het Horror Verhaal over de Geallieerde bombardementen op Duitse steden, waarbij bijna een half miljoen burgers zijn gestikt in schuilkelders of levend verbrand door vuurbombardementen [155] heb ik een van de Gezichten van het Kwaad laten zien.Hoe de ”Goede Kant” Slechte Dingen deed.Ik zag het als mijn Taak, omdat deze Geallieerde oorlogsmisdaden nog steeds on bespreekbaar zijn of worden gebagetallisseerd. [156]
Juist in dit Jaar, dat 75 Jaar Bevrijding wordt herdacht en gevierd, moet er ook aandacht zijn voor al die gedode Duitse burgerslachtoffers, al die tallozen, die dakloos gemaakt zijn, gewond, ontheemd.Aandacht voor de weinige Britse Helden, die protesteerden tegen deze Bombardementen des Doods. [157]Aandacht ook voor de etnische zuiveringen tegen Duitse burgers na de Tweede Wereldoorlog. [158]
Want het moedwillig doden van weerloze burgers is slecht, aan welke kant van de strijd ook en op welke wijze ook vergoeilijkt.
Laat dit artikel een Wake Up Call zijn:
Ik eindig, niet met mijn woorden, maar met het Slot van een artikel uit Trouw, dat het beste weergeeft, hoe ik erin sta
”Als de Duitsers, met hun barbaarse oorlogsverleden, verkiezen te zwijgen, dan is dat voor alle anderen reden te meer om de scheefhangende geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog eindelijk eens recht te trekken. Indien geen morele opdracht, dan toch een zaak van wetenschappelijke integriteit. [159]
Vanuit die intentie is dit artikel geschreven
WRONG IS WRONG

Astrid Essed

NOTEN
NOTEN 1 T/M 90
https://www.astridessed.nl/noten-1-t-m-90-geallieerde-oorlogsmisdaden-in-de-tweede-wereldoorlog-hoe-de-goede-kant-van-de-geschiedenis-slechte-dingen-deed-2/

NOTEN 91 T/M 145

NOTEN 146 T/M 159

EINDE NOTENAPPARAAT 

Reacties uitgeschakeld voor Geallieerde oorlogsmisdaden in de Tweede Wereldoorlog/Hoe de ”goede kant van de geschiedenis” slechte dingen deed

Opgeslagen onder Divers

Noten 146 t/m 159/”Geallieerde oorlogsmisdaden in de Tweede Wereldoorlog/Hoe de ”goede kant van de geschiedenis” slechte dingen deed

[146]

”The medium-sized town of Nordhausen lost about 20% of its population in one night attack in May 1945”
UNIVERSITY OF EXETERBOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE1940-1945THE BOMBING OF GERMANY 1940-1945
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/germany/

[147]

”During the Second World War, Bell repeatedly condemned the Allied practice of area bombing. As a member of the House of Lords, he was a consistent parliamentary critic of area bombing along with Richard Stokes and Alfred SalterLabour PartyMembers of Parliament in the House of Commons.”……….”In 1941 in a letter to The Times, he called the bombing of unarmed women and children “barbarian” which would destroy the just cause for the war, thus openly criticising the Prime Minister’s advocacy of such a bombing strategy. On 14 February 1943 – two years ahead of the Dresden raids – he urged the House of Lords to resist the War Cabinet’s decision for area bombing, stating that it called into question all the humane and democratic values for which Britain had gone to war. In 1944, during debate, he again demanded the House of Lords to stop British area bombing of German cities such as Hamburg and Berlin as a disproportionate and illegal “policy of annihilation” and a crime against humanity, asking:

How can the War Cabinet fail to see that this progressive devastation of cities is threatening the roots of civilization?[7]

WIKIPEDIAGEORGE BELL (BISHOP)/OPPONENT OF AREA BOMBING
https://en.wikipedia.org/wiki/George_Bell_(bishop)#Opponent_of_area_bombing

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIAGEORGE BELL (BISHOP)
https://en.wikipedia.org/wiki/George_Bell_(bishop)
[148]

”He did not have the support of senior bishops. The Archbishop of York replied to him in Parliament “it is a lesser evil to bomb the war-loving Germans than to sacrifice the lives of our fellow countrymen…, or to delay the delivery of many now held in slavery”.[8]
WIKIPEDIAGEORGE BELL (BISHOP)/OPPONENT OF AREA BOMBING
https://en.wikipedia.org/wiki/George_Bell_(bishop)#Opponent_of_area_bombing

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIAGEORGE BELL (BISHOP)
https://en.wikipedia.org/wiki/George_Bell_(bishop)

”De meest eloquente kritiek op de luchtoorlog kwam van de bisschop van Chichester,George Bell.”De ingezette middelen [dienen] evenredig te zijn met het doel, dat moet worden bereikt”verklaarde hij in februari 1944 in het Hogerhuis.Zijn credo was, dat de Geallieerden voor iets belangrijkers stonden dan macht.”Het hoogst in ons vaandel moet het recht staan.”De protesten kostten Bell de benoeming tot aartsbisschop van Canterbury, het hoogste ambt inde Anglicaanse Staatskerk.Bladzijde 114, boek ”De Hemel stond in brand” /De Geallieerde bombardementen op Nazi-Duitsland

[149]

  1. Dan zullen de rechtvaardigen Hem antwoorden, zeggende: Heere! wanneer hebben wij U hongerig gezien, en gespijzigd, of dorstig, en te drinken gegeven?
  2. En wanneer hebben wij U een vreemdeling gezien, en geherbergd, of naakt en gekleed?
  3. En wanneer hebben wij U krank gezien, of in de gevangenis, en zijn tot U gekomen?
  4. En de Koning zal antwoorden en tot hen zeggen: Voorwaar zeg Ik u: Voor zoveel gij dit een van deze Mijn minste broeders gedaan hebt, zo hebt gij dat Mij gedaan.

NIEUWE TESTAMENTMATTHEUS 25: 37 T/M 40

https://www.online-bijbel.nl/bijbelboek/Mattheus/25/31-46

[150]

On 14 February 1943 – two years ahead of the Dresden raids – he urged the House of Lords to resist the War Cabinet’s decision for area bombing, stating that it called into question all the humane and democratic values for which Britain had gone to war. In 1944, during debate, he again demanded the House of Lords to stop British area bombing of German cities such as Hamburg and Berlin as a disproportionate and illegal “policy of annihilation” and a crime against humanity, asking:

How can the War Cabinet fail to see that this progressive devastation of cities is threatening the roots of civilization?

WIKIPEDIAGEORGE BELL (BISHOP)/OPPONENT OF AREA BOMBING
https://en.wikipedia.org/wiki/George_Bell_(bishop)#Opponent_of_area_bombing

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIAGEORGE BELL (BISHOP)
https://en.wikipedia.org/wiki/George_Bell_(bishop)
[151]
”Stokes won the Ipswich seat in a 1938 by-election, which he kept in the 194519501951 and 1955 elections. He was known for his independence in parliament, including, with Bishop George Bell and fellow Labour Member of Parliament (MP) Alfred Salter, opposing areastrategic bombing during World War II

WIKIPEDIARICHARD STOKES
https://en.wikipedia.org/wiki/Richard_Stokes

”Despite his constituency being heavily bombed by the Luftwaffe during the Blitz, he opposed the strategic bombing by the Royal Air ForceBomber Command on moral grounds, one of the few Parliamentarians to do so, along with fellow Labour MP Richard Stokes and Bishop George Bell in the House of Lords

WIKIPEDIAALFRED SALTER/PERSONAL BELIEFS
https://en.wikipedia.org/wiki/Alfred_Salter#Personal_beliefs

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIAALFRED SALTER

https://en.wikipedia.org/wiki/Alfred_Salter

”Een dissident als Richard Stokes, Labour parlementarier uit Ipswich, viel het kabinet telkens weer lastig met kritische vragen.”Ik kan u verzekeren”, was dan het antwoord van een lid van het kabinet, ”dat wij niet moedwillig Duitse vrouwen en kinderen bombarderen.”Stokes werd in feite steevast afgescheept met nietszeggende antwoorden of leugens”
Bladzijde 114, boek ”De Hemel stond in brand” /De Geallieerde bombardementen op Nazi-Duitsland

[152]

GETUIGE GRETL BUTTNER”Kinderen doolden rond en riepen om hun verbrande ouders. Moeders zaten als versteend langs de kant van de straat te wachten tot iemand hun zoon of dochter zou brengen. Nog weken na de ergste van alle aanvallen liepen ze rond en zochten, hoopten en zochten-en ze leken versteend.”
Bladzijde 70, boek ”De Hemel stond in brand” /De Geallieerde bombardementen op Nazi-Duitsland 

[153]

GETUIGE  ILSE SCHLAPPHOF  

”Voor me liep iemand, die plotseling voorover viel.Toen ik bij haar kwam, zag ik alleen nog maar vlammen, een vuurmassa. Voorop zag ik twee mensen, die verkrampt van pijn op het trottoir zaten. De volgende ochtend zaten ze er nog. Maar ze waren inmiddels dood en een derde kleiner. Zoiets vergeet je nooit.”

Bladzijde 71, boek ”De Hemel stond in brand” /De Geallieerde bombardementen op Nazi-Duitsland

[154]

GETUIGE KATHE PETERSEN
”Alleen de vlammen laaiden op. Midden in de duisternis zag ik heel even de zon.Het zag eruit als een sinaasappel. Daaruit maakte ik op, dat het dag was geworden’
Bladzijde 71, boek ”De Hemel stond in brand” /De Geallieerde bombardementen op Nazi-Duitsland 

[155]
DEEL 3VUURSTORMEN DOOR DUITSE STEDENBladzijde 63 t/m 108
”De Hemel stond in brand” /De Geallieerde bombardementen op Nazi-Duitsland   
Stephan Burgdorff/Christian Habbe [red]2003

”40000 burgers, voor een aanzienlijk deel vrouwen en kinderen, kwamen om het leven. Velen stikten in hun schuilplaatsen of verbrandden levend.”
TROUWDE GEALLIEERDE OORLOGSMISDADEN ZIJN NOG STEEDS ONBESPREEKBAAR2 AUGUSTUS 2003
https://www.trouw.nl/nieuws/de-geallieerde-oorlogsmisdaden-zijn-nog-steeds-onbespreekbaar~bb74ca08/

[156]

TROUWDE GEALLIEERDE OORLOGSMISDADEN ZIJN NOG STEEDS ONBESPREEKBAAR2 AUGUSTUS 2003
https://www.trouw.nl/nieuws/de-geallieerde-oorlogsmisdaden-zijn-nog-steeds-onbespreekbaar~bb74ca08/

TEKST

Het is deze week precies zestig jaar geleden dat Hamburg vanuit de lucht werd verwoest. Met een serie massale bombardementen slaagden een Britse en een Amerikaanse luchtvloot erin de duizenden brandhaarden tot een vuurstorm aan te wakkeren, een vuurzee met de doorsnee van meerdere kilometers en de kracht van een orkaan. Van de stad van 1,8 miljoen inwoners werd de helft van de gebouwen totaal verwoest en dertig procent beschadigd. 40000 burgers, voor een aanzienlijk deel vrouwen en kinderen, kwamen om het leven. Velen stikten in hun schuilplaatsen of verbrandden levend.

In de editie van vorige week besprak Gerbert van Loenen deze catastrofe uit 1943 aan de hand van de herdenkingen die momenteel in Hamburg worden gehouden. Zijn artikel bracht mij ertoe te doen wat ik al langer van plan was: het vorig jaar verschenen boek van Jörg Friedrich, Der Brand, eindelijk eens te lezen. De ondertitel geeft het thema weer: Deutschland im Bombenkrieg 1940-1945.

Friedrich is een gerenommeerd historicus die zich onder meer uitvoerig heeft beziggehouden met de geschiedenis van de nazi-misdaden. Met zijn recente boek heeft hij echter deze platgetreden paden verlaten en een onderwerp ter hand genomen waarover de afgelopen halve eeuw vrijwel niets is gepubliceerd: de systematische verwoesting van de Duitse steden in de Tweede Wereldoorlog.

Het is een voortreffelijk boek geworden, uitstekend gedocumenteerd en geschreven in een robuuste stijl die hier en daar een onderdrukte woede verraadt. Het kon niet uitblijven. Om een zo compleet mogelijk beeld te krijgen van de uitwerking van de letterlijk duizenden bombardementen op de Duitse burgerbevolking, kreeg Friedrich telkens weer scènes onder ogen die in Dante’s Hel niet hadden misstaan.

Anderzijds verwierf hij inzicht in de motieven en plannen van de ontdekkingsreis die de mening bevestigde, al in 1958 door de historicus Golo Mann geformuleerd: met hun verwoesting van de Duitse steden hebben de geallieerden Hitlers meedogenloosheid geïmiteerd: ,,Deze nachtelijke massamoorden op burgers lieten zien hoe diep de publieke moraal was gezonken”.

Met name de Britse oorlogsleiders komen er bij Friedrich slecht af. Winston Churchill, de meest gevierde staatsman van de 20ste eeuw, verschijnt bij hem als een bloeddorstig heerschap, dat al in juni 1940 aankondigt Duitsland in ‘een woestijn’ te zullen veranderen; die bij gebrek aan militaire mogelijkheden te land, alle kaarten zet op de luchtoorlog en droomt van een ‘absoluut verwoestende uitroeiingsaanval (exterminating attack) door zeer zware bommenwerpers’; die in maart 1944 zelfs gecharmeerd raakt van een nóg ‘absoluter’, een bacteriologisch wapen en meteen in Amerika een order plaatst voor een half miljoen miltvuurbommen. De invasie in Normandië, een paar maanden later, verhinderde het gebruik van dit ultieme vernietigingsmiddel.

Even naargeestig is het beeld dat Friedrich ontwerpt van de chef van het Bomber Command, luchtmaarschalk Arthur Harris. Na betrekkelijk korte tijd verliest deze alle interesse voor het bombarderen van militaire en industriële installaties om zich geheel te concentreren op zijn enige doel: het veranderen van alle Duitse steden en vooral de kwetsbare oude binnensteden in puinhopen.

Even fascinerend als onthutsend is Friedrichs beschrijving van het consequent speuren naar methoden om zoveel mogelijk schade aan te richten. Het meest effectief blijkt het eerst afwerpen van brisantbommen waardoor de gebouwen worden beschadigd, het vervolgens strooien met honderdduizenden brandbommen, om te eindigen met vertraagd exploderende bommen die het blus- en reddingswerk belemmeren.

Slechts één ding stond vast: alles moest kapot. Aanvankelijk gold als doel het breken van het Duitse moreel, maar in de laatste oorlogsperiode was dat zelfbedrog gebleken. Toch vond in die negen maanden dat de geallieerden al op het continent stonden, de helft van alle bombardementen plaats, een orgie van verwoesting zonder enig militair doel, een orgie van moordlust ook want gegeven de inmiddels zeer verzwakte en soms afwezige Duitse afweer, konden de geallieerde vliegers vrij opereren. Ze voerden in feite massa-executies uit. Zo in Pforzheim, dat op 24 februari 1945 werd ausradiert: van de 65000 inwoners stierven er die nacht 20277.

De bekendgeworden verwoesting van Dresden in diezelfde maand, die ongeveer 40000 mensen het leven kostte, was geen ongelukkige uitzondering. Seriemoordenaar Arthur Harris werkte eenvoudig zijn programma af. Eindscore: circa een half miljoen gedode burgers waaronder begrepen 75000 kinderen jonger dan veertien jaar.

Als dit geen oorlogsmisdadigheid is, wat dan wel? Maar zo wordt het niet gezien. Bomber Harris kreeg nog in 1992 zijn standbeeld in Londen, geplaatst nabij de kerk van St. Clemens Danes. God is met hem. En Jörg Friedrich, die de misdaden nauwgezet in kaart bracht, weigerde desgevraagd de term te gebruiken.

Als de Duitsers, met hun barbaarse oorlogsverleden, verkiezen te zwijgen, dan is dat voor alle anderen reden te meer om de scheefhangende geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog eindelijk eens recht te trekken. Indien geen morele opdracht, dan toch een zaak van wetenschappelijke integriteit.

EINDE ARTIKEL

[157] 

ZIE NOTEN 147, 150 EN 151

[158]

THE EXPULSION OF THE GERMAN COMMUNITIES FROM EASTERN EUROPE AT THE END OF THE SECOND WORLD WARSTEPHAN PRAUSER AND ARFON REES

https://cadmus.eui.eu/bitstream/handle/1814/2599/HEC04-01.pdf/t_blank;jsessionid=6212BB213037F0E2D75043439315649F?sequence=1

TSJECHISCHE ONDERTEKENING VERDRAG VAN LISSABONRESULTAAT EU DIRTY DEAL TAV MENSENTRECHTENASTRID ESSED
https://www.astridessed.nl/2009tsjechische-ondertekening-verdrag-van-lissabon-resultaat-eu-dirty-deal-tav-mensenrechten/
ZIE OOK OP UITPERS.BE
http://www.uitpers.be/BUP/archief/printartikel.php?id=2529

WIKIPEDIAVERDRIJVING VAN DUITSERS NA DE TWEEDE WERELDOORLOG
https://nl.wikipedia.org/wiki/Verdrijving_van_Duitsers_na_de_Tweede_Wereldoorlog

[159]

”Als de Duitsers, met hun barbaarse oorlogsverleden, verkiezen te zwijgen, dan is dat voor alle anderen reden te meer om de scheefhangende geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog eindelijk eens recht te trekken. Indien geen morele opdracht, dan toch een zaak van wetenschappelijke integriteit ”

TROUWDE GEALLIEERDE OORLOGSMISDADEN ZIJN NOG STEEDS ONBESPREEKBAAR2 AUGUSTUS 2003
https://www.trouw.nl/nieuws/de-geallieerde-oorlogsmisdaden-zijn-nog-steeds-onbespreekbaar~bb74ca08/

EINDE NOTENAPPARAAT

Reacties uitgeschakeld voor Noten 146 t/m 159/”Geallieerde oorlogsmisdaden in de Tweede Wereldoorlog/Hoe de ”goede kant van de geschiedenis” slechte dingen deed

Opgeslagen onder Divers

Noten 91 t/m 145/”Geallieerde oorlogsmisdaden in de Tweede Wereldoorlog/Hoe de ”goede kant van de geschiedenis” slechte dingen deed

[91]
WIKIPEDIANAZISM

https://en.wikipedia.org/wiki/Nazism

[92]

I am strongly in favour of using poisoned gas against uncivilised tribes. The moral effect should be so good that the loss of life should be reduced to a minimum. It is not necessary to use only the most deadly gasses: gasses can be used which cause great inconvenience and would spread a lively terror and yet would leave no serious permanent effects on most of those affected.”
CENTRE FOR RESEARCH ON GLOBALISATIONWINSTON CHURCHILL’S SECRET  POISON GAS MEMO

https://web.archive.org/web/20150110002152/http://www.globalresearch.ca/articles/CHU407A.html

Winston S. Churchill: departmental minute (Churchill papers: 16/16) 12 May 1919 War Office

I do not understand this squeamishness about the use of gas. We have definitely adopted the position at the Peace Conference of arguing in favour of the retention of gas as a permanent method of warfare. It is sheer affectation to lacerate a man with the poisonous fragment of a bursting shell and to boggle at making his eyes water by means of lachrymatory gas.

I am strongly in favour of using poisoned gas against uncivilised tribes. The moral effect should be so good that the loss of life should be reduced to a minimum. It is not necessary to use only the most deadly gasses: gasses can be used which cause great inconvenience and would spread a lively terror and yet would leave no serious permanent effects on most of those affected.

from Companion Volume 4, Part 1 of the official biography, WINSTON S. CHURCHILL, by Martin Gilbert (London: Heinemann, 1976)

[93]

He also wanted to use M Devices against the rebellious tribes of northern India. “I am strongly in favour of using poisoned gas against uncivilised tribes,” he declared in one secret memorandum. He criticised his colleagues for their “squeamishness”, declaring that “the objections of the India Office to the use of gas against natives are unreasonable. Gas is a more merciful weapon than [the] high explosive shell, and compels an enemy to accept a decision with less loss of life than any other agency of war.”

THE GUARDIAN
WINSTON CHURCHILL’S SHOCKING USE OF CHEMICAL WEAPONS

https://www.theguardian.com/world/shortcuts/2013/sep/01/winston-churchill-shocking-use-chemical-weapons#maincontent

The use of chemical weapons in Syria has outraged the world. But it is easy to forget that Britain has used them – and that Winston Churchill was a powerful advocate for them

Secrecy was paramount. Britain’s imperial general staff knew there would be outrage if it became known that the government was intending to use its secret stockpile of chemical weapons. But Winston Churchill, then secretary of state for war, brushed aside their concerns. As a long-term advocate of chemical warfare, he was determined to use them against the Russian Bolsheviks. In the summer of 1919, 94 years before the devastating strike in Syria, Churchill planned and executed a sustained chemical attack on northern Russia.The British were no strangers to the use of chemical weapons. During the third battle of Gaza in 1917, General Edmund Allenby had fired 10,000 cans of asphyxiating gas at enemy positions, to limited effect. But in the final months of the first world war, scientists at the governmental laboratories at Porton in Wiltshire developed a far more devastating weapon: the top secret “M Device”, an exploding shell containing a highly toxic gas called diphenylaminechloroarsine. The man in charge of developing it, Major General Charles Foulkes, called it “the most effective chemical weapon ever devised”.

Trials at Porton suggested that it was indeed a terrible new weapon. Uncontrollable vomiting, coughing up blood and instant, crippling fatigue were the most common reactions. The overall head of chemical warfare production, Sir Keith Price, was convinced its use would lead to the rapid collapse of the Bolshevik regime. “If you got home only once with the gas you would find no more Bolshies this side of Vologda.”The cabinet was hostile to the use of such weapons, much to Churchill’s irritation. He also wanted to use M Devices against the rebellious tribes of northern India. “I am strongly in favour of using poisoned gas against uncivilised tribes,” he declared in one secret memorandum. He criticised his colleagues for their “squeamishness”, declaring that “the objections of the India Office to the use of gas against natives are unreasonable. Gas is a more merciful weapon than [the] high explosive shell, and compels an enemy to accept a decision with less loss of life than any other agency of war.”

He ended his memo on a note of ill-placed black humour: “Why is it not fair for a British artilleryman to fire a shell which makes the said native sneeze?” he asked. “It is really too silly.”

A staggering 50,000 M Devices were shipped to Russia: British aerial attacks using them began on 27 August 1919, targeting the village of Emtsa, 120 miles south of Archangel. Bolshevik soldiers were seen fleeing in panic as the green chemical gas drifted towards them. Those caught in the cloud vomited blood, then collapsed unconscious.The attacks continued throughout September on many Bolshevik-held villages: Chunova, Vikhtova, Pocha, Chorga, Tavoigor and Zapolki. But the weapons proved less effective than Churchill had hoped, partly because of the damp autumn weather. By September, the attacks were halted then stopped. Two weeks later the remaining weapons were dumped in the White Sea. They remain on the seabed to this day in 40 fathoms of water.

[94]

” But Winston Churchill, then secretary of state for war, brushed aside their concerns. As a long-term advocate of chemical warfare, he was determined to use them against the Russian Bolsheviks. In the summer of 1919, 94 years before the devastating strike in Syria, Churchill planned and executed a sustained chemical attack on northern Russia. ”

THE GUARDIAN
WINSTON CHURCHILL’S SHOCKING USE OF CHEMICAL WEAPONS

https://www.theguardian.com/world/shortcuts/2013/sep/01/winston-churchill-shocking-use-chemical-weapons#maincontent

WIKIPEDIA
RUSSIAN REVOLUTION

https://en.wikipedia.org/wiki/Russian_Revolution

WIKIPEDIA
BOLSHEVIKS

https://en.wikipedia.org/wiki/Bolsheviks



 ”S

ecrecy was paramount. Britain’s imperial general staff knew there would be outrage if it became known that the government was intending to use its secret stockpile of chemical weapons. But Winston Churchill, then secretary of state for war, brushed aside their concerns. As a long-term advocate of chemical warfare, he was determined to use them against the Russian Bolsheviks. In the summer of 1919, 94 years before the devastating strike in Syria, Churchill planned and executed a sustained chemical attack on northern Russia.”

THE GUARDIAN
WINSTON CHURCHILL’S SHOCKING USE OF CHEMICAL WEAPONS

https://www.theguardian.com/world/shortcuts/2013/sep/01/winston-churchill-shocking-use-chemical-weapons#maincontent

[95]

”A staggering 50,000 M Devices were shipped to Russia: British aerial attacks using them began on 27 August 1919, targeting the village of Emtsa, 120 miles south of Archangel. Bolshevik soldiers were seen fleeing in panic as the green chemical gas drifted towards them. Those caught in the cloud vomited blood, then collapsed unconscious.

The attacks continued throughout September on many Bolshevik-held villages: Chunova, Vikhtova, Pocha, Chorga, Tavoigor and Zapolki. But the weapons proved less effective than Churchill had hoped, partly because of the damp autumn weather. By September, the attacks were halted then stopped. Two weeks later the remaining weapons were dumped in the White Sea. They remain on the seabed to this day in 40 fathoms of water.”

 THE GUARDIAN
WINSTON CHURCHILL’S SHOCKING USE OF CHEMICAL WEAPONS

https://www.theguardian.com/world/shortcuts/2013/sep/01/winston-churchill-shocking-use-chemical-weapons#maincontent     

[96]

1. I want you to think very seriously over this question of poison gas. I would not use it unless it could be shown either that (a) it was life or death for us, or (b) that it would shorten the war by a year.

   2. It is absurd to consider morality on this topic when everybody used it in the last war without a word of complaint from the moralists or the Church. On the other hand, in the last war bombing of open cities was regarded as forbidden. Now everybody does it as a matter of course. It is simply a question of fashion changing as she does between long and short skirts for women.

….

….

” 7. I quite agree that it may be several weeks or even months before I shall ask you to drench Germany with poison gas, and if we do it, let us do it one hundred per cent. In the meanwhile, I want the matter studied in cold blood by sensible people and not by that particular set of psalm-singing uniformed defeatists which one runs across now here now there. Pray address yourself to this. It is a big thing and can only be discarded for a big reason. I shall of course have to square Uncle Joe and the President; but you need not bring this into your calculations at the present time. Just try to find out what it is like on its merits.’CENTRE FOR RESEARCH ON GLOBALISATIONWINSTON CHURCHILL’S SECRET  POISON GAS MEMO

https://web.archive.org/web/20150110002152/http://www.globalresearch.ca/articles/CHU407A.html

Winston Churchill’s Secret Poison Gas Memo

[stamp] PRIME MINISTER’S PERSONAL MINUTE

[stamp, pen] Serial No. D. 217/4

[Seal of Prime Minister]

10 Downing Street, Whitehall [gothic script]

GENERAL ISMAY FOR C.O.S. COMMITTEE [underlined]

   1. I want you to think very seriously over this question of poison gas. I would not use it unless it could be shown either that (a) it was life or death for us, or (b) that it would shorten the war by a year.

   2. It is absurd to consider morality on this topic when everybody used it in the last war without a word of complaint from the moralists or the Church. On the other hand, in the last war bombing of open cities was regarded as forbidden. Now everybody does it as a matter of course. It is simply a question of fashion changing as she does between long and short skirts for women.

   3. I want a cold-blooded calculation made as to how it would pay us to use poison gas, by which I mean principally mustard. We will want to gain more ground in Normandy so as not to be cooped up in a small area. We could probably deliver 20 tons to their 1 and for the sake of the 1 they would bring their bomber aircraft into the area against our superiority, thus paying a heavy toll.

   4. Why have the Germans not used it? Not certainly out of moral scruples or affection for us. They have not used it because it does not pay them. The greatest temptation ever offered to them was the beaches of Normandy. This they could have drenched with gas greatly to the hindrance of the troops. That they thought about it is certain and that they prepared against our use of gas is also certain. But they only reason they have not used it against us is that they fear the retaliation. What is to their detriment is to our advantage.

   5. Although one sees how unpleasant it is to receive poison gas attacks, from which nearly everyone recovers, it is useless to protest that an equal amount of H. E. will not inflict greater casualties and sufferings on troops and civilians. One really must not be bound within silly conventions of the mind whether they be those that ruled in the last war or those in reverse which rule in this.

   6. If the bombardment of London became a serious nuisance and great rockets with far-reaching and devastating effect fell on many centres of Government and labour, I should be prepared to do [underline] anything [stop underline] that would hit the enemy in a murderous place. I may certainly have to ask you to support me in using poison gas. We could drench the cities of the Ruhr and many other cities in Germany in such a way that most of the population would be requiring constant medical attention. We could stop all work at the flying bomb starting points. I do not see why we should have the disadvantages of being the gentleman while they have all the advantages of being the cad. There are times when this may be so but not now.

   7. I quite agree that it may be several weeks or even months before I shall ask you to drench Germany with poison gas, and if we do it, let us do it one hundred per cent. In the meanwhile, I want the matter studied in cold blood by sensible people and not by that particular set of psalm-singing uniformed defeatists which one runs across now here now there. Pray address yourself to this. It is a big thing and can only be discarded for a big reason. I shall of course have to square Uncle Joe and the President; but you need not bring this into your calculations at the present time. Just try to find out what it is like on its merits.

[signed] Winston Churchill [initials]

[97]
ENSIE.NL
EEN VOS VERLIEST WEL ZIJN HAREN, MAAR NIET ZIJN STREKEN
Het karakter van een mens verandert meestal niet bij het ouder worden.

https://www.ensie.nl/spreekwoordenboek/een-vos-verliest-wel-zijn-haren-maar-niet-zijn-streken#:~:text=Het%20karakter%20van%20een%20mens%20verandert%20meestal%20niet%20bij%20het%20ouder%20worden.

[98]”The paper argued that from the analysis of the reaction of the British population to the Blitz, the demolition of people’s houses was the most effective way to affect their morale, even more effective than killing relatives.”

WIKIPEDIADEHOUSING 

https://en.wikipedia.org/wiki/Dehousing

[99]

WIKIPEDIAEIGENICS

https://en.wikipedia.org/wiki/Eugenics

WIKIPEDIAEUGENETICA
https://nl.wikipedia.org/wiki/Eugenetica

[100]

”Lindemann believed that a small circle of the intelligent and the aristocratic should run the world, resulting in a peaceable and stable society, “led by supermen and served by helots.”
WIKIPEDIAFREDERICK LINDEMANN, 1ST VISCOUNT CHERWELL/EARLY LIFE, FAMILY AND PERSONALITY
https://en.wikipedia.org/wiki/Frederick_Lindemann,_1st_Viscount_Cherwell#Early_life,_family_and_personality

BRON
WIKIPEDIAFREDERICK LINDEMANN, 1ST VISCOUNT CHERWELL
https://en.wikipedia.org/wiki/Frederick_Lindemann,_1st_Viscount_Cherwell

”De Heloten (Oudgrieks: Εἵλωτες, Heilotes) waren de oorspronkelijke bewoners van het gebied rond Sparta; door de Spartanen werd deze pre-Dorische bevolking verslagen en tot slaaf gemaakt.”
WIKIPEDIAHELOTEN

https://nl.wikipedia.org/wiki/Heloten#:~:text=De%20Heloten%20(Oudgrieks%3A%20%CE%95%E1%BC%B5%CE%BB%CF%89%CF%84%CE%B5%CF%82%2C,verslagen%20en%20tot%20slaaf%20gemaakt.

WIKIPEDIAHELOTS
https://en.wikipedia.org/wiki/Helots

[101]

” Lindemann supported eugenics and held the working class, homosexuals, and blacks in contempt and supported sterilisation of the mentally incompetent ”
WIKIPEDIAFREDERICK LINDEMANN, 1ST VISCOUNT CHERWELL/EARLY LIFE, FAMILY AND PERSONALITY
https://en.wikipedia.org/wiki/Frederick_Lindemann,_1st_Viscount_Cherwell#Early_life,_family_and_personality

BRON
WIKIPEDIAFREDERICK LINDEMANN, 1ST VISCOUNT CHERWELL
https://en.wikipedia.org/wiki/Frederick_Lindemann,_1st_Viscount_Cherwell

[102]

”De nazi’s voerden talloze experimenten op mensen uit om hun genetische theorieën te testen. In de jaren 1930 en 1940 liet het naziregime honderdduizenden mensen die zwakzinnig werden bevonden gedwongen steriliseren, en doodde het tienduizenden gehandicapten die in instituten verbleven onder de noemer van een euthanasiebeleid. ”
WIKIPEDIAEUGENETICA/VOORSTANDERS EN POLITIEK IN DE 20E EEUW
https://nl.wikipedia.org/wiki/Eugenetica#Voorstanders_en_politiek_in_de_20e_eeuw

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIAEUGENETICA
https://nl.wikipedia.org/wiki/Eugenetica

[103]

”Lindemann was the second of three sons of Adolph Friedrich Lindemann, who had emigrated to the United Kingdom circa 1871[1] and became naturalised”
WIKIPEDIAFREDERICK LINDEMANN, 1ST VISCOUNT CHERWELL/EARLY LIFE, FAMILY AND PERSONALITY
https://en.wikipedia.org/wiki/Frederick_Lindemann,_1st_Viscount_Cherwell#Early_life,_family_and_personality

BRON
WIKIPEDIAFREDERICK LINDEMANN, 1ST VISCOUNT CHERWELL
https://en.wikipedia.org/wiki/Frederick_Lindemann,_1st_Viscount_Cherwell

[104]

”Toen Arthur Harris op een dag in de oorlog door de politie werd aangehouden, omdat hij veel te hard reed, zei de agent tegen hem:”Meneer, u had wel iemand dood kunnen rijden.”Harris volstond met het antwoord.”Jonge man, ik breng iedere nacht duizenden mensen om het leven’BLADZIJDE 116
BOEK DE HEMEL STOND IN BRANDStephan Burgdorff/Christian Habbe [redactie][Serie artikelen]De Geallieerde bombardementen op Nazi DuitslandStephan Burgdorff/Christian Habbe [redacteurs]
Aantal pagina’s:220Uitgever:Het SpectrumPlaats van uitgifte:UtrechtJaar van uitgifte:2004
DEEL 4
OORLOGSRECHT EN MORAAL
https://www.tracesofwar.com/books/1368/De-hemel-stond-in-brand.htm
”Vanaf 1942 vernietigden de geallieerden systematisch Duitse steden met brandbommen. Doel: met meer dan duizend bombardementen de moraal van de Duitse bevolking breken, in de hoop dat het in opstand komt tegen het nazi-regime. Steden als Hamburg en Dresden werden nagenoeg van de kaart geveegd. 600.000 burgers, 50.000 Duitse soldaten en 160.000 geallieerde piloten en bemanningsleden kwamen hierbij om het leven. Ondanks dit immense aantal slachtoffers, werd er na de oorlog meer gezwegen dan geschreven over deze zwarte bladzijde uit de oorlogsgeschiedenis. Zestig jaar later doorbreekt de redactie van het gezaghebbende Der Spiegel het taboe rond de Bombenkrieg. Aan de hand van nieuwe feiten, ontelbare getuigenissen en deskundige analyses wordt deze luchtoorlog eindelijk volledig en objectief onderzocht, zowel de hel op de grond als de angst bij de piloten. Waarom waren woongebieden het doelwit maar bleef de Duitse industrie gespaard? Was, en is, het moreel verantwoord om burgers te viseren ten tijde van oorlog? Werd het einde van de Tweede Wereldoorlog bespoedigd met deze genadeloze strategie? Der Spiegel publiceerde een artikelenreeks over de Bombenkrieg waarmee de discussie over dit gevoelige onderwerp hevig oplaaide. De redactie van het boek werd gecoördineerd door Stephan Burgdorff (1944) en Christian Habbe (1940), respectievelijk chef Special Topics en redacteur bij Der Spiegel.” 

[105]

Lindemann believed that a small circle of the intelligent and the aristocratic should run the world, resulting in a peaceable and stable society, “led by supermen and served by helots. 

WIKIPEDIAFREDERICK LINDEMANN, 1ST VISCOUNT CHERWELL/EARLY LIFE, FAMILY AND PERSONALITY
https://en.wikipedia.org/wiki/Frederick_Lindemann,_1st_Viscount_Cherwell#Early_life,_family_and_personality

BRON
WIKIPEDIAFREDERICK LINDEMANN, 1ST VISCOUNT CHERWELL
https://en.wikipedia.org/wiki/Frederick_Lindemann,_1st_Viscount_Cherwell

[106]

WIKIPEDIASIR ARTHUR HARRIS, 1ST BARONET/FIRST WORLD WAR
https://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Arthur_Harris,_1st_Baronet#First_World_War

WIKIPEDIASIR ARTHUR HARRIS, 1ST BARONET/INTER-WAR YEARS
https://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Arthur_Harris,_1st_Baronet#Inter-war_years

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIASIR ARTHUR HARRIS, 1ST BARONET

https://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Arthur_Harris,_1st_Baronet

[107]

The Nazis entered this war under the rather childish delusion that they were going to bomb everyone else, and nobody was going to bomb them. At Rotterdam, London, Warsaw and half a hundred other places, they put their rather naive theory into operation. They sowed the wind, and now they are going to reap the whirlwind 
WIKIPEDIASIR ARTHUR HARRIS, 1ST BARONET/SECOND WORLD WAR
https://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Arthur_Harris,_1st_Baronet#Second_World_War

ORIGINELE BRONWIKIPEDIASIR ARTHUR HARRIS, 1ST BARONET
https://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Arthur_Harris,_1st_Baronet

VARIANT, MAAR DEZELFDE STREKKING:
The Nazis entered this war under the rather childish delusion that they were going to bomb everyone else, and nobody was going to bomb them. At Rotterdam, London, Warsaw, and half a hundred other places, they put their rather naive theory into operation. They sowed the wind, and now they are going to reap the whirlwind.

WIKIPEDIAARTHUR TRAVERS HARRIS
https://en.wikiquote.org/wiki/Arthur_Travers_Harris

[108]
OVER ”DE HEMEL STOND IN BRAND, ZIE NOOT 104

[109]

WIKIPEDIABUTT REPORT
https://en.wikipedia.org/wiki/Butt_Report

[110]

”Op 30 maart 1942 had Lindemann in een rapport voorgesteld de arbeiderswijken van alle 58 Duitse steden met meer dan 100 000 inwoners te bombarderen. Het Duitse moreel kon het beste worden ondergraven door burgers dakloos te maken en door de arbeidersklasse te treffen kon de ruggegraat van de Duitse oorlogsindustrie worden gebroken”
TROUWGEALLIEERDE OORLOGSMISDADEN EN DE LOGICA VAN DE OORLOG17 MAART 1995

https://www.trouw.nl/cultuur-media/geallieerde-oorlogsmisdaden-en-de-logica-van-de-oorlog~b8386b22/

”The truth about the failure of Bomber Command shook everyone. Senior RAF commanders argued that the Butt report’s statistics were faulty and commissioned another report, which was delivered by the Directorate of Bombing Operations on 22 September 1941; extrapolating from an analysis of the bomb damage inflicted on British cities, it calculated that the RAF could destroy the forty-three German towns with a population of more than 100,000 using a force of 4,000 bombers.”
WIKIPEDIABUTT REPORT/CONTEMPORARY DEBATE, DEHOUSING AND SINGLETON REPORT
https://en.wikipedia.org/wiki/Butt_Report#Contemporary_debate,_dehousing_and_Singleton_Report

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIABUTT REPORT

https://en.wikipedia.org/wiki/Butt_Report

”On 30 March 1942 Professor Frederick Lindemann, Baron Cherwell, the British government’s chief scientific adviser, sent to the British prime ministerWinston Churchill a memorandum which after it had become accepted by the Cabinet became known as the dehousing paper.[a]

The paper was delivered during a debate within the British government about the most effective use of the nation’s resources in waging war on Germany—whether the Royal Air Force (RAF) should be reduced to allow more resources to go to the British Army and Royal Navy, or whether the strategic bombing option should be followed and expanded. The paper argued that from the analysis of the reaction of the British population to the Blitz, the demolition of people’s houses was the most effective way to affect their morale, even more effective than killing relatives”

WIKIPEDIA

DEHOUSING

https://en.wikipedia.org/wiki/Dehousing

[111]

WIKIPEDIA 

AREA BOMBER DIRECTIVE

https://en.wikipedia.org/wiki/Area_bombing_directive

”Op basis van dat inzicht werd in februari 1942 een nieuwe richtlijn ten aanzien van bombardementsvluchten uitgevaardigd: de area bombing directive. Bomber Command, het onderdeel van de RAF dat verantwoordelijk was voor de bommenwerpers, kreeg de instructie om zich voortaan te richten op het moreel van de vijandelijke burgerbevolking. In dit nieuwe beleid speelde de zogenaamde “gebiedsbombardementen” een grote rol.”

BRABANTS HISTORISCH INFORMATIECENTRUM

STRATEGISCHE BOMBARDEMENTEN EN ”AREA BOMBING”

https://www.bhic.nl/ontdekken/verhalen/strategische-bombardementen-en-area-bombing

De RAF voerde zijn eerste strategische bombardement op Duitsland al uit op 15 mei 1940, onmiddellijk na het Duitse bombardement op Rotterdam. In september 1940 begon de Luftwaffe Britse steden aan te vallen. De Britten lieten dat niet onbeantwoord.

Churchill had het over de noodzaak van een absolutely devastating, exterminating attack by very heavy bombers from this country upon the Nazi homeland. Na de grote terugtrekking van de Britten vanuit Duinkerken, waren (zware) bommenwerpers namelijk nog het enige wapen waarmee Groot-Brittannië de Nazi’s op het continent kon bevechten.

Het was echter niet zo’n heel precies wapen: de Britse bommenwerpers waren met de toenmalige navigatiemiddelen niet goed in staat om specifieke oorlogsdoelen, zoals vliegvelden of wapenfabrieken, te vinden en te raken. Slechts een op de vijf vliegtuigen slaagde erin zijn bommen te laten vallen binnen een straal van 8 kilometer van het doel. Onder zulke omstandigheden was een bomaanval eigenlijk alleen effectief als die was gericht op doelen zo groot als hele steden.

Op basis van dat inzicht werd in februari 1942 een nieuwe richtlijn ten aanzien van bombardementsvluchten uitgevaardigd: de area bombing directive. Bomber Command, het onderdeel van de RAF dat verantwoordelijk was voor de bommenwerpers, kreeg de instructie om zich voortaan te richten op het moreel van de vijandelijke burgerbevolking. In dit nieuwe beleid speelde de zogenaamde “gebiedsbombardementen” een grote rol.

Vanaf dit moment waren de richtpunten voor bomaanvallen niet langer meer militaire of industriële installaties, maar een kerk of een andere opvallende plek in het centrum van industriesteden. Het hele stadsgebied was voortaan “doel”. En aangezien de meest effectieve manier om steden te vernietigen het in brand steken daarvan was, wierpen de bommenwerpers vanaf dat moment vooral brandbommen uit.

De nieuwe richtlijn bevatte een lijst met primaire doelen, zoals Essen, Duisburg, Düsseldorf en Keulen, en secundaire doelen als Braunschweig, Lübeck, Rostock, Bremen, Kiel, Hannover, Frankfurt, Mannheim, Stuttgart en Schweinfurt. Deze en andere Duitse steden zouden het in de jaren daarna zwaar te verduren krijgen.

[112] 

WIKIPEDIA

SIR ARTHUR HARRIS, 1ST BARONET

https://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Arthur_Harris,_1st_Baronet

WIKIPEDIA

FREDERICK LINDEMANN, 1ST VISCOUNT CHERWELL

https://en.wikipedia.org/wiki/Frederick_Lindemann,_1st_Viscount_Cherwell

[113]

”Zo wenste de charismatische premier eerst ”vernietigende” aanvallen op Duitse steden. Maar toen hij later films van brandende stadswijken zag, vroeg hij: ”Zijn we soms beesten? Gaan we niet te ver?”

BLADZIJDE 112

DEEL 4

OORLOGSRECHT EN MORAAL

110-115

DE HEMEL STOND IN BRAND

Ge Geallieerde bombardementen op Nazi Duitsland

Stephan Burgdorff/Christian Halbe [redactie]

artikelenreeks

[114]

”Een tapijtbombardement is een bombardement waarbij een groot aantal bommen wordt afgeworpen boven een doel, waarbij niet-individuele doelen worden aangevallen, maar hele doelgebieden. Tapijtbombardementen worden overwegend uitgevoerd met strategische bommenwerpers en het doel is vaak een grootstedelijk gebied. De dood van burgers wordt bij een dergelijke aanval op de koop toe genomen, of is uitdrukkelijk het doel van het bombardement. De techniek van tapijtbombardementen wordt ingezet om oorlogsindustrie uit te schakelen, om massieve verdedigingsstellingen uit te schakelen of om het moreel van de bevolking te breken.”

WIKIPEDIA

TAPIJTBOMBARDEMENT

https://nl.wikipedia.org/wiki/Tapijtbombardement

”Op 14 februari 1942 werd het Area Bombing Directive vastgelegd, dat was ontwikkeld door de stafchef van de Britse luchtmacht, Charles Portal. Op dat moment had de RAF nog geen luchtoverwicht boven Duitsland. Bij de nachtelijke bombardementen waren precisieaanvallen nog onmogelijk, zodat gezocht werd naar andere methoden om de Duitse industrie maximale schade toe te brengen. Door de inzet van luchtmijnen en brandbommen boven dichtbevolkte gebieden werd getracht een vuurstorm te ontketenen. De directe aanvalsdoelen verschoven daarmee van industriële complexen naar woongebieden, waarbij de slachtoffers onder de burgerbevolking niet meer een bijzaak waren, maar het doel van het bombardement. De uitvoering van deze strategie werd opgedragen aan luchtmaarschalk Arthur Harris.”

WIKIPEDIA

TAPIJTBOMBARDEMENT/TWEEDE WERELDOORLOG

https://nl.wikipedia.org/wiki/Tapijtbombardement

[115]

”De eerste aanval die volgens de strategie van het Area Bombing Directive werd uitgevoerd was het bombardement van Lübeck van 29 maart 1942. Deze werd gevolgd door diverse bombardementen op het Ruhrgebied.”

WIKIPEDIA

TAPIJTBOMBARDEMENT

https://nl.wikipedia.org/wiki/Tapijtbombardement

[116]

The first ever 1,000 bomber raid by the RAF was conducted on Cologne on the night of 30/31 May 1942. Codenamed Operation Millennium, the massive raid was launched for two primary reasons…….

WIKIPEDIA

BOMBING OF COLOGNE IN WORLD WAR II/FIRST THOUSAND BOMBER RAID

https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Cologne_in_World_War_II#First_1,000_bomber_raid

ORIGINELE BRON

WIKIPEDIA

BOMBING OF COLOGNE IN WORLD WAR II

https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Cologne_in_World_War_II

[117]

” In de nacht van 30 op 31 mei 1942 werd de stad Keulen aangevallen met 1000 Britse bommenwerpers”
WIKIPEDIATAPIJTBOMBARDEMENT
https://nl.wikipedia.org/wiki/Tapijtbombardement

[118]

”Het eerste bombardement op Keulen vond onder de codenaam Operation Millennium in mei 1942 plaats en veroorzaakte relatief weinig doden (minder dan vijfhonderd)”
DUITSLAND INSTITUUTBOMBARDEMENTEN OP STEDENTWEEDE WERELDOORLOG: 1939-1945
https://duitslandinstituut.nl/naslagwerk/76/bombardementen-op-steden#
De Duitsers zelf waren ermee begonnen: het Spaanse Guernica (1937), het Poolse Wielún (1939) en Rotterdam (1940) werden getroffen door een bommenregen en de Battle of Britain (1940-1941) kostte meer dan 25.000 burgerslachtoffers. Voornamelijk in Londen, maar ook in andere steden als Bristol, Liverpool, Birmingham en Coventry.

In 1944 en 1945 werden Duitse raketten V1’s en V2 ‘s vanaf het Europese vasteland vooral op Londen gericht. Ze waren weinig precies, met meer dan achtduizend burgerslachtoffers tot gevolg.

Al dan niet in reactie op de Duitse oorlogstactiek gingen de geallieerden over tot grootscheepse bombardementen op Duitse steden. In 1940 was Berlijn al gebombardeerd met relatief weinig doden tot gevolg. Van een geheel andere orde waren de planmatig uitgevoerde bombardementen die vanaf 1942 werden uitgevoerd onder de Britse commandant Arthur “Bomber” Harris.Het eerste bombardement op Keulen vond onder de codenaam Operation Millennium in mei 1942 plaats en veroorzaakte relatief weinig doden (minder dan vijfhonderd). Om die reden werden ingenieurs ingezet, die brandbommen moesten ontwikkelen, die zoveel mogelijk slachtoffers zouden veroorzaken. Dat de ingenieurs succes boekten bleek in 1943 bij de grote vuurstorm in Hamburg, waarbij circa 40.000 mensen om het leven kwamen.

Het bekendste bombardement was dat op Dresden, mede omdat het in februari 1945 plaatsvond, toen weinig mensen het meer verwachtten en er veel vluchtelingen in de stad waren. Er werden getallen genoemd van 300 duizend dodelijke slachtoffer, maar recent onderzoek heeft uitgewezen dat het er circa 25 duizend waren.

Na de oorlog lagen veel Duitse steden in puin. Niet alle steden werden op dezelfde manier weer opgebouwd. In Frankfurt am Main, Dortmund en Kassel werd van de gelegenheid gebruik gemaakt om dwars door de stad uitvalswegen voor het autoverkeer te maken. In het centrum van Münster echter werd ervoor gekozen om het middeleeuwse stratenplan te behouden, inclusief de beeldbepalende arcaden. In Hamburg koos men ervoor om veel nieuwe gebouwen in de voor de stad kenmerkende rode baksteen op te trekken. En Dresden begon pas in 1994, na de val van de Muur, met de restauratie en reconstructie van de Frauenkriche.

EINDE STUK DUITSLAND INSTITUUT

”The first ever 1,000 bomber raid by the RAF was conducted on Cologne on the night of 30/31 May 1942. Codenamed Operation Millennium, the massive raid was launched for two primary reasons:

  • It was expected that the devastation from such raids might be enough to knock Germany out of the war or at least severely damage German morale.[4]
  • The raids were useful propaganda for the Allies and particularly for RAF Bomber Command head Arthur Harris’s concept of a Strategic Bombing Offensive. Bomber Command’s poor performance in bombing accuracy during 1941 had led to calls for the force to be split up and diverted to other urgent theatres e.g. the Battle of the Atlantic. A headline-grabbing heavy raid on Germany was a way for Harris to demonstrate to the War Cabinet that given the investment in numbers and technology Bomber Command could make a vital contribution to victory.”

WIKIPEDIABOMBING OF COLOGNE IN WORLD WAR II/FIRST 1000 BOMBER RAID
https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Cologne_in_World_War_II#First_1,000_bomber_raid

ORIGINELE BRON

WIKIPEDIABOMBING OF COLOGNE IN WORLD WAR I
https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Cologne_in_World_War_II

[119]

”The German city of Cologne was bombed in 262 separate air raids[1] by the Allies during World War II, all by the Royal Air Force (RAF) but for a single failed post-capture test of a guided missile by the United States Army Air Forces.”

WIKIPEDIABOMBING OF COLOGNE IN WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Cologne_in_World_War_II

” 20,000 people died during the war in Cologne due to aerial bombardments.”

WIKIPEDIABOMBING OF COLOGNE IN WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Cologne_in_World_War_II

[120]

”Vanaf 1942 vernietigden de geallieerden systematisch Duitse steden met brandbommen. Doel: met meer dan duizend bombardementen de moraal van de Duitse bevolking breken, in de hoop dat het in opstand komt tegen het nazi-regime. Steden als Hamburg en Dresden werden nagenoeg van de kaart geveegd. 600.000 burgers, 50.000 Duitse soldaten en 160.000 geallieerde piloten en bemanningsleden kwamen hierbij om het leven. Ondanks dit immense aantal slachtoffers, werd er na de oorlog meer gezwegen dan geschreven over deze zwarte bladzijde uit de oorlogsgeschiedenis. Zestig jaar later doorbreekt de redactie van het gezaghebbende Der Spiegel het taboe rond de Bombenkrieg. Aan de hand van nieuwe feiten, ontelbare getuigenissen en deskundige analyses wordt deze luchtoorlog eindelijk volledig en objectief onderzocht, zowel de hel op de grond als de angst bij de piloten. Waarom waren woongebieden het doelwit maar bleef de Duitse industrie gespaard? Was, en is, het moreel verantwoord om burgers te viseren ten tijde van oorlog? Werd het einde van de Tweede Wereldoorlog bespoedigd met deze genadeloze strategie? Der Spiegel publiceerde een artikelenreeks over de Bombenkrieg waarmee de discussie over dit gevoelige onderwerp hevig oplaaide. De redactie van het boek werd gecoördineerd door Stephan Burgdorff (1944) en Christian Habbe (1940), respectievelijk chef Special Topics en redacteur bij Der Spiegel.”  

BOEK DE HEMEL STOND IN BRANDStephan Burgdorff/Christian Habbe [redactie][Serie artikelen]De Geallieerde bombardementen op Nazi DuitslandStephan Burgdorff/Christian Habbe [redacteurs]
Aantal pagina’s:220Uitgever:Het SpectrumPlaats van uitgifte:UtrechtJaar van uitgifte:2004 

https://www.tracesofwar.com/books/1368/De-hemel-stond-in-brand.htm

BRANDBOMMEN OP DUITSE STEDEN

””Vanaf dit moment waren de richtpunten voor bomaanvallen niet langer meer militaire of industriële installaties, maar een kerk of een andere opvallende plek in het centrum van industriesteden. Het hele stadsgebied was voortaan “doel”. En aangezien de meest effectieve manier om steden te vernietigen het in brand steken daarvan was, wierpen de bommenwerpers vanaf dat moment vooral brandbommen uit.”
STRATEGISCHE BOMBARDEMENTEN EN ”AREA BOMBING”

https://www.bhic.nl/ontdekken/verhalen/strategische-bombardementen-en-area-bombing

De RAF voerde zijn eerste strategische bombardement op Duitsland al uit op 15 mei 1940, onmiddellijk na het Duitse bombardement op Rotterdam. In september 1940 begon de Luftwaffe Britse steden aan te vallen. De Britten lieten dat niet onbeantwoord.

Churchill had het over de noodzaak van een absolutely devastating, exterminating attack by very heavy bombers from this country upon the Nazi homeland. Na de grote terugtrekking van de Britten vanuit Duinkerken, waren (zware) bommenwerpers namelijk nog het enige wapen waarmee Groot-Brittannië de Nazi’s op het continent kon bevechten.Het was echter niet zo’n heel precies wapen: de Britse bommenwerpers waren met de toenmalige navigatiemiddelen niet goed in staat om specifieke oorlogsdoelen, zoals vliegvelden of wapenfabrieken, te vinden en te raken. Slechts een op de vijf vliegtuigen slaagde erin zijn bommen te laten vallen binnen een straal van 8 kilometer van het doel. Onder zulke omstandigheden was een bomaanval eigenlijk alleen effectief als die was gericht op doelen zo groot als hele steden.

Op basis van dat inzicht werd in februari 1942 een nieuwe richtlijn ten aanzien van bombardementsvluchten uitgevaardigd: de area bombing directive. Bomber Command, het onderdeel van de RAF dat verantwoordelijk was voor de bommenwerpers, kreeg de instructie om zich voortaan te richten op het moreel van de vijandelijke burgerbevolking. In dit nieuwe beleid speelde de zogenaamde “gebiedsbombardementen” een grote rol.

Vanaf dit moment waren de richtpunten voor bomaanvallen niet langer meer militaire of industriële installaties, maar een kerk of een andere opvallende plek in het centrum van industriesteden. Het hele stadsgebied was voortaan “doel”. En aangezien de meest effectieve manier om steden te vernietigen het in brand steken daarvan was, wierpen de bommenwerpers vanaf dat moment vooral brandbommen uit.De nieuwe richtlijn bevatte een lijst met primaire doelen, zoals Essen, Duisburg, Düsseldorf en Keulen, en secundaire doelen als Braunschweig, Lübeck, Rostock, Bremen, Kiel, Hannover, Frankfurt, Mannheim, Stuttgart en Schweinfurt. Deze en andere Duitse steden zouden het in de jaren daarna zwaar te verduren krijgen.
[121]

BOEK DE HEMEL STOND IN BRANDStephan Burgdorff/Christian Habbe [redactie][Serie artikelen]De Geallieerde bombardementen op Nazi DuitslandStephan Burgdorff/Christian Habbe [redacteurs]
Aantal pagina’s:220Uitgever:Het SpectrumPlaats van uitgifte:UtrechtJaar van uitgifte:2004
DEEL 3
VUURSTORMEN DOOR DUITSE STEDENBladzijde 63 t/m 108

https://www.tracesofwar.com/books/1368/De-hemel-stond-in-brand.htm

[122]

‘Op 23 januari 1943 werd het eindrapport van de Verenigde chefs van Staven overhandigd aan Churchill en Roosevelt. Het rapport had als titel De oorlogvoering in 1943. Het veiligstellen van de verbindingen over zee moet de hoogste prioriteit behouden. Een overzicht van de belangrijkste besluiten:

  1. Het belangrijkste doel voor de geallieerden was het verslaan van Karl Dönitz duikboten om zo de overwinning tegen de asmogendheden te verzekeren. Zonder de controle over de Atlantische Oceaan waren de geallieerden niet in de mogelijkheid om hun plannen tot grootschalige landingsoperaties uit te voeren en kon men Groot-Brittannië niet voorzien van voedsel en de strategische grondstoffen, materieel en manschappen.
  2. De Russische strijdkrachten zou worden gesteund door zo veel mogelijk materiaal en voorraden naar Rusland te vervoeren.
  3. Voor het Middellandse Zeegebied was de hoofdlijn de bezetting van Sicilië met als doel de verbindingslijn via de Middellandse Zee veiliger te maken en de Duitse druk op het Russisch front te verminderen.
  4. Het ontketenen van een zwaar luchtoffensief tegen de Duitse oorlogsindustrie vanuit Groot-Brittannië.
  5. Het uitvoeren van aanvalsoperaties op het Europees vasteland indien er manschappen en amfibiematerieel beschikbaar is.
  6. Het plannen en verzamelen van een zo sterk mogelijke strijdmacht die gereed moet staan om een invasie op het Europees continent uit te voeren zodra de Duitsers voldoende verzwakt zijn.”’

WIKIPEDIACONFERENTIE VAN CASABLANCA/DE BESLUITEN
https://nl.wikipedia.org/wiki/Conferentie_van_Casablanca#De_besluiten

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIACONFERENTIE VAN CASABLANCA
https://nl.wikipedia.org/wiki/Conferentie_van_Casablanca

‘Op de conferentie van Casablanca begin 1943 besloten de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk tot een gecombineerd bombardementsoffensief tegen Duitsland” 

WIKIPEDIATAPIJTBOMBARDEMENT/TWEEDE WERELDOORLOG
https://nl.wikipedia.org/wiki/Tapijtbombardement

”De Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk besluiten in 1944 om de Duitse steden op uitgebreide schaal en systematisch te bombarderen om het Duitse volk te demoraliseren en de oorlog te beëindigen. De bombardementen leiden tot honderdduizenden burgerdoden en verwoeste steden”
VPRO PROBGRAMMA’SIN EUROPA, AFL 201945-DUITSLAND 7 RUSLAND
https://www.vpro.nl/programmas/in-europa/kijk/afleveringen/2007-2009/1945-duitsland-rusland.html

TEKST

Het nazi-monster is overwonnen, maar wat te doen met de Duitsers? Bestaat er zoiets als een recht op wraak? Het Duitse volk krijgt er hoe dan ook ongenadig van langs tegen het einde van en in de eerste jaren na de oorlog. Kun je hierover spreken zonder de slachtoffers van de Holocaust tekort te doen?

Sasza Malko, de pools-joodse researcher van In Europa, komt in opstand: De Duitsers hebben volgens hem tot in de achtste generatie nog drie keer zoveel pijn verdiend. Toch gaat hij mee naar een oud-officier van het Russische leger die het jarenlange stilzwijgen verbreekt en vertelt over de massale verkrachtingen door zijn soldaten van Duitse vrouwen. Waren het “incidenten” of een bewuste vernedering van de vijand?

En wat te denken van “moral bombing”, de geallieerde tactiek om Duitse steden – zoals Dresden – net zolang te bombarderen tot de bevolking op zijn knieën om genade zou smeken? Over smerige methoden in de strijd tegen een smerige vijand.

De Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk besluiten in 1944 om de Duitse steden op uitgebreide schaal en systematisch te bombarderen om het Duitse volk te demoraliseren en de oorlog te beëindigen. De bombardementen leiden tot honderdduizenden burgerdoden en verwoeste steden. De soldaten van het leger van de Sovjet-Unie verkrachten, martelen en doden op massale schaal Duitse burgers bij hun opmars door Duitsland in 1944 en 1945 met toestemming van de Russische officieren.

Met een e-mail van de Pools-Joodse researcher van ‘In Europa’, Sasza Malko, door hemzelf voorgelezen, waarin hij zegt dat de Duitsers bombardementen en lijden verdienen.

EINDE ARTIKEL[123]

WIKIPEDIAATOMIC BOMBINGS OF HIROSHIMA AND NAGASAKI
https://en.wikipedia.org/wiki/Atomic_bombings_of_Hiroshima_and_Nagasaki

[124]

”De asmogendheden, ook wel de as genoemd, vormden voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog een alliantie, waarvan de kern bestond uit DuitslandItalië en Japan.”
WIKIPEDIAASMOGENDHEDEN
https://nl.wikipedia.org/wiki/Asmogendheden#:~:text=De%20asmogendheden%2C%20ook%20wel%20de,uit%20Duitsland%2C%20Itali%C3%AB%20en%20Japan.

[125]

”Ook in Azië werden tapijtbombardementen uitgevoerd, in het bijzonder door de Amerikaanse luchtmacht tegen Japan. Bij het bombardement op Tokio op 9 en 10 maart 1945 kwamen ongeveer 100.000 mensen om het leven”
WIKIPEDIATAPIJTBOMBARDEMENT/TWEEDE WERELDOORLOG

https://nl.wikipedia.org/wiki/Tapijtbombardement

[126]

”Tegen Japan werden voor het eerst napalmbommen gebruikt, die grootschalige branden en vuurstormen veroorzaakten in de voornamelijk met hout gebouwde woonwijken.

WIKIPEDIATAPIJTBOMBARDEMENT/TWEEDE WERELDOORLOG

https://nl.wikipedia.org/wiki/Tapijtbombardement

WIKIPEDIANAPALM
https://nl.wikipedia.org/wiki/Napalm

[127]
”Tegen Japan werden voor het eerst napalmbommen gebruikt, die grootschalige branden en vuurstormen veroorzaakten in de voornamelijk met hout gebouwde woonwijken.”

WIKIPEDIATAPIJTBOMBARDEMENT/TWEEDE WERELDOORLOG

https://nl.wikipedia.org/wiki/Tapijtbombardement
[128]
WIKIPEDIAOPERATIE BARBAROSSA

https://nl.wikipedia.org/wiki/Operatie_Barbarossa

[129]
WIKIPEDIAMOLOTOV-RIBBENTROP PACT
https://en.wikipedia.org/wiki/Molotov%E2%80%93Ribbentrop_Pact

[130]

”Daarop gaat hij in, evenals op geallieerde schendingen van de Conventie van Genève, zoals de massale verkrachtingen van Duitse vrouwen bij de Sovjet-opmars in het oosten van Duitsland…….”
TROUW17 MAART 1995

https://www.trouw.nl/cultuur-media/geallieerde-oorlogsmisdaden-en-de-logica-van-de-oorlog~b8386b22/

TEKST

Wim Berkelaar: De schaduw van de bevrijders. Walburg Pers, Zutphen; 176 blz. – ¿ 39,50.HUIB GOUDRIAAN17 maart 1995, 0:00

Lagerhuis en publiek kregen een andere, dubbelzinnige uitleg. De minister van luchtvaart antwoordde parlementariërs die wilden weten of de bombardementen op woonwijken moreel verantwoord waren, dat het ging om de uitschakeling van ‘militaire doelen’. Suggesties dat de regering de Duitse arbeidersklasse dakloos wilde maken, noemde hij ‘absurd’. De historicus Wim Berkelaar maakt nu duidelijk, in ‘De schaduw van de bevrijders – geallieerde oorlogsmisdaden tijdens de Tweede Wereldoorlog’, dat professor F. A. Lindemann, wetenschappelijk adviseur van de Britse oorlogsleider Churchill, de theoretische basis legde voor de inferno’s aangericht in de Duitse steden.

Op 30 maart 1942 had Lindemann in een rapport voorgesteld de arbeiderswijken van alle 58 Duitse steden met meer dan 100 000 inwoners te bombarderen. Het Duitse moreel kon het beste worden ondergraven door burgers dakloos te maken en door de arbeidersklasse te treffen kon de ruggegraat van de Duitse oorlogsindustrie worden gebroken. Sommige deskundigen wezen het rapport als onverantwoord en ondeskundig af, maar Bombercommand van de RAF vatte het op als een steuntje in de rug. Luchtmachtbevelhebber Arthur (‘Bomber’) Harris was dus niet de geestelijk vader van de bombardementen, maar gaf er wèl overtuigd, en militair-technisch doeltreffend, uitvoering aan.

Waren de Britten, met Churchill voorop, zich er niet van bewust dat alsmaar krachtiger bombarderen van ‘open’ steden (zonder militair karakter) moreel verwerpelijk was en in strijd met het Landoorlogreglement? Berkelaar beantwoordt deze en andere vragen met het blootleggen van de zich ontwikkelende ‘logica van de oorlog’, waarin wie wind zaait (zoals de Luftwaffe in 1940 boven Engeland deed) storm oogst. Churchill besloot dat terugslaan met massale luchtbombardementen de enige kans bood Hitler ‘af te stoppen’. Tenslotte kwamen de Britten, met de zienswijze dat ook arbeiders in de bewapeningsindustrie militair actief zijn, op het hellend vlak naar oorlogsmisdaden. Na de oorlog daagde het inzicht dat het bombarderen van burgerdoelen niet alleen ethisch onverantwoord was. Ook bleek dat het Duitse moreel allerminst was ondermijnd en dat de bevolking juist vijandiger was geworden jegens de geallieerden.

In 1992 oordeelde de Times – die in 1943 verontschuldigend schreef dat bij het raken van militaire doelen ‘burgerslachtoffers onvermijdelijk zijn’ – dat de bombardementsstrategie ‘een zwarte bladzij was in de Britse oorlogsgeschiedenis’. De voortgaande bewustwording van wat mensen elkaar in oorlogen aandoen, ook in een ‘rechtvaardige oorlog’, biedt enige hoop.

Wim Berkelaar vond in de 55e herdenking van de Tweede Wereldoorlog voldoende aanleiding om het hete hangijzer van de geallieerde oorlogsmisdaden in die oorlog op te pakken. In zijn Woord vooraf legt hij uit de bevrijders niet te willen aanklagen. Het is nog minder zijn bedoeling op slinkse wijze de Duitse oorlogsmisdaden goed te praten. Hij wilde het geallieerde optreden toetsen aan het geldende oorlogsrecht. Daarop gaat hij in, evenals op geallieerde schendingen van de Conventie van Genève, zoals de massale verkrachtingen van Duitse vrouwen bij de Sovjet-opmars in het oosten van Duitsland, de Poolse misdaden tegen Duitsers in 1939, de Sovjetrussische moord op 20 000 Poolse officieren in Katyn, de slechte behandeling van krijgsgevangenen door de geallieerden in 1945, en de tragedie van de Britse uitlevering van 25 000 anti-communistische kozakken aan de Sovjet-Unie in 1945 en 1946.

Minder bekend is dat geallieerde soldaten zich in 1944 in het bevrijde zuiden van Nederland schuldig maakten aan plunderingen en vernielingen. Het Militair Gezag, het overgangsregime ingesteld door de regering in Londen, registreerde tientallen klachten van burgers over plunderingen en diefstallen door Amerikaanse, Canadese en Britse militairen. Burgemeester Gerards van Ubbergen stuurde het Militair Gezag eind december 1944 negentien rapporten over geallieerde plunderingen. Hij schreef: “De aangetroffen toestanden tarten iedere beschrijving. Hier is geen sprake meer van plundering of diefstal, maar van op de meest brute en grove wijze aangerichte verwoestingen en vernielingen.” Berkelaar brengt een noodzakelijke nuancering aan: “Er kwam niet of nauwelijks geweld aan te pas en de plunderingen kunnen beter ‘schendingen van het oorlogsrecht’ dan ‘oorlogsmisdaden’ worden genoemd.” Niettemin, de misdragingen beroofden bij de betrokken Nederlanders de bevrijders van hun aureool, ook al hadden betrekkelijk weinigen zich eraan schuldig gemaakt.

[131]

Babi Jar (Oekraïens: Бабин Яр, Babyn JarRussisch: Бабий Яр, Babi Jar) is een ravijn in Kiev. In 1941 werden er door de nazi’s meer dan 100.000 mensen (meest Joden) vermoord (sommige bronnen vermelden 250.000 slachtoffers)”

WIKIPEDIA

BLOEDBAD VAN BABI JAR

https://nl.wikipedia.org/wiki/Bloedbad_van_Babi_Jar  

[132]

The Blitz was a German bombing campaign against the United Kingdom in 1940 and 1941, during the Second World War. The term was first used by the British press and is the German word for ‘lightning”

WIKIPEDIATHE BLITZ
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz#:~:text=The%20Blitz%20was%20a%20German,German%20word%20for%20’lightning’.

[133]

”In 1944 en 1945 werden Duitse raketten V1’s en V2 ‘s vanaf het Europese vasteland vooral op Londen gericht.”
DUITSLAND INSTITUUTBOMBARDEMENTEN OP STEDEN
https://duitslandinstituut.nl/naslagwerk/76/bombardementen-op-steden#

TEKST

Tweede Wereldoorlog: 1939-1945

De Duitsers zelf waren ermee begonnen: het Spaanse Guernica (1937), het Poolse Wielún (1939) en Rotterdam (1940) werden getroffen door een bommenregen en de Battle of Britain (1940-1941) kostte meer dan 25.000 burgerslachtoffers. Voornamelijk in Londen, maar ook in andere steden als Bristol, Liverpool, Birmingham en Coventry.

In 1944 en 1945 werden Duitse raketten V1’s en V2 ‘s vanaf het Europese vasteland vooral op Londen gericht. Ze waren weinig precies, met meer dan achtduizend burgerslachtoffers tot gevolg.

Al dan niet in reactie op de Duitse oorlogstactiek gingen de geallieerden over tot grootscheepse bombardementen op Duitse steden. In 1940 was Berlijn al gebombardeerd met relatief weinig doden tot gevolg. Van een geheel andere orde waren de planmatig uitgevoerde bombardementen die vanaf 1942 werden uitgevoerd onder de Britse commandant Arthur “Bomber” Harris.

Het eerste bombardement op Keulen vond onder de codenaam Operation Millennium in mei 1942 plaats en veroorzaakte relatief weinig doden (minder dan vijfhonderd). Om die reden werden ingenieurs ingezet, die brandbommen moesten ontwikkelen, die zoveel mogelijk slachtoffers zouden veroorzaken. Dat de ingenieurs succes boekten bleek in 1943 bij de grote vuurstorm in Hamburg, waarbij circa 40.000 mensen om het leven kwamen.

Het bekendste bombardement was dat op Dresden, mede omdat het in februari 1945 plaatsvond, toen weinig mensen het meer verwachtten en er veel vluchtelingen in de stad waren. Er werden getallen genoemd van 300 duizend dodelijke slachtoffer, maar recent onderzoek heeft uitgewezen dat het er circa 25 duizend waren.

Na de oorlog lagen veel Duitse steden in puin. Niet alle steden werden op dezelfde manier weer opgebouwd. In Frankfurt am Main, Dortmund en Kassel werd van de gelegenheid gebruik gemaakt om dwars door de stad uitvalswegen voor het autoverkeer te maken. In het centrum van Münster echter werd ervoor gekozen om het middeleeuwse stratenplan te behouden, inclusief de beeldbepalende arcaden. In Hamburg koos men ervoor om veel nieuwe gebouwen in de voor de stad kenmerkende rode baksteen op te trekken. En Dresden begon pas in 1994, na de val van de Muur, met de restauratie en reconstructie van de Frauenkriche.

EINDE ARTIKEL

[134]

”In 1944 en 1945 werden Duitse raketten V1’s en V2 ‘s vanaf het Europese vasteland vooral op Londen gericht. Ze waren weinig precies, met meer dan achtduizend burgerslachtoffers tot gevolg.”

DUITSLAND INSTITUUTBOMBARDEMENTEN OP STEDEN
https://duitslandinstituut.nl/naslagwerk/76/bombardementen-op-steden#

[135]
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

[136]

”Eindscore: circa een half miljoen gedode burgers waaronder begrepen 75000 kinderen jonger dan veertien jaar.”
TROUWDE GEALLIEERDE OORLOGSMISDADEN ZIJN NOG STEEDS ONBESPREEKBAAR2 AUGUSTUS 2003
https://www.trouw.nl/nieuws/de-geallieerde-oorlogsmisdaden-zijn-nog-steeds-onbespreekbaar~bb74ca08/
TEKST
Het is deze week precies zestig jaar geleden dat Hamburg vanuit de lucht werd verwoest. Met een serie massale bombardementen slaagden een Britse en een Amerikaanse luchtvloot erin de duizenden brandhaarden tot een vuurstorm aan te wakkeren, een vuurzee met de doorsnee van meerdere kilometers en de kracht van een orkaan. Van de stad van 1,8 miljoen inwoners werd de helft van de gebouwen totaal verwoest en dertig procent beschadigd. 40000 burgers, voor een aanzienlijk deel vrouwen en kinderen, kwamen om het leven. Velen stikten in hun schuilplaatsen of verbrandden levend.

In de editie van vorige week besprak Gerbert van Loenen deze catastrofe uit 1943 aan de hand van de herdenkingen die momenteel in Hamburg worden gehouden. Zijn artikel bracht mij ertoe te doen wat ik al langer van plan was: het vorig jaar verschenen boek van Jörg Friedrich, Der Brand, eindelijk eens te lezen. De ondertitel geeft het thema weer: Deutschland im Bombenkrieg 1940-1945.Friedrich is een gerenommeerd historicus die zich onder meer uitvoerig heeft beziggehouden met de geschiedenis van de nazi-misdaden. Met zijn recente boek heeft hij echter deze platgetreden paden verlaten en een onderwerp ter hand genomen waarover de afgelopen halve eeuw vrijwel niets is gepubliceerd: de systematische verwoesting van de Duitse steden in de Tweede Wereldoorlog.

Het is een voortreffelijk boek geworden, uitstekend gedocumenteerd en geschreven in een robuuste stijl die hier en daar een onderdrukte woede verraadt. Het kon niet uitblijven. Om een zo compleet mogelijk beeld te krijgen van de uitwerking van de letterlijk duizenden bombardementen op de Duitse burgerbevolking, kreeg Friedrich telkens weer scènes onder ogen die in Dante’s Hel niet hadden misstaan.

Anderzijds verwierf hij inzicht in de motieven en plannen van de ontdekkingsreis die de mening bevestigde, al in 1958 door de historicus Golo Mann geformuleerd: met hun verwoesting van de Duitse steden hebben de geallieerden Hitlers meedogenloosheid geïmiteerd: ,,Deze nachtelijke massamoorden op burgers lieten zien hoe diep de publieke moraal was gezonken”.

Met name de Britse oorlogsleiders komen er bij Friedrich slecht af. Winston Churchill, de meest gevierde staatsman van de 20ste eeuw, verschijnt bij hem als een bloeddorstig heerschap, dat al in juni 1940 aankondigt Duitsland in ‘een woestijn’ te zullen veranderen; die bij gebrek aan militaire mogelijkheden te land, alle kaarten zet op de luchtoorlog en droomt van een ‘absoluut verwoestende uitroeiingsaanval (exterminating attack) door zeer zware bommenwerpers’; die in maart 1944 zelfs gecharmeerd raakt van een nóg ‘absoluter’, een bacteriologisch wapen en meteen in Amerika een order plaatst voor een half miljoen miltvuurbommen. De invasie in Normandië, een paar maanden later, verhinderde het gebruik van dit ultieme vernietigingsmiddel.

Even naargeestig is het beeld dat Friedrich ontwerpt van de chef van het Bomber Command, luchtmaarschalk Arthur Harris. Na betrekkelijk korte tijd verliest deze alle interesse voor het bombarderen van militaire en industriële installaties om zich geheel te concentreren op zijn enige doel: het veranderen van alle Duitse steden en vooral de kwetsbare oude binnensteden in puinhopen.

Even fascinerend als onthutsend is Friedrichs beschrijving van het consequent speuren naar methoden om zoveel mogelijk schade aan te richten. Het meest effectief blijkt het eerst afwerpen van brisantbommen waardoor de gebouwen worden beschadigd, het vervolgens strooien met honderdduizenden brandbommen, om te eindigen met vertraagd exploderende bommen die het blus- en reddingswerk belemmeren.

Slechts één ding stond vast: alles moest kapot. Aanvankelijk gold als doel het breken van het Duitse moreel, maar in de laatste oorlogsperiode was dat zelfbedrog gebleken. Toch vond in die negen maanden dat de geallieerden al op het continent stonden, de helft van alle bombardementen plaats, een orgie van verwoesting zonder enig militair doel, een orgie van moordlust ook want gegeven de inmiddels zeer verzwakte en soms afwezige Duitse afweer, konden de geallieerde vliegers vrij opereren. Ze voerden in feite massa-executies uit. Zo in Pforzheim, dat op 24 februari 1945 werd ausradiert: van de 65000 inwoners stierven er die nacht 20277.

De bekendgeworden verwoesting van Dresden in diezelfde maand, die ongeveer 40000 mensen het leven kostte, was geen ongelukkige uitzondering. Seriemoordenaar Arthur Harris werkte eenvoudig zijn programma af. Eindscore: circa een half miljoen gedode burgers waaronder begrepen 75000 kinderen jonger dan veertien jaar.

Als dit geen oorlogsmisdadigheid is, wat dan wel? Maar zo wordt het niet gezien. Bomber Harris kreeg nog in 1992 zijn standbeeld in Londen, geplaatst nabij de kerk van St. Clemens Danes. God is met hem. En Jörg Friedrich, die de misdaden nauwgezet in kaart bracht, weigerde desgevraagd de term te gebruiken.

Als de Duitsers, met hun barbaarse oorlogsverleden, verkiezen te zwijgen, dan is dat voor alle anderen reden te meer om de scheefhangende geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog eindelijk eens recht te trekken. Indien geen morele opdracht, dan toch een zaak van wetenschappelijke integriteit.
EINDE ARTIKEL 

”In World War II approximately 410,000 German civilians were killed by Allied air raids”
UNIVERSITY OF EXETERCENTRE FOR THE STUDY OF WAR, STATE AND SOCIETYBOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945THE BOMBING OF GERMANY 1940-1945
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/germany/

Allied air-strikes and civil mood in Germany

In World War II approximately 410,000 German civilians were killed by Allied air raids. From July 1944 to January 1945, an average of 13,536 people were killed every month. In Hamburg alone about 49,000 civilians were killed by Allied bombing, and in Berlin about 35,000. During a single attack carried out at night from February 1st to 14th 1945, more than 20,000 civilians were killed in Dresden . But not only cities had fallen victim to the Allies’ strategic bombing.

The medium-sized town of Nordhausen lost about 20% of its population in one night attack in May 1945, Pfortzheim lost 22%. Numerous cities, medium-sized towns and small towns had been the target of the Royal Air Force (RAF) and the US-Air Force (USAAF), amongst them Karlsruhe, Stuttgart, Essen, Bremen, Wilhelmshaven, Emden, Duisburg, Hamburg, Saarbrucken, Düsseldorf, Osnabrück, Mainz, Lübeck, Münster, Kassel, Cologne, Schweinfurt, Jena, Darmstadt, Krefeld, Leipzig, Dresden, Brunswick, Munich, Magdeburg, Aschersleben, Halberstadt, Chemnitz, Halle, Plauen, Dessau, Potsdam, Erfurt, but also towns like Cailsheim, Freudenstadt and Hildesheim.

Even small villages had no reason to feel safe. They were attacked too, either by accident, as substitutes for another target, or because of local industry, as in the case of the “Deutsche Gasolin AG”, an oil refinery in the village of Dollbergen , situated about 30 kilometers east of Hanover , with only about 1,400 inhabitants.

In Hanover nearly 250,000 people lost their apartment in the night-attack from October 8th to 9th 1943. During that time Berlin counted approximately 400,000 homeless, and only a few months later, in March 1944, they counted almost 1.5 million. Furthermore a large number of people had been indirectly affected by Allied air-assaults. Allied bomber squadrons crossed a number of cities and towns on their way to the target, causing air-alarms and people getting up in the middle of the night, heading to the bunker or cellar. In some cases people could watch the attack of another city or town nearby. Other towns and villages served as lodging for the evacuees. At the end of war, in West Germany alone, about 4 to 5 million people were still living in evacuation lodgings.

One is inclined to think that such a comprehensive bombing campaign was likely to have a most devastating effect on the enemy’s civil population. Eventually a significant effect on industrial production could be achieved, either by destruction of the production plants or by a negative physical and psychological effect on its labour. Civil devastation would result in civil unrest and public uprise against the Nazi regime. At least that was what the Allies were hoping for.
And yet Allied assaults had no significant effect on German production until the last year of the war. German industry unexpectedly counterbalanced the destruction of a number of their plants by a further increase in productivity. All the same, German workers suffered under the bombing, but were attracted by special food and luxury rations.

Nevertheless it is inconceivable that Allied air raids did not have an effect on the population’s attitude to war and the Nazi regime. In practice, aside from the diminution of industrial production, the declared goal of the Allied raids was to weaken the population’s morale and to shake the very foundations of the regime. Even though the German leaders were likewise expecting public unrest and rebellion caused by air-war, it never occurred.

Jörg Friedrich claims that the emergency situation tied Volk and regime to each other. There are, however, some cogent reasons against this thesis. Although no general rejection of National Socialism occurred, latest research suggest a decrease in positive public statements in favour of the regime. But the absence of greater effects on social and public order asks for explanation.

Cultural history perceives war as a social process, stretching over the boundaries of a pure military context. Therefore a change of research perspective is necessary, from considering the pure course of historical event, process and structure, to a concrete form of experienced, perceived reality. This section of the project “Bombing, States and Peoples in Western Europe (1940-1945)” will investigate how the course of war, especially the air-war, influenced the attitude and political outlook of the German civil population. For this purpose, the specific conditions of general social life and the protagonists’ individual circumstances which structure war experience and that are themselves modified by war will be reconstructed. The experience of war by the civil population, the question of perception and interpretation, the patterns of reference and given options to act are important correctives to history from above.

As part of this, the individual feelings and perceptions, collective mentalities, social consciousness and “Lebenswelten” (lived-in worlds) will be investigated. Although the reports of the Sicherheitsdienst (SD) on the mood of the population are of incalculable importance for the examination of attitude in the Third Reich, one has to assume that delicate matters, such as private political opinions, were likely to be kept out of the public domain. Living under a totalitarian regime one had to be aware of the constant presence of the secret service, the Gestapo or their potential informants, who were only too ready to denounce their fellow citizens. This is confirmed by the assessments of the SD and the observers of the Wehrmacht employed at the home-front during the last year of the war.

It may be assumed then that criticism often did not leave the immediate family, or in a process of internalization has been entrusted to a diary only. The analysis of ego-documents such as letters, diaries and private reports should therefore fill the gaps in secret service-reports. These sources give an insight into the everyday wartime experience. The close-up perspective of non-combatants directly or indirectly involved in war events can be examined. Just as the understanding of contemporary experience has been determined by existing patterns of interpretation, those patterns themselves have been shaped by established figures of personal experience. Every new experience, however, offers the possibility of checking pre-existing patterns of interpretation. The sources indicate that observations on the home front, experiences under the bombs and information on strategic bombing from all parts of Germany , influenced people’s evaluation of the regime. The fact that Allied bomber squadrons succeeded in bomb ing German cities indicated military incompetence on behalf of the Wehrmacht. A shortage or delay in supply, caused by a destroyed infrastructure or the special additional needs of those who had lost their homes and property as a result of bombing caused doubts concerning the ability of the regime to take care of its people. The situation of crisis on the home front seemed to have put the Nazi regime to the test. So Niklas Luhmann’s meaning when he expressed experience as the “ongoing reconstruction of sense-like constituted reality that is worked off by disappointments” becomes clear. The process of collecting experiences simultaneously reflects remembered past, the interpretation of the contemporary and concepts and expectations for the future.

Even though there are numerous existing reports on single Allied air assaults in Germany , the Allies’ objectives concerning public morale, their effect or the reasons for their possible failure have never been closely examined. The project aims to fill this gap in World War historiography.

ZIE LINK

UNIVERSITY OF EXETER

THE BOMBING OF GERMANY 1940-1945 EXHIBITION  

https://humanities.exeter.ac.uk/media/universityofexeter/collegeofhumanities/history/researchcentres/centreforthestudyofwarstateandsociety/bombing/THE_BOMBING_OF_GERMANY.pdf  [137]
”In World War II approximately 410,000 German civilians were killed by Allied air raids. From July 1944 to January 1945, an average of 13,536 people were killed every month. In Hamburg alone about 49,000 civilians were killed by Allied bombing, and in Berlin about 35,000.”

UNIVERSITY OF EXETERCENTRE FOR THE STUDY OF WAR, STATE AND SOCIETYBOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945THE BOMBING OF GERMANY 1940-1945
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/germany/

[138]
‘Bombardementen als die op RotterdamCoventryHamburg en Dresden zijn tot op de dag van vandaag zeer omstreden: was het oorlogsvoering volgens de conventies van Genève, of waren het oorlogsmisdaden?”

WIKIPEDIABOMBARDEMENT OP DRESDEN/EVALUATIE
https://nl.wikipedia.org/wiki/Bombardement_op_Dresden#Evaluatie

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIABOMBARDEMENT OP DRESDEN
https://nl.wikipedia.org/wiki/Bombardement_op_Dresden
”Critics of the bombing have asserted that Dresden was a cultural landmark while downplaying its strategic significance, and claim that the attacks were indiscriminate area bombing and not proportionate to the military gains.[9][10][11] Some have claimed that the raid constituted a war crime
WIKIPEDIABOMBING OF DRESDEN IN WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Dresden_in_World_War_II

[139] 

”Van de stad van 1,8 miljoen inwoners werd de helft van de gebouwen totaal verwoest en dertig procent beschadigd. 40000 burgers, voor een aanzienlijk deel vrouwen en kinderen, kwamen om het leven. Velen stikten in hun schuilplaatsen of verbrandden levend.”
TROUWDE GEALLIEERDE OORLOGSMISDADEN ZIJN NOG STEEDS ONBESPREEKBAAR2 AUGUSTUS 2003
https://www.trouw.nl/nieuws/de-geallieerde-oorlogsmisdaden-zijn-nog-steeds-onbespreekbaar~bb74ca08/

[140]

” The bombing of Dresden was a BritishAmerican aerial bombing attack on the city of Dresden, the capital of the German state of Saxony, during World War II. In four raids between 13 and 15 February 1945, 722 heavy bombers of the British Royal Air Force (RAF) and 527 of the United States Army Air Forces (USAAF) dropped more than 3,900 tons of high-explosive bombs and incendiary devices on the city.[1] The bombing and the resulting firestorm destroyed more than 1,600 acres (6.5 km2) of the city centre ”
WIKIPEDIABOMBING OF DRESDEN IN WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Dresden_in_World_War_II

[141]
What do I think of Western civilization? I think it would be a very good idea.”
Mahatma Gandhi
https://www.brainyquote.com/quotes/mahatma_gandhi_141784

[142]
The medium-sized town of Nordhausen lost about 20% of its population in one night attack in May 1945, ”
UNIVERSITY OF EXETERCENTRE FOR THE STUDY OF WAR, STATE AND SOCIETYBOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945THE BOMBING OF GERMANY 1940-1945
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/germany/

[143]
”The medium-sized town of Nordhausen lost about 20% of its population in one night attack in May 1945, Pfortzheim lost 22%
UNIVERSITY OF EXETERCENTRE FOR THE STUDY OF WAR, STATE AND SOCIETYBOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945THE BOMBING OF GERMANY 1940-1945
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/germany/
Pforzheim (German pronunciation: [ˈpfɔʁtshaɪm] (listen)) is a city of over 125,000 inhabitants in the federal state of Baden-Württemberg, in the southwest of Germany.”
WIKIPEDIAPFORZHEIM
https://en.wikipedia.org/wiki/Pforzheim

[144] 

” Numerous cities, medium-sized towns and small towns had been the target of the Royal Air Force (RAF) and the US-Air Force (USAAF), amongst them Karlsruhe, Stuttgart, Essen, Bremen, Wilhelmshaven, Emden, Duisburg, Hamburg, Saarbrucken, Düsseldorf, Osnabrück, Mainz, Lübeck, Münster, Kassel, Cologne, Schweinfurt, Jena, Darmstadt, Krefeld, Leipzig, Dresden, Brunswick, Munich, Magdeburg, Aschersleben, Halberstadt, Chemnitz, Halle, Plauen, Dessau, Potsdam, Erfurt, but also towns like Cailsheim, Freudenstadt and Hildesheim ”

UNIVERSITY OF EXETERCENTRE FOR THE STUDY OF WAR, STATE AND SOCIETYBOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945THE BOMBING OF GERMANY 1940-1945
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/germany/

[145]

”In Hanover nearly 250,000 people lost their apartment in the night-attack from October 8th to 9th 1943. During that time Berlin counted approximately 400,000 homeless, and only a few months later, in March 1944, they counted almost 1.5 million”
UNIVERSITY OF EXETERCENTRE FOR THE STUDY OF WAR, STATE AND SOCIETYBOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945THE BOMBING OF GERMANY 1940-1945
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/germany/

Reacties uitgeschakeld voor Noten 91 t/m 145/”Geallieerde oorlogsmisdaden in de Tweede Wereldoorlog/Hoe de ”goede kant van de geschiedenis” slechte dingen deed

Opgeslagen onder Divers

Noten 1 t/m 90/”Geallieerde oorlogsmisdaden in de Tweede Wereldoorlog/Hoe de ”goede kant van de geschiedenis” slechte dingen deed

[1]

WIKIPEDIAALLIES OF WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/Allies_of_World_War_II

WIKIPEDIAWORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II

[2]

REPORT HUMAN RIGHTSERASED AT A MOMENTSUICIDE BOMBING ATTACKS AGAINST ISRAELI CIVILIANSOCTOBER 2002  

https://www.hrw.org/reports/2002/isrl-pa/

[3]
WIKIPEDIANAZI GERMANY
https://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_Germany

WIKIPEDIAWORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II

TWEEDEWERELDOORLOG.NL75 JAAR VRIJHEID

TIME.COMWORLD WAR II IN EUROPE ENDED 75 YEARS AGO-BUT THE WORLD IS STILL FIGHTING OVER WHO GETS TO SAY WHAT HAPPENED

https://time.com/5832549/world-war-ii-memory/
INTERESSANT, KRITISCH ARTIKEL 

FOREIGN POLICYWE REMEMBER WORLD WAR II WRONG
https://foreignpolicy.com/2020/05/07/world-war-2-victory-day-russia-75th-anniversary/

[4]

”Eind 1945 waren als gevolg van de aanvallen circa 250.000 mensen om het leven gekomen

WIKIPEDIAATOOMBOMMEN OP HIROSHIMA EN NAGASAKI
https://nl.wikipedia.org/wiki/Atoombommen_op_Hiroshima_en_Nagasaki

WIKIPEDIAATOMIC BOMBINGS OF HIROSHIMA AND NAGASAKI
https://en.wikipedia.org/wiki/Atomic_bombings_of_Hiroshima_and_Nagasaki

[5]

CRIMES AGAINST HUMANITY”1. For the purpose of this Statute, “crime against humanity” means any of the following acts when committed as part of a widespread or systematic attack directed against any civilian population, with knowledge of the attack:”………..(a) Murder; ……….”(a) “Attack directed against any civilian population” means a course of conduct involving the multiple commission of acts referred to in paragraph 1 against any civilian population, pursuant to or in furtherance of a State or organizational policy to commit such attack;
http://hrlibrary.umn.edu/instree/Rome_Statute_ICC/Rome_ICC_part2.html

ORIGINELE BRON
ROME STATUTE OF THE INTERNATIONAL CRIMINAL COURT

http://hrlibrary.umn.edu/instree/Rome_Statute_ICC/Rome_ICC_toc.html

THE IRISH TIMESEAMMON MCCANN: HIROSHIMA WAS A CRIME AGAINST HUMANITY6 AUGUST 2015
https://www.irishtimes.com/opinion/eamonn-mccann-hiroshima-was-a-crime-against-humanity-1.2307837

Strong evidence exists that Japan prepared to surrender before the bomb was dropped

Fewer Americans than at any time since 1945 believe that the atomic bombing of Hiroshima 70 years ago today and Nagasaki three days later was a good idea.

In a YouGov poll just published, 45 per cent of respondents between the ages of 18 and 29 said that president Truman had made the wrong decision, against 41 per cent who approved. The margin was slightly narrower among 30 to 44-year- olds – 36 per cent to 33.

The picture is dramatically different in older age brackets.

Respondents between 45 and 65 supported the bombing, 55 per cent to 21 per cent. Over-65s backed Truman 65 to 15 per cent. Among the population as a whole, 45 per cent were in favour of the bombing, 29 per cent against. The figures can tellingly be compared with Gallup results in August 1945 suggesting that 85 per cent of Americans were content with the bombing, only 10 per cent opposed. (In the same poll, a remarkable 23 per cent said that they wished that more atomic bombs had been dropped before the Japanese had had a chance to surrender.)

The bombs reduced Hiroshima, population 350,000, and Nagasaki, 210,000, to smears of ash and vaporised at least 200,000 civilians. Upwards of another 250,000 were to die from radiation poisoning in later years.

In a radio broadcast within hours of Hiroshima, Truman told the nation: “We are now prepared to obliterate more rapidly and completely every productive enterprise the Japanese have standing above ground in any city. We shall destroy their docks, their factories and their communications. Let there be no doubt.” (Docks, factories, communications. . . People didn’t rate a mention.)

Days later, of course, Truman made good on his threat. One of the first doctors to arrive in Hiroshima after the blast told: “Tremendous numbers of unidentified corpses were piled up and cremated on the spot. The injured and irradiated continued to die. Day and night in every corner of the city, corpses are piled upon the corpses and burned.”

“Irradiated” wasn’t a popular word back in Washington. The allies maintained that radiation sickness was a myth, insisting that all the dead had perished in the initial blasts.

A front page report in the New York Times carried the headline: “No radioactivity in Hiroshima ruin.” The atomic episode was all over and the war had ended a result.

It wasn’t until the Australian Wilfred Burchett arrived as the first journalist to make it to Hiroshima that the aftermath of the explosion was described to a western audience: “I write this as warning to the world,” was his intro on page one of the Daily Express. He described in detail how he had walked through a hospital ward packed with people with their skin hanging in flaps from their bodies, eyes opaque, dying, but with no visible marks. There being no word for it yet, he wrote of “an atomic plague.”

In retaliation for telling it as he had seen it, his press accreditation was famously withdrawn. He was vilified for years. In some circles he still is.

The justification for the bombing offered then and since continues to be that it brought the war to a speedy end and so actually saved lives. The moral basis for this proposition is, at best, shaky – as is the calculation on which it is based. True, the Japanese surrendered within a week of Nagasaki.

But there is strong evidence that they had been ready for surrender before the Enola Gay emerged from the clouds above Hiroshima and unloaded “Little Boy” – a cuddly, anthropomorphic name for a device designed to kill on a scale unknown in all prior history. The Nagasaki bomb was nicknamed “Fat Man”.

The US strategic bombing survey, commissioned by Truman, compiled by a civilian team including John K Galbraith and based on interviews with more than 400 US officers and on access to the complete Japanese military logs, reported in July 1946: “Based on a detailed investigation of all the facts and supported by the testimony of the surviving Japanese leaders involved, it is the survey’s opinion that . . . Japan would have surrendered even if the atomic bombs had not been dropped, even if Russia had not entered the war and even if no invasion had been planned or contemplated.”

The Soviet Union joined the war in Asia two days after Hiroshima, a day before Nagasaki, delivering in the nick of time on a promise made by Stalin in Yalta – and also with a view to qualifying as a combatant entitled to a share of the spoils.

The US will meanwhile have wanted to impress on the world and especially on Stalin that it possessed weapons capable of reducing any rival to rubble.

Thus, there were geopolitical reasons for killing everybody in the two Japanese cities that may have been more persuasive with US leaders than urgency to end the war.

The atomic bombing of Hiroshima and Nagasaki had no moral or military justification. It was a crime against humanity.
[6]
THE MANHATTAN PROJECTAN INTERACTIVE STUDYEINSTEIN’S LETTER (1939)
https://www.osti.gov/opennet/manhattan-project-history/Events/1939-1942/einstein_letter.htm

WIKIPEDIAMANHATTAN PROJECT
https://en.wikipedia.org/wiki/Manhattan_Project

Six years later, on two fateful days in August 1945, the bombs known as Little Man and Fat Boy were dropped on Hiroshima and Nagasaki, Japan – on soldiers, sailors, women and children alike. These detonations accelerated the end of the Second World War, but presaged the Cold War that dominated the latter half of the 20th century. 
Einstein regretted the letter. In a 1947 Newsweek article headlined “The Man Who Started It All,” he was quoted as saying, “Had I known that the Germans would not succeed in producing an atomic bomb, I would never have lifted a finger.”
TIME.COMEINSTEIN FEARED A NAZI ATOM BOMB-BUT IMMIGRANTS MADE SURE THE US GOT THERE FIRST

https://time.com/5641891/einstein-szilard-letter/
Chaos reigns at the border as the United States confronts a massive influx of immigrants. Some, in fear for their lives, seek asylum from brutal regimes. Others seek the ever-elusive American dream. But first, they are held, sometimes in appalling conditions, until processed by immigration authorities.  

This is not the U.S.-Mexican border in 2019, but Ellis Island in the 1930s. As the Nazis seize power and stamp down their jackboots on Jewish communities and left-leaning intellectuals throughout Europe, many flee to the United States. One of the new arrivals is Albert Einstein, who arrived in 1933 and several years later became a naturalized citizen, taking the oath of allegiance in Trenton, N.J.

Einstein’s entry to the United States was smoothed by his having already received a Nobel Prize in physics, even if his work was dismissed as mere “Jewish physics” by another Nobel Laureate, Philipp Lenard, who served as Chief of Aryan Physics for the Third Reich. Einstein, whose special theory of relativity had been published in 1905, had achieved international fame, even if — as he quipped — no one really understood why. He was not the only refugee scientist to land on American shores, but his influence dwarfed the others.

As war approached, Einstein, a lifelong pacifist, did something out of character and out of necessity. On Aug. 2, 1939, he signed a letter addressed to President Franklin Delano Roosevelt, warning that the Nazis might be developing nuclear weapons. Einstein urged the United States to stockpile uranium ore and begin work on its own atomic weapons.  

Einstein did not write the letter — that was the work of Hungarian émigré Leó Szilárd, with whom Einstein shared a patent for a novel refrigerator. Szilárd composed it with help from two other Hungarian physicists, Edward Teller and Eugene Wigner who (with Hans Bethe) would be jokingly referred to as the Four Hungarians of the Apocalypse. With the letter freshly typed, Teller drove Szilárd out to Peconic, Long Island, where Einstein was staying, to get his signature.

No one else signed it. No one else had to. Thus the Manhattan Project was born.
Six years later, on two fateful days in August 1945, the bombs known as Little Man and Fat Boy were dropped on Hiroshima and Nagasaki, Japan – on soldiers, sailors, women and children alike. These detonations accelerated the end of the Second World War, but presaged the Cold War that dominated the latter half of the 20th century.  

Einstein regretted the letter. In a 1947 Newsweek article headlined “The Man Who Started It All,” he was quoted as saying, “Had I known that the Germans would not succeed in producing an atomic bomb, I would never have lifted a finger.”

In fact, the Nazis could not muster the breakthroughs necessary to achieve the nuclear weapons Einstein and his fellow physicists feared. So many scientists had fled Nazi-occupied territory that the Third Reich was short of the brain power they needed to develop the bomb. Yes, they had Lenard and Werner Heisenberg, but the ranks of first-rate nuclear scientists in Germany were deeply depleted due to Hitler’s policies.

And the Nazis’ loss was the United States gain.
Emigres brought their expertise to bear on the Manhattan Project. Enrico Fermi fled Italy because of the anti-Jewish laws that pertained to his wife. Emilio Segrè ran afoul of those laws, too. Rudolf Peierls, who settled in Britain, was a German-born Jewish physicist and Felix Bloch, who like Peierls also briefly worked on the bomb, was likewise a Jewish refugee from the Nazis. Together with Szilard and Wigner, these rank among the superstars of 20th century physics.  

Did the United States understand what they were getting when they allowed the physicists in? A stream of future Nobel Prize winners, a group of people committed to work to defend the freedom of their new country against the tyranny of their homelands? A group of people whose research not only enabled the development of the bomb, but later allowed the stars and stripes to be planted by Neil Armstrong and Buzz Aldrin at Tranquility Base on July 20, 1969? Did the Nazis comprehend what they had lost, by developing a culture that saw so many of their internationally recognized scientists leave Europe? Probably not.

But we have learned. The Brain Drain caused by the Nazis established the United States as a scientific superpower. The Nobel Prize in Physics might be awarded in Stockholm by the Royal Swedish Academy of Sciences, but it is now as American as apple pie. Many of those who get a Nobel nod live here in the United States, whether born here or attracted here by the vibrant scientific research community.

The challenge, though, is to keep this research coming. To starve a nation of its scientists, or its scientists of funding, is a losing strategy. In the last quarter of 2018, a quarter of all applications for H1-B visas, those that enable businesses to bring highly skilled technical workers to the United States, were declined. That’s up from only 5% in the same period of 2014. And if Silicon Valley and others can’t bring skilled workers in to innovate and remain competitive, those same companies could outsource their operations overseas. Perhaps it is time to look closely at visa numbers for those with significant technical expertise and to increase them substantially.Now that would be a letter to a president that Einstein could sign without regret.
EINDE ARTIKEL 

Newsweek, likewise, did a cover on him, with the headline “The Man Who Started It All.” This was a perception fostered by the U.S. government. It had released an official history of the atom bomb project that assigned great weight to a letter Einstein had written to President Franklin Roosevelt warning of the destructive potential of an atomic chain reaction.

All of this troubled Einstein. “Had I known that the Germans would not succeed in producing an atomic bomb,” he told Newsweek, “I never would have lifted a finger.” He pointed out, correctly, that he had never actually worked on the bomb project. And he claimed to a Japanese publication, “My participation in the production of the atom bomb consisted in a single act: I signed a letter to President Roosevelt.”
DISCOVER
CHAIN REACTION: FROM EINSTEIN TO THE ATOMIC BOMB18 MARCH 2008
https://www.discovermagazine.com/the-sciences/chain-reaction-from-einstein-to-the-atom

He begat the project but was then shut out for being a perceived security risk.

In the popular imagination, Albert Einstein is intimately associated with the atom bomb. A few months after the weapon was used against Japan in 1945, Time put him on its cover with an explosion mushrooming behind him that had E = mc2emblazoned on it. In a story overseen by an editor named Whittaker Chambers, the magazine noted with its typical prose from the period: “[T]here will be dimly discernible, to those who are interested in cause & effect in history, the features of a shy, almost saintly, childlike little man with the soft brown eyes, the drooping facial lines of a world-weary hound, and hair like an aurora borealis … Albert Einstein did not work directly on the atom bomb. But Einstein was the father of the bomb in two important ways: 1) it was his initiative which started U.S. bomb research; 2) it was his equation (E = mc2) which made the atomic bomb theoretically possible.”

Newsweek, likewise, did a cover on him, with the headline “The Man Who Started It All.” This was a perception fostered by the U.S. government. It had released an official history of the atom bomb project that assigned great weight to a letter Einstein had written to President Franklin Roosevelt warning of the destructive potential of an atomic chain reaction.

All of this troubled Einstein. “Had I known that the Germans would not succeed in producing an atomic bomb,” he told Newsweek, “I never would have lifted a finger.” He pointed out, correctly, that he had never actually worked on the bomb project. And he claimed to a Japanese publication, “My participation in the production of the atom bomb consisted in a single act: I signed a letter to President Roosevelt.” 

Neither the public image nor the personal protests capture the true, complex story of Einstein and the bomb. Contrary to common belief, Einstein knew little about the nuclear particle physics underlying the bomb. On the other hand, as the archives show, Einstein did not merely sign the letter to Roosevelt. He was deeply involved in writing it, revising it, and deciding how to get it to the president.

The tale begins with Leó Szilárd, a charming and slightly eccentric Hungarian physicist who was an old friend of Einstein’s. While living in Berlin in the 1920s, they had collaborated on the development of a new type of refrigerator, which they patented but were unable to market successfully. After Szilárd fled the Nazis, he made his way to England and then New York, where he worked at Columbia University on ways to create a nuclear chain reaction, an idea he had conceived while waiting at a stoplight in London a few years earlier. When he heard of the discovery of fission using uranium, Szilárd realized that element might be used to produce this phenomenon.

Szilárd discussed the possibility with his friend Eugene Wigner, another refugee physicist from Budapest, and they began to worry that the Germans might try to buy up the uranium supplies of the Congo, which was then a colony of Belgium. But how, they asked themselves, could two Hungarian refugees in America find a way to warn the Belgians? Then Szilárd recalled that Einstein happened to be friends with that country’s Queen Elizabeth.

“We knew Einstein was somewhere on Long Island, but we didn’t know precisely where,” Szilárd recalled. So he phoned Einstein’s Princeton, New Jersey, office and was told he was renting the house of a Dr. Moore in the village of Peconic. On Sunday, July 16, 1939, they embarked on their mission with Wigner at the wheel (Szilárd, like Einstein, did not drive). But when they arrived, they couldn’t find the house, and nobody seemed to know Dr. Moore. Then Szilárd saw a young boy standing by the curb. “Do you, by any chance, know where Professor Einstein lives?” he asked. Like most people in town, the boy did, and he led them up to a cottage near the end of Old Grove Road, where they found Einstein lost in thought.

Sitting at a wooden table on the porch of the sparsely furnished cottage, Szi­lárd explained how an explosive chain reaction could be produced in uranium layered with graphite by the neutrons released from nuclear fission: Those neutrons would split more nuclei, and so on. “I never thought of that!” Einstein interjected. He asked a few questions and quickly grasped the implications. Instead of writing the Belgian queen, Einstein suggested, they should contact a Belgian minister he knew. 

Wigner, showing some sensible propriety, suggested that three refugees should not be writing a foreign government about secret security matters without consulting the U.S. State Department. Perhaps, they decided, the proper channel was a letter from Einstein (the only one of them famous enough to be heeded) to the Belgian ambassador, with a cover letter to the State Department. With that plan in mind, Einstein dictated a draft in German. Wigner translated it, gave it to his secretary to be typed, and then sent it to Szilárd.

A few days later, a friend arranged for Szilárd to talk to Alexander Sachs, an economist at Lehman Brothers and a friend of President Roosevelt’s. Showing a bit more savvy than the three theoretical physicists, Sachs insisted that the letter go right to the White House, and he offered to hand-deliver it.

It was the first time Szilárd had met Sachs, but he found the bold plan appealing. “It could not do any harm to try this way,” he wrote to Einstein. Einstein wrote back asking Szilárd to come back out to Peconic so they could revise the letter. By that point Wigner had gone to California for a visit. So Szilárd enlisted, as driver and scientific sidekick, another friend from the amazing group of Hungarian refugees who were theoretical physicists, Edward Teller.

Szilárd brought with him the original draft from two weeks earlier, but Einstein realized that they were now planning a letter that was far more momentous than one asking Belgian ministers to be careful about Congolese uranium exports. The world’s most famous scientist was about to tell the president of the United States that he should begin contemplating a weapon of almost unimaginable impact. “Einstein dictated a letter in German,” Szilárd recalled, “which Teller took down, and I used this German text as a guide in preparing two drafts of a letter to the president

According to Teller’s notes, Einstein’s dictated draft not only raised the question of the Congo’s uranium but also explained the possibility of chain reactions, suggested that a new type of bomb could result, and urged the president to set up formal contact with physicists working on this topic. Szilárd then prepared and sent back to Einstein a 45-line letter and a 25-line version — both dated August 2, 1939 — “and left it up to Einstein to choose which he liked best.” Einstein signed them both in a small scrawl. 

The scientists still had to figure out who could best get it into the hands of President Roosevelt. Einstein was unsure Sachs could do the job. When Szilárd sent back to Einstein the typed versions of the letter, he suggested that they use as their intermediary Charles Lindbergh, whose solo transatlantic flight 12 years earlier had made him a celebrity. All three refugee Jews were apparently unaware that the aviator had been spending time in Germany, had been decorated the year before by Hermann Göring with that nation’s medal of honor, and was becoming an isolationist and Roosevelt antagonist.

Einstein had briefly met Lindbergh a few years earlier in New York, so he wrote a note of introduction, which he included when he returned the signed letters to Szilárd. “I would like to ask you to do me a favor of receiving my friend Dr. Szilárd and think very carefully about what he will tell you,” Einstein wrote. “To one who is outside of science the matter he will bring up may seem fantastic. However, you will certainly become convinced that a possibility is presented here which has to be very carefully watched in the public interest.”

Lindbergh did not respond, so Szilárd wrote him a reminder letter on September 13. Two days later, he realized how clueless he and his colleagues had been when Lindbergh gave a nationwide radio address. It was a clarion call for isolationism. “The destiny of this country does not call for our involvement in European wars,” Lindbergh began. Interwoven were hints of his pro-German sympathies and even some anti-Semitic implications about Jewish ownership of the media. “We must ask who owns and influences the newspaper, the news picture, and the radio station,” Lindbergh said. “If our people know the truth, our country is not likely to enter the war.”

Szilárd’s next letter to Einstein stated the obvious. “Lindbergh is not our man,” he wrote.

The physicists’ other hope was Sachs, who had been given the formal letter to Roosevelt that Einstein signed. But Sachs was not able to find the opportunity to deliver it for almost two months.

By then, events had turned what had been an important letter into an urgent one. At the end of August 1939, the Nazis and Soviets stunned the world by signing a war-alliance pact and proceeded to carve up Poland. That prompted Britain and France to declare war.

Szilárd went to see Sachs in late September and was horrified to discover that he still had not been able to schedule an appointment with Roosevelt. “There is a distinct possibility Sachs will be of no use to us,” Szilárd wrote to Einstein. “Wigner and I have decided to accord him ten days’ grace.” Sachs barely made the deadline. On the afternoon of Wednesday, October 11, he was ushered into the Oval Office carrying Einstein’s letter, Szilárd’s memo, and an 800-word summary he had written on his own.

The president greeted him jovially: “Alex, what are you up to?”

Sachs worried that if he simply left Einstein’s letter and the other papers with Roosevelt, they might be glanced at and then pushed aside. The only reliable way to deliver them, he decided, was to read them aloud. Standing in front of the president’s desk, he read his summation of Einstein’s letter and parts of Szilárd’s memo. 

“Alex, what you are after is to see that the Nazis don’t blow us up,” the president said.

“Precisely,” Sachs replied.

“This requires action,” Roosevelt declared to his assistant.

The following week, Einstein received a polite and formal thank-you letter from the president. “I have convened a board,” Roosevelt wrote, “to thoroughly investigate the possibilities of your suggestion regarding the element of uranium.” Still, the effort’s slow pace and meager funding prompted Szilárd and Einstein to compose a second letter urging the president to consider whether the American work was proceeding quickly enough.

Despite helping to spur Roosevelt into action, Einstein never worked directly on the bomb project. J. Edgar Hoover, the director of the FBI even back then, wrote a letter to General Sherman Miles, who initially organized the efforts, that described Einstein’s pacifist activities and suggested that he was a security risk. In the end, Einstein played only a small role in the Manhattan Project. He was asked by Vannevar Bush, one of the project’s scientific overseers, to help on a specific problem involving the separation of isotopes that shared chemical traits. Einstein was happy to comply. Drawing on his old expertise in osmosis and diffusion, he worked for two days on a process of gaseous diffusion in which uranium was converted into a gas and forced through filters.

The scientists who received Einstein’s report were impressed, and they discussed it with Bush. In order for Einstein to be more useful, they said, he should be given more information about how the isotope separation fit in with other parts of the bomb-making challenge. Bush refused. He knew that Einstein didn’t have and couldn’t get the necessary security clearance. “I wish very much that I could place the whole thing before him and take him fully into confidence,” Bush wrote, “but this is utterly impossible in view of the attitude of people here in Washington who have studied his whole history.”

Thus the scientist who had explained the need for a bomb-making project was considered too risky to be told about it. 

EINSTEIN’S FIRST LETTER TO PRESIDENT ROOSEVELT
https://hypertextbook.com/eworld/einstein/#first

Albert Einstein
                                             Old Grove Rd.
                                             Nassau Point
                                             Peconic, Long Island

                                             August 2nd 1939

F.D. Roosevelt
President of the United States
White House
Washington, D.C.



Sir:

      Some recent work by E.Fermi and L. Szilard, which has been com-

municated to me in manuscript, leads me to expect that the element uran-

ium may be turned into a new and important source of energy in the im-

mediate future. Certain aspects of the situation which has arisen seem

to call for watchfulness and, if necessary, quick action on the part

of the Administration. I believe therefore that it is my duty to bring

to your attention the following facts and recommendations:

      In the course of the last four months it has been made probable -

through the work of Joliot in France as well as Fermi and Szilard in

America - that it may become possible to set up a nuclear chain reaction

in a large mass of uranium,by which vast amounts of power and large quant-

ities of new radium-like elements would be generated. Now it appears

almost certain that this could be achieved in the immediate future.

      This new phenomenon would also lead to the construction of bombs,

and it is conceivable - though much less certain - that extremely power-

ful bombs of a new type may thus be constructed. A single bomb of this

type, carried by boat and exploded in a port, might very well destroy

the whole port together with some of the surrounding territory. However,

such bombs might very well prove to be too heavy for transportation by

air.




                                 -2-

      The United States has only very poor ores of uranium in moderate

quantities. There is some good ore in Canada and the former Czechoslovakia.

while the most important source of uranium is Belgian Congo.

      In view of the situation you may think it desirable to have more

permanent contact maintained between the Administration and the group

of physicists  working on chain reactions in America. One possible way

of achieving this might be for you to entrust with this task a person

who has your confidence and who could perhaps serve in an inofficial

capacity. His task might comprise the following:

      a) to approach Government Departments, keep them informed of the

further development, and put forward recommendations for Government action,

giving particular attention to the problem of securing a supply of uran-

ium ore for the United States;

      b) to speed up the experimental work,which is at present being car-

ried on within the limits of the budgets of University laboratories, by

providing funds, if such funds be required, through his contacts with y

private persons who are willing to make contributions for this cause,

and perhaps also by obtaining the co-operation of industrial laboratories

which have the necessary equipment.

      I understand that Germany has actually stopped the sale of uranium

from the Czechoslovakian mines which she has taken over. That she should

have taken such early action might perhaps be understood on the ground

that the son of the German Under-Secretary of State, von Weizsäcker, is

attached to the Kaiser-Wilhelm-Institut in Berlin where some of the

American work on uranium is now being repeated.

                                            Yours very truly,
                                             
image.png
                                            (Albert Einstein)

SCIENCE AND TECHNOLOGY
ALBERT EINSTEIN’S LETTERS TO PRESIDENT ROOSEVELT
https://hypertextbook.com/eworld/einstein/#first

[7]

[7]’Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren.”
ARTIKEL 25, LANDOORLOGSREGLEMENT
https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534

[8]

‘ The attack or bombardlment, by whatever means, of towns, villages, dwellings, or buildings which are undefended is prohibited.”
THE HAGUE CONVENTION 1907LAWS AND CUSTOMS OF WAR ON LANDARTICLE 25
https://www.loc.gov/law/help/us-treaties/bevans/m-ust000001-0631.pdf

[IN NEDERLANDS]
”Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren.”
ARTIKEL 25, LANDOORLOGSREGLEMENT
https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534

[9]

WIKIPEDIABOMBARDEMENT OP GUERNICA

https://nl.wikipedia.org/wiki/Bombardement_op_Guernica

[10]

OPSTAND
Een groot deel van de Iraakse bevolking gaf aan de fatwa van Shirazi gehoor. De Britten hadden niet gerekend op een coalitie van Soennieten en Sjiieten en werden in eerste instantie overrompeld. Zij zagen zich genoodzaakt om troepen uit Brits-Indië en Perzië over te laten komen. De bestrijding gebeurde onder andere door de inzet van grootschalige luchtaanvallen op opstandige steden en dorpen ”

WIKIPEDIAGROTE IRAAKSE REVOLUTIE

https://nl.wikipedia.org/wiki/Grote_Iraakse_Revolutie

[11]

WIKIPEDIABOMBING OF GUERNICA
https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Guernica

[12]
”Arguably Picasso’s most famous work is his depiction of the German bombing of Guernica during the Spanish Civil War – Guernica. This large canvas embodies for many the inhumanity, brutality and hopelessness of war.”
WIKIPEDIAPABLO PICASSO/THE GREAT DEPRESSION TO MOMA EXHIBITION: 1930-39
https://en.wikipedia.org/wiki/Pablo_Picasso#The_Great_Depression_to_MoMA_exhibition:_1930%E2%80%931939

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIAPABLO PICASSO
https://en.wikipedia.org/wiki/Pablo_Picasso

[13] 

ZIE NOOT 10

[14]

WIKIPEDIADOLO HOSPITAL AIRSTRIKE
https://en.wikipedia.org/wiki/Dolo_hospital_airstrike

[15]

”De Zweedse graaf Carl Gustaf von Rosen, zoon van Eric von Rosen vloog als piloot met gewonden en was ooggetuige van een Italiaanse aanval op een ziekenhuis en van het gebruik van mosterdgas. Op 4 april zag Haile Selassie de lijken drijven in het met mosterdgas vergiftigde Ashenge-meer.”
WIKIPEDIATWEEDE ITALIAANS ETHIOPISCHE OORLOG/DE TWEEDE FASE
https://nl.wikipedia.org/wiki/Tweede_Italiaans-Ethiopische_Oorlog#De_tweede_fase
WIKIPEDIATWEEDE ITALIAANS ETHIOPISCHE OORLOG
https://nl.wikipedia.org/wiki/Tweede_Italiaans-Ethiopische_Oorlog

SIPRI ARMS CONTROL AND NON-PROLIFERATION PROGRAMME, OCTOBER 2009
THE USE OF CHEMICAL WEAPONS  IN THE 1935-36 ITALO-ETHIOPIAN WAR

https://www.sipri.org/sites/default/files/Italo-Ethiopian-war.pdf

[16]
WIKIPEDIANAZI GERMANY/MILITARY BUILD-UP

https://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_Germany#Military_build-up
ORIGINELE BRON
WIKIPEDIANAZI GERMANY

https://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_Germany

[17]

”In January 1934, Germany signed a non-aggression pact with Poland.[79] In March 1939, Hitler demanded the return of the Free City of Danzig and the Polish Corridor, a strip of land that separated East Prussia from the rest of Germany. The British announced they would come to the aid of Poland if it was attacked. Hitler, believing the British would not actually take action, ordered an invasion plan should be readied for September 1939
WIKIPEDIAMILITARY BUILD UP/NAZI GERMANY POLAND

https://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_Germany#Poland

ORIGINELE BRON 

WIKIPEDIA NAZI GERMANY

https://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_Germany

Outbreak of war

Germany invaded Poland and captured the Free City of Danzig on 1 September 1939, beginning World War II in Europe.[91] Honouring their treaty obligations, Britain and France declared war on Germany two days later”
WIKIPEDIANAZI GERMANY/WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_Germany#World_War_II

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIANAZI GERMANY
https://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_Germany

[18] 

WIKIPEDIANAZISM

https://en.wikipedia.org/wiki/Nazism

ENCYCLOPAEDIA BRITANNICANAZISM

https://www.britannica.com/event/Nazism

DAS 25 PUNKTE-PROGRAMM DER NAZIONALSOZIALISTISCHEN DEUTSCHEN ARBEITERPARTEI[24 FEBRUAR 1920]
http://www.documentarchiv.de/wr/1920/nsdap-programm.html

ZIE VOOR MEER OVER DE NAZI POLITIEK
DOCUMENT ARCHIV.DENATIONASOZIALISMUSDOKUMENTE DES SOGENANNTEN DRITTEN REICHS FUR DEN ZEITRAUM VON 1033 BIS 1945

http://www.documentarchiv.de/

OVERZICHT DUITSE GESCHIEDENIS VANAF 1800DOCUMENT ARCHIV.DE

http://www.documentarchiv.de/index.html

[19]

WIKIPEDIAHISTORY OF THE JEWS DURING WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_the_Jews_during_World_War_II

BBCNAZI CONTROL OF GERMANY
https://www.bbc.co.uk/bitesize/guides/zn8sgk7/revision/5

Persecution of Jewish people

The following shows how the Nazis treatment of the Jewish people developed during the 1930s.

1933

  • Jewish people were removed from public office and professions – civil servants, lawyers and teachers were sacked.
  • School lessons were to reflect the view that Jewish people were ‘Untermensch’.

April Boycot

  • On 1 April 1933, a boycott of Jewish shops and other businesses took place.
  • SA officers actively encouraged Germans to avoid entering Jewish places of work.
  • Many Jewish shops were vandalised.

1935

  • The Nuremberg Laws were introduced at the Nuremberg Rally on 15 September and removed many Jewish rights.
  • Jewish people were denied the right to be German citizens.
  • Marriage and relationships between Jewish people and Germans became illegal.

1938

  • Jewish people were banned from becoming doctors.
  • Jewish people had to carry identity cards which showed a ‘J’ stamp.
  • Jewish children were denied education and banned from schools.
  • Jewish men had to add ‘Israel to their name, women had to add ‘Sarah’.

Kristallnacht

  • On the night of the 9 November 1938 Jewish homes, businesses and synagogues were attacked throughout Germany and Austria.
  • Around 7,500 Jewish shops were damaged or destroyed. 400 synagogues were burned to the ground.
  • Almost 100 Jewish people were killed and 30,000 were sent to concentration camps.

1939

  • Jewish people were banned from owning businesses.
  • The first ghettos (segregated housing within towns, with a controlled entrance and exit) were opened in Eastern Europe to separate Jewish people from ‘ordinary’ citizens.

Star of David Emblem

  • On 23 November, 1939, Jewish people were ordered to wear the Star of David emblem on their clothes. This helped identify them more easily.

The Nazis persecution of the Jewish people meant that many other Germans lived in fear of the Nazis turning on them.

This severely reduced the number of people who were willing to openly oppose the Nazis.

WIKIPEDIA

NUREMBERG LAWS

https://en.wikipedia.org/wiki/Nuremberg_Laws

[20] 

”Net voor de Tweede Wereldoorlog waren joodse vluchtelingen een vogel voor de kat. Toen wás het nog mogelijk om Duitsland te ontvluchten, de nazi’s deden er zelfs alles aan om joden het land uit te jagen. Maar overal werden ze teruggestuurd naar Duitsland, waar hen een catastrofe te wachten stond.”

…..

…..

”MET EEN ACHTERWAARTSE kijk op de geschiedenis is het verbijsterend. Een half miljoen joden konden net voor de oorlog nog vluchten uit nazi-Duitsland, maar vonden geen land dat hen wilde opvangen. Het nazi-regime ontnam joden al hun waardigheid, beroofde hen en vervolgde hen op alle mogelijke manieren. Toen in 1938 de vluchtelingenstroom voor een dijkbreuk zorgde, sloten alle Europese landen op het vasteland hun grenzen”

….

…..

Het beleid verstrakte daarentegen: Zwitserland en de Scandinavische landen sloten de grenzen, Nederland volgde op 17 december dit voorbeeld. GROENE AMSTERDAMMERALLE GRENZEN GINGEN DICHT”JOODSE VLUCHTELINGEN WAREN ZEER ONGEWENST”29 APRIL 2009
https://www.groene.nl/artikel/alle-grenzen-gingen-dicht
Net voor de Tweede Wereldoorlog waren joodse vluchtelingen een vogel voor de kat. Toen wás het nog mogelijk om Duitsland te ontvluchten, de nazi’s deden er zelfs alles aan om joden het land uit te jagen. Maar overal werden ze teruggestuurd naar Duitsland, waar hen een catastrofe te wachten stond.

Kurt Rosenthal uit Düsseldorf heeft een Arische moeder, zijn vader is evangelisch maar van joodse herkomst. De nazi’s aanvaarden niet dat een halfjood met een Arische vrouw een relatie heeft. De man probeert zijn herkomst te ontkennen. Tevergeefs, in 1938 wordt hij wegens ‘Rassenschande’ in voorlopige hechtenis genomen. Zijn zoon Kurt is dan 26 en besluit te vluchten naar de Verenigde Staten, waar zijn zus woont. Op 12 maart steekt hij de grens met Nederland over. Te voet gaat hij naar Doetinchem, via Arnhem reist hij met de trein naar Den Haag. Hij komt terecht bij een joods vluchtelingencomité in Amsterdam. Omdat hij geldige reispapieren nodig heeft, gaat hij naar de vreemdelingenpolitie. Daar wordt hij in hechtenis genomen en terug naar Duitsland gestuurd. De nazi’s brengen hem naar Dachau.

MET EEN ACHTERWAARTSE kijk op de geschiedenis is het verbijsterend. Een half miljoen joden konden net voor de oorlog nog vluchten uit nazi-Duitsland, maar vonden geen land dat hen wilde opvangen. Het nazi-regime ontnam joden al hun waardigheid, beroofde hen en vervolgde hen op alle mogelijke manieren. Toen in 1938 de vluchtelingenstroom voor een dijkbreuk zorgde, sloten alle Europese landen op het vasteland hun grenzen. Hoe komt het dat democratische landen als Nederland, België en Zwitserland zich zo hard opstelden, ook al was ruimschoots bekend hoe zwaar joden het te verduren hadden?

Recent vergelijkend wetenschappelijk onderzoek gaat na wat er voor het uitbreken van de oorlog precies aan de hand was. Tot nu toe was er alleen nationaal onderzoek, voor het eerst werd de internationale puzzel gelegd. De Belgische historicus Frank Caestecker (48), verbonden aan de Universiteit van Gent, organiseerde twee internationale colloquia over deze bittere periode. ‘De internationale samenhang is belangrijk’, zegt hij. ‘Want wat het ene land doet met vluchtelingen, ze toelaten of ze weigeren, heeft een directe weerslag op de andere landen. De onderlinge beïnvloeding werd nog niet onderzocht.’ Het project leidde tot het boek Refugees from Nazi-Germany and the Liberal European States, 1933-1939, dat in september tegelijkertijd zal verschijnen in Groot-Brittannië en de Verenigde Staten.

VANAF DE machtsgreep van Hitler in 1933 vluchtten andersdenkenden en joden weg uit Duitsland. Al werden communisten met argwaan bekeken – die zag men liever naar de Sovjet-Unie vertrekken – begin jaren dertig konden de vluchtelingen nog wel in verschillende Europese landen terecht. Velen trokken verder naar de VS en Argentinië. Vluchtelingen moesten toen zelf in hun levensonderhoud kunnen voorzien, de overheid had nog geen opvangnetwerk. Het waren dan ook vooral de meest gegoeden die de mogelijkheid hadden om te vluchten. Ook Nederland liet vluchtelingen toe. De voorwaarde was dat ze over geldige papieren beschikten of in acuut levensgevaar verkeerden, iets wat eng werd geïnterpreteerd. De dreiging van een concentratiekamp gold bijvoorbeeld niet als levensbedreigend.

Het tempo van de uitstroom van joden lag voor de nazi’s te laag. Ze gingen vanaf 1938 steeds driester tekeer bij het vervolgen van joden. De annexatie van Oostenrijk op 12 maart 1938 was een eerste cesuur. De Anschluss ging gepaard met een ongeziene golf van grof geweld tegen de joden in Oostenrijk. Dat geweld en het enthousiasme waarmee de joodse emigratie administratief werd gesteund hadden maar één doel: de etnische zuivering van Oostenrijk. Verschillende landen kantten zich tegen de stroom vluchtelingen, de controles werden scherper. Grenswachters kampten evenwel met een probleem: hoe zie je of iemand al dan niet een jood is? Want Arische Duitsers, zoals toeristen en zakenlui, mochten wél de grens over. Joden deden zich dan ook voor als toerist of zakenman, in de hoop de grens over te komen. Om joden te kunnen onderscheiden en terugsturen, drongen de Zwitserse en de Zweedse regering er bij de nazi’s op aan om in de paspoorten van joden een letter J te stempelen. De nazi’s voelden daar aanvankelijk weinig voor, omdat ze vreesden dat ze met de joden zouden blijven zitten. In september 1938 stemden ze toch toe om het reizen van Arische Duitsers niet te bemoeilijken.

Het Weense experiment van etnische zuivering onder leiding van Adolf Eichmann werd in Berlijn met veel aandacht gevolgd. Het succes van deze operatie leidde ertoe dat de anti-joodse politiek ook in Duitsland radicaliseerde. De pogrom tijdens Kristallnacht, de nacht van 9 op 10 november 1938, was een stuitende exponent van deze verharde nazi-agressie. Die avond werden tientallen joden vermoord en ongeveer dertigduizend joodse mannen in kampen opgesloten. Daarvan overleden er enkele honderden aan de verwondingen die ze bij de aanslag hadden opgelopen. Hoewel de Duitsers het voorstelden als agressie die door joden was uitgelokt, was de ware toedracht in het buitenland wel degelijk bekend.

Kristallnacht zorgde voor een tweede cesuur: er kwam een massale vluchtelingenstroom op gang. Vermoed wordt dat vanaf dat moment tot aan het uitbreken van de oorlog zo’n half miljoen joden de vlucht namen. De nazi’s bleven joden dwingen te vertrekken, maar pas nadat ze hen van alle bezittingen hadden beroofd. Wie de grens over wilde, mocht niet meer dan tien mark meenemen. In landen als Nederland, België, Frankrijk en Zwitserland probeerden de joden een veilig onderkomen te zoeken of een route te vinden om overzee weg te trekken. Omdat ze met zo velen waren, en haveloos, werden overal de grenzen meer en meer gesloten. Ook Nederland verscherpte de maatregelen. Alleen vluchtelingen uit de grenszone die in prangend levensgevaar waren of Duitse joden die verwanten in Nederland hadden, mochten nog het land in. Er restte joodse vluchtelingen geen andere mogelijkheid dan illegaal te proberen een grens over te steken. ‘Je ziet verschuivingen’, zegt Frank Caestecker: ‘Als het niet lukte in Frankrijk kwamen ze weer in Duitsland terecht. De Duitse politie pakte de joodse vluchtelingen op of zette ze elders over de grens, bijvoorbeeld in Nederland of België, waar ze dan op grenscontroles van Belgen of Nederland botsten.’ Er ontstonden netwerken van mensensmokkelaars die joden illegaal hielpen te vluchten. Het risico bleef groot, want wie de grens over kwam en bij een controle werd opgepakt, kon terug naar Duitsland worden gebracht. Om diplomatieke redenen zette men de vluchtelingen niet over de grens van een lukraak gekozen buurland, want dan zou dat land allicht hetzelfde doen. Illegale joden werden vooral ook als afschrikking voor kandidaat-vluchtelingen naar Duitsland gerepatrieerd.

HET GEWELD van Kristallnacht wekte evenwel ook heel even solidariteit. Nederland besloot op 19 november 1938, tien dagen na Kristallnacht, dat joden die illegaal het land hadden bereikt, konden blijven, al was het oogmerk ze snel te laten emigreren naar een ander land. Er werden vijftienhonderd ongenode vluchtelingen getolereerd. Aanvankelijk moesten ze zich elke dag bij de politie melden, later werden ze onder administratief toezicht geplaatst in vluchtelingenkampen in Veenhuizen en Hoek van Holland. De opvangkosten werden op joodse liefdadigheidsorganisaties verhaald. Er kwam een breed ondersteunde oproep tot donaties en via burgemeesters werd 473.000 gulden ingezameld.

Nederland ondernam ook diplomatieke initiatieven om met andere buurlanden een transitzone in te stellen voor joden die overzee wilden vluchten. Het plan wekte weinig of geen enthousiasme in het buitenland en werd snel in de la gestopt. Het beleid verstrakte daarentegen: Zwitserland en de Scandinavische landen sloten de grenzen, Nederland volgde op 17 december dit voorbeeld. Vanaf dat moment werden joden zonder legale papieren toch teruggestuurd. Op Kerstmis 1938 bracht een bus een eerste groep van zeventig joodse vluchtelingen naar Duitsland. Aan alle grenzen waren er strenge controles om de joodse vluchtelingen tegen te houden. Nederland zette duizend extra grenswachters in, er gingen stemmen op om het aantal tot twintigduizend op te rekken, maar dat gebeurde niet. Wel kwamen er ‘vliegende teams’, die op de meest precaire plaatsen werden ingezet.

Helemaal hermetisch waren de grenzen echter nooit gesloten. Joden stonden onder een te grote druk om Duitsland te verlaten, ze werden opgejaagd. Een aantal mensen bleef het voor hen opnemen en stak de nek uit. Marij Leenders, onderzoeker aan de Radboud Universiteit te Nijmegen, verwijst naar burgemeester Verbeek die toen aan het hoofd stond van de grensgemeente Dinxperlo. Ondanks de regelgeving van Justitie bezorgde hij eigenhandig verblijfsvergunningen aan joden. Er werd een klacht tegen hem ingediend, maar de rechtbank sprak hem vrij. Uit respect voor het ambt vroeg de burgemeester eervol ontslag. Ontslag kreeg hij, maar niet eervol. In 1990 werd hij postuum gerehabiliteerd.

De jood Karl Grünberg zit tot 30 maart 1938 in Dachau opgesloten. Hij kan vluchten en bereikt illegaal Nederland. In de trein naar Utrecht wordt hij gearresteerd omdat hij een paspoort van een Nederlander gebruikt. Manu militari wordt hij aan Duitsland uitgeleverd, daar komt hij in Buchenwald terecht. Opnieuw slaagt hij erin te ontsnappen, deze keer vlucht hij illegaal naar België. Daar kan hij blijven.

‘IN BELGIË leefde de joodse kwestie veel sterker in de publieke opinie dan elders’, vertelt Frank Caestecker. ‘Dat kwam omdat de uitwijzing van joodse vluchtelingen net voor Kristallnacht op de politieke agenda had gestaan, de meningen waren verdeeld. De bevoegde minister stelde toen dat joodse vluchtelingen geen bescherming nodig hadden, iets wat na Kristallnacht voor een wrange nasmaak zorgde en een virulente discussie op gang bracht.’

Omdat geen enkele Belgische politicus publieke blaam wilde oplopen, werd besloten om illegale joodse vluchtelingen niet langer terug te sturen. Toch zijn er flink wat kanttekeningen te plaatsen bij deze gastvrijheid. De consulaten in Duitsland kregen het advies om zeer stringent om te springen met het verlenen van visa. Aan de Belgische grens werden joden nog steeds met man en macht tegengehouden en teruggestuurd. En net als in Nederland deden de Belgen er alles aan om de joodse vluchtelingen zo snel mogelijk te laten doorreizen.

‘Toch ging het bij de joden als een lopend vuurtje rond dat illegalen in België konden blijven’, zegt Caestecker. ‘Hun aantal nam snel toe, de Belgische regering greep in. Ze vroeg de nazi’s te verhinderen dat joden naar België zouden vluchten. De Duitsers stemden ermee in om joden die geen Belgisch visum hadden en die in de Duits-Belgische grenszone werden aangetroffen, te verhinderen naar België te reizen. De nazi’s wierpen dus ook een barricade op aan hun kant van de grens. Joden moesten vanaf dat moment dus niet alleen de Belgische grenswachters verschalken, maar ook de Duitse.’

‘Dat joden nergens welkom waren, heeft verschillende oorzaken’, stelt Caestecker: ‘Het ging om een totaal verpauperde groep vluchtelingen, ze kwamen met duizenden tegelijk. Bovendien vreesde men voor een aanzuigende werking, want ook in landen als Polen en Hongarije was er een enorme druk op joden. Vergeet niet dat er in 1939 ook een half miljoen vluchtelingen uit Spanje kwamen, waar Franco na de burgeroorlog een dictatuur installeerde.’ Heulden de landen die weigerden joodse vluchtelingen op te vangen indirect en misschien ongewild met nazi-Duitsland? Caestecker: ‘Die uitspraak gaat te ver. Het zijn de nazi’s die joden vervolgden, niet de andere landen. Wel waren verschillende regeringen bereid om met de Duitsers verregaand te onderhandelen over het inkrimpen van de vluchtelingenstroom, eerder dan dat ze pogingen deden om de vervolging aan te klagen. Denk aan het invoeren van de J-pas: alle landen waren daar opgetogen over. En het speelde de nazi’s in de kaart dat de joden nergens welkom waren, het werd tegen hen als argument uitgespeeld en zette de nazi-politiek kracht bij.’

Hij wijst ook op de historische context. Tot voor de Eerste Wereldoorlog kon je in de meeste landen vrij rondreizen en je vestigen. De enige voorwaarde was dat je in je eigen levensonderhoud kon voorzien. ‘In landen als Nederland en België werd na de Eerste Wereldoorlog het algemeen kiesrecht ingevoerd, dat gaf een omvangrijke bevolkingsgroep een stem. De communistische omwenteling in de Sovjet-Unie zorgde voor pleinvrees in het Westen. De overheden wilden daarom hun inwoners een zekere mate van economische bescherming bieden. Er kwamen steeds meer restricties voor buitenlanders, die konden zich niet zomaar meer vestigen en een zaak beginnen. In de jaren dertig was er bovendien de economische crisis, wat nog meer tot protectionisme aanzette. Uitgerekend in die periode begon de vervolging van joden, die een massale stroom straatarme vluchtelingen opleverde. Niemand zag ze graag komen, bovendien werd hun situatie als argument gebruikt om het protectionisme nog aan te scherpen.’

Paul Steiner is een Oostenrijkse jurist en journalist die na de Anschluss in 1938 naar Nederland vlucht, met het vliegtuig. Hij doet zich voor als handelsvertegenwoordiger van een uitgever maar wordt door de grenswachten niet geloofd. Hij heeft een Duits paspoort met een J en wordt gedwongen teruggestuurd naar Wenen. Hij slaagt er later alsnog in om naar Brussel te vluchten en dan naar de Verenigde Staten.

DE VERVOLGING van de joden heeft in 1951 tot de Conventie van Genève geleid. Die beschermt mensen die worden vervolgd op basis van hun geloof, hun politieke overtuiging, hun seksuele geaardheid, hun huidskleur of het behoren tot een sociale groep. Deze bescherming geldt voor individuen en voldeed lange tijd. Er kunnen echter altijd nieuwe motieven ontstaan om te vluchten. Op zulke situaties moet men steeds alert kunnen inspelen, vindt Frank Caestecker: ‘Bij het uitbreken van de oorlogen op de Balkan in de jaren negentig was er een groep oorlogsvluchtelingen die vooral aan de Duitse grens aanklopten. Zij vielen niet onder de Conventie, want ze waren collectief slachtoffer van geweld. Toch werden ze in West-Europa beschermd, maar de beschermingskwaliteit varieerde van land tot land. Duitsland, dat op de weke flank van Europa lag, vroeg om een EU-regeling voor oorlogsvluchtelingen, en die kwam er ook.’

Toch zijn er tegenwoordig nog lacunes: ‘Er is te weinig controle op wat buiten de EU gebeurt. Vanuit bijvoorbeeld Noord-Afrikaanse landen proberen vluchtelingen Europa te bereiken. We weten weinig over hoe vluchtelingen daar worden behandeld. Het lijkt me dat we in mechanismen moeten voorzien om ook die vluchtelingen van een veilige opvang te verzekeren.’

MET ALS OPMERKING OVER BOVENSTAAND ARTIKEL UIT DE GROENE AMSTERDAMMER:

De volgende opmerking in de laatste alinea is onjuist:

”DE VERVOLGING van de joden heeft in 1951 tot de Conventie van Genève geleid. Die beschermt mensen die worden vervolgd op basis van hun geloof, hun politieke overtuiging, hun seksuele geaardheid, hun huidskleur of het behoren tot een sociale groep.”

DIT IS ONJUIST!

Vluchtelingen worden beschermd door het zogenaamde ”Vluchtelingenverdrag” uit de Vijftiger jaren van de vorige Eeuw

Zie

Convention relating to the Status of Refugees

http://hrlibrary.umn.edu/instree/v1crs.htm

De ”Conventies van Geneve” zijn mensenrechtenverdragen over de manier waarop in oorlogen moet worden gehandeld: 

Ze zijn afgesloten in de veertiger jaren van de vorige Eeuw

ZIE

EERSTE CONVENTIE VAN GENEVE [1949]

Convention (I) for the Amelioration of the Condition of the Wounded and Sick in Armed Forces in the Field. Geneva, 12 August 1949.  

https://ihl-databases.icrc.org/applic/ihl/ihl.nsf/INTRO/365

TWEEDE CONVENTIE VAN GENEVE [1949]

Convention (II) for the Amelioration of the Condition of Wounded, Sick and Shipwrecked Members of Armed Forces at Sea. Geneva, 12 August 1949.  

https://ihl-databases.icrc.org/applic/ihl/ihl.nsf/INTRO/370

DERDE CONVENTIE VAN GENEVE [1949]

Convention (III) relative to the Treatment of Prisoners of War. Geneva, 12 August 1949.  

https://ihl-databases.icrc.org/applic/ihl/ihl.nsf/INTRO/375

VIERDE CONVENTIE VAN GENEVE [1949]

Convention (IV) relative to the Protection of Civilian Persons in Time of War. Geneva, 12 August 1949.  

https://ihl-databases.icrc.org/applic/ihl/ihl.nsf/INTRO/380 
”Nederland verscherpt in mei 1934 zijn toelatingsbeleid. Het vreest overspoeld te raken door vluchtelingen uit Duitsland, maar wil vooral het voor de handel belangrijke buurland niet voor het hoofd stoten. Volgens het aangescherpte beleid worden Duitse Joden alleen nog tijdelijk in Nederland toegelaten, en anderen helemaal niet meer, tenzij ze kunnen aantonen in acuut levensgevaar te zijn. Vanaf mei 1938 wordt voor Duitse (en dus ook Oostenrijkse) Joden geen uitzondering meer gemaakt. Nederland stuurt vluchtelingen zoveel mogelijk terug, liefst al aan de grens. Nog steeds is acuut levensgevaar de enige uitzonderingsgrond, en die wordt strikt geïnterpreteerd. Zo wordt dreigende opsluiting in een concentratiekamp niet als reden beschouwd om iemand toe te laten.”……..”Frankrijk en België voeren een soortgelijk beleid als Nederland. Denemarken laat welgeteld 3000 Joodse vluchtelingen toe. Zwitserland laat wel politieke vluchtelingen toe, maar probeert Joodse vluchtelingen uit Duitsland en Oostenrijk te weren. Het vraagt zelfs aan Duitsland om de paspoorten van Duitse en Oostenrijkse Joden van een J te voorzien om het allemaal wat gemakkelijker te maken. Het neutrale Zweden laat tot het begin van de oorlog slechts 3000 Joden toe, maar wordt tijdens de oorlog ruimhartiger, waar vooral Noorse en Deense Joden baat bij hebben. Ierland laat alleen 250 Joodse kinderen toe.”………”Voor het begin van de oorlog proberen meer dan 500.000 Joden toegang te krijgen tot Groot-Brittannië, maar worden er slechts circa 80.000 toegelaten – en dat voornamelijk omdat de Joodse gemeenschap toezegt alle kosten voor hun huisvesting en levensonderhoud op zich te nemen.”……..”Canada laat welgeteld 5000 Joodse vluchtelingen toe, en dat alleen nadat de Joodse gemeenschap heeft toegezegd de kosten van huisvesting en levensonderhoud op zich te zullen nemen.”……..”De Verenigde Staten hanteren strenge immigratiewetten en -quota. De VS weigeren in principe een visum aan alle potentiële immigranten die waarschijnlijk niet zelf in hun onderhoud kunnen voorzien. Dat betekent dat arme Joden het land niet in komen, en velen die niet arm wáren zijn door de nazi’s van nagenoeg al hun bezittingen beroofd.

Tot 1938 maken de VS de quota zelfs niet helemaal vol. Alleen hier heeft de conferentie in Évian enig effect. Van 1938 tot en met 1941 laten de VS 124.000 Joodse vluchtelingen toe, 31.000 per jaar. De jaren daarvoor waren dat er ongeveer 20.000. Maar ook 31.000 is maar een fractie van het totaal aantal aanvragen.”

HISTORIEK

VLUCHTELINGENBELEID TOEN EN NU

https://historiek.net/vluchtelingenbeleid-toen-en-nu/58617/

Bij de opening van de tentoonstelling “Waarom schrijf je me niet” – Post uit de Vergetelheid in Nijmegen ging mede-samensteller Arie van Dalen in op de opzet van de tentoonstelling, maar daarnaast op het vluchtelingenbeleid voor en tijdens de oorlog. Hij zei onder meer het volgende:

Al in de eerste decennia van de vorige eeuw gingen vele tienduizenden Joden uit Oost-Europa op de vlucht voor het antisemitisme daar. Ze kwamen vooral terecht in Frankrijk en België en, in iets mindere mate, Nederland.

In het begin van de Eerste Wereldoorlog kreeg Nederland een andere vluchtelingenstroom te verwerken. Vlaanderen lag in de frontlinie en in het najaar van 1914 vluchtten 1 miljoen Belgen ­– zo’n kwart van de Belgische bevolking – naar hier. Het zal geen verwondering wekken dat het opvangen van een miljoen vluchtelingen grote problemen met zich mee bracht. Huisvesting, voedselvoorziening, allerlei spanningen. In samenwerking met de Duitse bezettingsmacht in België werd al vrij snel een repatriëringsplan ontwikkeld en na ruim een half jaar waren circa 900.000 Belgen weer vertrokken. Ongeveer 100.000 bleven er hier tot het einde van die oorlog.

In de jaren dertig zwol de stroom van Joodse vluchtelingen naar West-Europa steeds sterker aan. Het aan de macht komen van de nazi’s in ’33 gaf een sterke impuls, de inlijving van Oostenrijk bij Duitsland, de Anschluss, in maart ’38, en de Kristallnacht in november van dat jaar eens te meer. Meteen na de Anschluss ontketende Adolf Eichmann een golf van grof geweld tegen de Joden in Oostenrijk.

Weinig landen kunnen met enige trots terugkijken op hun vluchtelingenbeleid van toen, en helaas zijn er, naast duidelijke verschillen, ook allerlei wrange parallellen tussen toen en nu.

Nederland

Nederland verscherpt in mei 1934 zijn toelatingsbeleid. Het vreest overspoeld te raken door vluchtelingen uit Duitsland, maar wil vooral het voor de handel belangrijke buurland niet voor het hoofd stoten. Volgens het aangescherpte beleid worden Duitse Joden alleen nog tijdelijk in Nederland toegelaten, en anderen helemaal niet meer, tenzij ze kunnen aantonen in acuut levensgevaar te zijn. Vanaf mei 1938 wordt voor Duitse (en dus ook Oostenrijkse) Joden geen uitzondering meer gemaakt. Nederland stuurt vluchtelingen zoveel mogelijk terug, liefst al aan de grens. Nog steeds is acuut levensgevaar de enige uitzonderingsgrond, en die wordt strikt geïnterpreteerd. Zo wordt dreigende opsluiting in een concentratiekamp niet als reden beschouwd om iemand toe te laten.

De maatregelen blijken in de praktijk moeilijk te handhaven: ondanks de inzet van extra grensbewakers blijven er vluchtelingen het land binnenkomen en het is nog niet zo eenvoudig ze op te sporen en weer terug te sturen. Nog zo’n 10.000 Joden vinden een heenkomen naar Nederland. Geen veilig heenkomen, zo zou helaas blijken.

West-Europa

Frankrijk en België voeren een soortgelijk beleid als Nederland. Denemarken laat welgeteld 3000 Joodse vluchtelingen toe. Zwitserland laat wel politieke vluchtelingen toe, maar probeert Joodse vluchtelingen uit Duitsland en Oostenrijk te weren. Het vraagt zelfs aan Duitsland om de paspoorten van Duitse en Oostenrijkse Joden van een J te voorzien om het allemaal wat gemakkelijker te maken. Het neutrale Zweden laat tot het begin van de oorlog slechts 3000 Joden toe, maar wordt tijdens de oorlog ruimhartiger, waar vooral Noorse en Deense Joden baat bij hebben. Ierland laat alleen 250 Joodse kinderen toe. Na de oorlog zijn Joden daar ook niet welkom, zoals een minister verklaarde, “omdat dit antisemitisme met zich mee kan brengen”.

Voor het begin van de oorlog proberen meer dan 500.000 Joden toegang te krijgen tot Groot-Brittannië, maar worden er slechts circa 80.000 toegelaten – en dat voornamelijk omdat de Joodse gemeenschap toezegt alle kosten voor hun huisvesting en levensonderhoud op zich te nemen.

Conferentie

In juli 1938 wordt in het Franse Évian een conferentie gehouden over de vluchtelingenproblematiek. Daar zijn vertegenwoordigers van 30 landen en ruim 30 particuliere hulporganisaties. De conferentie levert nauwelijks iets op. Groot-Brittannië weigert zijn toelatingsbeleid te versoepelen en ook de Verenigde Staten willen niet veel ruimhartiger worden. Waarop de andere landen besluiten dat ook niet te doen.

Het Britse parlement besluit zelfs helemaal geen Joodse vluchtelingen meer toe te laten, op 10.000 Joodse kinderen uit Duitsland en 669 kinderen uit Tsjechoslowakije na. Hun ouders kregen echter geen visa en de meesten van hen werden vermoord.

Coulanter

Slechts enkele Europese landen zijn wat coulanter. Naast Turkije zijn dat opmerkelijk genoeg Spanje en Portugal. Opmerkelijk, want de Spaanse dictator Franco is een maatje van Hitler, en ook Portugal heeft een fascistische dictatuur. Het is weliswaar geen officieel beleid om Joodse vluchtelingen weinig in de weg te leggen, maar dat is wel de praktijk. Enkele Portugese diplomaten spannen zich zelfs (in tegenspraak met het officiële beleid) bijzonder in om Joden van visa te voorzien.

Noord- en Latijns-Amerika

Ook buiten Europa houden veel landen hun grenzen grotendeels dicht. De meeste landen in Latijns-Amerika laten tussen het einde van de Eerste Wereldoorlog en 1933 vele immigranten toe, onder wie ook zo’n 175.000 Joden. Maar als de vluchtelingstroom op gang komt, wordt het toelatingsbeleid strenger. Tussen 1933 en 1945 worden in totaal 84.000 Joden toegelaten.

Canada laat welgeteld 5000 Joodse vluchtelingen toe, en dat alleen nadat de Joodse gemeenschap heeft toegezegd de kosten van huisvesting en levensonderhoud op zich te zullen nemen.

De Verenigde Staten hanteren strenge immigratiewetten en -quota. De VS weigeren in principe een visum aan alle potentiële immigranten die waarschijnlijk niet zelf in hun onderhoud kunnen voorzien. Dat betekent dat arme Joden het land niet in komen, en velen die niet arm wáren zijn door de nazi’s van nagenoeg al hun bezittingen beroofd.

Tot 1938 maken de VS de quota zelfs niet helemaal vol. Alleen hier heeft de conferentie in Évian enig effect. Van 1938 tot en met 1941 laten de VS 124.000 Joodse vluchtelingen toe, 31.000 per jaar. De jaren daarvoor waren dat er ongeveer 20.000. Maar ook 31.000 is maar een fractie van het totaal aantal aanvragen.

Paralellen

Ik sprak van wrange parallellen. Het dichtspijkeren van de grenzen is er daar natuurlijk een van. Landen konden in ’38 in Évian geen verdeelsleutel afspreken, en kunnen ook nu niet met elkaar tot een oplossing komen.

Ook in de argumenten voor het sluiten van de grenzen zijn overeenkomsten. Groot-Brittannië sloot in ’38 zijn grenzen nagenoeg volledig omdat het bang was dat spionnen en saboteurs zich onder de vluchtelingen zouden mengen; nu is er de vrees dat terroristen dat doen. De economische crisis werd toen en wordt ook nu aangevoerd als argument. Gezegd moet worden dat die van de jaren dertig heftiger was en dat de werkloosheid toen hoger en het gemiddelde levenspeil een stuk lager lag dan nu.

En dan de aantallen. Het aantal Joden dat eind jaren dertig een toevluchtsoord zocht lag waarschijnlijk zo rond de 1 miljoen – vele anderen hadden zelfs niet de middelen om te vluchten. Kijken we nu naar Syrië, dan zien we dat er zo’n vijf miljoen naar het buitenland zijn gevlucht (naast nog eens 7 miljoen die binnenlands op de vlucht zijn). De grote meerderheid, zo’n 90%, van die vluchtelingen wordt in de regio opgevangen (en Europa behoort daar alle mogelijke steun voor te geven). Goed, er zijn ook vele vluchtelingen uit andere landen, maar laten we nu eens zeggen dat Europa er in totaal 2 of 3 miljoen zou moeten herbergen. Kunnen we dat niet aan? Zou Nederland geen 200.000 of 300.000 vluchtelingen aankunnen?

Haalbaar

De geschiedenis leert anders. In de Eerste Wereldoorlog konden we 100.000 Belgen opvangen, en enige tijd zelfs een miljoen. Tussen 1945 en 1968 kwamen er ruim 300.000 migranten en repatrianten uit onze voormalige kolonie Nederlands-Indië. In de jaren tachtig en negentig kwamen er eerst tienduizenden uit Somalië, Iran en Afghanistan, en vervolgens nog veel meer uit onder andere voormalig Joegoslavië en Irak. In de periode 1991-2000 kwamen er in totaal 345.000 asielzoekers naar Nederland.

Nee, dat ging niet zonder problemen, vooral niet op het punt van de huisvesting en spanningen die daaruit voortvloeien. Ik wil dat zeker niet bagatelliseren. Het vraagt een grote inspanning om de opvang in goede banen te leiden, maar hoe je het ook wendt of keert, we zijn nog steeds een relatief zeer welvarend land en we moeten die inspanning kunnen leveren.

Dat daar nu zo moeilijk over wordt gedaan, doen is niet om de aantallen vluchtelingen of hun herkomst, denk ik; het is mijns inziens uit angst voor moslims en de islam, die opzettelijk ís en wórdt aangewakkerd.

Afsluitend: ik geloof niet dat Europa haar grenzen volledig kan opengooien. Dat zou tot een complete ontwrichting kunnen leiden. Maar we kunnen mensen die vluchten voor oorlog en ander geweld niet in de kou laten staan. Terugkijkend naar de jaren dertig zou ik zeggen: zo wil je als land niet de geschiedenis ingaan.

Arie van Dalen

[21]
”Slechts enkele Europese landen zijn wat coulanter. Naast Turkije zijn dat opmerkelijk genoeg Spanje en Portugal


HISTORIEK

VLUCHTELINGENBELEID TOEN EN NU

https://historiek.net/vluchtelingenbeleid-toen-en-nu/58617/

[22]

”Ook buiten Europa houden veel landen hun grenzen grotendeels dicht. De meeste landen in Latijns-Amerika laten tussen het einde van de Eerste Wereldoorlog en 1933 vele immigranten toe, onder wie ook zo’n 175.000 Joden. Maar als de vluchtelingstroom op gang komt, wordt het toelatingsbeleid strenger. Tussen 1933 en 1945 worden in totaal 84.000 Joden toegelaten.


HISTORIEK

VLUCHTELINGENBELEID TOEN EN NU

https://historiek.net/vluchtelingenbeleid-toen-en-nu/58617/

[23]

WIKIPEDIABOMBING OF GUERNICA
https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Guernica
[24]
VOOR DE ITALIAANSE MISDADEN BIJ DE INVAL IN ETHIOPIE, ZIE NOTEN 14 EN 15

WIKIPEDIAJAPANESE INVASION OF MANCHURIA
https://en.wikipedia.org/wiki/Japanese_invasion_of_Manchuria

Manchukuo, officially the State of Manchuria prior to 1934 and the Empire of Manchuria after 1934, was a puppet state of the Empire of Japan in Northeast China and Inner Mongolia from 1932 until 1945. It was founded in 1932 after the Japanese invasion of Manchuria, and in 1934 it became a constitutional monarchy. Under the de facto control of Japan, it had limited international recognition.

WIKIPEDIAMANCHUKUO
https://en.wikipedia.org/wiki/Manchukuo

WIKIPEDIAWARCRIMES IN MANCHUKUO
https://en.wikipedia.org/wiki/War_crimes_in_Manchukuo

WIKIPEDIAAXIS POWERS
https://en.wikipedia.org/wiki/Axis_powers

[25]

”On 1 September 1939, Germany invaded Poland after having staged several false flag border incidents as a pretext to initiate the attack.[62] The Battle of Westerplatte is often described as the first battle of the war.[63] The United Kingdom responded with an ultimatum to Germany to cease military operations, and on 3 September, after the ultimatum was ignored, France and Britain, along with their empires, declared war on Germany”
WIKIPEDIAWORLD WAR II/WAR BREAKS OUT IN EUROPE (1939-40)
https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II#War_breaks_out_in_Europe_(1939%E2%80%9340)

BRON
WIKIPEDIAWORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II

”In January 1934, Germany signed a non-aggression pact with Poland.[79] In March 1939, Hitler demanded the return of the Free City of Danzig and the Polish Corridor, a strip of land that separated East Prussia from the rest of Germany. The British announced they would come to the aid of Poland if it was attacked. Hitler, believing the British would not actually take action, ordered an invasion plan should be readied for September 1939
WIKIPEDIAMILITARY BUILD UP/NAZI GERMANY POLAND

https://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_Germany#Poland

ORIGINELE BRON 

WIKIPEDIA NAZI GERMANY

https://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_Germany

[26]

” On 17 September 1939, after signing a cease-fire with Japan, the Soviets invaded Eastern Poland[67] under a pretext that the Polish state had ostensibly ceased to exist”……..”Germany annexed the western and occupied the central part of Poland, and the Soviet Union annexed its eastern part”
WIKIPEDIAWORLD WAR II/WAR BREAKS OUT IN EUROPE (1939-40)
https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II#War_breaks_out_in_Europe_(1939%E2%80%9340)

BRON
WIKIPEDIAWORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II

WIKIPEDIAMOLOTOV-RIBBENTROP PACT
https://en.wikipedia.org/wiki/Molotov%E2%80%93Ribbentrop_Pact

[27]
”In April 1940, Germany invaded Denmark and Norway to protect shipments of iron ore from Sweden, which the Allies were attempting to cut off.[86]Denmark capitulated after a few hours, and Norway was conquered within two months[87]despite Allied supportBritish discontent over the Norwegian campaign led to the appointment of Winston Churchill as Prime Minister on 10 May 1940.[88]

On the same day, Germany launched an offensive against France. To circumvent the strong Maginot Line fortifications on the Franco-German border, Germany directed its attack at the neutral nations of Belgiumthe Netherlands, and Luxembourg

WIKIPEDIA

WORLD WAR II/WESTERN EUROPE (1040-41)

https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II#Western_Europe_(1940%E2%80%9341)

BRON

WIKIPEDIA

WORLD WAR II

https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II

[28] 
”Groot-Brittannië was na de overgave van Frankrijk in 1940 de enige grote tegenstrever van Duitsland in West-Europa. Hitler zag de verovering, of in ieder geval overgave, van de Britten dan ook als een grote prioriteit. Hij wilde dit bereiken door een grootschalige invasie van Groot-Brittannië onder de naam Unternehmen Seelöwe (Operatie Zeeleeuw). Voordat deze invasie met grondtroepen plaats kon vinden was het essentieel dat de Duitsers luchtsuperioriteit boven Engeland verkregen en zo niet langer te maken hadden met aanvallen van de Royal Air Force (RAF).”
IS GESCHIEDENIS”THE BLITZ” IN LONDEN TIJDENS DE TWEEDE WERELDOORLOG
https://isgeschiedenis.nl/nieuws/the-blitz-in-londen-tijdens-de-tweede-wereldoorlog

Operatie Seelöwe (Nederlands: Zeeleeuw) was een Duits plan voor een invasie in het Verenigd Koninkrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog. Na de snelle Duitse overwinning in het westen in mei en juni 1940 (zie de slag om Frankrijk), werden er plannen gesmeed om ook het Britse vasteland binnen te vallen. Het plan werd nimmer uitgevoerd, mede door de verloren slag om Engeland.”

WIKIPEDIAOPERATIE SEELOWE
https://nl.wikipedia.org/wiki/Operatie_Seel%C3%B6we  [29]

WIKIPEDIABATTLE OF BRITAIN
https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Britain

WIKIPEDIAHUGH DOWDING

https://en.wikipedia.org/wiki/Hugh_Dowding

WIKIPEDIA HERMANN GORING
https://en.wikipedia.org/wiki/Hermann_G%C3%B6ring

[30]

WIKIPEDIATHE BLITZ
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz

[31]

WIKIPEDIAMOLOTOV RIBBENTROP PACT
https://en.wikipedia.org/wiki/Molotov%E2%80%93Ribbentrop_Pact

”An example of a non-aggression pact is the 1939 Molotov–Ribbentrop Pact between the Soviet Union and Nazi Germany. The Pact lasted until the 1941 German invasion of the Soviet Union in Operation Barbarossa

WIKIPEDIANON AGRRESSION PACT
https://en.wikipedia.org/wiki/Non-aggression_pact

[32]

WIKIPEDIAOPERATION BARBAROSSA

https://en.wikipedia.org/wiki/Operation_Barbarossa

[33]
”The Attack on Pearl Harbor[nb 3][11] was a surprise, preemptive[12]military strike by the Imperial Japanese Navy Air Service upon the United States (a neutral country at the time) against the naval base at Pearl Harbor in HonoluluTerritory of Hawaii, just before 08:00, on Sunday morning, December 7, 1941. The attack led to the United States’ formal entry into World War II the next day.”
WIKIPEDIAATTACK ON PEARL HARBOR
https://en.wikipedia.org/wiki/Attack_on_Pearl_Harbor

[34]

WIKIPEDIANORMANDY LANDINGS
https://en.wikipedia.org/wiki/Normandy_landings

[35]

CAMBRIDGE DICTIONARYHINDSIGHT

the ability to understand an event or situation only after it has happened

https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/hindsight

[36] 

”The Battle of Britain marked the first major defeat of Germany’s military forces, with air superiority seen as the key to victory
WIKIPEDIABATTLE OF BRITAIN/AFTERMATH

https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Britain#Aftermath

BRON
WIKIPEDIABATTLE OF BRITAIN

https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Britain

[37]

”Hoewel Hitler de slag om Groot-Brittannië verloren heeft, opent hij toch een tweede front in het oosten. Op 22 juni 1941 valt hij de Sovjet-Unie binnen, het begin van ‘Operatie Barbarossa’”
WO2OPERATIE BARBAROSSA

[38]

WIKIPEDIANORTH AFRICAN CAMPAIGN
https://en.wikipedia.org/wiki/North_African_campaign

[39] 

”The British officially recognise the battle’s duration as being from 10 July until 31 October 1940′..

WIKIPEDIABATTLE OF BRITAIN
https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Britain

”De Slag om Engeland (Engels: Battle of Britain) was een luchtoorlog tijdens de Tweede Wereldoorlog tussen de DuitseLuftwaffe en de BritseRoyal Air Force (RAF). De luchtoorlog begon op 10 juli1940 en verliep in vijf fasen tot hij ten slotte eindigde op 31 oktober 1940.”

WIKIPEDIASLAG OM ENGELAND
https://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_om_Engeland

”The British officially recognise the battle’s duration as being from 10 July until 31 October 1940, which overlaps the period of large-scale night attacks known as the Blitz, that lasted from 7 September 1940 to 11 May 1941”
WIKIPEDIABATTLE OF BRITAIN
https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Britain

[40]

The Blitz was a German bombing campaign against the United Kingdom in 1940 and 1941, during the Second World War. The term was first used by the British press and is the German word for ‘lightning”
WIKIPEDIATHE BLITZ

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz

[41]

BOMBINGS

”German propaganda minister Joseph Goebbels and other high-ranking officials of the Third Reich[11] frequently described attacks made on Germany by the Royal Air Force (RAF) and the United States Army Air Forces (USAAF) during their strategic bombing campaigns as Terrorangriffe—terror attacks.[nb 1][nb 2] The Allied governments usually described their bombing of cities with other euphemisms such as area bombing (RAF) or precision bombing (USAAF), and for most of World War II the Allied news media did the same”

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING/DEVELOPMENT OF THE TERM ”TERROR BOMBING”
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing#Development_of_the_term_%22terror_bombing%22

BRONWIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

NOTEN 36 EN 37

[42]

‘Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren.”
ARTIKEL 25, LANDOORLOGSREGLEMENT
https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534

‘ The attack or bombardlment, by whatever means, of towns, villages, dwellings, or buildings which are undefended is prohibited.”
THE HAGUE CONVENTION 1907LAWS AND CUSTOMS OF WAR ON LANDARTICLE 25
https://www.loc.gov/law/help/us-treaties/bevans/m-ust000001-0631.pdf

[43]

WIKIPEDIABATTLE OF BRITAIN
https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Britain

Begin van ‘The Blitz’

De Duitsers concentreerden zich bij deze luchtoorlog in eerste instantie op de vliegtuigen, fabrieken en vliegvelden van de RAF. ”

IS GESCHIEDENISTHE BLITZ IN LONDEN TIJDENS DE TWEEDE WERELDOORLOG
https://isgeschiedenis.nl/nieuws/the-blitz-in-londen-tijdens-de-tweede-wereldoorlog

Een team van de Universiteit van Portsmouth heeft aan de hand van informatie uit het Britse nationale archief en landkaarten uit het Imperial War Museum een interactieve kaart gemaakt van waar tijdens ‘The Blitz’ in Londen precies de bommen zijn gevallen. De Duitse Luftwaffe voerde tussen september 1940 en mei 1941 een groot aantal bombardementen uit op Londen en enkele andere Britse steden.

Groot-Brittannië was na de overgave van Frankrijk in 1940 de enige grote tegenstrever van Duitsland in West-Europa. Hitler zag de verovering, of in ieder geval overgave, van de Britten dan ook als een grote prioriteit. Hij wilde dit bereiken door een grootschalige invasie van Groot-Brittannië onder de naam Unternehmen Seelöwe (Operatie Zeeleeuw). Voordat deze invasie met grondtroepen plaats kon vinden was het essentieel dat de Duitsers luchtsuperioriteit boven Engeland verkregen en zo niet langer te maken hadden met aanvallen van de Royal Air Force (RAF).

Begin van ‘The Blitz’

De Duitsers concentreerden zich bij deze luchtoorlog in eerste instantie op de vliegtuigen, fabrieken en vliegvelden van de RAF. Toen dit niet veel effect bleek te hebben verlegden zij hun aandacht naar de grote Britse steden, waar zij door middel van grote bombardementen zoveel schade aan de Britse oorlogsindustrie hoopten aan te richten dat de Britten de strijd niet konden volhouden. Het eerste  bombardement van ‘The Blitz’ (Duits voor ‘bliksem’) vond plaats op 7 september 1940 op de haven van Londen. Hierbij vielen zo’n 400 slachtoffers onder de bevolking van de Engelse hoofdstad.

Nachtbombardementen

In november 1940 besloten de Duitsers dat zij teveel vliegtuigen en bemanningen verloren bij bombardementen die overdag plaatsvonden. Het leek de Luftwaffe daarom raadzaam om meer nachtbombardementen te houden, waarbij de vliegtuigen door de duisternis minder eenvoudige doelwitten waren. Deze periode van nachtbombardementen duurde van november 1940 tot februari 1941 en was de zwaarste fase van ‘The Blitz’.

Londen en andere grote steden als Manchester, Liverpool en Coventry werden zwaar gebombardeerd. Londen werd in deze periode bijvoorbeeld 57 nachten op rij gebombardeerd, waarbij veel mensen overnachtten in schuilkelders en metrostations. Toch lukte het de Duitsers niet om het Britse moreel te breken, wat één van de doelen was van de bombardementen. Mensen bleven gewoon naar hun werk gaan en de Britse samenleving bleef draaiende. Inwoners van Londen spraken bijvoorbeeld over de bombardementen alsof het over het weer ging en beschreven sommige dagen als ‘very blitzy’.

Duikbootoorlog

Na februari 1941 werd duidelijk dat een Britse overgave niet dichtbij was en besloot Hitler om Operatie Zeeleeuw uit te stellen en de Luftwaffe in te zetten als ondersteuning van de Kriegsmarine in de duikbootoorlog. De bommenwerpers moesten zich vanaf die tijd concentreren op de scheepskonvooien op de Atlantische Oceaan en havensteden als Liverpool en Portsmouth. Hoewel de havensteden het nog steeds zwaar te verduren hadden nam de intensiteit van de bombardementen af en begon het gewone leven in Londen weer een beetje op gang te komen. In mei 1941 werd duidelijk dat de Luftwaffe de Blitz niet kon volhouden en op 21 mei 1941 werd de laatste aanval van ‘The Blitz’ uitgevoerd. Eind 1944 probeerden de Duitsers met de inzet van enkele duizenden V2 raketten opnieuw het moreel van de Britten te breken, maar dit had ook niet het gewenste effect.

Slachtoffers

Tijdens de acht maanden van ‘The Blitz’ kwamen er zo’n 40.000 Britse burgers om het leven en raakten er nog eens 139.000 gewond. De Duitsers verloren ruim 2.000 vliegtuigen in de strijd met de RAF en zo’n 3.300 piloten en bemanningen. Ondanks het grote aantal slachtoffers dat zij maakten lukte het de Duitsers niet om hun doel te bereiken om Groot-Brittannië te verslaan. Het gevolg was dat Hitler besloot zich op de Sovjet-Unie te concentreren en op 22 juni 1941 te beginnen met Operatie Barbarossa.Het team van de Universiteit van Portsmouth heeft nu een interactieve kaart gemaakt waarop precies te zien is waar in Londen de bommen zijn gevallen. De kaart is te bekijken op de site van Bomb Sight.

WIKIPEDIASLAG OM ENGELAND/DEEL 2: OPERATIE ADELAAR 13 AUGUSTUS-18 AUGUSTUS 1940
https://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_om_Engeland#Deel_2:_Operatie_Adelaar,_13_augustus_-_18_augustus_1940

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIASLAG OM ENGELAND

https://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_om_Engeland

[44]

”Londen en andere grote steden als Manchester, Liverpool en Coventry werden zwaar gebombardeerd. Londen werd in deze periode bijvoorbeeld 57 nachten op rij gebombardeerd, waarbij veel mensen overnachtten in schuilkelders en metrostations”

IS GESCHIEDENISTHE BLITZ IN LONDEN TIJDENS DE TWEEDE WERELDOORLOG
https://isgeschiedenis.nl/nieuws/the-blitz-in-londen-tijdens-de-tweede-wereldoorlog

[45]

”The Luftwaffe gradually decreased daylight operations in favour of night attacks to evade attack by the RAF, and the Blitz became a night bombing campaign after October 1940. The Luftwaffe attacked the main Atlantic sea port of Liverpool in the Liverpool Blitz. The North Sea port of Hull, a convenient and easily found target or secondary target for bombers unable to locate their primary targets, suffered the Hull BlitzBristolCardiffPortsmouthPlymouthSouthampton and Swansea were also bombed, as were the industrial cities of BirminghamBelfastCoventryGlasgowManchester and Sheffield.”
WIKIPEDIATHE BLITZ

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz

On 13 March, the upper Clyde port of Clydebank near Glasgow was bombed (Clydebank Blitz). All but seven of its 12,000 houses were damaged. Many more ports were attacked. Plymouth was attacked five times before the end of the month while Belfast, Hull, and Cardiff were hit. Cardiff was bombed on three nights, Portsmouth centre was devastated by five raids. The rate of civilian housing lost was averaging 40,000 people per week dehoused in September 1940. In March 1941, two raids on Plymouth and London dehoused 148,000 people.[158] Still, while heavily damaged, British ports continued to support war industry and supplies from North America continued to pass through them while the Royal Navy continued to operate in Plymouth, Southampton, and Portsmouth. 

BRON

WIKIPEDIATHE BLITZ/BRITISH PORTS
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz#British_ports

NOORD IERLAND ALS OVERBLIJFSEL VAN DE BRITSE OVERHEERSING VAN IERLANDDit is niet de plek om de Britse overheersing [later kolonialisme] van Ierland te bespreken, maar het is natuurlijk van de gekke, dat Noord Ierland, geografisch een met de rest van Ierland en NIET met Groot Britannie, bij de onafhankelijkheid van Ierland een onderdeel van Groot-Britannie bleef
Hierin lag het gelijk van de IRA:Noord-Ierland hoorde en hoort bij Ierland!

DOCUMENTATIE:

WIKIPEDIAIRISH WAR OF INDEPENDENCE
https://en.wikipedia.org/wiki/Irish_War_of_Independence

”The Irish Republican Army (IRAIrishÓglaigh na hÉireann), also known as the Provisional Irish Republican Army (Provisional IRA or Provos), was[10][11][12][13] an Irish republicanparamilitary organisation that sought to end British rule in Northern Ireland,[14] facilitate Irish reunification and bring about an independent republic encompassing all of Ireland
WIKIPEDIAPROVISIONAL IRISH REPUBLIC ARMY
https://en.wikipedia.org/wiki/Provisional_Irish_Republican_Army

WIKIPEDIAUNITED IRELAND
https://en.wikipedia.org/wiki/United_Ireland

WIKIPEDIAIRELAND

https://en.wikipedia.org/wiki/Ireland

WIKIPEDIANORTHERN IRELAND
https://en.wikipedia.org/wiki/Northern_Ireland

WIKIPEDIAHISTORY OF BELFAST

https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Belfast

EINDE DOCUMENTATIE OVER IERLAND EN DE ONAFHANKELIJKHEIDSSTRIJD

[46]

”More than 40,000 civilians were killed by Luftwaffe bombing during the war, almost half of them in the capital, where more than a million houses were destroyed or damaged”

WIKIPEDIATHE BLITZ
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz

”Tijdens de acht maanden van ‘The Blitz’ kwamen er zo’n 40.000 Britse burgers om het leven en raakten er nog eens 139.000 gewond.”
IS GESCHIEDENIS”THE BLITZ” IN LONDEN TIJDENS DE TWEEDE WERELDOORLOG
https://isgeschiedenis.nl/nieuws/the-blitz-in-londen-tijdens-de-tweede-wereldoorlog

THE UNIVERSITY OF EXETERTHE BOMBING OF BRITAIN 1940-1945 EXHIBITION
https://humanities.exeter.ac.uk/media/universityofexeter/collegeofhumanities/history/researchcentres/centreforthestudyofwarstateandsociety/bombing/THE_BOMBING_OF_BRITAIN.pdf

[47]

”German propaganda minister Joseph Goebbels and other high-ranking officials of the Third Reich[11] frequently described attacks made on Germany by the Royal Air Force (RAF) and the United States Army Air Forces (USAAF) during their strategic bombing campaigns as Terrorangriffe—terror attacks.[nb 1][nb 2] The Allied governments usually described their bombing of cities with other euphemisms such as area bombing (RAF) or precision bombing (USAAF), and for most of World War II the Allied news media did the same”

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING/DEVELOPMENT OF THE TERM ”TERROR BOMBING”
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing#Development_of_the_term_%22terror_bombing%22

BRONWIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

[48]

Bladzijde 5
” With the decision to postpone Sea Lion, taken on 17 September 1940, the air offensive entered a new phase. There were now four strategic objectives: the first was to continue the blockade in the hope that this would demoralize the population and put pressure on the British government to seek an armistice…”

THE UNIVERSITY OF EXETERTHE BOMBING OF BRITAIN 1940-1945 EXHIBITIONThe Strategic Purpose, Bladzijde 5 [Strategic Purpose begint op bladzijde 4, maar bovenstaande tekst is op bladzijde 5 te vinden]
https://humanities.exeter.ac.uk/media/universityofexeter/collegeofhumanities/history/researchcentres/centreforthestudyofwarstateandsociety/bombing/THE_BOMBING_OF_BRITAIN.pdf

[49]

[49]

” Although the stress of the war resulted in many anxiety attacks, eating disorders, fatigue, weeping, miscarriages, and other physical and mental ailments, society did not collapse
WIKIPEDIATHE BLITZ/BLITZ SPIRIT
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz#%22Blitz_Spirit%22

ORIGINELE BRON 

WIKIPEDIATHE BLITZ

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz#:~:text=The%20Blitz%20was%20a%20German,German%20word%20for%20’lightning’.

[50]

”Churchill called for swift action against any Indian independence activists engaged in illegal activity;[344] he called for the Indian National Congress party to be disbanded and its leaders deported.[347] In 1930, he stated that “Gandhi-ism and everything it stands for will have to be grappled with and crushed”.[348] He thought it “alarming and nauseating” that the Viceroy of India agreed to meet with independence activist Mohandas Gandhi, whom Churchill considered “a seditious Middle Temple lawyer, now posing as a fakir“”

WIKIPEDIAWINSTON CHURCHILL/MALBOROUGH AND THE INDIA QUESTION: 1929-1932
https://en.wikipedia.org/wiki/Winston_Churchill#Marlborough_and_the_India_Question:_1929%E2%80%931932

ORIGINELE BRON’
WIKIPEDIAWINSTON CHURCHILL
https://en.wikipedia.org/wiki/Winston_Churchill

[51]

WIKIPEDIAWE SHALL FIGHT ON THE BEACHES

https://en.wikipedia.org/wiki/We_shall_fight_on_the_beaches

[52]

””We shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender”
WIKIPEDIA’WE SHALL FIGHT ON THE BEACHES/PERORATION
https://en.wikipedia.org/wiki/We_shall_fight_on_the_beaches#Peroration

Turning once again, and this time more generally, to the question of invasion, I would observe that there has never been a period in all these long centuries of which we boast when an absolute guarantee against invasion, still less against serious raids, could have been given to our people. In the days of Napoleon, of which I was speaking just now, the same wind which would have carried his transports across the Channel might have driven away the blockading fleet. There was always the chance, and it is that chance which has excited and befooled the imaginations of many Continental tyrants. Many are the tales that are told. We are assured that novel methods will be adopted, and when we see the originality of malice, the ingenuity of aggression, which our enemy displays, we may certainly prepare ourselves for every kind of novel stratagem and every kind of brutal and treacherous manœuvre. I think that no idea is so outlandish that it should not be considered and viewed with a searching, but at the same time, I hope, with a steady eye. We must never forget the solid assurances of sea power and those which belong to air power if it can be locally exercised.

Sir, I have, myself, full confidence that if all do their duty, if nothing is neglected, and if the best arrangements are made, as they are being made, we shall prove ourselves once more able to defend our island home, to ride out the storm of war, and to outlive the menace of tyranny, if necessary for years, if necessary alone. At any rate, that is what we are going to try to do. That is the resolve of His Majesty’s Government – every man of them. That is the will of Parliament and the nation. The British Empire and the French Republic, linked together in their cause and in their need, will defend to the death their native soil, aiding each other like good comrades to the utmost of their strength.

Even though large tracts of Europe and many old and famous States have fallen or may fall into the grip of the Gestapo and all the odious apparatus of Nazi rule, we shall not flag or fail. We shall go on to the end. We shall fight in France, we shall fight on the seas and oceans, we shall fight with growing confidence and growing strength in the air, we shall defend our island, whatever the cost may be. We shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender, and if, which I do not for a moment believe, this island or a large part of it were subjugated and starving, then our Empire beyond the seas, armed and guarded by the British Fleet, would carry on the struggle, until, in God’s good time, the New World, with all its power and might, steps forth to the rescue and the liberation of the old………

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIAWE SHALL FIGHT ON THE BEACHES
https://en.wikipedia.org/wiki/We_shall_fight_on_the_beaches

COMPLETE TOESPRAAK WINSTON CHURCHILL”WE SHALL FIGHT ON THE BEACHES”
THE GUARDIANWE SHALL FIGHT ON THE BEACHES

https://www.theguardian.com/theguardian/2007/apr/20/greatspeeches3
This speech was delivered to House of Commons on June 4 1940

From the moment that the French defences at Sedan and on the Meuse were broken at the end of the second week of May, only a rapid retreat to Amiens and the south could have saved the British and French armies who had entered Belgium at the appeal of the Belgian king; but this strategic fact was not immediately realised. The French high command hoped they would be able to close the gap, and the armies of the north were under their orders. Moreover, a retirement of this kind would have involved almost certainly the destruction of the fine Belgian army of over 20 divisions and the abandonment of the whole of Belgium. Therefore, when the force and scope of the German penetration were realised and when a new French generalissimo, General Weygand, assumed command in place of General Gamelin, an effort was made by the French and British armies in Belgium to keep on holding the right hand of the Belgians and to give their own right hand to a newly created French army, which was to have advanced across the Somme in great strength to grasp it.  

However, the German eruption swept like a sharp scythe around the right and rear of the armies of the north. Eight or nine armoured divisions, each of about 400 armoured vehicles of different kinds, but carefully assorted to be complementary and divisible into small self-contained units, cut off all communications between us and the main French armies. It severed our own communications for food and ammunition, which ran first to  

Amiens and afterwards through Abbeville, and it shore its way up the coast to Boulogne and Calais, and almost to Dunkirk. Behind this armoured and mechanised onslaught came a number of German divisions in lorries, and behind them again there plodded comparatively slowly the dull brute mass of the ordinary German army and German people, always so ready to be led to the trampling down in other lands of liberties and comforts which they have never known in their own.

I have said this armoured scythe-stroke almost reached Dunkirk – almost but not quite. Boulogne and Calais were the scenes of desperate fighting. The Guards defended Boulogne for a while and were then withdrawn by orders from this country. The Rifle Brigade, the 60th Rifles, and the Queen Victoria’s Rifles, with a battalion of British tanks and 1,000 Frenchmen, in all about 4,000 strong, defended Calais to the last. The British brigadier was given an hour to surrender. He spurned the offer, and four days of intense street fighting passed before silence reigned over Calais, which marked the end of a memorable resistance. Only 30 unwounded survivors were brought off by the navy, and we do not know the fate of their comrades. Their sacrifice, however, was not in vain. At least two armoured divisions, which otherwise would have been turned against the British Expeditionary Force, had to be sent to overcome them. They have added another page to the glories of the light divisions, and the time gained enabled the Graveline water lines to be flooded and to be held by the French troops.Advertisement

Thus it was that the port of Dunkirk was kept open. When it was found impossible for the armies of the north to reopen their communications to Amiens with the main French armies, only one choice remained. It seemed, indeed, forlorn. The Belgian, British and French armies were almost surrounded. Their sole line of retreat was to a single port and to its neighbouring beaches. They were pressed on every side by heavy attacks and far outnumbered in the air.

When, a week ago today, I asked the house to fix this afternoon as the occasion for a statement, I feared it would be my hard lot to announce the greatest military disaster in our long history. I thought – and some good judges agreed with me – that perhaps 20,000 or 30,000 men might be re-embarked. But it certainly seemed that the whole of the French first army and the whole of the British Expeditionary Force north of the Amiens-Abbeville gap would be broken up in the open field or else would have to capitulate for lack of food and ammunition. These were the hard and heavy tidings for which I called upon the house and the nation to prepare themselves a week ago. The whole root and core and brain of the British army, on which and around which we were to build, and are to build, the great British armies in the later years of the war, seemed about to perish upon the field or to be led into an ignominious and starving captivity.

That was the prospect a week ago. But another blow, which might well have proved final, was yet to fall upon us. The king of the Belgians had called upon us to come to his aid. Had not this ruler and his government severed themselves from the allies, who rescued their country from extinction in the late war, and had they not sought refuge in what was proved to be a fatal neutrality, the French and British armies might well at the outset have saved not only Belgium but perhaps even Poland. Yet at the last moment, when Belgium was already invaded, King Leopold called upon us to come to his aid, and even at the last moment we came. He and his brave, efficient army, nearly half a million strong, guarded our left flank and thus kept open our only line of retreat to the sea. Suddenly, without prior consultation, with the least possible notice, without the advice of his ministers and upon his own personal act, he sent a plenipotentiary to the German command, surrendered his army, and exposed our whole flank and means of retreat.

I asked the house a week ago to suspend its judgment because the facts were not clear, but I do not feel that any reason now exists why we should not form our own opinions upon this pitiful episode. The surrender of the Belgian army compelled the British at the shortest notice to cover a flank to the sea more than 30 miles in length. Otherwise all would have been cut off, and all would have shared the fate to which King Leopold had condemned the finest army his country had ever formed. So in doing this and in exposing this flank, as anyone who followed the operations on the map will see, contact was lost between the British and two out of the three corps forming the first French army, who were still farther from the coast than we were, and it seemed impossible that any large number of allied troops could reach the coast.Advertisement

The enemy attacked on all sides with great strength and fierceness, and their main power, the power of their far more numerous air force, was thrown into the battle or else concentrated upon Dunkirk and the beaches. Pressing in upon the narrow exit, both from the east and from the west, the enemy began to fire with cannon upon the beaches by which alone the shipping could approach or depart. They sowed magnetic mines in the channels and seas; they sent repeated waves of hostile aircraft, sometimes more than 100 strong in one formation, to cast their bombs upon the single pier that remained, and upon the sand dunes upon which the troops had their eyes for shelter. Their U-boats, one of which was sunk, and their motor launches took their toll of the vast traffic which now began. For four or five days an intense struggle reigned. All their armoured divisions – or what was left of them – together with great masses of infantry and artillery, hurled themselves in vain upon the ever-narrowing, ever-contracting appendix within which the British and French armies fought.

Meanwhile, the Royal Navy, with the willing help of countless merchant seamen, strained every nerve to embark the British and allied troops; 220 light warships and 650 other vessels were engaged. They had to operate upon the difficult coast, often in adverse weather, under an almost ceaseless hail of bombs and an increasing concentration of artillery fire. Nor were the seas, as I have said, themselves free from mines and torpedoes. It was in conditions such as these that our men carried on, with little or no rest, for days and nights on end, making trip after trip across the dangerous waters, bringing with them always men whom they had rescued. The numbers they have brought back are the measure of their devotion and their courage. The hospital ships, which brought off many thousands of British and French wounded, being so plainly marked were a special target for Nazi bombs; but the men and women on board them never faltered in their duty.

Meanwhile, the Royal Air Force, which had already been intervening in the battle, so far as its range would allow, from home bases, now used part of its main metropolitan fighter strength, and struck at the German bombers and at the fighters which in large numbers protected them. This struggle was protracted and fierce. Suddenly the scene has cleared, the crash and thunder has for the moment – but only for the moment – died away. A miracle of deliverance, achieved by valour, by perseverance, by perfect discipline, by faultless service, by resource, by skill, by unconquerable fidelity, is manifest to us all. The enemy was hurled back by the retreating British and French troops. He was so roughly handled that he did not hurry their departure seriously. The Royal Air Force engaged the main strength of the German air force, and inflicted upon them losses of at least four to one; and the navy, using nearly 1,000 ships of all kinds, carried over 335,000 men, French and British, out of the jaws of death and shame, to their native land and to the tasks which lie immediately ahead. We must be very careful not to assign to this deliverance the attributes of a victory. Wars are not won by evacuations. But there was a victory inside this deliverance, which should be noted. It was gained by the air force. Many of our soldiers coming back have not seen the air force at work; they saw only the bombers which escaped its protective attack. They underrate its achievements. I have heard much talk of this; that is why I go out of my way to say this. I will tell you about it.Advertisement

This was a great trial of strength between the British and German air forces. Can you conceive a greater objective for the Germans in the air than to make evacuation from these beaches impossible, and to sink all these ships which were displayed, almost to the extent of thousands? Could there have been an objective of greater military importance and significance for the whole purpose of the war than this? They tried hard, and they were beaten back; they were frustrated in their task. We got the army away; and they have paid fourfold for any losses which they have inflicted. Very large formations of German aeroplanes – and we know that they are a very brave race – have turned on several occasions from the attack of one-quarter of their number of the Royal Air Force, and have dispersed in different directions. Twelve aeroplanes have been hunted by two. One aeroplane was driven into the water and cast away by the mere charge of a British aeroplane, which had no more ammunition. All of our types – the Hurricane, the Spitfire and the new Defiant – and all our pilots have been vindicated as superior to what they have at present to face.

When we consider how much greater would be our advantage in defending the air above this island against an overseas attack, I must say that I find in these facts a sure basis upon which practical and reassuring thoughts may rest. I will pay my tribute to these young airmen. The great French army was very largely, for the time being, cast back and disturbed by the onrush of a few thousands of armoured vehicles. May it not also be that the cause of civilisation itself will be defended by the skill and devotion of a few thousand airmen? There never has been, I suppose, in all the world, in all the history of war, such an opportunity for youth. The Knights of the Round Table, the Crusaders, all fall back into the past – not only distant but prosaic; these young men, going forth every morn to guard their native land and all that we stand for, holding in their hands these instruments of colossal and shattering power, of whom it may be said that

Every morn brought forth a noble chance, And every chance brought forth a noble knight, deserve our gratitude, as do all the brave men who, in so many ways and on so many occasions, are ready, and continue ready to give life and all for their native land.

I return to the army. In the long series of very fierce battles, now on this front, now on that, fighting on three fronts at once, battles fought by two or three divisions against an equal or somewhat larger number of the enemy, and fought fiercely on some of the old grounds that so many of us knew so well – in these battles our losses in men have exceeded 30,000 killed, wounded and missing. I take occasion to express the sympathy of the house to all who have suffered bereavement or who are still anxious. The president of the Board of Trade [Sir Andrew Duncan] is not here today. His son has been killed, and many in the house have felt the pangs of affliction in the sharpest form. But I will say this about the missing: We have had a large number of wounded come home safely to this country, but I would say about the missing that there may be very many reported missing who will come back home, some day, in one way or another. In the confusion of this fight it is inevitable that many have been left in positions where honour required no further resistance from them.Advertisement

Against this loss of over 30,000 men, we can set a far heavier loss certainly inflicted upon the enemy. But our losses in material are enormous. We have perhaps lost one-third of the men we lost in the opening days of the battle of March 21 1918, but we have lost nearly as many guns – nearly 1,000 – and all our transport, all the armoured vehicles that were with the army in the north. This loss will impose a further delay on the expansion of our military strength. That expansion had not been proceeding as far as we had hoped. The best of all we had to give had gone to the British Expeditionary Force, and although they had not the numbers of tanks and some articles of equipment which were desirable, they were a very well and finely equipped army. They had the first fruits of all that our industry had to give, and that is gone. And now here is this further delay. How long it will be, how long it will last, depends upon the exertions which we make in this island. An effort, the like of which has never been seen in our records, is now being made. Work is proceeding everywhere, night and day, Sundays and week days. Capital and labour have cast aside their interests, rights, and customs and put them into the common stock. Already the flow of munitions has leaped forward. There is no reason why we should not in a few months overtake the sudden and serious loss that has come upon us, without retarding the development of our general programme.

Nevertheless, our thankfulness at the escape of our army and so many men, whose loved ones have passed through an agonising week, must not blind us to the fact that what has happened in France and Belgium is a colossal military disaster. The French army has been weakened, the Belgian army has been lost, a large part of those fortified lines upon which so much faith had been reposed is gone, many valuable mining districts and factories have passed into the enemy’s possession, the whole of the Channel ports are in his hands, with all the tragic consequences that follow from that, and we must expect another blow to be struck almost immediately at us or at France. We are told that Herr Hitler has a plan for invading the British Isles. This has often been thought of before. When Napoleon lay at Boulogne for a year with his flat-bottomed boats and his Grand Army, he was told by someone, “There are bitter weeds in England.” There are certainly a great many more of them since the British Expeditionary Force returned.

The whole question of home defence against invasion is, of course, powerfully affected by the fact that we have for the time being in this island incomparably more powerful military forces than we have ever had at any moment in this war or the last. But this will not continue. We shall not be content with a defensive war. We have our duty to our ally. We have to reconstitute and build up the British Expeditionary Force once again, under its gallant Commander-in-Chief, Lord Gort. All this is in train; but in the interval we must put our defences in this island into such a high state of organisation that the fewest possible numbers will be required to give effective security and that the largest possible potential of offensive effort may be realised. On this we are now engaged. It will be very convenient, if it be the desire of the house, to enter upon this subject in a secret session. Not that the government would necessarily be able to reveal in very great detail military secrets, but we like to have our discussions free, without the restraint imposed by the fact that they will be read the next day by the enemy; and the government would benefit by views freely expressed in all parts of the house by members with their knowledge of so many different parts of the country. I understand that some request is to be made upon this subject, which will be readily acceded to by His Majesty’s government.Advertisement

We have found it necessary to take measures of increasing stringency, not only against enemy aliens and suspicious characters of other nationalities, but also against British subjects who may become a danger or a nuisance should the war be transported to the United Kingdom. I know there are a great many people affected by the orders which we have made who are the passionate enemies of Nazi Germany. I am very sorry for them, but we cannot, at the present time and under the present stress, draw all the distinctions which we should like to do. If parachute landings were attempted and fierce fighting attendant upon them followed, these unfortunate people would be far better out of the way, for their own sakes as well as for ours. There is, however, another class, for which I feel not the slightest sympathy. Parliament has given us the powers to put down fifth column activities with a strong hand, and we shall use those powers subject to the supervision and correction of the house, without the slightest hesitation until we are satisfied, and more than satisfied, that this malignancy in our midst has been effectively stamped out.

Turning once again, and this time more generally, to the question of invasion, I would observe that there has never been a period in all these long centuries of which we boast when an absolute guarantee against invasion, still less against serious raids, could have been given to our people. In the days of Napoleon the same wind which would have carried his transports across the Channel might have driven away the blockading fleet. There was always the chance, and it is that chance which has excited and befooled the imaginations of many continental tyrants. Many are the tales that are told. We are assured that novel methods will be adopted, and when we see the originality of malice, the ingenuity of aggression, which our enemy displays, we may certainly prepare ourselves for every kind of novel stratagem and every kind of brutal and treacherous manoeuvre. I think that no idea is so outlandish that it should not be considered and viewed with a searching, but at the same time, I hope, with a steady eye.

We must never forget the solid assurances of sea power and those which belong to air power if it can be locally exercised. I have, myself, full confidence that if all do their duty, if nothing is neglected, and if the best arrangements are made, as they are being made, we shall prove ourselves once again able to defend our island home, to ride out the storm of war, and to outlive the menace of tyranny, if necessary for years, if necessary alone. At any rate, that is what we are going to try to do. That is the resolve of His Majesty’s government – every man of them. That is the will of parliament and the nation. The British empire and the French republic, linked together in their cause and in their need, will defend to the death their native soil, aiding each other like good comrades to the utmost of their strength. Even though large tracts of Europe and many old and famous states have fallen or may fall into the grip of the Gestapo and all the odious apparatus of Nazi rule, we shall not flag or fail.

We shall go on to the end, we shall fight in France, we shall fight on the seas and oceans, we shall fight with growing confidence and growing strength in the air, we shall defend our island, whatever the cost may be, we shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender, and even if, which I do not for a moment believe, this island or a large part of it were subjugated and starving, then our empire beyond the seas, armed and guarded by the British fleet, would carry on the struggle, until, in God’s good time, the new world, with all its power and might, steps forth to the rescue and the liberation of the old.

EINDE SPEECH WINSTON CHURCHILL

[53]

”In World War II approximately 410,000 German civilians were killed by Allied air raids”
UNIVERSITY OF EXETERBOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945THE BOMBING OF GERMANY 1940-1945
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/germany/
[54]

”More than 40,000 civilians were killed by Luftwaffe bombing during the war, almost half of them in the capital, where more than a million houses were destroyed or damaged”

WIKIPEDIATHE BLITZ
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz

”Tijdens de acht maanden van ‘The Blitz’ kwamen er zo’n 40.000 Britse burgers om het leven en raakten er nog eens 139.000 gewond.”
IS GESCHIEDENIS”THE BLITZ” IN LONDEN TIJDENS DE TWEEDE WERELDOORLOG
https://isgeschiedenis.nl/nieuws/the-blitz-in-londen-tijdens-de-tweede-wereldoorlog

THE UNIVERSITY OF EXETERTHE BOMBING OF BRITAIN 1940-1945 EXHIBITION
https://humanities.exeter.ac.uk/media/universityofexeter/collegeofhumanities/history/researchcentres/centreforthestudyofwarstateandsociety/bombing/THE_BOMBING_OF_BRITAIN.pdf

[55] 

TEKST ARTIKEL ASTRID ESSED”Alle strijdpartijen in de Tweede Wereldoorlog hebben zich schuldig gemaakt aan bombardementen op burgerdoelen:Nazi Duitsland, Japan, de Britse RAF, de VS, niet alleen op de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki, maar daarvoor al, op andere Japanse en Duitse steden”
BRON VOOR BEWERING:

”Strategic bombing during World War II began on 1 September 1939 when Germany invaded Poland and the Luftwaffe (German Air Force) began bombing cities and the civilian population in Poland in an indiscriminate aerial bombardment campaign.[21] As the war continued to expand, bombing by both the Axis and the Allies increased significantly. The Royal Air Force began bombing military targets in Germany, such as docks and shipyards, in March 1940.[22] In September 1940, the Luftwaffe began targeting British cities in the Blitz.[23] After the beginning of Operation Barbarossa in June 1941, the Luftwaffe attacked Soviet cities and infrastructure. From February 1942 onward, the British bombing campaign against Germany became less restrictive and increasingly targeted industrial sites and eventually, civilian areas.[24][25] When the United States began flying bombing missions against Germany, it reinforced these efforts and controversial firebombings were carried out against Hamburg (1943), Dresden (1945), and other German cities”

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

[56]
”Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren.”
ARTIKEL 25, LANDOORLOGSREGLEMENT
https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534

[57]

”The Hague Conventions of 1899 and 1907, which address the codes of wartime conduct on land and at sea, were adopted before the rise of air power”

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II/LEGAL CONSIDERATIONS
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II#Legal_considerations

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II  

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

”These restraints on aerial warfare are covered by the general laws of war, because unlike war on land and at sea—which are specifically covered by rules such as the 1907 Hague Convention and Protocol I additional to the Geneva Conventions, which contain pertinent restrictions, prohibitions and guidelines—there are no treaties specific to aerial warfare”
WIKIPEDIAAERIAL BOMBARDMENT AND INTERNATIONAL LAW

https://en.wikipedia.org/wiki/Aerial_bombardment_and_international_law

[58]

”The absence of specific international humanitarian law did not mean aerial warfare was not covered under the laws of war, but rather that there was no general agreement of how to interpret those laws”
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II/LEGAL CONSIDERATIONS
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II#Legal_considerations

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II  

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

ZIE OOK
”These restraints on aerial warfare are covered by the general laws of war, because unlike war on land and at sea—which are specifically covered by rules such as the 1907 Hague Convention and Protocol I additional to the Geneva Conventions, which contain pertinent restrictions, prohibitions and guidelines—there are no treaties specific to aerial warfare”
WIKIPEDIAAERIAL BOMBARDMENT AND INTERNATIONAL LAW

https://en.wikipedia.org/wiki/Aerial_bombardment_and_international_law

[59]

”Despite repeated diplomatic attempts to update international humanitarian law to include aerial warfare, it was not updated before the outbreak of World War II”

”The absence of specific international humanitarian law did not mean aerial warfare was not covered under the laws of war, but rather that there was no general agreement of how to interpret those laws”
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II/LEGAL CONSIDERATIONS
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II#Legal_considerations

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II  

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

[60]

WIKIPEDIAPOSITIVE LAW

https://en.wikipedia.org/wiki/Positive_law

WIKIPEDIAPOSITIEF RECHT

https://nl.wikipedia.org/wiki/Positief_recht

[61] 

”The absence of specific international humanitarian law did not mean aerial warfare was not covered under the laws of war, but rather that there was no general agreement of how to interpret those laws.[35] This means that aerial bombardment of civilian areas in enemy territory by all major belligerents during World War II was not prohibited by positive or specific customary international humanitarian law”

WIKIPEDIAWIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II/LEGAL CONSIDERATIONS
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II#Legal_considerations

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II  

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

[62]

The Nazis entered this war under the rather childish delusion that they were going to bomb everyone else, and nobody was going to bomb them. At Rotterdam, London, Warsaw and half a hundred other places, they put their rather naive theory into operation. They sowed the wind, and now they are going to reap the whirlwind 
WIKIPEDIASIR ARTHUR HARRIS, 1ST BARONET/SECOND WORLD WAR
https://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Arthur_Harris,_1st_Baronet#Second_World_War

ORIGINELE BRONWIKIPEDIASIR ARTHUR HARRIS, 1ST BARONET
https://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Arthur_Harris,_1st_Baronet

VARIANT, MAAR DEZELFDE STREKKING:
The Nazis entered this war under the rather childish delusion that they were going to bomb everyone else, and nobody was going to bomb them. At Rotterdam, London, Warsaw, and half a hundred other places, they put their rather naive theory into operation. They sowed the wind, and now they are going to reap the whirlwind.

WIKIPEDIAARTHUR TRAVERS HARRIS
https://en.wikiquote.org/wiki/Arthur_Travers_Harris

[63]

”After the war, Harris was awarded the Polish Order of Polonia Restituta First Class on 12 June 1945,[70] advanced to Knight Grand Cross of the Order of the Bath on 14 June 1945[71] and appointed a Knight Grand Cross of the Order of the Southern Cross of Brazil on 13 November 1945.[72] He was also awarded the Distinguished Service Medal by the United States on 14 June 1946[73] and promoted to Marshal of the Royal Air Force on 1 January 1946”

WIKIPEDIASIR ARTHUR HARRIS, 1ST BARONET/POST-WAR ERA
https://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Arthur_Harris,_1st_Baronet#Post-war_era

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIASIR ARTHUR HARRIS, 1ST BARONET
https://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Arthur_Harris,_1st_Baronet

[64]

The US maintains that its mistaken attack on the MSF hospital, as a result of having misidentified it to be a military objective, means that its personnel who conducted the attack cannot be individually prosecuted for war crimes because they did not intend for the hospital to be the object of the attack. However, even if the US had mistakenly attacked the hospital despite having been provided with the MSF’s GPS coordinates as a precaution beforehand, the fact that the attack continued for an alleged thirty minutes after the MSF first informed US and Afghan officials that the hospital was being mistakenly targeted raises serious questions as to whether the US had intended to target it”

MSF ATTACK, MISTAKE, WARCRIME OR BOTH?17 JUNE 2016
https://www.ruleoflaw.org.au/msf-attack-mistake-war-crime/

In the early hours of Saturday 3 October 2015, the United States military conducted a series of sustained airstrikes on a Medecins Sans Frontieres (MSF) hospital in Kunduz, Afghanistan. 42 civilians, including MSF staff, were killed. Dr Joanne Liu, president of MSF, condemned the attack as “an attack on the Geneva Conventions” and General Director Christopher Stokes stated that MSF is “working on the presumption of a war crime” having been committed by the US.1

US officials initially denied responsibility. Six weeks later, they admitted that the attack had occurred due to repeated human error and mechanical failure, culminating in the wrong target having being hit. The findings of the US investigation into the attack were recently made publicly available, and concluded that certain US military personnel failed to comply with their rules of engagement and the law of armed conflict. However, the report also concluded that such failures did not amount to a war crime because the attack was a mistake and therefore lacked the requisite ‘intention’ requirement.

Under Article 8(b)(ix) of the Rome Statute of the International Criminal Court, ‘intentionally directing attacks against hospitals and places where the sick and wounded are collected, provided they are not military objectives’ amounts to a war crime. The Elements of Crimes Explanatory Note to the Rome Statute clearly sets out intention as the third element required in order for an act to constitute a war crime.

The US maintains that its mistaken attack on the MSF hospital, as a result of having misidentified it to be a military objective, means that its personnel who conducted the attack cannot be individually prosecuted for war crimes because they did not intend for the hospital to be the object of the attack. However, even if the US had mistakenly attacked the hospital despite having been provided with the MSF’s GPS coordinates as a precaution beforehand, the fact that the attack continued for an alleged thirty minutes after the MSF first informed US and Afghan officials that the hospital was being mistakenly targeted raises serious questions as to whether the US had intended to target it.2

Under International Humanitarian Law (IHL), medical personnel and hospitals are afforded special protection from attack (Geneva Convention 1 articles 19, 33 and 34; Additional Protocol 1 articles 12, 14 and 16) and are regarded as civilians and civilian objects, respectively. Even in the unlikely event that a hospital is transformed from a civilian object to a military objective due to a change in its purpose, nature, location or use, parties to the conflict are required to take all feasible precautions to distinguish between military targets and civilians, and ensure proportionality – that is, that there is not excessive loss of, or injury to, civilian life compared to the anticipated military advantage to be gained from the attack.

Furthermore, if a hospital is being used to commit hostile acts outside its humanitarian function, international humanitarian law requires an advance warning to be given before it may be targeted. MSF denies that the Kunduz hospital was ever used for military purposes or to commit hostile acts, and maintains that no warning was received before the hospital was attacked.

The MSF attack raises two important rule of law issues:

  1. the value of having independent institutions to determine questions of law (or fact); and
  2. the importance of a fair trial (a trial that is fair, and is perceived to be fair).

Backlash from MSF and the international community following the release of the Pentagon’s report suggests that the Pentagon is not perceived as sufficiently impartial, and was not an appropriate institution to be gauging US military compliance with International Humanitarian Law.

Instead, MSF has demanded an independent investigation by the International Humanitarian Fact Finding Commission (IHFCC), citing a lack of transparency in the US investigation, coupled with the disciplinary action taken against the US personnel who conducted the attack (according to the Pentagon report, such actions included suspension, letters of reprimand, formal counselling and retraining). However, the likelihood of such an investigation commencing is questionable, given the Commission has never before been used, and both the US and Afghanistan would have to agree to the investigation before it could commence.3

The IHFFC was created by Article 90 of Additional Protocol 1 to the Geneva Conventions, and is a commission created to ascertain controversial facts in situations of mutual allegations and denials of violations under IHL. On its face, it appears to be a more logical institution for gauging US military compliance with International Humanitarian Law. However, the major drawbacks to the Commission include its consent-based safeguards for state sovereignty, which limit the Commission’s ability to commence an inquiry to circumstances where one state that has recognised the Commission’s competence by declaration, unilaterally requests an enquiry against another state that has made the same declaration. While the Commission may seek to conduct an enquiry on an ad hoc basis (meaning that a party to an armed conflict has not made a declaration to accept the Commission’s competence) consent must first be sought. If consent is refused, the Commission is not permitted to commence an enquiry. Currently, only 76 states have recognised the Commission’s competence, none of which include Afghanistan or the United States.4

The question of how to improve compliance with IHL obligations is not a new one. One of the key proposals at the 32nd International Conference of the Red Cross and Red Crescent was to create:

A non-binding voluntary mechanism which would bring states together to:

(1) Exchange information and best practices on key thematic and technical issues; and

(2) Participate in a voluntary self-reporting process on IHL compliance.

The proposal was rejected, with the ICRC President Peter Maurer noting with irritation that:

Despite the rhetorical recognition that this is a problem, there is no real political will to engage substantively to make things better.

In light of the tragedy at the hospital in Kunduz, the necessity of finding appropriate mechanisms and institutions to resolve international legal disputes is more pressing than ever. The failure to determine accountability for indiscriminate attacks by states and individuals alike sets a dangerous precedent.

— Laura Hugh

NSWYL International Law Committee

Notes:

  1. What does the MSF say happened at the MSF hospital at Kunduz? 
  2. What does the US say about the accusation its personnel committed a war crimes? 
  3. Why has MSF demanded an independent investigation? 
  4. What are the limitations of the IHFFC in investigating violations of international law?

 [65]

 1. The jurisdiction of the Court shall be limited to the most serious crimes of concern to the international community as a whole. The Court has jurisdiction in accordance with this Statute with respect to the following crimes:

(a) The crime of genocide;

(b) Crimes against humanity;

(c) War crimes;

(d) The crime of aggression.

JURISDICTION, ADMISSIBILITY AND APPLICABLE LAW

ARTICLE 8Article 8War crimes 

1. The Court shall have jurisdiction in respect of war crimes in particular when committed as a part of a plan or policy or as part of a large-scale commission of such crimes.

2. For the purpose of this Statute, “war crimes” means:

(a) Grave breaches of the Geneva Conventions of 12 August 1949, namely, any of the following acts against persons or property protected under the provisions of the relevant Geneva Convention:

(i) Wilful killing;

….

……

http://hrlibrary.umn.edu/instree/Rome_Statute_ICC/Rome_ICC_part2.html

ROME STATUTE OF THE INTERNATIONAL CRIMINAL COURT
http://hrlibrary.umn.edu/instree/Rome_Statute_ICC/Rome_ICC_toc.html

”Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren.”
ARTIKEL 25, LANDOORLOGSREGLEMENT
https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534

[66]
ZIE VOOR UITSPRAAK SIR ARTHUR HARRIS, NOOT 62

[67]

Strategic bombing is a military strategy used in total war with the goal of defeating the enemy by destroying its morale, its economic ability to produce and transport materiel to the theatres of military operations, or both.”
WIKIPEDIA STRATEGIC BOMBING
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing#:~:text=Strategic%20bombing%20is%20a%20military,of%20military%20operations%2C%20or%20both.

[68]

” Although the stress of the war resulted in many anxiety attacks, eating disorders, fatigue, weeping, miscarriages, and other physical and mental ailments, society did not collapse
WIKIPEDIATHE BLITZ/BLITZ SPIRIT
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz#%22Blitz_Spirit%22

ORIGINELE BRON 

WIKIPEDIATHE BLITZ

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz#:~:text=The%20Blitz%20was%20a%20German,German%20word%20for%20’lightning’.

”Ook bleek dat het Duitse moreel allerminst was ondermijnd en dat de bevolking juist vijandiger was geworden jegens de geallieerden.”
TROUWGEALLIEERDE OORLOGSMISDADEN EN DE LOGICA VAN DE OORLOG17 MAART 1995
https://www.trouw.nl/cultuur-media/geallieerde-oorlogsmisdaden-en-de-logica-van-de-oorlog~b8386b22/

Lagerhuis en publiek kregen een andere, dubbelzinnige uitleg. De minister van luchtvaart antwoordde parlementariërs die wilden weten of de bombardementen op woonwijken moreel verantwoord waren, dat het ging om de uitschakeling van ‘militaire doelen’. Suggesties dat de regering de Duitse arbeidersklasse dakloos wilde maken, noemde hij ‘absurd’. De historicus Wim Berkelaar maakt nu duidelijk, in ‘De schaduw van de bevrijders – geallieerde oorlogsmisdaden tijdens de Tweede Wereldoorlog’, dat professor F. A. Lindemann, wetenschappelijk adviseur van de Britse oorlogsleider Churchill, de theoretische basis legde voor de inferno’s aangericht in de Duitse steden.Op 30 maart 1942 had Lindemann in een rapport voorgesteld de arbeiderswijken van alle 58 Duitse steden met meer dan 100 000 inwoners te bombarderen. Het Duitse moreel kon het beste worden ondergraven door burgers dakloos te maken en door de arbeidersklasse te treffen kon de ruggegraat van de Duitse oorlogsindustrie worden gebroken. Sommige deskundigen wezen het rapport als onverantwoord en ondeskundig af, maar Bombercommand van de RAF vatte het op als een steuntje in de rug. Luchtmachtbevelhebber Arthur (‘Bomber’) Harris was dus niet de geestelijk vader van de bombardementen, maar gaf er wèl overtuigd, en militair-technisch doeltreffend, uitvoering aan.

Waren de Britten, met Churchill voorop, zich er niet van bewust dat alsmaar krachtiger bombarderen van ‘open’ steden (zonder militair karakter) moreel verwerpelijk was en in strijd met het Landoorlogreglement? Berkelaar beantwoordt deze en andere vragen met het blootleggen van de zich ontwikkelende ‘logica van de oorlog’, waarin wie wind zaait (zoals de Luftwaffe in 1940 boven Engeland deed) storm oogst. Churchill besloot dat terugslaan met massale luchtbombardementen de enige kans bood Hitler ‘af te stoppen’. Tenslotte kwamen de Britten, met de zienswijze dat ook arbeiders in de bewapeningsindustrie militair actief zijn, op het hellend vlak naar oorlogsmisdaden. Na de oorlog daagde het inzicht dat het bombarderen van burgerdoelen niet alleen ethisch onverantwoord was. Ook bleek dat het Duitse moreel allerminst was ondermijnd en dat de bevolking juist vijandiger was geworden jegens de geallieerden.

In 1992 oordeelde de Times – die in 1943 verontschuldigend schreef dat bij het raken van militaire doelen ‘burgerslachtoffers onvermijdelijk zijn’ – dat de bombardementsstrategie ‘een zwarte bladzij was in de Britse oorlogsgeschiedenis’. De voortgaande bewustwording van wat mensen elkaar in oorlogen aandoen, ook in een ‘rechtvaardige oorlog’, biedt enige hoop.

Wim Berkelaar vond in de 55e herdenking van de Tweede Wereldoorlog voldoende aanleiding om het hete hangijzer van de geallieerde oorlogsmisdaden in die oorlog op te pakken. In zijn Woord vooraf legt hij uit de bevrijders niet te willen aanklagen. Het is nog minder zijn bedoeling op slinkse wijze de Duitse oorlogsmisdaden goed te praten. Hij wilde het geallieerde optreden toetsen aan het geldende oorlogsrecht. Daarop gaat hij in, evenals op geallieerde schendingen van de Conventie van Genève, zoals de massale verkrachtingen van Duitse vrouwen bij de Sovjet-opmars in het oosten van Duitsland, de Poolse misdaden tegen Duitsers in 1939, de Sovjetrussische moord op 20 000 Poolse officieren in Katyn, de slechte behandeling van krijgsgevangenen door de geallieerden in 1945, en de tragedie van de Britse uitlevering van 25 000 anti-communistische kozakken aan de Sovjet-Unie in 1945 en 1946.Minder bekend is dat geallieerde soldaten zich in 1944 in het bevrijde zuiden van Nederland schuldig maakten aan plunderingen en vernielingen. Het Militair Gezag, het overgangsregime ingesteld door de regering in Londen, registreerde tientallen klachten van burgers over plunderingen en diefstallen door Amerikaanse, Canadese en Britse militairen. Burgemeester Gerards van Ubbergen stuurde het Militair Gezag eind december 1944 negentien rapporten over geallieerde plunderingen. Hij schreef: “De aangetroffen toestanden tarten iedere beschrijving. Hier is geen sprake meer van plundering of diefstal, maar van op de meest brute en grove wijze aangerichte verwoestingen en vernielingen.” Berkelaar brengt een noodzakelijke nuancering aan: “Er kwam niet of nauwelijks geweld aan te pas en de plunderingen kunnen beter ‘schendingen van het oorlogsrecht’ dan ‘oorlogsmisdaden’ worden genoemd.” Niettemin, de misdragingen beroofden bij de betrokken Nederlanders de bevrijders van hun aureool, ook al hadden betrekkelijk weinigen zich eraan schuldig gemaakt. 

[69]
UNIVERSITY OF EXETER

”Nevertheless it is inconceivable that Allied air raids did not have an effect on the population’s attitude to war and the Nazi regime. In practice, aside from the diminution of industrial production, the declared goal of the Allied raids was to weaken the population’s morale and to shake the very foundations of the regime. Even though the German leaders were likewise expecting public unrest and rebellion caused by air-war, it never occurred.”
 CENTRE FOR THE STUDY OF WAR, STATE AND SOCIETY
BOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945
THE BOMBING OF GERMANY 1940-1945ALLIED AIRSTRIKES AND CIVIL MOOD IN GERMANY
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/germany/#:~:text=Allied%20air%2Dstrikes%20and%20civil,people%20were%20killed%20every%20month.&text=But%20not%20only%20cities%20had,to%20the%20Allies’%20strategic%20bombing.

[70]
German propaganda minister Joseph Goebbels and other high-ranking officials of the Third Reich[11] frequently described attacks made on Germany by the Royal Air Force (RAF) and the United States Army Air Forces (USAAF) during their strategic bombing campaigns as Terrorangriffe—terror attacks.[nb 1][nb 2] The Allied governments usually described their bombing of cities with other euphemisms such as area bombing (RAF) or precision bombing (USAAF), and for most of World War II the Allied news media did the same”

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING/DEVELOPMENT OF THE TERM ”TERROR BOMBING”
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing#Development_of_the_term_%22terror_bombing%22

BRONWIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

[71]
WIKIPEDIATHE BLITZ

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz

UNIVERSITY OF EXETER
CENTRE FOR THE STUDY OF WAR, STATE AND SOCIETY
BOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945THE BOMBING OF BRITAIN 1940-1945
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/britain/

ZIE OOK

https://humanities.exeter.ac.uk/media/universityofexeter/collegeofhumanities/history/researchcentres/centreforthestudyofwarstateandsociety/bombing/THE_BOMBING_OF_BRITAIN.pdf

UNIVERSITY OF EXETER
CENTRE FOR THE STUDY OF WAR, STATE AND SOCIETY
BOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945
THE BOMBING OF GERMANY 1940-1945ALLIED AIRSTRIKES AND CIVIL MOOD IN GERMANY
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/germany/#:~:text=Allied%20air%2Dstrikes%20and%20civil,people%20were%20killed%20every%20month.&text=But%20not%20only%20cities%20had,to%20the%20Allies’%20strategic%20bombing.

ZIE OOK

https://humanities.exeter.ac.uk/media/universityofexeter/collegeofhumanities/history/researchcentres/centreforthestudyofwarstateandsociety/bombing/THE_BOMBING_OF_GERMANY.pdf

WIKIPEDIABOMBING OF MILAN IN WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Milan_in_World_War_II

UNIVERSITY OF EXETER 
 CENTRE FOR THE STUDY OF WAR, STATE AND SOCIETY
BOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945THE BOMBING OF ITALY 1940-1945
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/italy/#:~:text=On%2011%20June%201940%20Turin,and%20Milan%2C%20Naples%20and%20Taranto.&text=However%2C%20the%20bombing%20campaigns%20that,had%20been%20subjected%20to%20attack.

ZIE OOK

https://humanities.exeter.ac.uk/media/universityofexeter/collegeofhumanities/history/researchcentres/centreforthestudyofwarstateandsociety/bombing/THE_BOMBING_OF_ITALY.pdf

WIKIPEDIAAIR RAIDS ON JAPAN

https://en.wikipedia.org/wiki/Air_raids_on_Japan#:~:text=During%20early%20August%201945%2C%20the,to%20stop%20the%20Allied%20attacks.

TAMPA BAY TIMESDEADLY WWII FIREBOMBINGS OF JAPANESE CITIES LARGELY IGNORED9 MARCH 2015

https://www.tampabay.com/news/military/war/deadly-wwii-firebombings-of-japanese-cities-largely-ignored/2220606/

TOKYO — It was not Hiroshima or Nagasaki, but in many ways, including lives lost, it was just as horrific.

On March 10, 1945, U.S. B-29 bombers flew over Tokyo in the dead of night, dumping massive payloads of cluster bombs equipped with a then-recent invention: napalm. A fifth of Tokyo was left a smoldering expanse of charred bodies and rubble.

Today, a modest floral monument in a downtown park honors the spirits of the 105,400 confirmed dead, many interred in common graves.

It was the deadliest conventional air raid ever, worse than Nagasaki and on par with Hiroshima. But the attack, and similar ones that followed in more than 60 other Japanese cities, have received little attention, eclipsed by the atomic bombings and Japan’s postwar rush to rebuild.

Haruyo Nihei, just 8 when the bombs fell, was among many survivors who kept silent. A half-century passed before she even shared her experiences with her own son.

“Our parents would just say, ‘That’s a different era,’ ” Nihei said. “They wouldn’t talk about it. And I figured my own family wouldn’t understand.”

Now, as their numbers dwindle, survivors are determined to tell their stories while they still can.

‘Hellish frenzy’

Where earlier raids targeted aircraft factories and military facilities, the Tokyo firebombing was aimed largely at civilians, in places including Tokyo’s downtown area known as shitamachi, where people lived in traditional wood and paper homes at densities sometimes exceeding 100,000 people per square mile.

“There were plenty of small factories, but this area was chosen specifically because it was easy to burn,” says historian Masahiko Yamabe, who was born just months after the war’s end.

Another departure from earlier raids: the bombers flew low.

“It was as if we could reach out and touch the planes, they looked so big,” said Yoshitaka Kimura, whose family’s toy store in downtown Tokyo’s Asakusa was destroyed. “The bombs were raining down on us. Red, and black, that’s what I remember most.”

Nihei, now 78, was mesmerized as she watched from a railway embankment.

“It was a blazing firestorm. I saw a baby catch fire on its mother’s back, and she couldn’t put out the fire. I saw a horse being led by its owner. The horse balked and the cargo on its back caught fire, then its tail, and it burned alive, as the owner just stood there and burned with it,” she said.

Firefighter Isamu Kase was on duty at a train parts factory. He jumped onto a pump truck when the attack began, knowing the job was impossible.

“It was a hellish frenzy, absolutely horrible. People were just jumping into the canals to escape the inferno,” said Kase, 89. He said he survived because he didn’t jump in the water, but his burns were so severe he was in and out of hospital for 15 years.

Split-second choices like that determined who lived and who died.

Kimura, a 7-year-old, escaped the flames as he was blown into the entrance of a big department store while running toward the Sumida River, where tens of thousands of people died: burned, crushed, drowned or suffocated in the firestorm.

Masaharu Ohtake, then 13, fled his family’s noodle shop with a friend. Turned back by firefighters, they headed toward Tokyo Bay and again were ordered back. The boys crouched in a factory yard, waiting as flames consumed their neighborhood.

“We saw a fire truck heaped with a mountain of bones. It was hard to understand how so many bodies could be piled up like that,” said Ohtake.

After about two hours and 40 minutes, the B-29s left.

Survivors speak of the hush as dawn broke over a wasteland of corpses and debris, studded by chimneys of bathhouses and small factories. Police photographer Koyo Ishikawa captured the carnage of charred bodies piled like blackened mannequins, tiny ones lying beside them.

“It was as if the world had ended,” said Nihei, whose father sheltered her under his body, as others piled on top and were burned and suffocated. All her family survived.

Michiko Kiyo-oka, a 21-year-old government worker living in the Asakusa district, survived by hiding under a bridge.

“When I crawled out I was so cold, so I was warming myself near one of the piles that was still smoldering. I could see an arm. I could see nostrils. But I was numb to that by then,” she said. “The smell is one that will never leave me.”

Fighting to be remembered

From January 1944 to August 1945, the U.S. dropped 157,000 tons of bombs on Japanese cities, according to the U.S. Strategic Bombing Survey. It estimated that 333,000 people were killed, including the 80,000 killed in the Aug. 6 Hiroshima atomic bomb attack and 40,000 at Nagasaki three days later. Other estimates are significantly higher. Fifteen million of the 72 million Japanese were left homeless.

The bombing campaign set a military precedent for targeting civilian areas that persisted into the Korean and Vietnam wars and beyond. But the non-atomic attacks have been largely overlooked.

“Both governments, the press, media, radio, even novelists … decided the crucial story was the atomic bomb,” said Mark Selden, a Cornell University history professor. “This allowed them to avoid addressing some very important questions.”

Survivors of the Tokyo firebombing feel their pain has been forgotten, by history and by the government. After the war, only veterans and victims of the atomic bombings received special support.

“We civilians had no weapons and no strength to fight,” Kiyo-oka said. “We were attacked and got no compensation. I am very dissatisfied with how the government handled this.”

No specific government agency handles civilian survivors of firebombings or keeps their records, because there is no legal basis for that, said Manabu Oki at the Internal Affairs and Communications Ministry.

Yamabe, the historian, said authorities “are reluctant to acknowledge civilian suffering from the wartime leaders’ refusal to end the war earlier.”

“If they don’t disclose such data, it can’t be discussed. If the victims remain anonymous then there’s less pressure for compensation,” said Yamabe, a researcher at the privately funded Tokyo Air Raid and War Damages Resource Center, Japan’s main source of information about the firebombings.

Some survivors now refuse to be anonymous. Nihei often travels from the distant suburbs to the Tokyo Air Raid center to share her story with students and other visitors.

Years ago, Ohtake began walking the city to draw up guide maps of areas destroyed by the bombings — maps the resource center now uses.

The United States went too far with the firebombing, but I don’t quite understand why the Japanese government and the rest of the Japanese don’t talk about this very much,” he said.

“We are not just statistics. I don’t think we’ll still be around for the 80th anniversary,” Ohtake said. “So the 70th anniversary is pretty much the last chance for us to speak up.”

[72]

‘One is inclined to think that such a comprehensive bombing campaign was likely to have a most devastating effect on the enemy’s civil population. Eventually a significant effect on industrial production could be achieved, either by destruction of the production plants or by a negative physical and psychological effect on its labour. Civil devastation would result in civil unrest and public uprise against the Nazi regime. At least that was what the Allies were hoping for.And yet Allied assaults had no significant effect on German production until the last year of the war. German industry unexpectedly counterbalanced the destruction of a number of their plants by a further increase in productivity”

UNIVERSITY OF EXETER
CENTRE FOR THE STUDY OF WAR, STATE AND SOCIETY
BOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945
THE BOMBING OF GERMANY 1940-1945ALLIED AIRSTRIKES AND CIVIL MOOD IN GERMANY
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/germany/#:~:text=Allied%20air%2Dstrikes%20and%20civil,people%20were%20killed%20every%20month.&text=But%20not%20only%20cities%20had,to%20the%20Allies’%20strategic%20bombing.

[73]

”But not only cities had fallen victim to the Allies’ strategic bombing.

The medium-sized town of Nordhausen lost about 20% of its population in one night attack in May 1945, Pfortzheim lost 22%. Numerous cities, medium-sized towns and small towns had been the target of the Royal Air Force (RAF) and the US-Air Force (USAAF), amongst them Karlsruhe, Stuttgart, Essen, Bremen, Wilhelmshaven, Emden, Duisburg, Hamburg, Saarbrucken, Düsseldorf, Osnabrück, Mainz, Lübeck, Münster, Kassel, Cologne, Schweinfurt, Jena, Darmstadt, Krefeld, Leipzig, Dresden, Brunswick, Munich, Magdeburg, Aschersleben, Halberstadt, Chemnitz, Halle, Plauen, Dessau, Potsdam, Erfurt, but also towns like Cailsheim, Freudenstadt and Hildesheim.

Even small villages had no reason to feel safe. They were attacked too, either by accident, as substitutes for another target, or because of local industry, as in the case of the “Deutsche Gasolin AG”, an oil refinery in the village of Dollbergen , situated about 30 kilometers east of Hanover , with only about 1,400 inhabitants.
UNIVERSITY OF EXETERBOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945THE BOMBING OF GERMANY  

https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/germany/

[74]

”Tenslotte kwamen de Britten, met de zienswijze dat ook arbeiders in de bewapeningsindustrie militair actief zijn, op het hellend vlak naar oorlogsmisdaden”
TROUWGEALLIEERDE OORLOGSMISDADEN EN DE LOGICA VAN DE OORLOG17 MAART 1995

https://www.trouw.nl/cultuur-media/geallieerde-oorlogsmisdaden-en-de-logica-van-de-oorlog~b8386b22/

Lagerhuis en publiek kregen een andere, dubbelzinnige uitleg. De minister van luchtvaart antwoordde parlementariërs die wilden weten of de bombardementen op woonwijken moreel verantwoord waren, dat het ging om de uitschakeling van ‘militaire doelen’. Suggesties dat de regering de Duitse arbeidersklasse dakloos wilde maken, noemde hij ‘absurd’. De historicus Wim Berkelaar maakt nu duidelijk, in ‘De schaduw van de bevrijders – geallieerde oorlogsmisdaden tijdens de Tweede Wereldoorlog’, dat professor F. A. Lindemann, wetenschappelijk adviseur van de Britse oorlogsleider Churchill, de theoretische basis legde voor de inferno’s aangericht in de Duitse steden.

Op 30 maart 1942 had Lindemann in een rapport voorgesteld de arbeiderswijken van alle 58 Duitse steden met meer dan 100 000 inwoners te bombarderen. Het Duitse moreel kon het beste worden ondergraven door burgers dakloos te maken en door de arbeidersklasse te treffen kon de ruggegraat van de Duitse oorlogsindustrie worden gebroken. Sommige deskundigen wezen het rapport als onverantwoord en ondeskundig af, maar Bombercommand van de RAF vatte het op als een steuntje in de rug. Luchtmachtbevelhebber Arthur (‘Bomber’) Harris was dus niet de geestelijk vader van de bombardementen, maar gaf er wèl overtuigd, en militair-technisch doeltreffend, uitvoering aan.

Waren de Britten, met Churchill voorop, zich er niet van bewust dat alsmaar krachtiger bombarderen van ‘open’ steden (zonder militair karakter) moreel verwerpelijk was en in strijd met het Landoorlogreglement? Berkelaar beantwoordt deze en andere vragen met het blootleggen van de zich ontwikkelende ‘logica van de oorlog’, waarin wie wind zaait (zoals de Luftwaffe in 1940 boven Engeland deed) storm oogst. Churchill besloot dat terugslaan met massale luchtbombardementen de enige kans bood Hitler ‘af te stoppen’. Tenslotte kwamen de Britten, met de zienswijze dat ook arbeiders in de bewapeningsindustrie militair actief zijn, op het hellend vlak naar oorlogsmisdaden. Na de oorlog daagde het inzicht dat het bombarderen van burgerdoelen niet alleen ethisch onverantwoord was. Ook bleek dat het Duitse moreel allerminst was ondermijnd en dat de bevolking juist vijandiger was geworden jegens de geallieerden.

In 1992 oordeelde de Times – die in 1943 verontschuldigend schreef dat bij het raken van militaire doelen ‘burgerslachtoffers onvermijdelijk zijn’ – dat de bombardementsstrategie ‘een zwarte bladzij was in de Britse oorlogsgeschiedenis’. De voortgaande bewustwording van wat mensen elkaar in oorlogen aandoen, ook in een ‘rechtvaardige oorlog’, biedt enige hoop.

Wim Berkelaar vond in de 55e herdenking van de Tweede Wereldoorlog voldoende aanleiding om het hete hangijzer van de geallieerde oorlogsmisdaden in die oorlog op te pakken. In zijn Woord vooraf legt hij uit de bevrijders niet te willen aanklagen. Het is nog minder zijn bedoeling op slinkse wijze de Duitse oorlogsmisdaden goed te praten. Hij wilde het geallieerde optreden toetsen aan het geldende oorlogsrecht. Daarop gaat hij in, evenals op geallieerde schendingen van de Conventie van Genève, zoals de massale verkrachtingen van Duitse vrouwen bij de Sovjet-opmars in het oosten van Duitsland, de Poolse misdaden tegen Duitsers in 1939, de Sovjetrussische moord op 20 000 Poolse officieren in Katyn, de slechte behandeling van krijgsgevangenen door de geallieerden in 1945, en de tragedie van de Britse uitlevering van 25 000 anti-communistische kozakken aan de Sovjet-Unie in 1945 en 1946.

Minder bekend is dat geallieerde soldaten zich in 1944 in het bevrijde zuiden van Nederland schuldig maakten aan plunderingen en vernielingen. Het Militair Gezag, het overgangsregime ingesteld door de regering in Londen, registreerde tientallen klachten van burgers over plunderingen en diefstallen door Amerikaanse, Canadese en Britse militairen. Burgemeester Gerards van Ubbergen stuurde het Militair Gezag eind december 1944 negentien rapporten over geallieerde plunderingen. Hij schreef: “De aangetroffen toestanden tarten iedere beschrijving. Hier is geen sprake meer van plundering of diefstal, maar van op de meest brute en grove wijze aangerichte verwoestingen en vernielingen.” Berkelaar brengt een noodzakelijke nuancering aan: “Er kwam niet of nauwelijks geweld aan te pas en de plunderingen kunnen beter ‘schendingen van het oorlogsrecht’ dan ‘oorlogsmisdaden’ worden genoemd.” Niettemin, de misdragingen beroofden bij de betrokken Nederlanders de bevrijders van hun aureool, ook al hadden betrekkelijk weinigen zich eraan schuldig gemaakt.

[75]

DICTIONARY CAMBRIDGECOMBATANT

person who fights in a war

https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/combatant

[76]

”Geenerlei gemeenschappelijke straf, in geld of van anderen aard, mag worden uitgevaardigd tegen de bevolkingen op grond van persoonlijke handelingen, waarvoor zij in haar geheel niet als hoofdelijk aansprakelijk kunnen worden beschouwd.”
ARTIKEL 50, LANDOORLOGSREGLEMENTVERDRAG NOPENS DE WETTEN EN GEBRUIKEN VAN DE OORLOG TE LAND, ‘S GRAVENHAGE 18-10-1907
https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534

[77]

ZIE NOOT 73

[78]

”Het grote geallieerdebombardement op Dresden vond plaats in de nacht van 13 op 14 februari1945, waarna de volgende ochtend nog een luchtaanval volgde.”

WIKIPEDIABOMBARDEMENT OP DRESDEN

https://nl.wikipedia.org/wiki/Bombardement_op_Dresden

”The bombing of Dresden was a BritishAmerican aerial bombing attack on the city of Dresden, the capital of the German state of Saxony, during World War II. In four raids between 13 and 15 February 1945, 722 heavy bombers of the British Royal Air Force (RAF) and 527 of the United States Army Air Forces (USAAF) dropped more than 3,900 tons of high-explosive bombs and incendiary devices on the city”

WIKIPEDIABOMBING OF DRESDEN IN WORLD WAR II

https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Dresden_in_World_War_II

[79]

” Strategic bombing often involved bombing areas inhabited by civilians and some campaigns were deliberately designed to target civilian populations in order to terrorize and disrupt their usual activities”

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

[80]
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING/ENEMY MORALE AND TERROR BOMBING

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing#Enemy_morale_and_terror_bombing
ORIGINELE BRON

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing

[81]

WIKIPEDIATHE BLITZ

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz

” The German strategic bombing offensive intensified with night attacks on London and other cities in the Blitz, but failed to significantly disrupt the British war effort[98] and largely ended in May 1941”
WIKIPEDIAWORLD WAR II/WESTERN EUROPE (1940-1941)
https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II#Western_Europe_(1940%E2%80%9341)

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIAWORLD WAR II

https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II

[82]

”The next day, the RAF bombed Berlin for the first time, targeting Tempelhof airfield and the Siemens factories in Siemenstadt”
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II/THE BRITISH LATER IN THE WAR
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II#The_British_later_in_the_war

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

[83]

” The phases of bombing Although bombing of Germany was continuous from May 1940, there were distinct phases in its purposes, intensity and scale. For the first eighteen months Bomber Command mounted limited attacks at night, seldom with more than 150 aircraft, often directed at two or three target cities at the same time.”
UNIVERSITY OF EXETERTHE BOMBING OF GERMANY 1940-1945 EXHIBITIONTHE PHASES OF BOMBING [BLADZIJDE 2]
https://humanities.exeter.ac.uk/media/universityofexeter/collegeofhumanities/history/researchcentres/centreforthestudyofwarstateandsociety/bombing/THE_BOMBING_OF_GERMANY.pdf

[84]

”At the start of the war, Bomber Command had no real means of determining the success of its operations. Crews would return with only their word as to the amount of damage caused or even if they had bombed the target. The Air Ministry demanded that a method of verifying these claims be developed and by 1941 cameras mounted under bombers, triggered by the bomb release, were being fitted.”

WIKIPEDIABUTT REPORT
https://en.wikipedia.org/wiki/Butt_Report

[85]

”Any examination of night photographs taken during night bombing in June and July points to the following conclusions:

  1. Of those aircraft recorded as attacking their target, only one in three got within 5 mi (8.0 km).
  2. Over the French ports, the proportion was two in three; over Germany as a whole, the proportion was one in four; over the Ruhr it was only one in ten.
  3. In the full moon, the proportion was two in five; in the new moon it was only one in fifteen. …
  4. All these figures relate only to aircraft recorded as attacking the target; the proportion of the total sorties which reached within 5 miles is less than one-third. …

The conclusion seems to follow that only about one-third of aircraft claiming to reach their target actually reached it”

WIKIPEDIABUTT REPORT/CONTENTS
https://en.wikipedia.org/wiki/Butt_Report#Contents

ORIGINELE BRON

WIKIPEDIABUTT REPORT

https://en.wikipedia.org/wiki/Butt_Report

[86]

”The conclusion seems to follow that only about one-third of aircraft claiming to reach their target actually reached it”

WIKIPEDIABUTT REPORT/CONTENTS
https://en.wikipedia.org/wiki/Butt_Report#Contents

ORIGINELE BRON

WIKIPEDIABUTT REPORT

https://en.wikipedia.org/wiki/Butt_Report

[87]

”’The ultimate aim of an attack on a town area is to break the morale of the population which occupies it. To ensure this, we must achieve two things: first, we must make the town physically uninhabitable and, secondly, we must make the people conscious of constant personal danger. The immediate aim, is therefore, twofold, namely, to produce (i) destruction and (ii) fear of death’
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II/THE BRITISH LATER IN THE WAR
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II#The_British_later_in_the_war

BRON
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II/

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

[88]

”Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren.”
ARTIKEL 25, LANDOORLOGSREGLEMENT
https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534

[89]

”The immediate aim, is therefore, twofold, namely, to produce (i) destruction and (ii) fear of death’  

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II/THE BRITISH LATER IN THE WAR
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II#The_British_later_in_the_war

BRON
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II/

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II ”The immediate aim, is therefore, twofold, namely, to produce (i) destruction and (ii) fear of death” 

 [90]

WIKIPEDIAWINSTON CHURCHILL
https://en.wikipedia.org/wiki/Winston_Churchill

WIKIPEDIAFREDERICK LINDEMANN, IST VISCOUNT CHERWELL
https://en.wikipedia.org/wiki/Frederick_Lindemann,_1st_Viscount_Cherwell

WIKIPEDIASIR ARTHUR HARRIS, IST BARONET

https://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Arthur_Harris,_1st_Baronet

Reacties uitgeschakeld voor Noten 1 t/m 90/”Geallieerde oorlogsmisdaden in de Tweede Wereldoorlog/Hoe de ”goede kant van de geschiedenis” slechte dingen deed

Opgeslagen onder Divers

Noten 1 t/m 90/”Geallieerde oorlogsmisdaden in de Tweede Wereldoorlog/Hoe de ”goede kant van de geschiedenis” slechte dingen deed

[1]

WIKIPEDIAALLIES OF WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/Allies_of_World_War_II

WIKIPEDIAWORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II

[2]

REPORT HUMAN RIGHTSERASED AT A MOMENTSUICIDE BOMBING ATTACKS AGAINST ISRAELI CIVILIANSOCTOBER 2002  

https://www.hrw.org/reports/2002/isrl-pa/

[3]
WIKIPEDIANAZI GERMANY
https://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_Germany

WIKIPEDIAWORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II

TWEEDEWERELDOORLOG.NL75 JAAR VRIJHEID

TIME.COMWORLD WAR II IN EUROPE ENDED 75 YEARS AGO-BUT THE WORLD IS STILL FIGHTING OVER WHO GETS TO SAY WHAT HAPPENED

https://time.com/5832549/world-war-ii-memory/
INTERESSANT, KRITISCH ARTIKEL 

FOREIGN POLICYWE REMEMBER WORLD WAR II WRONG
https://foreignpolicy.com/2020/05/07/world-war-2-victory-day-russia-75th-anniversary/

[4]

”Eind 1945 waren als gevolg van de aanvallen circa 250.000 mensen om het leven gekomen

WIKIPEDIAATOOMBOMMEN OP HIROSHIMA EN NAGASAKI
https://nl.wikipedia.org/wiki/Atoombommen_op_Hiroshima_en_Nagasaki

WIKIPEDIAATOMIC BOMBINGS OF HIROSHIMA AND NAGASAKI
https://en.wikipedia.org/wiki/Atomic_bombings_of_Hiroshima_and_Nagasaki

[5]

CRIMES AGAINST HUMANITY”1. For the purpose of this Statute, “crime against humanity” means any of the following acts when committed as part of a widespread or systematic attack directed against any civilian population, with knowledge of the attack:”………..(a) Murder; ……….”(a) “Attack directed against any civilian population” means a course of conduct involving the multiple commission of acts referred to in paragraph 1 against any civilian population, pursuant to or in furtherance of a State or organizational policy to commit such attack;
http://hrlibrary.umn.edu/instree/Rome_Statute_ICC/Rome_ICC_part2.html

ORIGINELE BRON
ROME STATUTE OF THE INTERNATIONAL CRIMINAL COURT

http://hrlibrary.umn.edu/instree/Rome_Statute_ICC/Rome_ICC_toc.html

THE IRISH TIMESEAMMON MCCANN: HIROSHIMA WAS A CRIME AGAINST HUMANITY6 AUGUST 2015
https://www.irishtimes.com/opinion/eamonn-mccann-hiroshima-was-a-crime-against-humanity-1.2307837

Strong evidence exists that Japan prepared to surrender before the bomb was dropped

Fewer Americans than at any time since 1945 believe that the atomic bombing of Hiroshima 70 years ago today and Nagasaki three days later was a good idea.

In a YouGov poll just published, 45 per cent of respondents between the ages of 18 and 29 said that president Truman had made the wrong decision, against 41 per cent who approved. The margin was slightly narrower among 30 to 44-year- olds – 36 per cent to 33.

The picture is dramatically different in older age brackets.

Respondents between 45 and 65 supported the bombing, 55 per cent to 21 per cent. Over-65s backed Truman 65 to 15 per cent. Among the population as a whole, 45 per cent were in favour of the bombing, 29 per cent against. The figures can tellingly be compared with Gallup results in August 1945 suggesting that 85 per cent of Americans were content with the bombing, only 10 per cent opposed. (In the same poll, a remarkable 23 per cent said that they wished that more atomic bombs had been dropped before the Japanese had had a chance to surrender.)

The bombs reduced Hiroshima, population 350,000, and Nagasaki, 210,000, to smears of ash and vaporised at least 200,000 civilians. Upwards of another 250,000 were to die from radiation poisoning in later years.

In a radio broadcast within hours of Hiroshima, Truman told the nation: “We are now prepared to obliterate more rapidly and completely every productive enterprise the Japanese have standing above ground in any city. We shall destroy their docks, their factories and their communications. Let there be no doubt.” (Docks, factories, communications. . . People didn’t rate a mention.)

Days later, of course, Truman made good on his threat. One of the first doctors to arrive in Hiroshima after the blast told: “Tremendous numbers of unidentified corpses were piled up and cremated on the spot. The injured and irradiated continued to die. Day and night in every corner of the city, corpses are piled upon the corpses and burned.”

“Irradiated” wasn’t a popular word back in Washington. The allies maintained that radiation sickness was a myth, insisting that all the dead had perished in the initial blasts.

A front page report in the New York Times carried the headline: “No radioactivity in Hiroshima ruin.” The atomic episode was all over and the war had ended a result.

It wasn’t until the Australian Wilfred Burchett arrived as the first journalist to make it to Hiroshima that the aftermath of the explosion was described to a western audience: “I write this as warning to the world,” was his intro on page one of the Daily Express. He described in detail how he had walked through a hospital ward packed with people with their skin hanging in flaps from their bodies, eyes opaque, dying, but with no visible marks. There being no word for it yet, he wrote of “an atomic plague.”

In retaliation for telling it as he had seen it, his press accreditation was famously withdrawn. He was vilified for years. In some circles he still is.

The justification for the bombing offered then and since continues to be that it brought the war to a speedy end and so actually saved lives. The moral basis for this proposition is, at best, shaky – as is the calculation on which it is based. True, the Japanese surrendered within a week of Nagasaki.

But there is strong evidence that they had been ready for surrender before the Enola Gay emerged from the clouds above Hiroshima and unloaded “Little Boy” – a cuddly, anthropomorphic name for a device designed to kill on a scale unknown in all prior history. The Nagasaki bomb was nicknamed “Fat Man”.

The US strategic bombing survey, commissioned by Truman, compiled by a civilian team including John K Galbraith and based on interviews with more than 400 US officers and on access to the complete Japanese military logs, reported in July 1946: “Based on a detailed investigation of all the facts and supported by the testimony of the surviving Japanese leaders involved, it is the survey’s opinion that . . . Japan would have surrendered even if the atomic bombs had not been dropped, even if Russia had not entered the war and even if no invasion had been planned or contemplated.”

The Soviet Union joined the war in Asia two days after Hiroshima, a day before Nagasaki, delivering in the nick of time on a promise made by Stalin in Yalta – and also with a view to qualifying as a combatant entitled to a share of the spoils.

The US will meanwhile have wanted to impress on the world and especially on Stalin that it possessed weapons capable of reducing any rival to rubble.

Thus, there were geopolitical reasons for killing everybody in the two Japanese cities that may have been more persuasive with US leaders than urgency to end the war.

The atomic bombing of Hiroshima and Nagasaki had no moral or military justification. It was a crime against humanity.
[6]
THE MANHATTAN PROJECTAN INTERACTIVE STUDYEINSTEIN’S LETTER (1939)
https://www.osti.gov/opennet/manhattan-project-history/Events/1939-1942/einstein_letter.htm

WIKIPEDIAMANHATTAN PROJECT
https://en.wikipedia.org/wiki/Manhattan_Project

Six years later, on two fateful days in August 1945, the bombs known as Little Man and Fat Boy were dropped on Hiroshima and Nagasaki, Japan – on soldiers, sailors, women and children alike. These detonations accelerated the end of the Second World War, but presaged the Cold War that dominated the latter half of the 20th century. 
Einstein regretted the letter. In a 1947 Newsweek article headlined “The Man Who Started It All,” he was quoted as saying, “Had I known that the Germans would not succeed in producing an atomic bomb, I would never have lifted a finger.”
TIME.COMEINSTEIN FEARED A NAZI ATOM BOMB-BUT IMMIGRANTS MADE SURE THE US GOT THERE FIRST

https://time.com/5641891/einstein-szilard-letter/
Chaos reigns at the border as the United States confronts a massive influx of immigrants. Some, in fear for their lives, seek asylum from brutal regimes. Others seek the ever-elusive American dream. But first, they are held, sometimes in appalling conditions, until processed by immigration authorities.  

This is not the U.S.-Mexican border in 2019, but Ellis Island in the 1930s. As the Nazis seize power and stamp down their jackboots on Jewish communities and left-leaning intellectuals throughout Europe, many flee to the United States. One of the new arrivals is Albert Einstein, who arrived in 1933 and several years later became a naturalized citizen, taking the oath of allegiance in Trenton, N.J.

Einstein’s entry to the United States was smoothed by his having already received a Nobel Prize in physics, even if his work was dismissed as mere “Jewish physics” by another Nobel Laureate, Philipp Lenard, who served as Chief of Aryan Physics for the Third Reich. Einstein, whose special theory of relativity had been published in 1905, had achieved international fame, even if — as he quipped — no one really understood why. He was not the only refugee scientist to land on American shores, but his influence dwarfed the others.

As war approached, Einstein, a lifelong pacifist, did something out of character and out of necessity. On Aug. 2, 1939, he signed a letter addressed to President Franklin Delano Roosevelt, warning that the Nazis might be developing nuclear weapons. Einstein urged the United States to stockpile uranium ore and begin work on its own atomic weapons.  

Einstein did not write the letter — that was the work of Hungarian émigré Leó Szilárd, with whom Einstein shared a patent for a novel refrigerator. Szilárd composed it with help from two other Hungarian physicists, Edward Teller and Eugene Wigner who (with Hans Bethe) would be jokingly referred to as the Four Hungarians of the Apocalypse. With the letter freshly typed, Teller drove Szilárd out to Peconic, Long Island, where Einstein was staying, to get his signature.

No one else signed it. No one else had to. Thus the Manhattan Project was born.
Six years later, on two fateful days in August 1945, the bombs known as Little Man and Fat Boy were dropped on Hiroshima and Nagasaki, Japan – on soldiers, sailors, women and children alike. These detonations accelerated the end of the Second World War, but presaged the Cold War that dominated the latter half of the 20th century.  

Einstein regretted the letter. In a 1947 Newsweek article headlined “The Man Who Started It All,” he was quoted as saying, “Had I known that the Germans would not succeed in producing an atomic bomb, I would never have lifted a finger.”

In fact, the Nazis could not muster the breakthroughs necessary to achieve the nuclear weapons Einstein and his fellow physicists feared. So many scientists had fled Nazi-occupied territory that the Third Reich was short of the brain power they needed to develop the bomb. Yes, they had Lenard and Werner Heisenberg, but the ranks of first-rate nuclear scientists in Germany were deeply depleted due to Hitler’s policies.

And the Nazis’ loss was the United States gain.
Emigres brought their expertise to bear on the Manhattan Project. Enrico Fermi fled Italy because of the anti-Jewish laws that pertained to his wife. Emilio Segrè ran afoul of those laws, too. Rudolf Peierls, who settled in Britain, was a German-born Jewish physicist and Felix Bloch, who like Peierls also briefly worked on the bomb, was likewise a Jewish refugee from the Nazis. Together with Szilard and Wigner, these rank among the superstars of 20th century physics.  

Did the United States understand what they were getting when they allowed the physicists in? A stream of future Nobel Prize winners, a group of people committed to work to defend the freedom of their new country against the tyranny of their homelands? A group of people whose research not only enabled the development of the bomb, but later allowed the stars and stripes to be planted by Neil Armstrong and Buzz Aldrin at Tranquility Base on July 20, 1969? Did the Nazis comprehend what they had lost, by developing a culture that saw so many of their internationally recognized scientists leave Europe? Probably not.

But we have learned. The Brain Drain caused by the Nazis established the United States as a scientific superpower. The Nobel Prize in Physics might be awarded in Stockholm by the Royal Swedish Academy of Sciences, but it is now as American as apple pie. Many of those who get a Nobel nod live here in the United States, whether born here or attracted here by the vibrant scientific research community.

The challenge, though, is to keep this research coming. To starve a nation of its scientists, or its scientists of funding, is a losing strategy. In the last quarter of 2018, a quarter of all applications for H1-B visas, those that enable businesses to bring highly skilled technical workers to the United States, were declined. That’s up from only 5% in the same period of 2014. And if Silicon Valley and others can’t bring skilled workers in to innovate and remain competitive, those same companies could outsource their operations overseas. Perhaps it is time to look closely at visa numbers for those with significant technical expertise and to increase them substantially.Now that would be a letter to a president that Einstein could sign without regret.
EINDE ARTIKEL 

Newsweek, likewise, did a cover on him, with the headline “The Man Who Started It All.” This was a perception fostered by the U.S. government. It had released an official history of the atom bomb project that assigned great weight to a letter Einstein had written to President Franklin Roosevelt warning of the destructive potential of an atomic chain reaction.

All of this troubled Einstein. “Had I known that the Germans would not succeed in producing an atomic bomb,” he told Newsweek, “I never would have lifted a finger.” He pointed out, correctly, that he had never actually worked on the bomb project. And he claimed to a Japanese publication, “My participation in the production of the atom bomb consisted in a single act: I signed a letter to President Roosevelt.”
DISCOVER
CHAIN REACTION: FROM EINSTEIN TO THE ATOMIC BOMB18 MARCH 2008
https://www.discovermagazine.com/the-sciences/chain-reaction-from-einstein-to-the-atom

He begat the project but was then shut out for being a perceived security risk.

In the popular imagination, Albert Einstein is intimately associated with the atom bomb. A few months after the weapon was used against Japan in 1945, Time put him on its cover with an explosion mushrooming behind him that had E = mc2emblazoned on it. In a story overseen by an editor named Whittaker Chambers, the magazine noted with its typical prose from the period: “[T]here will be dimly discernible, to those who are interested in cause & effect in history, the features of a shy, almost saintly, childlike little man with the soft brown eyes, the drooping facial lines of a world-weary hound, and hair like an aurora borealis … Albert Einstein did not work directly on the atom bomb. But Einstein was the father of the bomb in two important ways: 1) it was his initiative which started U.S. bomb research; 2) it was his equation (E = mc2) which made the atomic bomb theoretically possible.”

Newsweek, likewise, did a cover on him, with the headline “The Man Who Started It All.” This was a perception fostered by the U.S. government. It had released an official history of the atom bomb project that assigned great weight to a letter Einstein had written to President Franklin Roosevelt warning of the destructive potential of an atomic chain reaction.

All of this troubled Einstein. “Had I known that the Germans would not succeed in producing an atomic bomb,” he told Newsweek, “I never would have lifted a finger.” He pointed out, correctly, that he had never actually worked on the bomb project. And he claimed to a Japanese publication, “My participation in the production of the atom bomb consisted in a single act: I signed a letter to President Roosevelt.” 

Neither the public image nor the personal protests capture the true, complex story of Einstein and the bomb. Contrary to common belief, Einstein knew little about the nuclear particle physics underlying the bomb. On the other hand, as the archives show, Einstein did not merely sign the letter to Roosevelt. He was deeply involved in writing it, revising it, and deciding how to get it to the president.

The tale begins with Leó Szilárd, a charming and slightly eccentric Hungarian physicist who was an old friend of Einstein’s. While living in Berlin in the 1920s, they had collaborated on the development of a new type of refrigerator, which they patented but were unable to market successfully. After Szilárd fled the Nazis, he made his way to England and then New York, where he worked at Columbia University on ways to create a nuclear chain reaction, an idea he had conceived while waiting at a stoplight in London a few years earlier. When he heard of the discovery of fission using uranium, Szilárd realized that element might be used to produce this phenomenon.

Szilárd discussed the possibility with his friend Eugene Wigner, another refugee physicist from Budapest, and they began to worry that the Germans might try to buy up the uranium supplies of the Congo, which was then a colony of Belgium. But how, they asked themselves, could two Hungarian refugees in America find a way to warn the Belgians? Then Szilárd recalled that Einstein happened to be friends with that country’s Queen Elizabeth.

“We knew Einstein was somewhere on Long Island, but we didn’t know precisely where,” Szilárd recalled. So he phoned Einstein’s Princeton, New Jersey, office and was told he was renting the house of a Dr. Moore in the village of Peconic. On Sunday, July 16, 1939, they embarked on their mission with Wigner at the wheel (Szilárd, like Einstein, did not drive). But when they arrived, they couldn’t find the house, and nobody seemed to know Dr. Moore. Then Szilárd saw a young boy standing by the curb. “Do you, by any chance, know where Professor Einstein lives?” he asked. Like most people in town, the boy did, and he led them up to a cottage near the end of Old Grove Road, where they found Einstein lost in thought.

Sitting at a wooden table on the porch of the sparsely furnished cottage, Szi­lárd explained how an explosive chain reaction could be produced in uranium layered with graphite by the neutrons released from nuclear fission: Those neutrons would split more nuclei, and so on. “I never thought of that!” Einstein interjected. He asked a few questions and quickly grasped the implications. Instead of writing the Belgian queen, Einstein suggested, they should contact a Belgian minister he knew. 

Wigner, showing some sensible propriety, suggested that three refugees should not be writing a foreign government about secret security matters without consulting the U.S. State Department. Perhaps, they decided, the proper channel was a letter from Einstein (the only one of them famous enough to be heeded) to the Belgian ambassador, with a cover letter to the State Department. With that plan in mind, Einstein dictated a draft in German. Wigner translated it, gave it to his secretary to be typed, and then sent it to Szilárd.

A few days later, a friend arranged for Szilárd to talk to Alexander Sachs, an economist at Lehman Brothers and a friend of President Roosevelt’s. Showing a bit more savvy than the three theoretical physicists, Sachs insisted that the letter go right to the White House, and he offered to hand-deliver it.

It was the first time Szilárd had met Sachs, but he found the bold plan appealing. “It could not do any harm to try this way,” he wrote to Einstein. Einstein wrote back asking Szilárd to come back out to Peconic so they could revise the letter. By that point Wigner had gone to California for a visit. So Szilárd enlisted, as driver and scientific sidekick, another friend from the amazing group of Hungarian refugees who were theoretical physicists, Edward Teller.

Szilárd brought with him the original draft from two weeks earlier, but Einstein realized that they were now planning a letter that was far more momentous than one asking Belgian ministers to be careful about Congolese uranium exports. The world’s most famous scientist was about to tell the president of the United States that he should begin contemplating a weapon of almost unimaginable impact. “Einstein dictated a letter in German,” Szilárd recalled, “which Teller took down, and I used this German text as a guide in preparing two drafts of a letter to the president

According to Teller’s notes, Einstein’s dictated draft not only raised the question of the Congo’s uranium but also explained the possibility of chain reactions, suggested that a new type of bomb could result, and urged the president to set up formal contact with physicists working on this topic. Szilárd then prepared and sent back to Einstein a 45-line letter and a 25-line version — both dated August 2, 1939 — “and left it up to Einstein to choose which he liked best.” Einstein signed them both in a small scrawl. 

The scientists still had to figure out who could best get it into the hands of President Roosevelt. Einstein was unsure Sachs could do the job. When Szilárd sent back to Einstein the typed versions of the letter, he suggested that they use as their intermediary Charles Lindbergh, whose solo transatlantic flight 12 years earlier had made him a celebrity. All three refugee Jews were apparently unaware that the aviator had been spending time in Germany, had been decorated the year before by Hermann Göring with that nation’s medal of honor, and was becoming an isolationist and Roosevelt antagonist.

Einstein had briefly met Lindbergh a few years earlier in New York, so he wrote a note of introduction, which he included when he returned the signed letters to Szilárd. “I would like to ask you to do me a favor of receiving my friend Dr. Szilárd and think very carefully about what he will tell you,” Einstein wrote. “To one who is outside of science the matter he will bring up may seem fantastic. However, you will certainly become convinced that a possibility is presented here which has to be very carefully watched in the public interest.”

Lindbergh did not respond, so Szilárd wrote him a reminder letter on September 13. Two days later, he realized how clueless he and his colleagues had been when Lindbergh gave a nationwide radio address. It was a clarion call for isolationism. “The destiny of this country does not call for our involvement in European wars,” Lindbergh began. Interwoven were hints of his pro-German sympathies and even some anti-Semitic implications about Jewish ownership of the media. “We must ask who owns and influences the newspaper, the news picture, and the radio station,” Lindbergh said. “If our people know the truth, our country is not likely to enter the war.”

Szilárd’s next letter to Einstein stated the obvious. “Lindbergh is not our man,” he wrote.

The physicists’ other hope was Sachs, who had been given the formal letter to Roosevelt that Einstein signed. But Sachs was not able to find the opportunity to deliver it for almost two months.

By then, events had turned what had been an important letter into an urgent one. At the end of August 1939, the Nazis and Soviets stunned the world by signing a war-alliance pact and proceeded to carve up Poland. That prompted Britain and France to declare war.

Szilárd went to see Sachs in late September and was horrified to discover that he still had not been able to schedule an appointment with Roosevelt. “There is a distinct possibility Sachs will be of no use to us,” Szilárd wrote to Einstein. “Wigner and I have decided to accord him ten days’ grace.” Sachs barely made the deadline. On the afternoon of Wednesday, October 11, he was ushered into the Oval Office carrying Einstein’s letter, Szilárd’s memo, and an 800-word summary he had written on his own.

The president greeted him jovially: “Alex, what are you up to?”

Sachs worried that if he simply left Einstein’s letter and the other papers with Roosevelt, they might be glanced at and then pushed aside. The only reliable way to deliver them, he decided, was to read them aloud. Standing in front of the president’s desk, he read his summation of Einstein’s letter and parts of Szilárd’s memo. 

“Alex, what you are after is to see that the Nazis don’t blow us up,” the president said.

“Precisely,” Sachs replied.

“This requires action,” Roosevelt declared to his assistant.

The following week, Einstein received a polite and formal thank-you letter from the president. “I have convened a board,” Roosevelt wrote, “to thoroughly investigate the possibilities of your suggestion regarding the element of uranium.” Still, the effort’s slow pace and meager funding prompted Szilárd and Einstein to compose a second letter urging the president to consider whether the American work was proceeding quickly enough.

Despite helping to spur Roosevelt into action, Einstein never worked directly on the bomb project. J. Edgar Hoover, the director of the FBI even back then, wrote a letter to General Sherman Miles, who initially organized the efforts, that described Einstein’s pacifist activities and suggested that he was a security risk. In the end, Einstein played only a small role in the Manhattan Project. He was asked by Vannevar Bush, one of the project’s scientific overseers, to help on a specific problem involving the separation of isotopes that shared chemical traits. Einstein was happy to comply. Drawing on his old expertise in osmosis and diffusion, he worked for two days on a process of gaseous diffusion in which uranium was converted into a gas and forced through filters.

The scientists who received Einstein’s report were impressed, and they discussed it with Bush. In order for Einstein to be more useful, they said, he should be given more information about how the isotope separation fit in with other parts of the bomb-making challenge. Bush refused. He knew that Einstein didn’t have and couldn’t get the necessary security clearance. “I wish very much that I could place the whole thing before him and take him fully into confidence,” Bush wrote, “but this is utterly impossible in view of the attitude of people here in Washington who have studied his whole history.”

Thus the scientist who had explained the need for a bomb-making project was considered too risky to be told about it. 

EINSTEIN’S FIRST LETTER TO PRESIDENT ROOSEVELT
https://hypertextbook.com/eworld/einstein/#first

Albert Einstein
                                             Old Grove Rd.
                                             Nassau Point
                                             Peconic, Long Island

                                             August 2nd 1939

F.D. Roosevelt
President of the United States
White House
Washington, D.C.



Sir:

      Some recent work by E.Fermi and L. Szilard, which has been com-

municated to me in manuscript, leads me to expect that the element uran-

ium may be turned into a new and important source of energy in the im-

mediate future. Certain aspects of the situation which has arisen seem

to call for watchfulness and, if necessary, quick action on the part

of the Administration. I believe therefore that it is my duty to bring

to your attention the following facts and recommendations:

      In the course of the last four months it has been made probable -

through the work of Joliot in France as well as Fermi and Szilard in

America - that it may become possible to set up a nuclear chain reaction

in a large mass of uranium,by which vast amounts of power and large quant-

ities of new radium-like elements would be generated. Now it appears

almost certain that this could be achieved in the immediate future.

      This new phenomenon would also lead to the construction of bombs,

and it is conceivable - though much less certain - that extremely power-

ful bombs of a new type may thus be constructed. A single bomb of this

type, carried by boat and exploded in a port, might very well destroy

the whole port together with some of the surrounding territory. However,

such bombs might very well prove to be too heavy for transportation by

air.




                                 -2-

      The United States has only very poor ores of uranium in moderate

quantities. There is some good ore in Canada and the former Czechoslovakia.

while the most important source of uranium is Belgian Congo.

      In view of the situation you may think it desirable to have more

permanent contact maintained between the Administration and the group

of physicists  working on chain reactions in America. One possible way

of achieving this might be for you to entrust with this task a person

who has your confidence and who could perhaps serve in an inofficial

capacity. His task might comprise the following:

      a) to approach Government Departments, keep them informed of the

further development, and put forward recommendations for Government action,

giving particular attention to the problem of securing a supply of uran-

ium ore for the United States;

      b) to speed up the experimental work,which is at present being car-

ried on within the limits of the budgets of University laboratories, by

providing funds, if such funds be required, through his contacts with y

private persons who are willing to make contributions for this cause,

and perhaps also by obtaining the co-operation of industrial laboratories

which have the necessary equipment.

      I understand that Germany has actually stopped the sale of uranium

from the Czechoslovakian mines which she has taken over. That she should

have taken such early action might perhaps be understood on the ground

that the son of the German Under-Secretary of State, von Weizsäcker, is

attached to the Kaiser-Wilhelm-Institut in Berlin where some of the

American work on uranium is now being repeated.

                                            Yours very truly,
                                             
image.png
                                            (Albert Einstein)

SCIENCE AND TECHNOLOGY
ALBERT EINSTEIN’S LETTERS TO PRESIDENT ROOSEVELT
https://hypertextbook.com/eworld/einstein/#first

[7]

[7]’Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren.”
ARTIKEL 25, LANDOORLOGSREGLEMENT
https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534

[8]

‘ The attack or bombardlment, by whatever means, of towns, villages, dwellings, or buildings which are undefended is prohibited.”
THE HAGUE CONVENTION 1907LAWS AND CUSTOMS OF WAR ON LANDARTICLE 25
https://www.loc.gov/law/help/us-treaties/bevans/m-ust000001-0631.pdf

[IN NEDERLANDS]
”Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren.”
ARTIKEL 25, LANDOORLOGSREGLEMENT
https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534

[9]

WIKIPEDIABOMBARDEMENT OP GUERNICA

https://nl.wikipedia.org/wiki/Bombardement_op_Guernica

[10]

OPSTAND
Een groot deel van de Iraakse bevolking gaf aan de fatwa van Shirazi gehoor. De Britten hadden niet gerekend op een coalitie van Soennieten en Sjiieten en werden in eerste instantie overrompeld. Zij zagen zich genoodzaakt om troepen uit Brits-Indië en Perzië over te laten komen. De bestrijding gebeurde onder andere door de inzet van grootschalige luchtaanvallen op opstandige steden en dorpen ”

WIKIPEDIAGROTE IRAAKSE REVOLUTIE

https://nl.wikipedia.org/wiki/Grote_Iraakse_Revolutie

[11]

WIKIPEDIABOMBING OF GUERNICA
https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Guernica

[12]
”Arguably Picasso’s most famous work is his depiction of the German bombing of Guernica during the Spanish Civil War – Guernica. This large canvas embodies for many the inhumanity, brutality and hopelessness of war.”
WIKIPEDIAPABLO PICASSO/THE GREAT DEPRESSION TO MOMA EXHIBITION: 1930-39
https://en.wikipedia.org/wiki/Pablo_Picasso#The_Great_Depression_to_MoMA_exhibition:_1930%E2%80%931939

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIAPABLO PICASSO
https://en.wikipedia.org/wiki/Pablo_Picasso

[13] 

ZIE NOOT 10

[14]

WIKIPEDIADOLO HOSPITAL AIRSTRIKE
https://en.wikipedia.org/wiki/Dolo_hospital_airstrike

[15]

”De Zweedse graaf Carl Gustaf von Rosen, zoon van Eric von Rosen vloog als piloot met gewonden en was ooggetuige van een Italiaanse aanval op een ziekenhuis en van het gebruik van mosterdgas. Op 4 april zag Haile Selassie de lijken drijven in het met mosterdgas vergiftigde Ashenge-meer.”
WIKIPEDIATWEEDE ITALIAANS ETHIOPISCHE OORLOG/DE TWEEDE FASE
https://nl.wikipedia.org/wiki/Tweede_Italiaans-Ethiopische_Oorlog#De_tweede_fase
WIKIPEDIATWEEDE ITALIAANS ETHIOPISCHE OORLOG
https://nl.wikipedia.org/wiki/Tweede_Italiaans-Ethiopische_Oorlog

SIPRI ARMS CONTROL AND NON-PROLIFERATION PROGRAMME, OCTOBER 2009
THE USE OF CHEMICAL WEAPONS  IN THE 1935-36 ITALO-ETHIOPIAN WAR

https://www.sipri.org/sites/default/files/Italo-Ethiopian-war.pdf

[16]
WIKIPEDIANAZI GERMANY/MILITARY BUILD-UP

https://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_Germany#Military_build-up
ORIGINELE BRON
WIKIPEDIANAZI GERMANY

https://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_Germany

[17]

”In January 1934, Germany signed a non-aggression pact with Poland.[79] In March 1939, Hitler demanded the return of the Free City of Danzig and the Polish Corridor, a strip of land that separated East Prussia from the rest of Germany. The British announced they would come to the aid of Poland if it was attacked. Hitler, believing the British would not actually take action, ordered an invasion plan should be readied for September 1939
WIKIPEDIAMILITARY BUILD UP/NAZI GERMANY POLAND

https://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_Germany#Poland

ORIGINELE BRON 

WIKIPEDIA NAZI GERMANY

https://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_Germany

Outbreak of war

Germany invaded Poland and captured the Free City of Danzig on 1 September 1939, beginning World War II in Europe.[91] Honouring their treaty obligations, Britain and France declared war on Germany two days later”
WIKIPEDIANAZI GERMANY/WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_Germany#World_War_II

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIANAZI GERMANY
https://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_Germany

[18] 

WIKIPEDIANAZISM

https://en.wikipedia.org/wiki/Nazism

ENCYCLOPAEDIA BRITANNICANAZISM

https://www.britannica.com/event/Nazism

DAS 25 PUNKTE-PROGRAMM DER NAZIONALSOZIALISTISCHEN DEUTSCHEN ARBEITERPARTEI[24 FEBRUAR 1920]
http://www.documentarchiv.de/wr/1920/nsdap-programm.html

ZIE VOOR MEER OVER DE NAZI POLITIEK
DOCUMENT ARCHIV.DENATIONASOZIALISMUSDOKUMENTE DES SOGENANNTEN DRITTEN REICHS FUR DEN ZEITRAUM VON 1033 BIS 1945

http://www.documentarchiv.de/

OVERZICHT DUITSE GESCHIEDENIS VANAF 1800DOCUMENT ARCHIV.DE

http://www.documentarchiv.de/index.html

[19]

WIKIPEDIAHISTORY OF THE JEWS DURING WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_the_Jews_during_World_War_II

BBCNAZI CONTROL OF GERMANY
https://www.bbc.co.uk/bitesize/guides/zn8sgk7/revision/5

Persecution of Jewish people

The following shows how the Nazis treatment of the Jewish people developed during the 1930s.

1933

  • Jewish people were removed from public office and professions – civil servants, lawyers and teachers were sacked.
  • School lessons were to reflect the view that Jewish people were ‘Untermensch’.

April Boycot

  • On 1 April 1933, a boycott of Jewish shops and other businesses took place.
  • SA officers actively encouraged Germans to avoid entering Jewish places of work.
  • Many Jewish shops were vandalised.

1935

  • The Nuremberg Laws were introduced at the Nuremberg Rally on 15 September and removed many Jewish rights.
  • Jewish people were denied the right to be German citizens.
  • Marriage and relationships between Jewish people and Germans became illegal.

1938

  • Jewish people were banned from becoming doctors.
  • Jewish people had to carry identity cards which showed a ‘J’ stamp.
  • Jewish children were denied education and banned from schools.
  • Jewish men had to add ‘Israel to their name, women had to add ‘Sarah’.

Kristallnacht

  • On the night of the 9 November 1938 Jewish homes, businesses and synagogues were attacked throughout Germany and Austria.
  • Around 7,500 Jewish shops were damaged or destroyed. 400 synagogues were burned to the ground.
  • Almost 100 Jewish people were killed and 30,000 were sent to concentration camps.

1939

  • Jewish people were banned from owning businesses.
  • The first ghettos (segregated housing within towns, with a controlled entrance and exit) were opened in Eastern Europe to separate Jewish people from ‘ordinary’ citizens.

Star of David Emblem

  • On 23 November, 1939, Jewish people were ordered to wear the Star of David emblem on their clothes. This helped identify them more easily.

The Nazis persecution of the Jewish people meant that many other Germans lived in fear of the Nazis turning on them.

This severely reduced the number of people who were willing to openly oppose the Nazis.

WIKIPEDIA

NUREMBERG LAWS

https://en.wikipedia.org/wiki/Nuremberg_Laws

[20] 

”Net voor de Tweede Wereldoorlog waren joodse vluchtelingen een vogel voor de kat. Toen wás het nog mogelijk om Duitsland te ontvluchten, de nazi’s deden er zelfs alles aan om joden het land uit te jagen. Maar overal werden ze teruggestuurd naar Duitsland, waar hen een catastrofe te wachten stond.”

…..

…..

”MET EEN ACHTERWAARTSE kijk op de geschiedenis is het verbijsterend. Een half miljoen joden konden net voor de oorlog nog vluchten uit nazi-Duitsland, maar vonden geen land dat hen wilde opvangen. Het nazi-regime ontnam joden al hun waardigheid, beroofde hen en vervolgde hen op alle mogelijke manieren. Toen in 1938 de vluchtelingenstroom voor een dijkbreuk zorgde, sloten alle Europese landen op het vasteland hun grenzen”

….

…..

Het beleid verstrakte daarentegen: Zwitserland en de Scandinavische landen sloten de grenzen, Nederland volgde op 17 december dit voorbeeld. GROENE AMSTERDAMMERALLE GRENZEN GINGEN DICHT”JOODSE VLUCHTELINGEN WAREN ZEER ONGEWENST”29 APRIL 2009
https://www.groene.nl/artikel/alle-grenzen-gingen-dicht
Net voor de Tweede Wereldoorlog waren joodse vluchtelingen een vogel voor de kat. Toen wás het nog mogelijk om Duitsland te ontvluchten, de nazi’s deden er zelfs alles aan om joden het land uit te jagen. Maar overal werden ze teruggestuurd naar Duitsland, waar hen een catastrofe te wachten stond.

Kurt Rosenthal uit Düsseldorf heeft een Arische moeder, zijn vader is evangelisch maar van joodse herkomst. De nazi’s aanvaarden niet dat een halfjood met een Arische vrouw een relatie heeft. De man probeert zijn herkomst te ontkennen. Tevergeefs, in 1938 wordt hij wegens ‘Rassenschande’ in voorlopige hechtenis genomen. Zijn zoon Kurt is dan 26 en besluit te vluchten naar de Verenigde Staten, waar zijn zus woont. Op 12 maart steekt hij de grens met Nederland over. Te voet gaat hij naar Doetinchem, via Arnhem reist hij met de trein naar Den Haag. Hij komt terecht bij een joods vluchtelingencomité in Amsterdam. Omdat hij geldige reispapieren nodig heeft, gaat hij naar de vreemdelingenpolitie. Daar wordt hij in hechtenis genomen en terug naar Duitsland gestuurd. De nazi’s brengen hem naar Dachau.

MET EEN ACHTERWAARTSE kijk op de geschiedenis is het verbijsterend. Een half miljoen joden konden net voor de oorlog nog vluchten uit nazi-Duitsland, maar vonden geen land dat hen wilde opvangen. Het nazi-regime ontnam joden al hun waardigheid, beroofde hen en vervolgde hen op alle mogelijke manieren. Toen in 1938 de vluchtelingenstroom voor een dijkbreuk zorgde, sloten alle Europese landen op het vasteland hun grenzen. Hoe komt het dat democratische landen als Nederland, België en Zwitserland zich zo hard opstelden, ook al was ruimschoots bekend hoe zwaar joden het te verduren hadden?

Recent vergelijkend wetenschappelijk onderzoek gaat na wat er voor het uitbreken van de oorlog precies aan de hand was. Tot nu toe was er alleen nationaal onderzoek, voor het eerst werd de internationale puzzel gelegd. De Belgische historicus Frank Caestecker (48), verbonden aan de Universiteit van Gent, organiseerde twee internationale colloquia over deze bittere periode. ‘De internationale samenhang is belangrijk’, zegt hij. ‘Want wat het ene land doet met vluchtelingen, ze toelaten of ze weigeren, heeft een directe weerslag op de andere landen. De onderlinge beïnvloeding werd nog niet onderzocht.’ Het project leidde tot het boek Refugees from Nazi-Germany and the Liberal European States, 1933-1939, dat in september tegelijkertijd zal verschijnen in Groot-Brittannië en de Verenigde Staten.

VANAF DE machtsgreep van Hitler in 1933 vluchtten andersdenkenden en joden weg uit Duitsland. Al werden communisten met argwaan bekeken – die zag men liever naar de Sovjet-Unie vertrekken – begin jaren dertig konden de vluchtelingen nog wel in verschillende Europese landen terecht. Velen trokken verder naar de VS en Argentinië. Vluchtelingen moesten toen zelf in hun levensonderhoud kunnen voorzien, de overheid had nog geen opvangnetwerk. Het waren dan ook vooral de meest gegoeden die de mogelijkheid hadden om te vluchten. Ook Nederland liet vluchtelingen toe. De voorwaarde was dat ze over geldige papieren beschikten of in acuut levensgevaar verkeerden, iets wat eng werd geïnterpreteerd. De dreiging van een concentratiekamp gold bijvoorbeeld niet als levensbedreigend.

Het tempo van de uitstroom van joden lag voor de nazi’s te laag. Ze gingen vanaf 1938 steeds driester tekeer bij het vervolgen van joden. De annexatie van Oostenrijk op 12 maart 1938 was een eerste cesuur. De Anschluss ging gepaard met een ongeziene golf van grof geweld tegen de joden in Oostenrijk. Dat geweld en het enthousiasme waarmee de joodse emigratie administratief werd gesteund hadden maar één doel: de etnische zuivering van Oostenrijk. Verschillende landen kantten zich tegen de stroom vluchtelingen, de controles werden scherper. Grenswachters kampten evenwel met een probleem: hoe zie je of iemand al dan niet een jood is? Want Arische Duitsers, zoals toeristen en zakenlui, mochten wél de grens over. Joden deden zich dan ook voor als toerist of zakenman, in de hoop de grens over te komen. Om joden te kunnen onderscheiden en terugsturen, drongen de Zwitserse en de Zweedse regering er bij de nazi’s op aan om in de paspoorten van joden een letter J te stempelen. De nazi’s voelden daar aanvankelijk weinig voor, omdat ze vreesden dat ze met de joden zouden blijven zitten. In september 1938 stemden ze toch toe om het reizen van Arische Duitsers niet te bemoeilijken.

Het Weense experiment van etnische zuivering onder leiding van Adolf Eichmann werd in Berlijn met veel aandacht gevolgd. Het succes van deze operatie leidde ertoe dat de anti-joodse politiek ook in Duitsland radicaliseerde. De pogrom tijdens Kristallnacht, de nacht van 9 op 10 november 1938, was een stuitende exponent van deze verharde nazi-agressie. Die avond werden tientallen joden vermoord en ongeveer dertigduizend joodse mannen in kampen opgesloten. Daarvan overleden er enkele honderden aan de verwondingen die ze bij de aanslag hadden opgelopen. Hoewel de Duitsers het voorstelden als agressie die door joden was uitgelokt, was de ware toedracht in het buitenland wel degelijk bekend.

Kristallnacht zorgde voor een tweede cesuur: er kwam een massale vluchtelingenstroom op gang. Vermoed wordt dat vanaf dat moment tot aan het uitbreken van de oorlog zo’n half miljoen joden de vlucht namen. De nazi’s bleven joden dwingen te vertrekken, maar pas nadat ze hen van alle bezittingen hadden beroofd. Wie de grens over wilde, mocht niet meer dan tien mark meenemen. In landen als Nederland, België, Frankrijk en Zwitserland probeerden de joden een veilig onderkomen te zoeken of een route te vinden om overzee weg te trekken. Omdat ze met zo velen waren, en haveloos, werden overal de grenzen meer en meer gesloten. Ook Nederland verscherpte de maatregelen. Alleen vluchtelingen uit de grenszone die in prangend levensgevaar waren of Duitse joden die verwanten in Nederland hadden, mochten nog het land in. Er restte joodse vluchtelingen geen andere mogelijkheid dan illegaal te proberen een grens over te steken. ‘Je ziet verschuivingen’, zegt Frank Caestecker: ‘Als het niet lukte in Frankrijk kwamen ze weer in Duitsland terecht. De Duitse politie pakte de joodse vluchtelingen op of zette ze elders over de grens, bijvoorbeeld in Nederland of België, waar ze dan op grenscontroles van Belgen of Nederland botsten.’ Er ontstonden netwerken van mensensmokkelaars die joden illegaal hielpen te vluchten. Het risico bleef groot, want wie de grens over kwam en bij een controle werd opgepakt, kon terug naar Duitsland worden gebracht. Om diplomatieke redenen zette men de vluchtelingen niet over de grens van een lukraak gekozen buurland, want dan zou dat land allicht hetzelfde doen. Illegale joden werden vooral ook als afschrikking voor kandidaat-vluchtelingen naar Duitsland gerepatrieerd.

HET GEWELD van Kristallnacht wekte evenwel ook heel even solidariteit. Nederland besloot op 19 november 1938, tien dagen na Kristallnacht, dat joden die illegaal het land hadden bereikt, konden blijven, al was het oogmerk ze snel te laten emigreren naar een ander land. Er werden vijftienhonderd ongenode vluchtelingen getolereerd. Aanvankelijk moesten ze zich elke dag bij de politie melden, later werden ze onder administratief toezicht geplaatst in vluchtelingenkampen in Veenhuizen en Hoek van Holland. De opvangkosten werden op joodse liefdadigheidsorganisaties verhaald. Er kwam een breed ondersteunde oproep tot donaties en via burgemeesters werd 473.000 gulden ingezameld.

Nederland ondernam ook diplomatieke initiatieven om met andere buurlanden een transitzone in te stellen voor joden die overzee wilden vluchten. Het plan wekte weinig of geen enthousiasme in het buitenland en werd snel in de la gestopt. Het beleid verstrakte daarentegen: Zwitserland en de Scandinavische landen sloten de grenzen, Nederland volgde op 17 december dit voorbeeld. Vanaf dat moment werden joden zonder legale papieren toch teruggestuurd. Op Kerstmis 1938 bracht een bus een eerste groep van zeventig joodse vluchtelingen naar Duitsland. Aan alle grenzen waren er strenge controles om de joodse vluchtelingen tegen te houden. Nederland zette duizend extra grenswachters in, er gingen stemmen op om het aantal tot twintigduizend op te rekken, maar dat gebeurde niet. Wel kwamen er ‘vliegende teams’, die op de meest precaire plaatsen werden ingezet.

Helemaal hermetisch waren de grenzen echter nooit gesloten. Joden stonden onder een te grote druk om Duitsland te verlaten, ze werden opgejaagd. Een aantal mensen bleef het voor hen opnemen en stak de nek uit. Marij Leenders, onderzoeker aan de Radboud Universiteit te Nijmegen, verwijst naar burgemeester Verbeek die toen aan het hoofd stond van de grensgemeente Dinxperlo. Ondanks de regelgeving van Justitie bezorgde hij eigenhandig verblijfsvergunningen aan joden. Er werd een klacht tegen hem ingediend, maar de rechtbank sprak hem vrij. Uit respect voor het ambt vroeg de burgemeester eervol ontslag. Ontslag kreeg hij, maar niet eervol. In 1990 werd hij postuum gerehabiliteerd.

De jood Karl Grünberg zit tot 30 maart 1938 in Dachau opgesloten. Hij kan vluchten en bereikt illegaal Nederland. In de trein naar Utrecht wordt hij gearresteerd omdat hij een paspoort van een Nederlander gebruikt. Manu militari wordt hij aan Duitsland uitgeleverd, daar komt hij in Buchenwald terecht. Opnieuw slaagt hij erin te ontsnappen, deze keer vlucht hij illegaal naar België. Daar kan hij blijven.

‘IN BELGIË leefde de joodse kwestie veel sterker in de publieke opinie dan elders’, vertelt Frank Caestecker. ‘Dat kwam omdat de uitwijzing van joodse vluchtelingen net voor Kristallnacht op de politieke agenda had gestaan, de meningen waren verdeeld. De bevoegde minister stelde toen dat joodse vluchtelingen geen bescherming nodig hadden, iets wat na Kristallnacht voor een wrange nasmaak zorgde en een virulente discussie op gang bracht.’

Omdat geen enkele Belgische politicus publieke blaam wilde oplopen, werd besloten om illegale joodse vluchtelingen niet langer terug te sturen. Toch zijn er flink wat kanttekeningen te plaatsen bij deze gastvrijheid. De consulaten in Duitsland kregen het advies om zeer stringent om te springen met het verlenen van visa. Aan de Belgische grens werden joden nog steeds met man en macht tegengehouden en teruggestuurd. En net als in Nederland deden de Belgen er alles aan om de joodse vluchtelingen zo snel mogelijk te laten doorreizen.

‘Toch ging het bij de joden als een lopend vuurtje rond dat illegalen in België konden blijven’, zegt Caestecker. ‘Hun aantal nam snel toe, de Belgische regering greep in. Ze vroeg de nazi’s te verhinderen dat joden naar België zouden vluchten. De Duitsers stemden ermee in om joden die geen Belgisch visum hadden en die in de Duits-Belgische grenszone werden aangetroffen, te verhinderen naar België te reizen. De nazi’s wierpen dus ook een barricade op aan hun kant van de grens. Joden moesten vanaf dat moment dus niet alleen de Belgische grenswachters verschalken, maar ook de Duitse.’

‘Dat joden nergens welkom waren, heeft verschillende oorzaken’, stelt Caestecker: ‘Het ging om een totaal verpauperde groep vluchtelingen, ze kwamen met duizenden tegelijk. Bovendien vreesde men voor een aanzuigende werking, want ook in landen als Polen en Hongarije was er een enorme druk op joden. Vergeet niet dat er in 1939 ook een half miljoen vluchtelingen uit Spanje kwamen, waar Franco na de burgeroorlog een dictatuur installeerde.’ Heulden de landen die weigerden joodse vluchtelingen op te vangen indirect en misschien ongewild met nazi-Duitsland? Caestecker: ‘Die uitspraak gaat te ver. Het zijn de nazi’s die joden vervolgden, niet de andere landen. Wel waren verschillende regeringen bereid om met de Duitsers verregaand te onderhandelen over het inkrimpen van de vluchtelingenstroom, eerder dan dat ze pogingen deden om de vervolging aan te klagen. Denk aan het invoeren van de J-pas: alle landen waren daar opgetogen over. En het speelde de nazi’s in de kaart dat de joden nergens welkom waren, het werd tegen hen als argument uitgespeeld en zette de nazi-politiek kracht bij.’

Hij wijst ook op de historische context. Tot voor de Eerste Wereldoorlog kon je in de meeste landen vrij rondreizen en je vestigen. De enige voorwaarde was dat je in je eigen levensonderhoud kon voorzien. ‘In landen als Nederland en België werd na de Eerste Wereldoorlog het algemeen kiesrecht ingevoerd, dat gaf een omvangrijke bevolkingsgroep een stem. De communistische omwenteling in de Sovjet-Unie zorgde voor pleinvrees in het Westen. De overheden wilden daarom hun inwoners een zekere mate van economische bescherming bieden. Er kwamen steeds meer restricties voor buitenlanders, die konden zich niet zomaar meer vestigen en een zaak beginnen. In de jaren dertig was er bovendien de economische crisis, wat nog meer tot protectionisme aanzette. Uitgerekend in die periode begon de vervolging van joden, die een massale stroom straatarme vluchtelingen opleverde. Niemand zag ze graag komen, bovendien werd hun situatie als argument gebruikt om het protectionisme nog aan te scherpen.’

Paul Steiner is een Oostenrijkse jurist en journalist die na de Anschluss in 1938 naar Nederland vlucht, met het vliegtuig. Hij doet zich voor als handelsvertegenwoordiger van een uitgever maar wordt door de grenswachten niet geloofd. Hij heeft een Duits paspoort met een J en wordt gedwongen teruggestuurd naar Wenen. Hij slaagt er later alsnog in om naar Brussel te vluchten en dan naar de Verenigde Staten.

DE VERVOLGING van de joden heeft in 1951 tot de Conventie van Genève geleid. Die beschermt mensen die worden vervolgd op basis van hun geloof, hun politieke overtuiging, hun seksuele geaardheid, hun huidskleur of het behoren tot een sociale groep. Deze bescherming geldt voor individuen en voldeed lange tijd. Er kunnen echter altijd nieuwe motieven ontstaan om te vluchten. Op zulke situaties moet men steeds alert kunnen inspelen, vindt Frank Caestecker: ‘Bij het uitbreken van de oorlogen op de Balkan in de jaren negentig was er een groep oorlogsvluchtelingen die vooral aan de Duitse grens aanklopten. Zij vielen niet onder de Conventie, want ze waren collectief slachtoffer van geweld. Toch werden ze in West-Europa beschermd, maar de beschermingskwaliteit varieerde van land tot land. Duitsland, dat op de weke flank van Europa lag, vroeg om een EU-regeling voor oorlogsvluchtelingen, en die kwam er ook.’

Toch zijn er tegenwoordig nog lacunes: ‘Er is te weinig controle op wat buiten de EU gebeurt. Vanuit bijvoorbeeld Noord-Afrikaanse landen proberen vluchtelingen Europa te bereiken. We weten weinig over hoe vluchtelingen daar worden behandeld. Het lijkt me dat we in mechanismen moeten voorzien om ook die vluchtelingen van een veilige opvang te verzekeren.’

MET ALS OPMERKING OVER BOVENSTAAND ARTIKEL UIT DE GROENE AMSTERDAMMER:

De volgende opmerking in de laatste alinea is onjuist:

”DE VERVOLGING van de joden heeft in 1951 tot de Conventie van Genève geleid. Die beschermt mensen die worden vervolgd op basis van hun geloof, hun politieke overtuiging, hun seksuele geaardheid, hun huidskleur of het behoren tot een sociale groep.”

DIT IS ONJUIST!

Vluchtelingen worden beschermd door het zogenaamde ”Vluchtelingenverdrag” uit de Vijftiger jaren van de vorige Eeuw

Zie

Convention relating to the Status of Refugees

http://hrlibrary.umn.edu/instree/v1crs.htm

De ”Conventies van Geneve” zijn mensenrechtenverdragen over de manier waarop in oorlogen moet worden gehandeld: 

Ze zijn afgesloten in de veertiger jaren van de vorige Eeuw

ZIE

EERSTE CONVENTIE VAN GENEVE [1949]

Convention (I) for the Amelioration of the Condition of the Wounded and Sick in Armed Forces in the Field. Geneva, 12 August 1949.  

https://ihl-databases.icrc.org/applic/ihl/ihl.nsf/INTRO/365

TWEEDE CONVENTIE VAN GENEVE [1949]

Convention (II) for the Amelioration of the Condition of Wounded, Sick and Shipwrecked Members of Armed Forces at Sea. Geneva, 12 August 1949.  

https://ihl-databases.icrc.org/applic/ihl/ihl.nsf/INTRO/370

DERDE CONVENTIE VAN GENEVE [1949]

Convention (III) relative to the Treatment of Prisoners of War. Geneva, 12 August 1949.  

https://ihl-databases.icrc.org/applic/ihl/ihl.nsf/INTRO/375

VIERDE CONVENTIE VAN GENEVE [1949]

Convention (IV) relative to the Protection of Civilian Persons in Time of War. Geneva, 12 August 1949.  

https://ihl-databases.icrc.org/applic/ihl/ihl.nsf/INTRO/380 
”Nederland verscherpt in mei 1934 zijn toelatingsbeleid. Het vreest overspoeld te raken door vluchtelingen uit Duitsland, maar wil vooral het voor de handel belangrijke buurland niet voor het hoofd stoten. Volgens het aangescherpte beleid worden Duitse Joden alleen nog tijdelijk in Nederland toegelaten, en anderen helemaal niet meer, tenzij ze kunnen aantonen in acuut levensgevaar te zijn. Vanaf mei 1938 wordt voor Duitse (en dus ook Oostenrijkse) Joden geen uitzondering meer gemaakt. Nederland stuurt vluchtelingen zoveel mogelijk terug, liefst al aan de grens. Nog steeds is acuut levensgevaar de enige uitzonderingsgrond, en die wordt strikt geïnterpreteerd. Zo wordt dreigende opsluiting in een concentratiekamp niet als reden beschouwd om iemand toe te laten.”……..”Frankrijk en België voeren een soortgelijk beleid als Nederland. Denemarken laat welgeteld 3000 Joodse vluchtelingen toe. Zwitserland laat wel politieke vluchtelingen toe, maar probeert Joodse vluchtelingen uit Duitsland en Oostenrijk te weren. Het vraagt zelfs aan Duitsland om de paspoorten van Duitse en Oostenrijkse Joden van een J te voorzien om het allemaal wat gemakkelijker te maken. Het neutrale Zweden laat tot het begin van de oorlog slechts 3000 Joden toe, maar wordt tijdens de oorlog ruimhartiger, waar vooral Noorse en Deense Joden baat bij hebben. Ierland laat alleen 250 Joodse kinderen toe.”………”Voor het begin van de oorlog proberen meer dan 500.000 Joden toegang te krijgen tot Groot-Brittannië, maar worden er slechts circa 80.000 toegelaten – en dat voornamelijk omdat de Joodse gemeenschap toezegt alle kosten voor hun huisvesting en levensonderhoud op zich te nemen.”……..”Canada laat welgeteld 5000 Joodse vluchtelingen toe, en dat alleen nadat de Joodse gemeenschap heeft toegezegd de kosten van huisvesting en levensonderhoud op zich te zullen nemen.”……..”De Verenigde Staten hanteren strenge immigratiewetten en -quota. De VS weigeren in principe een visum aan alle potentiële immigranten die waarschijnlijk niet zelf in hun onderhoud kunnen voorzien. Dat betekent dat arme Joden het land niet in komen, en velen die niet arm wáren zijn door de nazi’s van nagenoeg al hun bezittingen beroofd.

Tot 1938 maken de VS de quota zelfs niet helemaal vol. Alleen hier heeft de conferentie in Évian enig effect. Van 1938 tot en met 1941 laten de VS 124.000 Joodse vluchtelingen toe, 31.000 per jaar. De jaren daarvoor waren dat er ongeveer 20.000. Maar ook 31.000 is maar een fractie van het totaal aantal aanvragen.”

HISTORIEK

VLUCHTELINGENBELEID TOEN EN NU

https://historiek.net/vluchtelingenbeleid-toen-en-nu/58617/

Bij de opening van de tentoonstelling “Waarom schrijf je me niet” – Post uit de Vergetelheid in Nijmegen ging mede-samensteller Arie van Dalen in op de opzet van de tentoonstelling, maar daarnaast op het vluchtelingenbeleid voor en tijdens de oorlog. Hij zei onder meer het volgende:

Al in de eerste decennia van de vorige eeuw gingen vele tienduizenden Joden uit Oost-Europa op de vlucht voor het antisemitisme daar. Ze kwamen vooral terecht in Frankrijk en België en, in iets mindere mate, Nederland.

In het begin van de Eerste Wereldoorlog kreeg Nederland een andere vluchtelingenstroom te verwerken. Vlaanderen lag in de frontlinie en in het najaar van 1914 vluchtten 1 miljoen Belgen ­– zo’n kwart van de Belgische bevolking – naar hier. Het zal geen verwondering wekken dat het opvangen van een miljoen vluchtelingen grote problemen met zich mee bracht. Huisvesting, voedselvoorziening, allerlei spanningen. In samenwerking met de Duitse bezettingsmacht in België werd al vrij snel een repatriëringsplan ontwikkeld en na ruim een half jaar waren circa 900.000 Belgen weer vertrokken. Ongeveer 100.000 bleven er hier tot het einde van die oorlog.

In de jaren dertig zwol de stroom van Joodse vluchtelingen naar West-Europa steeds sterker aan. Het aan de macht komen van de nazi’s in ’33 gaf een sterke impuls, de inlijving van Oostenrijk bij Duitsland, de Anschluss, in maart ’38, en de Kristallnacht in november van dat jaar eens te meer. Meteen na de Anschluss ontketende Adolf Eichmann een golf van grof geweld tegen de Joden in Oostenrijk.

Weinig landen kunnen met enige trots terugkijken op hun vluchtelingenbeleid van toen, en helaas zijn er, naast duidelijke verschillen, ook allerlei wrange parallellen tussen toen en nu.

Nederland

Nederland verscherpt in mei 1934 zijn toelatingsbeleid. Het vreest overspoeld te raken door vluchtelingen uit Duitsland, maar wil vooral het voor de handel belangrijke buurland niet voor het hoofd stoten. Volgens het aangescherpte beleid worden Duitse Joden alleen nog tijdelijk in Nederland toegelaten, en anderen helemaal niet meer, tenzij ze kunnen aantonen in acuut levensgevaar te zijn. Vanaf mei 1938 wordt voor Duitse (en dus ook Oostenrijkse) Joden geen uitzondering meer gemaakt. Nederland stuurt vluchtelingen zoveel mogelijk terug, liefst al aan de grens. Nog steeds is acuut levensgevaar de enige uitzonderingsgrond, en die wordt strikt geïnterpreteerd. Zo wordt dreigende opsluiting in een concentratiekamp niet als reden beschouwd om iemand toe te laten.

De maatregelen blijken in de praktijk moeilijk te handhaven: ondanks de inzet van extra grensbewakers blijven er vluchtelingen het land binnenkomen en het is nog niet zo eenvoudig ze op te sporen en weer terug te sturen. Nog zo’n 10.000 Joden vinden een heenkomen naar Nederland. Geen veilig heenkomen, zo zou helaas blijken.

West-Europa

Frankrijk en België voeren een soortgelijk beleid als Nederland. Denemarken laat welgeteld 3000 Joodse vluchtelingen toe. Zwitserland laat wel politieke vluchtelingen toe, maar probeert Joodse vluchtelingen uit Duitsland en Oostenrijk te weren. Het vraagt zelfs aan Duitsland om de paspoorten van Duitse en Oostenrijkse Joden van een J te voorzien om het allemaal wat gemakkelijker te maken. Het neutrale Zweden laat tot het begin van de oorlog slechts 3000 Joden toe, maar wordt tijdens de oorlog ruimhartiger, waar vooral Noorse en Deense Joden baat bij hebben. Ierland laat alleen 250 Joodse kinderen toe. Na de oorlog zijn Joden daar ook niet welkom, zoals een minister verklaarde, “omdat dit antisemitisme met zich mee kan brengen”.

Voor het begin van de oorlog proberen meer dan 500.000 Joden toegang te krijgen tot Groot-Brittannië, maar worden er slechts circa 80.000 toegelaten – en dat voornamelijk omdat de Joodse gemeenschap toezegt alle kosten voor hun huisvesting en levensonderhoud op zich te nemen.

Conferentie

In juli 1938 wordt in het Franse Évian een conferentie gehouden over de vluchtelingenproblematiek. Daar zijn vertegenwoordigers van 30 landen en ruim 30 particuliere hulporganisaties. De conferentie levert nauwelijks iets op. Groot-Brittannië weigert zijn toelatingsbeleid te versoepelen en ook de Verenigde Staten willen niet veel ruimhartiger worden. Waarop de andere landen besluiten dat ook niet te doen.

Het Britse parlement besluit zelfs helemaal geen Joodse vluchtelingen meer toe te laten, op 10.000 Joodse kinderen uit Duitsland en 669 kinderen uit Tsjechoslowakije na. Hun ouders kregen echter geen visa en de meesten van hen werden vermoord.

Coulanter

Slechts enkele Europese landen zijn wat coulanter. Naast Turkije zijn dat opmerkelijk genoeg Spanje en Portugal. Opmerkelijk, want de Spaanse dictator Franco is een maatje van Hitler, en ook Portugal heeft een fascistische dictatuur. Het is weliswaar geen officieel beleid om Joodse vluchtelingen weinig in de weg te leggen, maar dat is wel de praktijk. Enkele Portugese diplomaten spannen zich zelfs (in tegenspraak met het officiële beleid) bijzonder in om Joden van visa te voorzien.

Noord- en Latijns-Amerika

Ook buiten Europa houden veel landen hun grenzen grotendeels dicht. De meeste landen in Latijns-Amerika laten tussen het einde van de Eerste Wereldoorlog en 1933 vele immigranten toe, onder wie ook zo’n 175.000 Joden. Maar als de vluchtelingstroom op gang komt, wordt het toelatingsbeleid strenger. Tussen 1933 en 1945 worden in totaal 84.000 Joden toegelaten.

Canada laat welgeteld 5000 Joodse vluchtelingen toe, en dat alleen nadat de Joodse gemeenschap heeft toegezegd de kosten van huisvesting en levensonderhoud op zich te zullen nemen.

De Verenigde Staten hanteren strenge immigratiewetten en -quota. De VS weigeren in principe een visum aan alle potentiële immigranten die waarschijnlijk niet zelf in hun onderhoud kunnen voorzien. Dat betekent dat arme Joden het land niet in komen, en velen die niet arm wáren zijn door de nazi’s van nagenoeg al hun bezittingen beroofd.

Tot 1938 maken de VS de quota zelfs niet helemaal vol. Alleen hier heeft de conferentie in Évian enig effect. Van 1938 tot en met 1941 laten de VS 124.000 Joodse vluchtelingen toe, 31.000 per jaar. De jaren daarvoor waren dat er ongeveer 20.000. Maar ook 31.000 is maar een fractie van het totaal aantal aanvragen.

Paralellen

Ik sprak van wrange parallellen. Het dichtspijkeren van de grenzen is er daar natuurlijk een van. Landen konden in ’38 in Évian geen verdeelsleutel afspreken, en kunnen ook nu niet met elkaar tot een oplossing komen.

Ook in de argumenten voor het sluiten van de grenzen zijn overeenkomsten. Groot-Brittannië sloot in ’38 zijn grenzen nagenoeg volledig omdat het bang was dat spionnen en saboteurs zich onder de vluchtelingen zouden mengen; nu is er de vrees dat terroristen dat doen. De economische crisis werd toen en wordt ook nu aangevoerd als argument. Gezegd moet worden dat die van de jaren dertig heftiger was en dat de werkloosheid toen hoger en het gemiddelde levenspeil een stuk lager lag dan nu.

En dan de aantallen. Het aantal Joden dat eind jaren dertig een toevluchtsoord zocht lag waarschijnlijk zo rond de 1 miljoen – vele anderen hadden zelfs niet de middelen om te vluchten. Kijken we nu naar Syrië, dan zien we dat er zo’n vijf miljoen naar het buitenland zijn gevlucht (naast nog eens 7 miljoen die binnenlands op de vlucht zijn). De grote meerderheid, zo’n 90%, van die vluchtelingen wordt in de regio opgevangen (en Europa behoort daar alle mogelijke steun voor te geven). Goed, er zijn ook vele vluchtelingen uit andere landen, maar laten we nu eens zeggen dat Europa er in totaal 2 of 3 miljoen zou moeten herbergen. Kunnen we dat niet aan? Zou Nederland geen 200.000 of 300.000 vluchtelingen aankunnen?

Haalbaar

De geschiedenis leert anders. In de Eerste Wereldoorlog konden we 100.000 Belgen opvangen, en enige tijd zelfs een miljoen. Tussen 1945 en 1968 kwamen er ruim 300.000 migranten en repatrianten uit onze voormalige kolonie Nederlands-Indië. In de jaren tachtig en negentig kwamen er eerst tienduizenden uit Somalië, Iran en Afghanistan, en vervolgens nog veel meer uit onder andere voormalig Joegoslavië en Irak. In de periode 1991-2000 kwamen er in totaal 345.000 asielzoekers naar Nederland.

Nee, dat ging niet zonder problemen, vooral niet op het punt van de huisvesting en spanningen die daaruit voortvloeien. Ik wil dat zeker niet bagatelliseren. Het vraagt een grote inspanning om de opvang in goede banen te leiden, maar hoe je het ook wendt of keert, we zijn nog steeds een relatief zeer welvarend land en we moeten die inspanning kunnen leveren.

Dat daar nu zo moeilijk over wordt gedaan, doen is niet om de aantallen vluchtelingen of hun herkomst, denk ik; het is mijns inziens uit angst voor moslims en de islam, die opzettelijk ís en wórdt aangewakkerd.

Afsluitend: ik geloof niet dat Europa haar grenzen volledig kan opengooien. Dat zou tot een complete ontwrichting kunnen leiden. Maar we kunnen mensen die vluchten voor oorlog en ander geweld niet in de kou laten staan. Terugkijkend naar de jaren dertig zou ik zeggen: zo wil je als land niet de geschiedenis ingaan.

Arie van Dalen

[21]
”Slechts enkele Europese landen zijn wat coulanter. Naast Turkije zijn dat opmerkelijk genoeg Spanje en Portugal


HISTORIEK

VLUCHTELINGENBELEID TOEN EN NU

https://historiek.net/vluchtelingenbeleid-toen-en-nu/58617/

[22]

”Ook buiten Europa houden veel landen hun grenzen grotendeels dicht. De meeste landen in Latijns-Amerika laten tussen het einde van de Eerste Wereldoorlog en 1933 vele immigranten toe, onder wie ook zo’n 175.000 Joden. Maar als de vluchtelingstroom op gang komt, wordt het toelatingsbeleid strenger. Tussen 1933 en 1945 worden in totaal 84.000 Joden toegelaten.


HISTORIEK

VLUCHTELINGENBELEID TOEN EN NU

https://historiek.net/vluchtelingenbeleid-toen-en-nu/58617/

[23]

WIKIPEDIABOMBING OF GUERNICA
https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Guernica
[24]
VOOR DE ITALIAANSE MISDADEN BIJ DE INVAL IN ETHIOPIE, ZIE NOTEN 14 EN 15

WIKIPEDIAJAPANESE INVASION OF MANCHURIA
https://en.wikipedia.org/wiki/Japanese_invasion_of_Manchuria

Manchukuo, officially the State of Manchuria prior to 1934 and the Empire of Manchuria after 1934, was a puppet state of the Empire of Japan in Northeast China and Inner Mongolia from 1932 until 1945. It was founded in 1932 after the Japanese invasion of Manchuria, and in 1934 it became a constitutional monarchy. Under the de facto control of Japan, it had limited international recognition.

WIKIPEDIAMANCHUKUO
https://en.wikipedia.org/wiki/Manchukuo

WIKIPEDIAWARCRIMES IN MANCHUKUO
https://en.wikipedia.org/wiki/War_crimes_in_Manchukuo

WIKIPEDIAAXIS POWERS
https://en.wikipedia.org/wiki/Axis_powers

[25]

”On 1 September 1939, Germany invaded Poland after having staged several false flag border incidents as a pretext to initiate the attack.[62] The Battle of Westerplatte is often described as the first battle of the war.[63] The United Kingdom responded with an ultimatum to Germany to cease military operations, and on 3 September, after the ultimatum was ignored, France and Britain, along with their empires, declared war on Germany”
WIKIPEDIAWORLD WAR II/WAR BREAKS OUT IN EUROPE (1939-40)
https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II#War_breaks_out_in_Europe_(1939%E2%80%9340)

BRON
WIKIPEDIAWORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II

”In January 1934, Germany signed a non-aggression pact with Poland.[79] In March 1939, Hitler demanded the return of the Free City of Danzig and the Polish Corridor, a strip of land that separated East Prussia from the rest of Germany. The British announced they would come to the aid of Poland if it was attacked. Hitler, believing the British would not actually take action, ordered an invasion plan should be readied for September 1939
WIKIPEDIAMILITARY BUILD UP/NAZI GERMANY POLAND

https://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_Germany#Poland

ORIGINELE BRON 

WIKIPEDIA NAZI GERMANY

https://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_Germany

[26]

” On 17 September 1939, after signing a cease-fire with Japan, the Soviets invaded Eastern Poland[67] under a pretext that the Polish state had ostensibly ceased to exist”……..”Germany annexed the western and occupied the central part of Poland, and the Soviet Union annexed its eastern part”
WIKIPEDIAWORLD WAR II/WAR BREAKS OUT IN EUROPE (1939-40)
https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II#War_breaks_out_in_Europe_(1939%E2%80%9340)

BRON
WIKIPEDIAWORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II

WIKIPEDIAMOLOTOV-RIBBENTROP PACT
https://en.wikipedia.org/wiki/Molotov%E2%80%93Ribbentrop_Pact

[27]
”In April 1940, Germany invaded Denmark and Norway to protect shipments of iron ore from Sweden, which the Allies were attempting to cut off.[86]Denmark capitulated after a few hours, and Norway was conquered within two months[87]despite Allied supportBritish discontent over the Norwegian campaign led to the appointment of Winston Churchill as Prime Minister on 10 May 1940.[88]

On the same day, Germany launched an offensive against France. To circumvent the strong Maginot Line fortifications on the Franco-German border, Germany directed its attack at the neutral nations of Belgiumthe Netherlands, and Luxembourg

WIKIPEDIA

WORLD WAR II/WESTERN EUROPE (1040-41)

https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II#Western_Europe_(1940%E2%80%9341)

BRON

WIKIPEDIA

WORLD WAR II

https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II

[28] 
”Groot-Brittannië was na de overgave van Frankrijk in 1940 de enige grote tegenstrever van Duitsland in West-Europa. Hitler zag de verovering, of in ieder geval overgave, van de Britten dan ook als een grote prioriteit. Hij wilde dit bereiken door een grootschalige invasie van Groot-Brittannië onder de naam Unternehmen Seelöwe (Operatie Zeeleeuw). Voordat deze invasie met grondtroepen plaats kon vinden was het essentieel dat de Duitsers luchtsuperioriteit boven Engeland verkregen en zo niet langer te maken hadden met aanvallen van de Royal Air Force (RAF).”
IS GESCHIEDENIS”THE BLITZ” IN LONDEN TIJDENS DE TWEEDE WERELDOORLOG
https://isgeschiedenis.nl/nieuws/the-blitz-in-londen-tijdens-de-tweede-wereldoorlog

Operatie Seelöwe (Nederlands: Zeeleeuw) was een Duits plan voor een invasie in het Verenigd Koninkrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog. Na de snelle Duitse overwinning in het westen in mei en juni 1940 (zie de slag om Frankrijk), werden er plannen gesmeed om ook het Britse vasteland binnen te vallen. Het plan werd nimmer uitgevoerd, mede door de verloren slag om Engeland.”

WIKIPEDIAOPERATIE SEELOWE
https://nl.wikipedia.org/wiki/Operatie_Seel%C3%B6we  [29]

WIKIPEDIABATTLE OF BRITAIN
https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Britain

WIKIPEDIAHUGH DOWDING

https://en.wikipedia.org/wiki/Hugh_Dowding

WIKIPEDIA HERMANN GORING
https://en.wikipedia.org/wiki/Hermann_G%C3%B6ring

[30]

WIKIPEDIATHE BLITZ
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz

[31]

WIKIPEDIAMOLOTOV RIBBENTROP PACT
https://en.wikipedia.org/wiki/Molotov%E2%80%93Ribbentrop_Pact

”An example of a non-aggression pact is the 1939 Molotov–Ribbentrop Pact between the Soviet Union and Nazi Germany. The Pact lasted until the 1941 German invasion of the Soviet Union in Operation Barbarossa

WIKIPEDIANON AGRRESSION PACT
https://en.wikipedia.org/wiki/Non-aggression_pact

[32]

WIKIPEDIAOPERATION BARBAROSSA

https://en.wikipedia.org/wiki/Operation_Barbarossa

[33]
”The Attack on Pearl Harbor[nb 3][11] was a surprise, preemptive[12]military strike by the Imperial Japanese Navy Air Service upon the United States (a neutral country at the time) against the naval base at Pearl Harbor in HonoluluTerritory of Hawaii, just before 08:00, on Sunday morning, December 7, 1941. The attack led to the United States’ formal entry into World War II the next day.”
WIKIPEDIAATTACK ON PEARL HARBOR
https://en.wikipedia.org/wiki/Attack_on_Pearl_Harbor

[34]

WIKIPEDIANORMANDY LANDINGS
https://en.wikipedia.org/wiki/Normandy_landings

[35]

CAMBRIDGE DICTIONARYHINDSIGHT

the ability to understand an event or situation only after it has happened

https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/hindsight

[36] 

”The Battle of Britain marked the first major defeat of Germany’s military forces, with air superiority seen as the key to victory
WIKIPEDIABATTLE OF BRITAIN/AFTERMATH

https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Britain#Aftermath

BRON
WIKIPEDIABATTLE OF BRITAIN

https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Britain

[37]

”Hoewel Hitler de slag om Groot-Brittannië verloren heeft, opent hij toch een tweede front in het oosten. Op 22 juni 1941 valt hij de Sovjet-Unie binnen, het begin van ‘Operatie Barbarossa’”
WO2OPERATIE BARBAROSSA

[38]

WIKIPEDIANORTH AFRICAN CAMPAIGN
https://en.wikipedia.org/wiki/North_African_campaign

[39] 

”The British officially recognise the battle’s duration as being from 10 July until 31 October 1940′..

WIKIPEDIABATTLE OF BRITAIN
https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Britain

”De Slag om Engeland (Engels: Battle of Britain) was een luchtoorlog tijdens de Tweede Wereldoorlog tussen de DuitseLuftwaffe en de BritseRoyal Air Force (RAF). De luchtoorlog begon op 10 juli1940 en verliep in vijf fasen tot hij ten slotte eindigde op 31 oktober 1940.”

WIKIPEDIASLAG OM ENGELAND
https://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_om_Engeland

”The British officially recognise the battle’s duration as being from 10 July until 31 October 1940, which overlaps the period of large-scale night attacks known as the Blitz, that lasted from 7 September 1940 to 11 May 1941”
WIKIPEDIABATTLE OF BRITAIN
https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Britain

[40]

The Blitz was a German bombing campaign against the United Kingdom in 1940 and 1941, during the Second World War. The term was first used by the British press and is the German word for ‘lightning”
WIKIPEDIATHE BLITZ

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz

[41]

BOMBINGS

”German propaganda minister Joseph Goebbels and other high-ranking officials of the Third Reich[11] frequently described attacks made on Germany by the Royal Air Force (RAF) and the United States Army Air Forces (USAAF) during their strategic bombing campaigns as Terrorangriffe—terror attacks.[nb 1][nb 2] The Allied governments usually described their bombing of cities with other euphemisms such as area bombing (RAF) or precision bombing (USAAF), and for most of World War II the Allied news media did the same”

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING/DEVELOPMENT OF THE TERM ”TERROR BOMBING”
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing#Development_of_the_term_%22terror_bombing%22

BRONWIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

NOTEN 36 EN 37

[42]

‘Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren.”
ARTIKEL 25, LANDOORLOGSREGLEMENT
https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534

‘ The attack or bombardlment, by whatever means, of towns, villages, dwellings, or buildings which are undefended is prohibited.”
THE HAGUE CONVENTION 1907LAWS AND CUSTOMS OF WAR ON LANDARTICLE 25
https://www.loc.gov/law/help/us-treaties/bevans/m-ust000001-0631.pdf

[43]

WIKIPEDIABATTLE OF BRITAIN
https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Britain

Begin van ‘The Blitz’

De Duitsers concentreerden zich bij deze luchtoorlog in eerste instantie op de vliegtuigen, fabrieken en vliegvelden van de RAF. ”

IS GESCHIEDENISTHE BLITZ IN LONDEN TIJDENS DE TWEEDE WERELDOORLOG
https://isgeschiedenis.nl/nieuws/the-blitz-in-londen-tijdens-de-tweede-wereldoorlog

Een team van de Universiteit van Portsmouth heeft aan de hand van informatie uit het Britse nationale archief en landkaarten uit het Imperial War Museum een interactieve kaart gemaakt van waar tijdens ‘The Blitz’ in Londen precies de bommen zijn gevallen. De Duitse Luftwaffe voerde tussen september 1940 en mei 1941 een groot aantal bombardementen uit op Londen en enkele andere Britse steden.

Groot-Brittannië was na de overgave van Frankrijk in 1940 de enige grote tegenstrever van Duitsland in West-Europa. Hitler zag de verovering, of in ieder geval overgave, van de Britten dan ook als een grote prioriteit. Hij wilde dit bereiken door een grootschalige invasie van Groot-Brittannië onder de naam Unternehmen Seelöwe (Operatie Zeeleeuw). Voordat deze invasie met grondtroepen plaats kon vinden was het essentieel dat de Duitsers luchtsuperioriteit boven Engeland verkregen en zo niet langer te maken hadden met aanvallen van de Royal Air Force (RAF).

Begin van ‘The Blitz’

De Duitsers concentreerden zich bij deze luchtoorlog in eerste instantie op de vliegtuigen, fabrieken en vliegvelden van de RAF. Toen dit niet veel effect bleek te hebben verlegden zij hun aandacht naar de grote Britse steden, waar zij door middel van grote bombardementen zoveel schade aan de Britse oorlogsindustrie hoopten aan te richten dat de Britten de strijd niet konden volhouden. Het eerste  bombardement van ‘The Blitz’ (Duits voor ‘bliksem’) vond plaats op 7 september 1940 op de haven van Londen. Hierbij vielen zo’n 400 slachtoffers onder de bevolking van de Engelse hoofdstad.

Nachtbombardementen

In november 1940 besloten de Duitsers dat zij teveel vliegtuigen en bemanningen verloren bij bombardementen die overdag plaatsvonden. Het leek de Luftwaffe daarom raadzaam om meer nachtbombardementen te houden, waarbij de vliegtuigen door de duisternis minder eenvoudige doelwitten waren. Deze periode van nachtbombardementen duurde van november 1940 tot februari 1941 en was de zwaarste fase van ‘The Blitz’.

Londen en andere grote steden als Manchester, Liverpool en Coventry werden zwaar gebombardeerd. Londen werd in deze periode bijvoorbeeld 57 nachten op rij gebombardeerd, waarbij veel mensen overnachtten in schuilkelders en metrostations. Toch lukte het de Duitsers niet om het Britse moreel te breken, wat één van de doelen was van de bombardementen. Mensen bleven gewoon naar hun werk gaan en de Britse samenleving bleef draaiende. Inwoners van Londen spraken bijvoorbeeld over de bombardementen alsof het over het weer ging en beschreven sommige dagen als ‘very blitzy’.

Duikbootoorlog

Na februari 1941 werd duidelijk dat een Britse overgave niet dichtbij was en besloot Hitler om Operatie Zeeleeuw uit te stellen en de Luftwaffe in te zetten als ondersteuning van de Kriegsmarine in de duikbootoorlog. De bommenwerpers moesten zich vanaf die tijd concentreren op de scheepskonvooien op de Atlantische Oceaan en havensteden als Liverpool en Portsmouth. Hoewel de havensteden het nog steeds zwaar te verduren hadden nam de intensiteit van de bombardementen af en begon het gewone leven in Londen weer een beetje op gang te komen. In mei 1941 werd duidelijk dat de Luftwaffe de Blitz niet kon volhouden en op 21 mei 1941 werd de laatste aanval van ‘The Blitz’ uitgevoerd. Eind 1944 probeerden de Duitsers met de inzet van enkele duizenden V2 raketten opnieuw het moreel van de Britten te breken, maar dit had ook niet het gewenste effect.

Slachtoffers

Tijdens de acht maanden van ‘The Blitz’ kwamen er zo’n 40.000 Britse burgers om het leven en raakten er nog eens 139.000 gewond. De Duitsers verloren ruim 2.000 vliegtuigen in de strijd met de RAF en zo’n 3.300 piloten en bemanningen. Ondanks het grote aantal slachtoffers dat zij maakten lukte het de Duitsers niet om hun doel te bereiken om Groot-Brittannië te verslaan. Het gevolg was dat Hitler besloot zich op de Sovjet-Unie te concentreren en op 22 juni 1941 te beginnen met Operatie Barbarossa.Het team van de Universiteit van Portsmouth heeft nu een interactieve kaart gemaakt waarop precies te zien is waar in Londen de bommen zijn gevallen. De kaart is te bekijken op de site van Bomb Sight.

WIKIPEDIASLAG OM ENGELAND/DEEL 2: OPERATIE ADELAAR 13 AUGUSTUS-18 AUGUSTUS 1940
https://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_om_Engeland#Deel_2:_Operatie_Adelaar,_13_augustus_-_18_augustus_1940

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIASLAG OM ENGELAND

https://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_om_Engeland

[44]

”Londen en andere grote steden als Manchester, Liverpool en Coventry werden zwaar gebombardeerd. Londen werd in deze periode bijvoorbeeld 57 nachten op rij gebombardeerd, waarbij veel mensen overnachtten in schuilkelders en metrostations”

IS GESCHIEDENISTHE BLITZ IN LONDEN TIJDENS DE TWEEDE WERELDOORLOG
https://isgeschiedenis.nl/nieuws/the-blitz-in-londen-tijdens-de-tweede-wereldoorlog

[45]

”The Luftwaffe gradually decreased daylight operations in favour of night attacks to evade attack by the RAF, and the Blitz became a night bombing campaign after October 1940. The Luftwaffe attacked the main Atlantic sea port of Liverpool in the Liverpool Blitz. The North Sea port of Hull, a convenient and easily found target or secondary target for bombers unable to locate their primary targets, suffered the Hull BlitzBristolCardiffPortsmouthPlymouthSouthampton and Swansea were also bombed, as were the industrial cities of BirminghamBelfastCoventryGlasgowManchester and Sheffield.”
WIKIPEDIATHE BLITZ

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz

On 13 March, the upper Clyde port of Clydebank near Glasgow was bombed (Clydebank Blitz). All but seven of its 12,000 houses were damaged. Many more ports were attacked. Plymouth was attacked five times before the end of the month while Belfast, Hull, and Cardiff were hit. Cardiff was bombed on three nights, Portsmouth centre was devastated by five raids. The rate of civilian housing lost was averaging 40,000 people per week dehoused in September 1940. In March 1941, two raids on Plymouth and London dehoused 148,000 people.[158] Still, while heavily damaged, British ports continued to support war industry and supplies from North America continued to pass through them while the Royal Navy continued to operate in Plymouth, Southampton, and Portsmouth. 

BRON

WIKIPEDIATHE BLITZ/BRITISH PORTS
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz#British_ports

NOORD IERLAND ALS OVERBLIJFSEL VAN DE BRITSE OVERHEERSING VAN IERLANDDit is niet de plek om de Britse overheersing [later kolonialisme] van Ierland te bespreken, maar het is natuurlijk van de gekke, dat Noord Ierland, geografisch een met de rest van Ierland en NIET met Groot Britannie, bij de onafhankelijkheid van Ierland een onderdeel van Groot-Britannie bleef
Hierin lag het gelijk van de IRA:Noord-Ierland hoorde en hoort bij Ierland!

DOCUMENTATIE:

WIKIPEDIAIRISH WAR OF INDEPENDENCE
https://en.wikipedia.org/wiki/Irish_War_of_Independence

”The Irish Republican Army (IRAIrishÓglaigh na hÉireann), also known as the Provisional Irish Republican Army (Provisional IRA or Provos), was[10][11][12][13] an Irish republicanparamilitary organisation that sought to end British rule in Northern Ireland,[14] facilitate Irish reunification and bring about an independent republic encompassing all of Ireland
WIKIPEDIAPROVISIONAL IRISH REPUBLIC ARMY
https://en.wikipedia.org/wiki/Provisional_Irish_Republican_Army

WIKIPEDIAUNITED IRELAND
https://en.wikipedia.org/wiki/United_Ireland

WIKIPEDIAIRELAND

https://en.wikipedia.org/wiki/Ireland

WIKIPEDIANORTHERN IRELAND
https://en.wikipedia.org/wiki/Northern_Ireland

WIKIPEDIAHISTORY OF BELFAST

https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Belfast

EINDE DOCUMENTATIE OVER IERLAND EN DE ONAFHANKELIJKHEIDSSTRIJD

[46]

”More than 40,000 civilians were killed by Luftwaffe bombing during the war, almost half of them in the capital, where more than a million houses were destroyed or damaged”

WIKIPEDIATHE BLITZ
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz

”Tijdens de acht maanden van ‘The Blitz’ kwamen er zo’n 40.000 Britse burgers om het leven en raakten er nog eens 139.000 gewond.”
IS GESCHIEDENIS”THE BLITZ” IN LONDEN TIJDENS DE TWEEDE WERELDOORLOG
https://isgeschiedenis.nl/nieuws/the-blitz-in-londen-tijdens-de-tweede-wereldoorlog

THE UNIVERSITY OF EXETERTHE BOMBING OF BRITAIN 1940-1945 EXHIBITION
https://humanities.exeter.ac.uk/media/universityofexeter/collegeofhumanities/history/researchcentres/centreforthestudyofwarstateandsociety/bombing/THE_BOMBING_OF_BRITAIN.pdf

[47]

”German propaganda minister Joseph Goebbels and other high-ranking officials of the Third Reich[11] frequently described attacks made on Germany by the Royal Air Force (RAF) and the United States Army Air Forces (USAAF) during their strategic bombing campaigns as Terrorangriffe—terror attacks.[nb 1][nb 2] The Allied governments usually described their bombing of cities with other euphemisms such as area bombing (RAF) or precision bombing (USAAF), and for most of World War II the Allied news media did the same”

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING/DEVELOPMENT OF THE TERM ”TERROR BOMBING”
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing#Development_of_the_term_%22terror_bombing%22

BRONWIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

[48]

Bladzijde 5
” With the decision to postpone Sea Lion, taken on 17 September 1940, the air offensive entered a new phase. There were now four strategic objectives: the first was to continue the blockade in the hope that this would demoralize the population and put pressure on the British government to seek an armistice…”

THE UNIVERSITY OF EXETERTHE BOMBING OF BRITAIN 1940-1945 EXHIBITIONThe Strategic Purpose, Bladzijde 5 [Strategic Purpose begint op bladzijde 4, maar bovenstaande tekst is op bladzijde 5 te vinden]
https://humanities.exeter.ac.uk/media/universityofexeter/collegeofhumanities/history/researchcentres/centreforthestudyofwarstateandsociety/bombing/THE_BOMBING_OF_BRITAIN.pdf

[49]

[49]

” Although the stress of the war resulted in many anxiety attacks, eating disorders, fatigue, weeping, miscarriages, and other physical and mental ailments, society did not collapse
WIKIPEDIATHE BLITZ/BLITZ SPIRIT
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz#%22Blitz_Spirit%22

ORIGINELE BRON 

WIKIPEDIATHE BLITZ

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz#:~:text=The%20Blitz%20was%20a%20German,German%20word%20for%20’lightning’.

[50]

”Churchill called for swift action against any Indian independence activists engaged in illegal activity;[344] he called for the Indian National Congress party to be disbanded and its leaders deported.[347] In 1930, he stated that “Gandhi-ism and everything it stands for will have to be grappled with and crushed”.[348] He thought it “alarming and nauseating” that the Viceroy of India agreed to meet with independence activist Mohandas Gandhi, whom Churchill considered “a seditious Middle Temple lawyer, now posing as a fakir“”

WIKIPEDIAWINSTON CHURCHILL/MALBOROUGH AND THE INDIA QUESTION: 1929-1932
https://en.wikipedia.org/wiki/Winston_Churchill#Marlborough_and_the_India_Question:_1929%E2%80%931932

ORIGINELE BRON’
WIKIPEDIAWINSTON CHURCHILL
https://en.wikipedia.org/wiki/Winston_Churchill

[51]

WIKIPEDIAWE SHALL FIGHT ON THE BEACHES

https://en.wikipedia.org/wiki/We_shall_fight_on_the_beaches

[52]

””We shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender”
WIKIPEDIA’WE SHALL FIGHT ON THE BEACHES/PERORATION
https://en.wikipedia.org/wiki/We_shall_fight_on_the_beaches#Peroration

Turning once again, and this time more generally, to the question of invasion, I would observe that there has never been a period in all these long centuries of which we boast when an absolute guarantee against invasion, still less against serious raids, could have been given to our people. In the days of Napoleon, of which I was speaking just now, the same wind which would have carried his transports across the Channel might have driven away the blockading fleet. There was always the chance, and it is that chance which has excited and befooled the imaginations of many Continental tyrants. Many are the tales that are told. We are assured that novel methods will be adopted, and when we see the originality of malice, the ingenuity of aggression, which our enemy displays, we may certainly prepare ourselves for every kind of novel stratagem and every kind of brutal and treacherous manœuvre. I think that no idea is so outlandish that it should not be considered and viewed with a searching, but at the same time, I hope, with a steady eye. We must never forget the solid assurances of sea power and those which belong to air power if it can be locally exercised.

Sir, I have, myself, full confidence that if all do their duty, if nothing is neglected, and if the best arrangements are made, as they are being made, we shall prove ourselves once more able to defend our island home, to ride out the storm of war, and to outlive the menace of tyranny, if necessary for years, if necessary alone. At any rate, that is what we are going to try to do. That is the resolve of His Majesty’s Government – every man of them. That is the will of Parliament and the nation. The British Empire and the French Republic, linked together in their cause and in their need, will defend to the death their native soil, aiding each other like good comrades to the utmost of their strength.

Even though large tracts of Europe and many old and famous States have fallen or may fall into the grip of the Gestapo and all the odious apparatus of Nazi rule, we shall not flag or fail. We shall go on to the end. We shall fight in France, we shall fight on the seas and oceans, we shall fight with growing confidence and growing strength in the air, we shall defend our island, whatever the cost may be. We shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender, and if, which I do not for a moment believe, this island or a large part of it were subjugated and starving, then our Empire beyond the seas, armed and guarded by the British Fleet, would carry on the struggle, until, in God’s good time, the New World, with all its power and might, steps forth to the rescue and the liberation of the old………

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIAWE SHALL FIGHT ON THE BEACHES
https://en.wikipedia.org/wiki/We_shall_fight_on_the_beaches

COMPLETE TOESPRAAK WINSTON CHURCHILL”WE SHALL FIGHT ON THE BEACHES”
THE GUARDIANWE SHALL FIGHT ON THE BEACHES

https://www.theguardian.com/theguardian/2007/apr/20/greatspeeches3
This speech was delivered to House of Commons on June 4 1940

From the moment that the French defences at Sedan and on the Meuse were broken at the end of the second week of May, only a rapid retreat to Amiens and the south could have saved the British and French armies who had entered Belgium at the appeal of the Belgian king; but this strategic fact was not immediately realised. The French high command hoped they would be able to close the gap, and the armies of the north were under their orders. Moreover, a retirement of this kind would have involved almost certainly the destruction of the fine Belgian army of over 20 divisions and the abandonment of the whole of Belgium. Therefore, when the force and scope of the German penetration were realised and when a new French generalissimo, General Weygand, assumed command in place of General Gamelin, an effort was made by the French and British armies in Belgium to keep on holding the right hand of the Belgians and to give their own right hand to a newly created French army, which was to have advanced across the Somme in great strength to grasp it.  

However, the German eruption swept like a sharp scythe around the right and rear of the armies of the north. Eight or nine armoured divisions, each of about 400 armoured vehicles of different kinds, but carefully assorted to be complementary and divisible into small self-contained units, cut off all communications between us and the main French armies. It severed our own communications for food and ammunition, which ran first to  

Amiens and afterwards through Abbeville, and it shore its way up the coast to Boulogne and Calais, and almost to Dunkirk. Behind this armoured and mechanised onslaught came a number of German divisions in lorries, and behind them again there plodded comparatively slowly the dull brute mass of the ordinary German army and German people, always so ready to be led to the trampling down in other lands of liberties and comforts which they have never known in their own.

I have said this armoured scythe-stroke almost reached Dunkirk – almost but not quite. Boulogne and Calais were the scenes of desperate fighting. The Guards defended Boulogne for a while and were then withdrawn by orders from this country. The Rifle Brigade, the 60th Rifles, and the Queen Victoria’s Rifles, with a battalion of British tanks and 1,000 Frenchmen, in all about 4,000 strong, defended Calais to the last. The British brigadier was given an hour to surrender. He spurned the offer, and four days of intense street fighting passed before silence reigned over Calais, which marked the end of a memorable resistance. Only 30 unwounded survivors were brought off by the navy, and we do not know the fate of their comrades. Their sacrifice, however, was not in vain. At least two armoured divisions, which otherwise would have been turned against the British Expeditionary Force, had to be sent to overcome them. They have added another page to the glories of the light divisions, and the time gained enabled the Graveline water lines to be flooded and to be held by the French troops.Advertisement

Thus it was that the port of Dunkirk was kept open. When it was found impossible for the armies of the north to reopen their communications to Amiens with the main French armies, only one choice remained. It seemed, indeed, forlorn. The Belgian, British and French armies were almost surrounded. Their sole line of retreat was to a single port and to its neighbouring beaches. They were pressed on every side by heavy attacks and far outnumbered in the air.

When, a week ago today, I asked the house to fix this afternoon as the occasion for a statement, I feared it would be my hard lot to announce the greatest military disaster in our long history. I thought – and some good judges agreed with me – that perhaps 20,000 or 30,000 men might be re-embarked. But it certainly seemed that the whole of the French first army and the whole of the British Expeditionary Force north of the Amiens-Abbeville gap would be broken up in the open field or else would have to capitulate for lack of food and ammunition. These were the hard and heavy tidings for which I called upon the house and the nation to prepare themselves a week ago. The whole root and core and brain of the British army, on which and around which we were to build, and are to build, the great British armies in the later years of the war, seemed about to perish upon the field or to be led into an ignominious and starving captivity.

That was the prospect a week ago. But another blow, which might well have proved final, was yet to fall upon us. The king of the Belgians had called upon us to come to his aid. Had not this ruler and his government severed themselves from the allies, who rescued their country from extinction in the late war, and had they not sought refuge in what was proved to be a fatal neutrality, the French and British armies might well at the outset have saved not only Belgium but perhaps even Poland. Yet at the last moment, when Belgium was already invaded, King Leopold called upon us to come to his aid, and even at the last moment we came. He and his brave, efficient army, nearly half a million strong, guarded our left flank and thus kept open our only line of retreat to the sea. Suddenly, without prior consultation, with the least possible notice, without the advice of his ministers and upon his own personal act, he sent a plenipotentiary to the German command, surrendered his army, and exposed our whole flank and means of retreat.

I asked the house a week ago to suspend its judgment because the facts were not clear, but I do not feel that any reason now exists why we should not form our own opinions upon this pitiful episode. The surrender of the Belgian army compelled the British at the shortest notice to cover a flank to the sea more than 30 miles in length. Otherwise all would have been cut off, and all would have shared the fate to which King Leopold had condemned the finest army his country had ever formed. So in doing this and in exposing this flank, as anyone who followed the operations on the map will see, contact was lost between the British and two out of the three corps forming the first French army, who were still farther from the coast than we were, and it seemed impossible that any large number of allied troops could reach the coast.Advertisement

The enemy attacked on all sides with great strength and fierceness, and their main power, the power of their far more numerous air force, was thrown into the battle or else concentrated upon Dunkirk and the beaches. Pressing in upon the narrow exit, both from the east and from the west, the enemy began to fire with cannon upon the beaches by which alone the shipping could approach or depart. They sowed magnetic mines in the channels and seas; they sent repeated waves of hostile aircraft, sometimes more than 100 strong in one formation, to cast their bombs upon the single pier that remained, and upon the sand dunes upon which the troops had their eyes for shelter. Their U-boats, one of which was sunk, and their motor launches took their toll of the vast traffic which now began. For four or five days an intense struggle reigned. All their armoured divisions – or what was left of them – together with great masses of infantry and artillery, hurled themselves in vain upon the ever-narrowing, ever-contracting appendix within which the British and French armies fought.

Meanwhile, the Royal Navy, with the willing help of countless merchant seamen, strained every nerve to embark the British and allied troops; 220 light warships and 650 other vessels were engaged. They had to operate upon the difficult coast, often in adverse weather, under an almost ceaseless hail of bombs and an increasing concentration of artillery fire. Nor were the seas, as I have said, themselves free from mines and torpedoes. It was in conditions such as these that our men carried on, with little or no rest, for days and nights on end, making trip after trip across the dangerous waters, bringing with them always men whom they had rescued. The numbers they have brought back are the measure of their devotion and their courage. The hospital ships, which brought off many thousands of British and French wounded, being so plainly marked were a special target for Nazi bombs; but the men and women on board them never faltered in their duty.

Meanwhile, the Royal Air Force, which had already been intervening in the battle, so far as its range would allow, from home bases, now used part of its main metropolitan fighter strength, and struck at the German bombers and at the fighters which in large numbers protected them. This struggle was protracted and fierce. Suddenly the scene has cleared, the crash and thunder has for the moment – but only for the moment – died away. A miracle of deliverance, achieved by valour, by perseverance, by perfect discipline, by faultless service, by resource, by skill, by unconquerable fidelity, is manifest to us all. The enemy was hurled back by the retreating British and French troops. He was so roughly handled that he did not hurry their departure seriously. The Royal Air Force engaged the main strength of the German air force, and inflicted upon them losses of at least four to one; and the navy, using nearly 1,000 ships of all kinds, carried over 335,000 men, French and British, out of the jaws of death and shame, to their native land and to the tasks which lie immediately ahead. We must be very careful not to assign to this deliverance the attributes of a victory. Wars are not won by evacuations. But there was a victory inside this deliverance, which should be noted. It was gained by the air force. Many of our soldiers coming back have not seen the air force at work; they saw only the bombers which escaped its protective attack. They underrate its achievements. I have heard much talk of this; that is why I go out of my way to say this. I will tell you about it.Advertisement

This was a great trial of strength between the British and German air forces. Can you conceive a greater objective for the Germans in the air than to make evacuation from these beaches impossible, and to sink all these ships which were displayed, almost to the extent of thousands? Could there have been an objective of greater military importance and significance for the whole purpose of the war than this? They tried hard, and they were beaten back; they were frustrated in their task. We got the army away; and they have paid fourfold for any losses which they have inflicted. Very large formations of German aeroplanes – and we know that they are a very brave race – have turned on several occasions from the attack of one-quarter of their number of the Royal Air Force, and have dispersed in different directions. Twelve aeroplanes have been hunted by two. One aeroplane was driven into the water and cast away by the mere charge of a British aeroplane, which had no more ammunition. All of our types – the Hurricane, the Spitfire and the new Defiant – and all our pilots have been vindicated as superior to what they have at present to face.

When we consider how much greater would be our advantage in defending the air above this island against an overseas attack, I must say that I find in these facts a sure basis upon which practical and reassuring thoughts may rest. I will pay my tribute to these young airmen. The great French army was very largely, for the time being, cast back and disturbed by the onrush of a few thousands of armoured vehicles. May it not also be that the cause of civilisation itself will be defended by the skill and devotion of a few thousand airmen? There never has been, I suppose, in all the world, in all the history of war, such an opportunity for youth. The Knights of the Round Table, the Crusaders, all fall back into the past – not only distant but prosaic; these young men, going forth every morn to guard their native land and all that we stand for, holding in their hands these instruments of colossal and shattering power, of whom it may be said that

Every morn brought forth a noble chance, And every chance brought forth a noble knight, deserve our gratitude, as do all the brave men who, in so many ways and on so many occasions, are ready, and continue ready to give life and all for their native land.

I return to the army. In the long series of very fierce battles, now on this front, now on that, fighting on three fronts at once, battles fought by two or three divisions against an equal or somewhat larger number of the enemy, and fought fiercely on some of the old grounds that so many of us knew so well – in these battles our losses in men have exceeded 30,000 killed, wounded and missing. I take occasion to express the sympathy of the house to all who have suffered bereavement or who are still anxious. The president of the Board of Trade [Sir Andrew Duncan] is not here today. His son has been killed, and many in the house have felt the pangs of affliction in the sharpest form. But I will say this about the missing: We have had a large number of wounded come home safely to this country, but I would say about the missing that there may be very many reported missing who will come back home, some day, in one way or another. In the confusion of this fight it is inevitable that many have been left in positions where honour required no further resistance from them.Advertisement

Against this loss of over 30,000 men, we can set a far heavier loss certainly inflicted upon the enemy. But our losses in material are enormous. We have perhaps lost one-third of the men we lost in the opening days of the battle of March 21 1918, but we have lost nearly as many guns – nearly 1,000 – and all our transport, all the armoured vehicles that were with the army in the north. This loss will impose a further delay on the expansion of our military strength. That expansion had not been proceeding as far as we had hoped. The best of all we had to give had gone to the British Expeditionary Force, and although they had not the numbers of tanks and some articles of equipment which were desirable, they were a very well and finely equipped army. They had the first fruits of all that our industry had to give, and that is gone. And now here is this further delay. How long it will be, how long it will last, depends upon the exertions which we make in this island. An effort, the like of which has never been seen in our records, is now being made. Work is proceeding everywhere, night and day, Sundays and week days. Capital and labour have cast aside their interests, rights, and customs and put them into the common stock. Already the flow of munitions has leaped forward. There is no reason why we should not in a few months overtake the sudden and serious loss that has come upon us, without retarding the development of our general programme.

Nevertheless, our thankfulness at the escape of our army and so many men, whose loved ones have passed through an agonising week, must not blind us to the fact that what has happened in France and Belgium is a colossal military disaster. The French army has been weakened, the Belgian army has been lost, a large part of those fortified lines upon which so much faith had been reposed is gone, many valuable mining districts and factories have passed into the enemy’s possession, the whole of the Channel ports are in his hands, with all the tragic consequences that follow from that, and we must expect another blow to be struck almost immediately at us or at France. We are told that Herr Hitler has a plan for invading the British Isles. This has often been thought of before. When Napoleon lay at Boulogne for a year with his flat-bottomed boats and his Grand Army, he was told by someone, “There are bitter weeds in England.” There are certainly a great many more of them since the British Expeditionary Force returned.

The whole question of home defence against invasion is, of course, powerfully affected by the fact that we have for the time being in this island incomparably more powerful military forces than we have ever had at any moment in this war or the last. But this will not continue. We shall not be content with a defensive war. We have our duty to our ally. We have to reconstitute and build up the British Expeditionary Force once again, under its gallant Commander-in-Chief, Lord Gort. All this is in train; but in the interval we must put our defences in this island into such a high state of organisation that the fewest possible numbers will be required to give effective security and that the largest possible potential of offensive effort may be realised. On this we are now engaged. It will be very convenient, if it be the desire of the house, to enter upon this subject in a secret session. Not that the government would necessarily be able to reveal in very great detail military secrets, but we like to have our discussions free, without the restraint imposed by the fact that they will be read the next day by the enemy; and the government would benefit by views freely expressed in all parts of the house by members with their knowledge of so many different parts of the country. I understand that some request is to be made upon this subject, which will be readily acceded to by His Majesty’s government.Advertisement

We have found it necessary to take measures of increasing stringency, not only against enemy aliens and suspicious characters of other nationalities, but also against British subjects who may become a danger or a nuisance should the war be transported to the United Kingdom. I know there are a great many people affected by the orders which we have made who are the passionate enemies of Nazi Germany. I am very sorry for them, but we cannot, at the present time and under the present stress, draw all the distinctions which we should like to do. If parachute landings were attempted and fierce fighting attendant upon them followed, these unfortunate people would be far better out of the way, for their own sakes as well as for ours. There is, however, another class, for which I feel not the slightest sympathy. Parliament has given us the powers to put down fifth column activities with a strong hand, and we shall use those powers subject to the supervision and correction of the house, without the slightest hesitation until we are satisfied, and more than satisfied, that this malignancy in our midst has been effectively stamped out.

Turning once again, and this time more generally, to the question of invasion, I would observe that there has never been a period in all these long centuries of which we boast when an absolute guarantee against invasion, still less against serious raids, could have been given to our people. In the days of Napoleon the same wind which would have carried his transports across the Channel might have driven away the blockading fleet. There was always the chance, and it is that chance which has excited and befooled the imaginations of many continental tyrants. Many are the tales that are told. We are assured that novel methods will be adopted, and when we see the originality of malice, the ingenuity of aggression, which our enemy displays, we may certainly prepare ourselves for every kind of novel stratagem and every kind of brutal and treacherous manoeuvre. I think that no idea is so outlandish that it should not be considered and viewed with a searching, but at the same time, I hope, with a steady eye.

We must never forget the solid assurances of sea power and those which belong to air power if it can be locally exercised. I have, myself, full confidence that if all do their duty, if nothing is neglected, and if the best arrangements are made, as they are being made, we shall prove ourselves once again able to defend our island home, to ride out the storm of war, and to outlive the menace of tyranny, if necessary for years, if necessary alone. At any rate, that is what we are going to try to do. That is the resolve of His Majesty’s government – every man of them. That is the will of parliament and the nation. The British empire and the French republic, linked together in their cause and in their need, will defend to the death their native soil, aiding each other like good comrades to the utmost of their strength. Even though large tracts of Europe and many old and famous states have fallen or may fall into the grip of the Gestapo and all the odious apparatus of Nazi rule, we shall not flag or fail.

We shall go on to the end, we shall fight in France, we shall fight on the seas and oceans, we shall fight with growing confidence and growing strength in the air, we shall defend our island, whatever the cost may be, we shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender, and even if, which I do not for a moment believe, this island or a large part of it were subjugated and starving, then our empire beyond the seas, armed and guarded by the British fleet, would carry on the struggle, until, in God’s good time, the new world, with all its power and might, steps forth to the rescue and the liberation of the old.

EINDE SPEECH WINSTON CHURCHILL

[53]

”In World War II approximately 410,000 German civilians were killed by Allied air raids”
UNIVERSITY OF EXETERBOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945THE BOMBING OF GERMANY 1940-1945
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/germany/
[54]

”More than 40,000 civilians were killed by Luftwaffe bombing during the war, almost half of them in the capital, where more than a million houses were destroyed or damaged”

WIKIPEDIATHE BLITZ
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz

”Tijdens de acht maanden van ‘The Blitz’ kwamen er zo’n 40.000 Britse burgers om het leven en raakten er nog eens 139.000 gewond.”
IS GESCHIEDENIS”THE BLITZ” IN LONDEN TIJDENS DE TWEEDE WERELDOORLOG
https://isgeschiedenis.nl/nieuws/the-blitz-in-londen-tijdens-de-tweede-wereldoorlog

THE UNIVERSITY OF EXETERTHE BOMBING OF BRITAIN 1940-1945 EXHIBITION
https://humanities.exeter.ac.uk/media/universityofexeter/collegeofhumanities/history/researchcentres/centreforthestudyofwarstateandsociety/bombing/THE_BOMBING_OF_BRITAIN.pdf

[55] 

TEKST ARTIKEL ASTRID ESSED”Alle strijdpartijen in de Tweede Wereldoorlog hebben zich schuldig gemaakt aan bombardementen op burgerdoelen:Nazi Duitsland, Japan, de Britse RAF, de VS, niet alleen op de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki, maar daarvoor al, op andere Japanse en Duitse steden”
BRON VOOR BEWERING:

”Strategic bombing during World War II began on 1 September 1939 when Germany invaded Poland and the Luftwaffe (German Air Force) began bombing cities and the civilian population in Poland in an indiscriminate aerial bombardment campaign.[21] As the war continued to expand, bombing by both the Axis and the Allies increased significantly. The Royal Air Force began bombing military targets in Germany, such as docks and shipyards, in March 1940.[22] In September 1940, the Luftwaffe began targeting British cities in the Blitz.[23] After the beginning of Operation Barbarossa in June 1941, the Luftwaffe attacked Soviet cities and infrastructure. From February 1942 onward, the British bombing campaign against Germany became less restrictive and increasingly targeted industrial sites and eventually, civilian areas.[24][25] When the United States began flying bombing missions against Germany, it reinforced these efforts and controversial firebombings were carried out against Hamburg (1943), Dresden (1945), and other German cities”

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

[56]
”Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren.”
ARTIKEL 25, LANDOORLOGSREGLEMENT
https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534

[57]

”The Hague Conventions of 1899 and 1907, which address the codes of wartime conduct on land and at sea, were adopted before the rise of air power”

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II/LEGAL CONSIDERATIONS
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II#Legal_considerations

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II  

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

”These restraints on aerial warfare are covered by the general laws of war, because unlike war on land and at sea—which are specifically covered by rules such as the 1907 Hague Convention and Protocol I additional to the Geneva Conventions, which contain pertinent restrictions, prohibitions and guidelines—there are no treaties specific to aerial warfare”
WIKIPEDIAAERIAL BOMBARDMENT AND INTERNATIONAL LAW

https://en.wikipedia.org/wiki/Aerial_bombardment_and_international_law

[58]

”The absence of specific international humanitarian law did not mean aerial warfare was not covered under the laws of war, but rather that there was no general agreement of how to interpret those laws”
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II/LEGAL CONSIDERATIONS
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II#Legal_considerations

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II  

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

ZIE OOK
”These restraints on aerial warfare are covered by the general laws of war, because unlike war on land and at sea—which are specifically covered by rules such as the 1907 Hague Convention and Protocol I additional to the Geneva Conventions, which contain pertinent restrictions, prohibitions and guidelines—there are no treaties specific to aerial warfare”
WIKIPEDIAAERIAL BOMBARDMENT AND INTERNATIONAL LAW

https://en.wikipedia.org/wiki/Aerial_bombardment_and_international_law

[59]

”Despite repeated diplomatic attempts to update international humanitarian law to include aerial warfare, it was not updated before the outbreak of World War II”

”The absence of specific international humanitarian law did not mean aerial warfare was not covered under the laws of war, but rather that there was no general agreement of how to interpret those laws”
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II/LEGAL CONSIDERATIONS
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II#Legal_considerations

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II  

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

[60]

WIKIPEDIAPOSITIVE LAW

https://en.wikipedia.org/wiki/Positive_law

WIKIPEDIAPOSITIEF RECHT

https://nl.wikipedia.org/wiki/Positief_recht

[61] 

”The absence of specific international humanitarian law did not mean aerial warfare was not covered under the laws of war, but rather that there was no general agreement of how to interpret those laws.[35] This means that aerial bombardment of civilian areas in enemy territory by all major belligerents during World War II was not prohibited by positive or specific customary international humanitarian law”

WIKIPEDIAWIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II/LEGAL CONSIDERATIONS
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II#Legal_considerations

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II  

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

[62]

The Nazis entered this war under the rather childish delusion that they were going to bomb everyone else, and nobody was going to bomb them. At Rotterdam, London, Warsaw and half a hundred other places, they put their rather naive theory into operation. They sowed the wind, and now they are going to reap the whirlwind 
WIKIPEDIASIR ARTHUR HARRIS, 1ST BARONET/SECOND WORLD WAR
https://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Arthur_Harris,_1st_Baronet#Second_World_War

ORIGINELE BRONWIKIPEDIASIR ARTHUR HARRIS, 1ST BARONET
https://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Arthur_Harris,_1st_Baronet

VARIANT, MAAR DEZELFDE STREKKING:
The Nazis entered this war under the rather childish delusion that they were going to bomb everyone else, and nobody was going to bomb them. At Rotterdam, London, Warsaw, and half a hundred other places, they put their rather naive theory into operation. They sowed the wind, and now they are going to reap the whirlwind.

WIKIPEDIAARTHUR TRAVERS HARRIS
https://en.wikiquote.org/wiki/Arthur_Travers_Harris

[63]

”After the war, Harris was awarded the Polish Order of Polonia Restituta First Class on 12 June 1945,[70] advanced to Knight Grand Cross of the Order of the Bath on 14 June 1945[71] and appointed a Knight Grand Cross of the Order of the Southern Cross of Brazil on 13 November 1945.[72] He was also awarded the Distinguished Service Medal by the United States on 14 June 1946[73] and promoted to Marshal of the Royal Air Force on 1 January 1946”

WIKIPEDIASIR ARTHUR HARRIS, 1ST BARONET/POST-WAR ERA
https://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Arthur_Harris,_1st_Baronet#Post-war_era

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIASIR ARTHUR HARRIS, 1ST BARONET
https://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Arthur_Harris,_1st_Baronet

[64]

The US maintains that its mistaken attack on the MSF hospital, as a result of having misidentified it to be a military objective, means that its personnel who conducted the attack cannot be individually prosecuted for war crimes because they did not intend for the hospital to be the object of the attack. However, even if the US had mistakenly attacked the hospital despite having been provided with the MSF’s GPS coordinates as a precaution beforehand, the fact that the attack continued for an alleged thirty minutes after the MSF first informed US and Afghan officials that the hospital was being mistakenly targeted raises serious questions as to whether the US had intended to target it”

MSF ATTACK, MISTAKE, WARCRIME OR BOTH?17 JUNE 2016
https://www.ruleoflaw.org.au/msf-attack-mistake-war-crime/

In the early hours of Saturday 3 October 2015, the United States military conducted a series of sustained airstrikes on a Medecins Sans Frontieres (MSF) hospital in Kunduz, Afghanistan. 42 civilians, including MSF staff, were killed. Dr Joanne Liu, president of MSF, condemned the attack as “an attack on the Geneva Conventions” and General Director Christopher Stokes stated that MSF is “working on the presumption of a war crime” having been committed by the US.1

US officials initially denied responsibility. Six weeks later, they admitted that the attack had occurred due to repeated human error and mechanical failure, culminating in the wrong target having being hit. The findings of the US investigation into the attack were recently made publicly available, and concluded that certain US military personnel failed to comply with their rules of engagement and the law of armed conflict. However, the report also concluded that such failures did not amount to a war crime because the attack was a mistake and therefore lacked the requisite ‘intention’ requirement.

Under Article 8(b)(ix) of the Rome Statute of the International Criminal Court, ‘intentionally directing attacks against hospitals and places where the sick and wounded are collected, provided they are not military objectives’ amounts to a war crime. The Elements of Crimes Explanatory Note to the Rome Statute clearly sets out intention as the third element required in order for an act to constitute a war crime.

The US maintains that its mistaken attack on the MSF hospital, as a result of having misidentified it to be a military objective, means that its personnel who conducted the attack cannot be individually prosecuted for war crimes because they did not intend for the hospital to be the object of the attack. However, even if the US had mistakenly attacked the hospital despite having been provided with the MSF’s GPS coordinates as a precaution beforehand, the fact that the attack continued for an alleged thirty minutes after the MSF first informed US and Afghan officials that the hospital was being mistakenly targeted raises serious questions as to whether the US had intended to target it.2

Under International Humanitarian Law (IHL), medical personnel and hospitals are afforded special protection from attack (Geneva Convention 1 articles 19, 33 and 34; Additional Protocol 1 articles 12, 14 and 16) and are regarded as civilians and civilian objects, respectively. Even in the unlikely event that a hospital is transformed from a civilian object to a military objective due to a change in its purpose, nature, location or use, parties to the conflict are required to take all feasible precautions to distinguish between military targets and civilians, and ensure proportionality – that is, that there is not excessive loss of, or injury to, civilian life compared to the anticipated military advantage to be gained from the attack.

Furthermore, if a hospital is being used to commit hostile acts outside its humanitarian function, international humanitarian law requires an advance warning to be given before it may be targeted. MSF denies that the Kunduz hospital was ever used for military purposes or to commit hostile acts, and maintains that no warning was received before the hospital was attacked.

The MSF attack raises two important rule of law issues:

  1. the value of having independent institutions to determine questions of law (or fact); and
  2. the importance of a fair trial (a trial that is fair, and is perceived to be fair).

Backlash from MSF and the international community following the release of the Pentagon’s report suggests that the Pentagon is not perceived as sufficiently impartial, and was not an appropriate institution to be gauging US military compliance with International Humanitarian Law.

Instead, MSF has demanded an independent investigation by the International Humanitarian Fact Finding Commission (IHFCC), citing a lack of transparency in the US investigation, coupled with the disciplinary action taken against the US personnel who conducted the attack (according to the Pentagon report, such actions included suspension, letters of reprimand, formal counselling and retraining). However, the likelihood of such an investigation commencing is questionable, given the Commission has never before been used, and both the US and Afghanistan would have to agree to the investigation before it could commence.3

The IHFFC was created by Article 90 of Additional Protocol 1 to the Geneva Conventions, and is a commission created to ascertain controversial facts in situations of mutual allegations and denials of violations under IHL. On its face, it appears to be a more logical institution for gauging US military compliance with International Humanitarian Law. However, the major drawbacks to the Commission include its consent-based safeguards for state sovereignty, which limit the Commission’s ability to commence an inquiry to circumstances where one state that has recognised the Commission’s competence by declaration, unilaterally requests an enquiry against another state that has made the same declaration. While the Commission may seek to conduct an enquiry on an ad hoc basis (meaning that a party to an armed conflict has not made a declaration to accept the Commission’s competence) consent must first be sought. If consent is refused, the Commission is not permitted to commence an enquiry. Currently, only 76 states have recognised the Commission’s competence, none of which include Afghanistan or the United States.4

The question of how to improve compliance with IHL obligations is not a new one. One of the key proposals at the 32nd International Conference of the Red Cross and Red Crescent was to create:

A non-binding voluntary mechanism which would bring states together to:

(1) Exchange information and best practices on key thematic and technical issues; and

(2) Participate in a voluntary self-reporting process on IHL compliance.

The proposal was rejected, with the ICRC President Peter Maurer noting with irritation that:

Despite the rhetorical recognition that this is a problem, there is no real political will to engage substantively to make things better.

In light of the tragedy at the hospital in Kunduz, the necessity of finding appropriate mechanisms and institutions to resolve international legal disputes is more pressing than ever. The failure to determine accountability for indiscriminate attacks by states and individuals alike sets a dangerous precedent.

— Laura Hugh

NSWYL International Law Committee

Notes:

  1. What does the MSF say happened at the MSF hospital at Kunduz? 
  2. What does the US say about the accusation its personnel committed a war crimes? 
  3. Why has MSF demanded an independent investigation? 
  4. What are the limitations of the IHFFC in investigating violations of international law?

 [65]

 1. The jurisdiction of the Court shall be limited to the most serious crimes of concern to the international community as a whole. The Court has jurisdiction in accordance with this Statute with respect to the following crimes:

(a) The crime of genocide;

(b) Crimes against humanity;

(c) War crimes;

(d) The crime of aggression.

JURISDICTION, ADMISSIBILITY AND APPLICABLE LAW

ARTICLE 8Article 8War crimes 

1. The Court shall have jurisdiction in respect of war crimes in particular when committed as a part of a plan or policy or as part of a large-scale commission of such crimes.

2. For the purpose of this Statute, “war crimes” means:

(a) Grave breaches of the Geneva Conventions of 12 August 1949, namely, any of the following acts against persons or property protected under the provisions of the relevant Geneva Convention:

(i) Wilful killing;

….

……

http://hrlibrary.umn.edu/instree/Rome_Statute_ICC/Rome_ICC_part2.html

ROME STATUTE OF THE INTERNATIONAL CRIMINAL COURT
http://hrlibrary.umn.edu/instree/Rome_Statute_ICC/Rome_ICC_toc.html

”Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren.”
ARTIKEL 25, LANDOORLOGSREGLEMENT
https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534

[66]
ZIE VOOR UITSPRAAK SIR ARTHUR HARRIS, NOOT 62

[67]

Strategic bombing is a military strategy used in total war with the goal of defeating the enemy by destroying its morale, its economic ability to produce and transport materiel to the theatres of military operations, or both.”
WIKIPEDIA STRATEGIC BOMBING
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing#:~:text=Strategic%20bombing%20is%20a%20military,of%20military%20operations%2C%20or%20both.

[68]

” Although the stress of the war resulted in many anxiety attacks, eating disorders, fatigue, weeping, miscarriages, and other physical and mental ailments, society did not collapse
WIKIPEDIATHE BLITZ/BLITZ SPIRIT
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz#%22Blitz_Spirit%22

ORIGINELE BRON 

WIKIPEDIATHE BLITZ

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz#:~:text=The%20Blitz%20was%20a%20German,German%20word%20for%20’lightning’.

”Ook bleek dat het Duitse moreel allerminst was ondermijnd en dat de bevolking juist vijandiger was geworden jegens de geallieerden.”
TROUWGEALLIEERDE OORLOGSMISDADEN EN DE LOGICA VAN DE OORLOG17 MAART 1995
https://www.trouw.nl/cultuur-media/geallieerde-oorlogsmisdaden-en-de-logica-van-de-oorlog~b8386b22/

Lagerhuis en publiek kregen een andere, dubbelzinnige uitleg. De minister van luchtvaart antwoordde parlementariërs die wilden weten of de bombardementen op woonwijken moreel verantwoord waren, dat het ging om de uitschakeling van ‘militaire doelen’. Suggesties dat de regering de Duitse arbeidersklasse dakloos wilde maken, noemde hij ‘absurd’. De historicus Wim Berkelaar maakt nu duidelijk, in ‘De schaduw van de bevrijders – geallieerde oorlogsmisdaden tijdens de Tweede Wereldoorlog’, dat professor F. A. Lindemann, wetenschappelijk adviseur van de Britse oorlogsleider Churchill, de theoretische basis legde voor de inferno’s aangericht in de Duitse steden.Op 30 maart 1942 had Lindemann in een rapport voorgesteld de arbeiderswijken van alle 58 Duitse steden met meer dan 100 000 inwoners te bombarderen. Het Duitse moreel kon het beste worden ondergraven door burgers dakloos te maken en door de arbeidersklasse te treffen kon de ruggegraat van de Duitse oorlogsindustrie worden gebroken. Sommige deskundigen wezen het rapport als onverantwoord en ondeskundig af, maar Bombercommand van de RAF vatte het op als een steuntje in de rug. Luchtmachtbevelhebber Arthur (‘Bomber’) Harris was dus niet de geestelijk vader van de bombardementen, maar gaf er wèl overtuigd, en militair-technisch doeltreffend, uitvoering aan.

Waren de Britten, met Churchill voorop, zich er niet van bewust dat alsmaar krachtiger bombarderen van ‘open’ steden (zonder militair karakter) moreel verwerpelijk was en in strijd met het Landoorlogreglement? Berkelaar beantwoordt deze en andere vragen met het blootleggen van de zich ontwikkelende ‘logica van de oorlog’, waarin wie wind zaait (zoals de Luftwaffe in 1940 boven Engeland deed) storm oogst. Churchill besloot dat terugslaan met massale luchtbombardementen de enige kans bood Hitler ‘af te stoppen’. Tenslotte kwamen de Britten, met de zienswijze dat ook arbeiders in de bewapeningsindustrie militair actief zijn, op het hellend vlak naar oorlogsmisdaden. Na de oorlog daagde het inzicht dat het bombarderen van burgerdoelen niet alleen ethisch onverantwoord was. Ook bleek dat het Duitse moreel allerminst was ondermijnd en dat de bevolking juist vijandiger was geworden jegens de geallieerden.

In 1992 oordeelde de Times – die in 1943 verontschuldigend schreef dat bij het raken van militaire doelen ‘burgerslachtoffers onvermijdelijk zijn’ – dat de bombardementsstrategie ‘een zwarte bladzij was in de Britse oorlogsgeschiedenis’. De voortgaande bewustwording van wat mensen elkaar in oorlogen aandoen, ook in een ‘rechtvaardige oorlog’, biedt enige hoop.

Wim Berkelaar vond in de 55e herdenking van de Tweede Wereldoorlog voldoende aanleiding om het hete hangijzer van de geallieerde oorlogsmisdaden in die oorlog op te pakken. In zijn Woord vooraf legt hij uit de bevrijders niet te willen aanklagen. Het is nog minder zijn bedoeling op slinkse wijze de Duitse oorlogsmisdaden goed te praten. Hij wilde het geallieerde optreden toetsen aan het geldende oorlogsrecht. Daarop gaat hij in, evenals op geallieerde schendingen van de Conventie van Genève, zoals de massale verkrachtingen van Duitse vrouwen bij de Sovjet-opmars in het oosten van Duitsland, de Poolse misdaden tegen Duitsers in 1939, de Sovjetrussische moord op 20 000 Poolse officieren in Katyn, de slechte behandeling van krijgsgevangenen door de geallieerden in 1945, en de tragedie van de Britse uitlevering van 25 000 anti-communistische kozakken aan de Sovjet-Unie in 1945 en 1946.Minder bekend is dat geallieerde soldaten zich in 1944 in het bevrijde zuiden van Nederland schuldig maakten aan plunderingen en vernielingen. Het Militair Gezag, het overgangsregime ingesteld door de regering in Londen, registreerde tientallen klachten van burgers over plunderingen en diefstallen door Amerikaanse, Canadese en Britse militairen. Burgemeester Gerards van Ubbergen stuurde het Militair Gezag eind december 1944 negentien rapporten over geallieerde plunderingen. Hij schreef: “De aangetroffen toestanden tarten iedere beschrijving. Hier is geen sprake meer van plundering of diefstal, maar van op de meest brute en grove wijze aangerichte verwoestingen en vernielingen.” Berkelaar brengt een noodzakelijke nuancering aan: “Er kwam niet of nauwelijks geweld aan te pas en de plunderingen kunnen beter ‘schendingen van het oorlogsrecht’ dan ‘oorlogsmisdaden’ worden genoemd.” Niettemin, de misdragingen beroofden bij de betrokken Nederlanders de bevrijders van hun aureool, ook al hadden betrekkelijk weinigen zich eraan schuldig gemaakt. 

[69]
UNIVERSITY OF EXETER

”Nevertheless it is inconceivable that Allied air raids did not have an effect on the population’s attitude to war and the Nazi regime. In practice, aside from the diminution of industrial production, the declared goal of the Allied raids was to weaken the population’s morale and to shake the very foundations of the regime. Even though the German leaders were likewise expecting public unrest and rebellion caused by air-war, it never occurred.”
 CENTRE FOR THE STUDY OF WAR, STATE AND SOCIETY
BOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945
THE BOMBING OF GERMANY 1940-1945ALLIED AIRSTRIKES AND CIVIL MOOD IN GERMANY
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/germany/#:~:text=Allied%20air%2Dstrikes%20and%20civil,people%20were%20killed%20every%20month.&text=But%20not%20only%20cities%20had,to%20the%20Allies’%20strategic%20bombing.

[70]
German propaganda minister Joseph Goebbels and other high-ranking officials of the Third Reich[11] frequently described attacks made on Germany by the Royal Air Force (RAF) and the United States Army Air Forces (USAAF) during their strategic bombing campaigns as Terrorangriffe—terror attacks.[nb 1][nb 2] The Allied governments usually described their bombing of cities with other euphemisms such as area bombing (RAF) or precision bombing (USAAF), and for most of World War II the Allied news media did the same”

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING/DEVELOPMENT OF THE TERM ”TERROR BOMBING”
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing#Development_of_the_term_%22terror_bombing%22

BRONWIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

[71]
WIKIPEDIATHE BLITZ

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz

UNIVERSITY OF EXETER
CENTRE FOR THE STUDY OF WAR, STATE AND SOCIETY
BOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945THE BOMBING OF BRITAIN 1940-1945
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/britain/

ZIE OOK

https://humanities.exeter.ac.uk/media/universityofexeter/collegeofhumanities/history/researchcentres/centreforthestudyofwarstateandsociety/bombing/THE_BOMBING_OF_BRITAIN.pdf

UNIVERSITY OF EXETER
CENTRE FOR THE STUDY OF WAR, STATE AND SOCIETY
BOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945
THE BOMBING OF GERMANY 1940-1945ALLIED AIRSTRIKES AND CIVIL MOOD IN GERMANY
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/germany/#:~:text=Allied%20air%2Dstrikes%20and%20civil,people%20were%20killed%20every%20month.&text=But%20not%20only%20cities%20had,to%20the%20Allies’%20strategic%20bombing.

ZIE OOK

https://humanities.exeter.ac.uk/media/universityofexeter/collegeofhumanities/history/researchcentres/centreforthestudyofwarstateandsociety/bombing/THE_BOMBING_OF_GERMANY.pdf

WIKIPEDIABOMBING OF MILAN IN WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Milan_in_World_War_II

UNIVERSITY OF EXETER 
 CENTRE FOR THE STUDY OF WAR, STATE AND SOCIETY
BOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945THE BOMBING OF ITALY 1940-1945
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/italy/#:~:text=On%2011%20June%201940%20Turin,and%20Milan%2C%20Naples%20and%20Taranto.&text=However%2C%20the%20bombing%20campaigns%20that,had%20been%20subjected%20to%20attack.

ZIE OOK

https://humanities.exeter.ac.uk/media/universityofexeter/collegeofhumanities/history/researchcentres/centreforthestudyofwarstateandsociety/bombing/THE_BOMBING_OF_ITALY.pdf

WIKIPEDIAAIR RAIDS ON JAPAN

https://en.wikipedia.org/wiki/Air_raids_on_Japan#:~:text=During%20early%20August%201945%2C%20the,to%20stop%20the%20Allied%20attacks.

TAMPA BAY TIMESDEADLY WWII FIREBOMBINGS OF JAPANESE CITIES LARGELY IGNORED9 MARCH 2015

https://www.tampabay.com/news/military/war/deadly-wwii-firebombings-of-japanese-cities-largely-ignored/2220606/

TOKYO — It was not Hiroshima or Nagasaki, but in many ways, including lives lost, it was just as horrific.

On March 10, 1945, U.S. B-29 bombers flew over Tokyo in the dead of night, dumping massive payloads of cluster bombs equipped with a then-recent invention: napalm. A fifth of Tokyo was left a smoldering expanse of charred bodies and rubble.

Today, a modest floral monument in a downtown park honors the spirits of the 105,400 confirmed dead, many interred in common graves.

It was the deadliest conventional air raid ever, worse than Nagasaki and on par with Hiroshima. But the attack, and similar ones that followed in more than 60 other Japanese cities, have received little attention, eclipsed by the atomic bombings and Japan’s postwar rush to rebuild.

Haruyo Nihei, just 8 when the bombs fell, was among many survivors who kept silent. A half-century passed before she even shared her experiences with her own son.

“Our parents would just say, ‘That’s a different era,’ ” Nihei said. “They wouldn’t talk about it. And I figured my own family wouldn’t understand.”

Now, as their numbers dwindle, survivors are determined to tell their stories while they still can.

‘Hellish frenzy’

Where earlier raids targeted aircraft factories and military facilities, the Tokyo firebombing was aimed largely at civilians, in places including Tokyo’s downtown area known as shitamachi, where people lived in traditional wood and paper homes at densities sometimes exceeding 100,000 people per square mile.

“There were plenty of small factories, but this area was chosen specifically because it was easy to burn,” says historian Masahiko Yamabe, who was born just months after the war’s end.

Another departure from earlier raids: the bombers flew low.

“It was as if we could reach out and touch the planes, they looked so big,” said Yoshitaka Kimura, whose family’s toy store in downtown Tokyo’s Asakusa was destroyed. “The bombs were raining down on us. Red, and black, that’s what I remember most.”

Nihei, now 78, was mesmerized as she watched from a railway embankment.

“It was a blazing firestorm. I saw a baby catch fire on its mother’s back, and she couldn’t put out the fire. I saw a horse being led by its owner. The horse balked and the cargo on its back caught fire, then its tail, and it burned alive, as the owner just stood there and burned with it,” she said.

Firefighter Isamu Kase was on duty at a train parts factory. He jumped onto a pump truck when the attack began, knowing the job was impossible.

“It was a hellish frenzy, absolutely horrible. People were just jumping into the canals to escape the inferno,” said Kase, 89. He said he survived because he didn’t jump in the water, but his burns were so severe he was in and out of hospital for 15 years.

Split-second choices like that determined who lived and who died.

Kimura, a 7-year-old, escaped the flames as he was blown into the entrance of a big department store while running toward the Sumida River, where tens of thousands of people died: burned, crushed, drowned or suffocated in the firestorm.

Masaharu Ohtake, then 13, fled his family’s noodle shop with a friend. Turned back by firefighters, they headed toward Tokyo Bay and again were ordered back. The boys crouched in a factory yard, waiting as flames consumed their neighborhood.

“We saw a fire truck heaped with a mountain of bones. It was hard to understand how so many bodies could be piled up like that,” said Ohtake.

After about two hours and 40 minutes, the B-29s left.

Survivors speak of the hush as dawn broke over a wasteland of corpses and debris, studded by chimneys of bathhouses and small factories. Police photographer Koyo Ishikawa captured the carnage of charred bodies piled like blackened mannequins, tiny ones lying beside them.

“It was as if the world had ended,” said Nihei, whose father sheltered her under his body, as others piled on top and were burned and suffocated. All her family survived.

Michiko Kiyo-oka, a 21-year-old government worker living in the Asakusa district, survived by hiding under a bridge.

“When I crawled out I was so cold, so I was warming myself near one of the piles that was still smoldering. I could see an arm. I could see nostrils. But I was numb to that by then,” she said. “The smell is one that will never leave me.”

Fighting to be remembered

From January 1944 to August 1945, the U.S. dropped 157,000 tons of bombs on Japanese cities, according to the U.S. Strategic Bombing Survey. It estimated that 333,000 people were killed, including the 80,000 killed in the Aug. 6 Hiroshima atomic bomb attack and 40,000 at Nagasaki three days later. Other estimates are significantly higher. Fifteen million of the 72 million Japanese were left homeless.

The bombing campaign set a military precedent for targeting civilian areas that persisted into the Korean and Vietnam wars and beyond. But the non-atomic attacks have been largely overlooked.

“Both governments, the press, media, radio, even novelists … decided the crucial story was the atomic bomb,” said Mark Selden, a Cornell University history professor. “This allowed them to avoid addressing some very important questions.”

Survivors of the Tokyo firebombing feel their pain has been forgotten, by history and by the government. After the war, only veterans and victims of the atomic bombings received special support.

“We civilians had no weapons and no strength to fight,” Kiyo-oka said. “We were attacked and got no compensation. I am very dissatisfied with how the government handled this.”

No specific government agency handles civilian survivors of firebombings or keeps their records, because there is no legal basis for that, said Manabu Oki at the Internal Affairs and Communications Ministry.

Yamabe, the historian, said authorities “are reluctant to acknowledge civilian suffering from the wartime leaders’ refusal to end the war earlier.”

“If they don’t disclose such data, it can’t be discussed. If the victims remain anonymous then there’s less pressure for compensation,” said Yamabe, a researcher at the privately funded Tokyo Air Raid and War Damages Resource Center, Japan’s main source of information about the firebombings.

Some survivors now refuse to be anonymous. Nihei often travels from the distant suburbs to the Tokyo Air Raid center to share her story with students and other visitors.

Years ago, Ohtake began walking the city to draw up guide maps of areas destroyed by the bombings — maps the resource center now uses.

The United States went too far with the firebombing, but I don’t quite understand why the Japanese government and the rest of the Japanese don’t talk about this very much,” he said.

“We are not just statistics. I don’t think we’ll still be around for the 80th anniversary,” Ohtake said. “So the 70th anniversary is pretty much the last chance for us to speak up.”

[72]

‘One is inclined to think that such a comprehensive bombing campaign was likely to have a most devastating effect on the enemy’s civil population. Eventually a significant effect on industrial production could be achieved, either by destruction of the production plants or by a negative physical and psychological effect on its labour. Civil devastation would result in civil unrest and public uprise against the Nazi regime. At least that was what the Allies were hoping for.And yet Allied assaults had no significant effect on German production until the last year of the war. German industry unexpectedly counterbalanced the destruction of a number of their plants by a further increase in productivity”

UNIVERSITY OF EXETER
CENTRE FOR THE STUDY OF WAR, STATE AND SOCIETY
BOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945
THE BOMBING OF GERMANY 1940-1945ALLIED AIRSTRIKES AND CIVIL MOOD IN GERMANY
https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/germany/#:~:text=Allied%20air%2Dstrikes%20and%20civil,people%20were%20killed%20every%20month.&text=But%20not%20only%20cities%20had,to%20the%20Allies’%20strategic%20bombing.

[73]

”But not only cities had fallen victim to the Allies’ strategic bombing.

The medium-sized town of Nordhausen lost about 20% of its population in one night attack in May 1945, Pfortzheim lost 22%. Numerous cities, medium-sized towns and small towns had been the target of the Royal Air Force (RAF) and the US-Air Force (USAAF), amongst them Karlsruhe, Stuttgart, Essen, Bremen, Wilhelmshaven, Emden, Duisburg, Hamburg, Saarbrucken, Düsseldorf, Osnabrück, Mainz, Lübeck, Münster, Kassel, Cologne, Schweinfurt, Jena, Darmstadt, Krefeld, Leipzig, Dresden, Brunswick, Munich, Magdeburg, Aschersleben, Halberstadt, Chemnitz, Halle, Plauen, Dessau, Potsdam, Erfurt, but also towns like Cailsheim, Freudenstadt and Hildesheim.

Even small villages had no reason to feel safe. They were attacked too, either by accident, as substitutes for another target, or because of local industry, as in the case of the “Deutsche Gasolin AG”, an oil refinery in the village of Dollbergen , situated about 30 kilometers east of Hanover , with only about 1,400 inhabitants.
UNIVERSITY OF EXETERBOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945THE BOMBING OF GERMANY  

https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/germany/

[74]

”Tenslotte kwamen de Britten, met de zienswijze dat ook arbeiders in de bewapeningsindustrie militair actief zijn, op het hellend vlak naar oorlogsmisdaden”
TROUWGEALLIEERDE OORLOGSMISDADEN EN DE LOGICA VAN DE OORLOG17 MAART 1995

https://www.trouw.nl/cultuur-media/geallieerde-oorlogsmisdaden-en-de-logica-van-de-oorlog~b8386b22/

Lagerhuis en publiek kregen een andere, dubbelzinnige uitleg. De minister van luchtvaart antwoordde parlementariërs die wilden weten of de bombardementen op woonwijken moreel verantwoord waren, dat het ging om de uitschakeling van ‘militaire doelen’. Suggesties dat de regering de Duitse arbeidersklasse dakloos wilde maken, noemde hij ‘absurd’. De historicus Wim Berkelaar maakt nu duidelijk, in ‘De schaduw van de bevrijders – geallieerde oorlogsmisdaden tijdens de Tweede Wereldoorlog’, dat professor F. A. Lindemann, wetenschappelijk adviseur van de Britse oorlogsleider Churchill, de theoretische basis legde voor de inferno’s aangericht in de Duitse steden.

Op 30 maart 1942 had Lindemann in een rapport voorgesteld de arbeiderswijken van alle 58 Duitse steden met meer dan 100 000 inwoners te bombarderen. Het Duitse moreel kon het beste worden ondergraven door burgers dakloos te maken en door de arbeidersklasse te treffen kon de ruggegraat van de Duitse oorlogsindustrie worden gebroken. Sommige deskundigen wezen het rapport als onverantwoord en ondeskundig af, maar Bombercommand van de RAF vatte het op als een steuntje in de rug. Luchtmachtbevelhebber Arthur (‘Bomber’) Harris was dus niet de geestelijk vader van de bombardementen, maar gaf er wèl overtuigd, en militair-technisch doeltreffend, uitvoering aan.

Waren de Britten, met Churchill voorop, zich er niet van bewust dat alsmaar krachtiger bombarderen van ‘open’ steden (zonder militair karakter) moreel verwerpelijk was en in strijd met het Landoorlogreglement? Berkelaar beantwoordt deze en andere vragen met het blootleggen van de zich ontwikkelende ‘logica van de oorlog’, waarin wie wind zaait (zoals de Luftwaffe in 1940 boven Engeland deed) storm oogst. Churchill besloot dat terugslaan met massale luchtbombardementen de enige kans bood Hitler ‘af te stoppen’. Tenslotte kwamen de Britten, met de zienswijze dat ook arbeiders in de bewapeningsindustrie militair actief zijn, op het hellend vlak naar oorlogsmisdaden. Na de oorlog daagde het inzicht dat het bombarderen van burgerdoelen niet alleen ethisch onverantwoord was. Ook bleek dat het Duitse moreel allerminst was ondermijnd en dat de bevolking juist vijandiger was geworden jegens de geallieerden.

In 1992 oordeelde de Times – die in 1943 verontschuldigend schreef dat bij het raken van militaire doelen ‘burgerslachtoffers onvermijdelijk zijn’ – dat de bombardementsstrategie ‘een zwarte bladzij was in de Britse oorlogsgeschiedenis’. De voortgaande bewustwording van wat mensen elkaar in oorlogen aandoen, ook in een ‘rechtvaardige oorlog’, biedt enige hoop.

Wim Berkelaar vond in de 55e herdenking van de Tweede Wereldoorlog voldoende aanleiding om het hete hangijzer van de geallieerde oorlogsmisdaden in die oorlog op te pakken. In zijn Woord vooraf legt hij uit de bevrijders niet te willen aanklagen. Het is nog minder zijn bedoeling op slinkse wijze de Duitse oorlogsmisdaden goed te praten. Hij wilde het geallieerde optreden toetsen aan het geldende oorlogsrecht. Daarop gaat hij in, evenals op geallieerde schendingen van de Conventie van Genève, zoals de massale verkrachtingen van Duitse vrouwen bij de Sovjet-opmars in het oosten van Duitsland, de Poolse misdaden tegen Duitsers in 1939, de Sovjetrussische moord op 20 000 Poolse officieren in Katyn, de slechte behandeling van krijgsgevangenen door de geallieerden in 1945, en de tragedie van de Britse uitlevering van 25 000 anti-communistische kozakken aan de Sovjet-Unie in 1945 en 1946.

Minder bekend is dat geallieerde soldaten zich in 1944 in het bevrijde zuiden van Nederland schuldig maakten aan plunderingen en vernielingen. Het Militair Gezag, het overgangsregime ingesteld door de regering in Londen, registreerde tientallen klachten van burgers over plunderingen en diefstallen door Amerikaanse, Canadese en Britse militairen. Burgemeester Gerards van Ubbergen stuurde het Militair Gezag eind december 1944 negentien rapporten over geallieerde plunderingen. Hij schreef: “De aangetroffen toestanden tarten iedere beschrijving. Hier is geen sprake meer van plundering of diefstal, maar van op de meest brute en grove wijze aangerichte verwoestingen en vernielingen.” Berkelaar brengt een noodzakelijke nuancering aan: “Er kwam niet of nauwelijks geweld aan te pas en de plunderingen kunnen beter ‘schendingen van het oorlogsrecht’ dan ‘oorlogsmisdaden’ worden genoemd.” Niettemin, de misdragingen beroofden bij de betrokken Nederlanders de bevrijders van hun aureool, ook al hadden betrekkelijk weinigen zich eraan schuldig gemaakt.

[75]

DICTIONARY CAMBRIDGECOMBATANT

person who fights in a war

https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/combatant

[76]

”Geenerlei gemeenschappelijke straf, in geld of van anderen aard, mag worden uitgevaardigd tegen de bevolkingen op grond van persoonlijke handelingen, waarvoor zij in haar geheel niet als hoofdelijk aansprakelijk kunnen worden beschouwd.”
ARTIKEL 50, LANDOORLOGSREGLEMENTVERDRAG NOPENS DE WETTEN EN GEBRUIKEN VAN DE OORLOG TE LAND, ‘S GRAVENHAGE 18-10-1907
https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534

[77]

ZIE NOOT 73

[78]

”Het grote geallieerdebombardement op Dresden vond plaats in de nacht van 13 op 14 februari1945, waarna de volgende ochtend nog een luchtaanval volgde.”

WIKIPEDIABOMBARDEMENT OP DRESDEN

https://nl.wikipedia.org/wiki/Bombardement_op_Dresden

”The bombing of Dresden was a BritishAmerican aerial bombing attack on the city of Dresden, the capital of the German state of Saxony, during World War II. In four raids between 13 and 15 February 1945, 722 heavy bombers of the British Royal Air Force (RAF) and 527 of the United States Army Air Forces (USAAF) dropped more than 3,900 tons of high-explosive bombs and incendiary devices on the city”

WIKIPEDIABOMBING OF DRESDEN IN WORLD WAR II

https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Dresden_in_World_War_II

[79]

” Strategic bombing often involved bombing areas inhabited by civilians and some campaigns were deliberately designed to target civilian populations in order to terrorize and disrupt their usual activities”

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

[80]
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING/ENEMY MORALE AND TERROR BOMBING

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing#Enemy_morale_and_terror_bombing
ORIGINELE BRON

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing

[81]

WIKIPEDIATHE BLITZ

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Blitz

” The German strategic bombing offensive intensified with night attacks on London and other cities in the Blitz, but failed to significantly disrupt the British war effort[98] and largely ended in May 1941”
WIKIPEDIAWORLD WAR II/WESTERN EUROPE (1940-1941)
https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II#Western_Europe_(1940%E2%80%9341)

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIAWORLD WAR II

https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II

[82]

”The next day, the RAF bombed Berlin for the first time, targeting Tempelhof airfield and the Siemens factories in Siemenstadt”
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II/THE BRITISH LATER IN THE WAR
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II#The_British_later_in_the_war

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

[83]

” The phases of bombing Although bombing of Germany was continuous from May 1940, there were distinct phases in its purposes, intensity and scale. For the first eighteen months Bomber Command mounted limited attacks at night, seldom with more than 150 aircraft, often directed at two or three target cities at the same time.”
UNIVERSITY OF EXETERTHE BOMBING OF GERMANY 1940-1945 EXHIBITIONTHE PHASES OF BOMBING [BLADZIJDE 2]
https://humanities.exeter.ac.uk/media/universityofexeter/collegeofhumanities/history/researchcentres/centreforthestudyofwarstateandsociety/bombing/THE_BOMBING_OF_GERMANY.pdf

[84]

”At the start of the war, Bomber Command had no real means of determining the success of its operations. Crews would return with only their word as to the amount of damage caused or even if they had bombed the target. The Air Ministry demanded that a method of verifying these claims be developed and by 1941 cameras mounted under bombers, triggered by the bomb release, were being fitted.”

WIKIPEDIABUTT REPORT
https://en.wikipedia.org/wiki/Butt_Report

[85]

”Any examination of night photographs taken during night bombing in June and July points to the following conclusions:

  1. Of those aircraft recorded as attacking their target, only one in three got within 5 mi (8.0 km).
  2. Over the French ports, the proportion was two in three; over Germany as a whole, the proportion was one in four; over the Ruhr it was only one in ten.
  3. In the full moon, the proportion was two in five; in the new moon it was only one in fifteen. …
  4. All these figures relate only to aircraft recorded as attacking the target; the proportion of the total sorties which reached within 5 miles is less than one-third. …

The conclusion seems to follow that only about one-third of aircraft claiming to reach their target actually reached it”

WIKIPEDIABUTT REPORT/CONTENTS
https://en.wikipedia.org/wiki/Butt_Report#Contents

ORIGINELE BRON

WIKIPEDIABUTT REPORT

https://en.wikipedia.org/wiki/Butt_Report

[86]

”The conclusion seems to follow that only about one-third of aircraft claiming to reach their target actually reached it”

WIKIPEDIABUTT REPORT/CONTENTS
https://en.wikipedia.org/wiki/Butt_Report#Contents

ORIGINELE BRON

WIKIPEDIABUTT REPORT

https://en.wikipedia.org/wiki/Butt_Report

[87]

”’The ultimate aim of an attack on a town area is to break the morale of the population which occupies it. To ensure this, we must achieve two things: first, we must make the town physically uninhabitable and, secondly, we must make the people conscious of constant personal danger. The immediate aim, is therefore, twofold, namely, to produce (i) destruction and (ii) fear of death’
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II/THE BRITISH LATER IN THE WAR
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II#The_British_later_in_the_war

BRON
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II/

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II

[88]

”Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren.”
ARTIKEL 25, LANDOORLOGSREGLEMENT
https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534

[89]

”The immediate aim, is therefore, twofold, namely, to produce (i) destruction and (ii) fear of death’  

WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II/THE BRITISH LATER IN THE WAR
https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II#The_British_later_in_the_war

BRON
WIKIPEDIASTRATEGIC BOMBING DURING WORLD WAR II/

https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_bombing_during_World_War_II ”The immediate aim, is therefore, twofold, namely, to produce (i) destruction and (ii) fear of death” 

 [90]

WIKIPEDIAWINSTON CHURCHILL
https://en.wikipedia.org/wiki/Winston_Churchill

WIKIPEDIAFREDERICK LINDEMANN, IST VISCOUNT CHERWELL
https://en.wikipedia.org/wiki/Frederick_Lindemann,_1st_Viscount_Cherwell

WIKIPEDIASIR ARTHUR HARRIS, IST BARONET

https://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Arthur_Harris,_1st_Baronet

Reacties uitgeschakeld voor Noten 1 t/m 90/”Geallieerde oorlogsmisdaden in de Tweede Wereldoorlog/Hoe de ”goede kant van de geschiedenis” slechte dingen deed

Opgeslagen onder Divers

[Artikel Peter Storm]/Corona bestrijden? Mondkapjes dragen!

CORONA BESTRIJDEN? MONDKAPJES DRAGEN!
WEBSITE PETER STORM

donderdag 30 juli 2020

Zo, het kabinet begint dus nog steeds niet aan een mondkapjesplicht. Ernstiger: het kabinet blijft volharden in haar standpunt dat mondkapjes weinig zinvol zijn en dat het gebruik ervan niet uit alle macht bevorderd hoeft te worden. Het kabinet volhardt daarmee in een onderdeel van het beleid dat vanaf februari steeds nadrukkelijker door de mand viel als criminele nalatigheid met voor duizenden mensen nu al dodelijke gevolgen. Ze delen die onverantwoordelijke verantwoordelijkheid met de gezondheidsbureaucraten van het Outbreak Management Team dat het kabinet adviseert, met de verantwoordelijke mensen van het RIVM, Van Dissel voorop. Deze mensen moeten weg, en het beleid moet om. Terstond en drastisch. Het zeer krachtig stimuleren van mondkapjesgebruik hoort van zo’n koerswijziging deel uit te maken. Voor stappen in die richting hoeven we op niemand te wachten, die kunnen we zelf zetten. Op, dat ding, als je op stap gaat!

Ik citeer uit het NOS-bericht. ‘Het Outbreak Management Team (OMT) ziet nog steeds geen reden om niet-medische mondkapjes verplicht te stellen. Er is geen wetenschappelijk bewijs voor de werking ervan, vindt het OMT na weging van de nieuwste inzichten en rapporten.’(1) Daarmee schuift het OMT dus ladingen van onderzoeken van tafel die wel degelijk wijzen op het nut van mondkapjes.

Mondkapjes werken!

Mondkapjes werken! Er is een indirecte werking: mensen die een gezichtsmasker dragen, blijken meer afstand te houden van andere mensen, en dat alleen al drukt de besmettingskans.(2) Het argument van de ‘schijnveiligheid’ – dragers van mondkapjes hebben de neiging om te denken dat afstand houden niet nodig is met zo’n ding voor je gezicht – blijkt op zijn minst zeer aanvechtbaar. Er is een directe werking: wie een kapje op heeft, kan niesen en hoesten met virus en al, maar het grootste deel van die besmette druppels komen dan niet in de lucht en bereiken anderen dus niet.

Niet alleen nadenkende amateurs en leken pleiten voor een gezichtsmasker/mondkapje, ook het standpunt van de Centers of Disease Control and Prevention (DC) in de VS zegt dat het dragen ervan bijdraagt aan het voorkomen van corona-besmettingen.(3) Er is een artikel in het invloedrijke medische tijdschrift The Lancet, verschenen op 1 juni. Dat ‘bekeek 172 verschillende observatie-studies uit 16 landen en vond dat gezichtsmaskers het risico van infectie voor een groot deel kan beperken.’(4) Zo kan ik doorgaan: ‘Mondkapjes helpen. Het wetenschappelijk bewijs groeit daarvoor’, lees ik op Welingelichte kringen,(5) dat zelf weer doorverwijst naar bronnen.

Goochelarij en kwakzalverij

Natuurlijk zijn er tegenargumenten. Maar daar valt zeer vakkundig doorheen te prikken. Zo is er het steeds terugkerende punt dat verkeerd gebruik besmettingsrisico’s meebrengt. Ja, verkeerd gebruik van medicijnen is ook niet verstandig, ‘Lees de bijsluiter’ staat er niet voor niets. Maar zoiets is een argument tegen verkeerd gebruik, niet tegen medicijnen.

De actiegroep Containment Nu heeft in ‘Dossier: gezichtsmaskers’ helder op een rijtje gezet hoe het zit met het nut van wat zij liever gezichtsmaskers noemen dan mondkapjes, en hoe er met schijnargumenten tegen het dragen ervan wordt gegoocheld.(6) Nuttig leesvoer, zoals deze actiegroep aan de lopende band nuttig en noodzakelijk leesvoer produceert om de druk op te voeren om tot een behoorlijk beleid tegen de pandemie te komen. Maar het gegoochel waar Containment Nu tegen argumenteert, blijft dus voortduren. Het kabinet kiest er nog steeds voor om goocheltrucs te prefereren boven wetenschappelijke inzichten. We zien hier medisch vermomde kwakzalverij als basis van kabinetsbeleid. Dus zullen mensen nodeloos besmet blijven raken, ziek worden, op de IC belanden en doodgaan.

Hoe dit goochelwerk er bijvoorbeeld uit ziet, viel zelfs deze week nog te lezen in HP/de Tijd. Op 27 juli verscheen daar ‘Strengere maatregelen voor mondkapjes helpen juist niet tegen corona’.(7) Auteur is Carla Peeters, immunoloog – hetgeen duidelijk iets anders is dan epidemioloog, ik zet het er maar eventjes bij. Het stuk bevat tamelijk merkwaardige redeneringen. Zo wijst ze er op dat mondkapjes geen goed idee zijn, vanwege het vele ‘plastic afval’ dat ‘nu al een negatief effect op de aarde veroorzaakt’. Dat milieubederf maakt de wereld dan juist kwetsbaarder voor nieuwe ziekte-uitbraken.

Dit is alsof je tegen het gebruik van condooms in brengt dat al dat rubber niet goed is voor het milieu en dus vroeg of laat het seksuele plezier ondermijnt, armoede in de hand werkt en mensen daarom aanzet om weer meer kinderen ter wereld te laten komen. Het is ergens wel waar. Maar voor de vraag: helpt een mondkapje tegen corona-besmetting is het niet ter zake, een afleidingsmanoeuvre. Dat product X afval veroorzaakt is geen argument tegen de werking van product X. Het is hetzelfde punt in andere vorm dat ik al maakte over verkeerd gebruik van mondkapjes en medicijnen. Bijwerkingen zijn vervelend, maar ze tonen niet aan dat het medicijn niet doet waar het voor is bedoeld. Dat geldt voor die mondkapjes ook.

Hilarisch is ook het volgende puntje dat Peeters maakte. ‘Een Ramdomized Control Trial voor de verspreiding van het influenzavirus gepubliceerd door het British Medical Journal toont aan dat mondkapjes 97 % van de virusdeeltjes kunnen doorlaten.’ Eerste opmerking: dat gaat dus over het influenzavirus, niet over het griepvirus. Tweede opmerking: kunnen doorlaten is niet hetzelfde als doorlaten. Dat iets mogelijk is, betekent nog niet dat het de standaard gang van zaken is.

Derde opmerking. Verderop in het artikel schrijft ze, als bezwaar tegen mondkapjes: ‘De toegenomen moeilijkheid om voldoende zuurstof te kunnen inademen kost meer energie.’ Moeten we geloven dat een mondkapje bijna alle virusdeeltjes doorlaat – deeltjes die elk bestaan uit hele klontjes moleculen die zelf uit meerdere atomen bestaan – maar dat hetzelfde mondkapje zuurstof – bestaand uit afzonderlijke moleculen, en dus uit veel en veel kleinere deeltjes dan virus – wel tegenhoudt? Zouden we geloof hechten aan het bestaan van een zeef die rijstkorrels tegenhoudt, maar suikerbieten doorlaat?

En hoe komt het dan dat de complete bevolking van Taiwan, Japan, Hong Kong, Beijing en Wuhan nog niet bezweken is aan zuurstofgebrek? Daar dragen mensen vanaf het begin van de pandemie vrijwel allemaal mondkapjes, als vanzelfsprekend onderdeel van de strijd tegen het coronavirus. Wat is dat voor koloniaal arrogant idee dat iets dat goed genoeg werkt voor mensen in Azië, voor ‘ons Nederlanders’ nergens voor nodig is? Hebben ‘wij Nederlanders’ een grotere zuurstofbehoefte of zo? Absurditeit stapelt zich op absurditeit.

Natuurlijk staan dit soort schitterende door-de-mand-val-vondsten in een stuk dat verder bol staat van indrukwekkende cijfers en literatuurvermeldingen. Maar rookgordijnen en afleidingsmanoeuvres zijn echt iets anders dan wetenschappelijke onderbouwingen. Het indirecte bewijs dat mondkapjes zinnig zijn als middel om besmetting tegen te gaan, is evengoed overweldigend.

En is het niet raar dat een mondkapje verplicht gesteld is in het OV terwijl het niet zou werken? Het verhaal dat je in trein en bus geen afstand kunt houden, en dat daarom daar een mondkapje wel nut heeft, slaat alleen ergens op als zo’n mondkapje dan tenminste de kans op besmettingen vermindert. Doet het dat niet, dan kun je de mondkapjes in trein en bus net zo goed achterwege laten. Doet het dat wel, dan kun je mondkapjesgebruik beter ook in andere plekken waar afstand houden lastig is – winkels! – bevorderen. Maar het idee dat mondkapjes wel een beetje helpen in het OV, maar verder niets uithalen, is belachelijk. Juist door dit soort absurditeit door te voeren als beleid, ondermijnt het kabinet de bereidheid van mensen om zich aan wat voor corona-richtlijnen dan ook te houden.

Dat keihard direct bewijs voor het nut van mondkapjes moeilijk te vinden is, zal kloppen en is ook niet vreemd. Voor rechtstreeks spijkerhard bewijs zou je namelijk een groep mensen moedwillig aan corona-besmette lucht moeten blootstellen, de helft met mondkapje op en de andere helft zonder, en alle andere omstandigheden hetzelfde houden. Een gecontroleerd experiment met proefpersonen dus. Zoiets is om ethische redenen niet erg goed te doen, want je zou mensen er moedwillig mee aan levensgevaar blootstellen. Maar dat zo’n experiment niet doenlijk is, betekent nog niet dat al het indirecte bewijs niet telt, dat alle aanwijzingen dat die kapjes helpen zomaar terzijde geschoven zouden moeten worden. Het komt mij voor dat mensen die niet aan de mondkapjes willen, de onmogelijkheid van zo’n experiment misbruiken om onduidelijkheid in stand te houden rond het nut van mondkapjes. Overvloedig indirect bewijs overtuigt uiteindelijk, ook waar rechtstreeks bewijs nog ontbreekt.

Draag het ding met trots!

Mondkapjes werken dus. Maar het OMT wil er niet aan, het RIVM ziet er niets in en het kabinet wil ze niet verder verplicht stellen. Over dat laatste valt op te merken dat de discussie over zo’n verplichting van de hoofdzaak afleidt. Het zal waar zijn dat er juridische argumenten zijn die mondkapjesplicht lastig maken: er is een wet voor nodig, die is er nu niet. Het zal waar zijn dat handhaven van zo’n verbod een zware klus wordt voor al die arme boa’s. Het zal allemaal wel. Het is niet ter zake. Wetten en staatsdwang brengen de oplossing niet. Overheidsdwang maakt het misleiders als Willem Engel alleen maar makkelijker om zich te vermommen als vrijheidshelden terwijl ze hun levensgevaarlijke verhalen verspreiden. Van het beboeten van de enkeling die geen mondkapje wenst te dragen waar bijna iedereen dat uit overtuiging en/of aangeleerde gewoonte doet, wordt sowieso niemand wijzer behalve de staatskas. En daar worden dan lieden als Van Dissel uit betaalt. Nee, laat maar zitten.

De kernvraag is echter niet: kunnen we mondkapjes verplichten en die verplichting afdwingen? De kernvraag is: willen we dat mensen massaal mondkapjes gaan dragen? Erkennen we het allang evidente nut ervan? Zo ja, zeg dat dan luid, duidelijk en met argumenten! Als dat vanaf maart gewoon was gedaan, als het dragen van mondkapjes door RIVM-mensen en allerhande deskundigen, artsen en dergelijke systematisch was bepleit, en als het kabinet dat pleidooi tenminste niet voor de voeten hadden gelopen, dan droegen vandaag de dag al tachtig procent van alle mensen mondkapjes in winkels, kantoren en op straat. Zonder verplichting, gewoon omdat mensen het punt zien als ter zake deskundigen de ruimte krijgen en nemen om het punt ook te laten zien. Keer op keer op keer.

Gezien de overtuigingskracht van de argumenten, en de dringende noodzaak om de pandemie nu eindelijk eens serieus te gaan bestrijden, zijn jij en ik op dit specifieke punt inmiddels ter zake deskundig genoeg om dat pleidooi zelf ter hand te nemen en georganiseerd in de praktijk te brengen ook. Regering, RIVM en OMT gaan ons weer eens niet redden. We zullen het wederom zelf moeten doen. Op, dat gezichtsmasker, als je naar de winkel of je werk gaat! En draag het ding met trots. Je doet ermee wat RIVM, OMT en kabinet nog steeds goeddeels nalaten: mensenlevens redden, de pandemie bestrijden.

Noten:

1 ‘Geen landelijke verlichting voor mondkapje, wel lokale experimenten’, NOS, 29 juli 2020, https://nos.nl/artikel/2342243-geen-landelijke-verplichting-voor-mondkapje-wel-lokale-experimenten.html

2 Nancy Schimelpfening, ‘People More Likely to Keep Their Distance If You’re Wearing a Mask’, Healthline, 24 juni 2020, https://www.healthline.com/health-news/people-more-likely-to-keep-their-distance-if-youre-wearing-a-mask

3 ‘About Cloth Face Coverings’, Centers of Disease Control and Prevention’, 28 juni 2020 (updated), https://www.cdc.gov/coronavirus/2019-ncov/prevent-getting-sick/about-face-coverings.html gevonden via de verwijzing uit noot 2.

4 Alison Steinbach, ‘To Mask or Not To Mask?’, azcentral.com, 15 juni 2020, https://eu.azcentral.com/story/news/local/arizona-health/2020/06/15/mask-not-mask-studies-suggest-they-useful-covid-19-defense/3193085001/

5 Gerard Driehuis, ‘Mondkapjes helpen. Het wetenschappelijk bewijs groeit daarvoor’, Wqelingelichte kringen, 19 juli 2020, https://www.welingelichtekringen.nl/wetenschap/1947213/mondkapjes-helpen-het-wetenschappelijk-bewijs-daarvoor-groeit.html

6 Mick Blok, ‘Dossier: gezichtsmaskers’, ContainmentNu, geen datum, https://www.containmentnu.nl/articles/mondkapjesgate

7 Carla Peeters, ‘Strengere maatregelen voor mondkapjes helpen juist niet tegen corona’, HP/De Tijd, 27 juli 2020, https://www.hpdetijd.nl/2020-07-27/strengere-maatregelen-voor-verplichte-mondkapjes-helpen-juist-niet-tegen-corona/

Peter Storm

Reacties uitgeschakeld voor [Artikel Peter Storm]/Corona bestrijden? Mondkapjes dragen!

Opgeslagen onder Divers

Halsema doet aangifte van bekladding Indie monument/Staan aan de verkeerde kant van de geschiedenis

Burgemeester Femke Halsema.BEELD ANPHTTPS://WWW.PAROOL.NL/AMSTERDAM/LEES-HIER-DE-NIEUWJAARSTOESPRAAK-VAN-BURGEMEESTER-HALSEMA~B49F3B4E/
https://www.hartvannederland.nl/nieuws/2020/halsema-doet-aangifte-van-bekladding-indie-monument-dit-onacceptabel/

Van Heutsz in goudgeborduurde rok, geschilderd door Hannké (1909)(Rijksmuseum, Amsterdam)

Van Heutsz in goudgeborduurde rok, geschilderd door Hannké (1909)(Rijksmuseum, Amsterdam)

Joannes Benedictus van Heutsz
Van Heutsz in goudgeborduurde rok, geschilderd door Hannké (1909)(Rijksmuseum, Amsterdam)

VAN HEUTSZ, EEN  KOLONIALE BLOEDJAShttps://nl.wikipedia.org/wiki/Joannes_Benedictus_van_Heutsz#Gouverneur-generaal_van_Nederlands-Indi.C3.ABhttps://nl.wikipedia.org/wiki/Joannes_Benedictus_van_Heutsz

Image result for standbeeld van heutsz

STANDBEELD VAN ,VAN HEUTSZ, IN AMSTERDAMHET MONUMENT IS NU VAN NAAM VERANDERD EN HEET NU”MONUMENT NEDERLAND-INDIE 1596-1949, NOG EEN ”FRAAIERE”VERWIJZING NAAR HET BLOEDIGE NEDERLANDSE KOLONIALEVERLEDEN…….https://nl.wikipedia.org/wiki/Joannes_Benedictus_van_Heutsz#Amsterdamhttps://nl.wikipedia.org/wiki/Joannes_Benedictus_van_Heutsz

Borstbeeld in zijn geboorteplaats CoevordenNOG EEN ANDER MONUMENT VAN MASSAMOORDENAARVAN HEUTSZ.https://nl.wikipedia.org/wiki/Joannes_Benedictus_van_Heutsz#Coevordenhttps://nl.wikipedia.org/wiki/Joannes_Benedictus_van_Heutsz

HALSEMA DOET AANGIFTE VAN BEKLADDING INDIE MONUMENT/STAAN AAN DE  VERKEERDE KANT VAN DE GESCHIEDENIS

De Machthebbers noemen ”Verf” ”Bloed”

Vandalen nu, die Nieuwe Helden
En die eens Bloedjas was, wordt weer tot Held

Of is hij dat altijd gebleven?

ASTRID ESSED

Bloed, Standbeeld van een Held

VOORAFGAANDE AAN HALSEMA’S AANGIFTE TEGEN ”VANDALISME” VAN HEUTSZ MONUMENT:
Voor wie direct de gang van zaken rond het bekladde van Heutsz monument wil lezen, ga direct door naar VAN HEUTSZ, onder D

Toch de life and times van Halsema lezen, zonder de onderstaande tekst door te ploegen?
Zie ook
https://www.astridessed.nl/burgemeester-femke-halsema-over-goede-en-minder-goede-zaken-tot-17-juli-2020/
of
https://www.dewereldmorgen.be/community/burgemeester-femke-halsema-over-goede-en-minder-goede-zaken-tot-17-juli-2020/
ANDERS:
ASTRID ESSED OVER BURGEMEESTERSCHAP FEMKE HALSEMA[TOT 17 JULI 2020]
CONTINUEZ!

ASTRID ESSED OVER FEMKE HALSEMABURGEMEESTERSCHAP , COCKTAIL VAN BETERE EN SLECHTERE ZAKEN

Vanaf haar aantreden is burgemeester Halsema voor ondergetekende een vreemde cocktail van betere en slechtere zaken geweest.Zo viel ik in mijn eerste comment op haar aantreden, over de in haar politieke verleden getoonde impliciete gedoging van het kwaadaardige Islamofobe gif van Wilders en haar eigen neiging tot Islamofobie [1]But let’s be fair:Dat was haar verleden:
HALSEMA IN DE MIN:MAATREGELEN TEGEN IMAMS, DIE ONWENSELIJKE, GEEN STRAFBARE UITLATINGEN HEBBEN GEDAAN/GEVAARLIJK EN ONDEMOCRATISCH
Maar direct na haar aantreden ging zij de fout in, door niet alleen te stoppen met toenadering tot salafistische organisaties [2], waar plaatsvervangend burgemeester van Aartsen terecht mee was begonnen [3], maar-en dat is graadjes erger-ook aan te kondigen, maatregelen te willen nemen tegen ”radicale imams” [hoe je dat ook mag interpreteren, grens wordt steeds ruimer],  die uitlatingen hebben gedaan ” die niet strafrechtelijk vervolgd kunnen worden, maar de gemeente wel onwenselijk vindt.” [4]
Hoe dat uiteindelijk in de praktijk vorm heeft gekregen, weet ik niet, maar het gaat mij om de intentie.De griezelig ondemocratische intentie om niet strafbare zaken in een juridisch kader te willen aanpakken en zo de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van godsdienst aan banden te willen leggen. [5]
HALSEMA IN DE MIN/VERDEDIGING POLITIE OP HET FOUTE MOMENTGEEN GETOONDE EMPATHIE MET MOEDER GEDODE SLACHTOFFERPOLITIEKOGELS 21 [FREDERIK HENDRIK PLEIN]/HOUDING VAN HALSEMA
Wat ik misschien nog het hoogste heb opgenomen is Halsema’s houding in die tragedie, die zich heeft afgespeeld op het Frederik Hendrikplein en die ik politiemoord noem.Want moord WAS het.Misschien niet in juridische termen, omdat ”voorbedachten rade” misschien ontbrak, maar doodslag? [6]JA
Maar liefst 21 kogels werden afgevuurd op een 31 jarige Amsterdammer van Britse komaf, Michael Fudge, die volgens een melding van de politie ”dreigend” rondliep op het Oosteinde.De agent[en] voelde[n] zich bedreigd, schoten en het slachtoffer werd dodelijk gewond. [7]Moet je nagaan:Zo hevig is er door de agenten in het Wilde Weg geschoten, dat een voorbijrijdende fietser in het been werd geschoten! [8]
Tot de tanden gewapende agenten, die zich ”bedreigd voelden” door iets wat later een nepvuurwapen bleek te zijn?Een executie, zo zie ik dat. [9]En dat was niet de eerste keer:

Op 28 augustus 2004 vond vrijwel exact hetzelfde plaats:

Het betrof een Duitser [helaas ken ik zijn naam niet], die de avond daarvoor al een confrontatie

met de politie gehad zou hebben, de volgende dag zelf de politie

gebeld zou hebben, politie arriveerde, hij zou op de politie geschoten’

hebben en daarna getroffen door een kogelregen van 21 kogels……[10]

In beide gevallen voelde de politie zich ”bedreigd” en werd het Verhaaltje ”suicide by cop” [waar ik sowieso mijn twijfels bij heb, omdat het beide keren wel erg goed uitkwam] [11], erbij gehaald.

Gezien de wijze waarop de politie wegkomt met dodelijke geweldsincidenten [12] zal het de lezer niet verbazen, dat het OM in het geval van die Duitser in 2004, heeft afgezien van vervolging van de betreffende agenten, want het zou ”zelfverdediging” zijn [13]

Zo gaat het bijna altijd [14] en in het enkele geval, dat agenten wel vervolgd worden, worden ze vrijgesproken [Rishi Chadrikasing, neergeschoten, toen hij al wegrende] [15] of komen ze er met zo’n lichte straf vanaf [zoals bij Mitch Henriquez, dood door nekklem], dat het een belediging is voor wat men ”rechtsstaat” noemt. [16]

Zo gaat het dus in wat men ”rechtsstaat” noemt

Recht voor de ene crimineel [Mokro Maffia] [17] is net iets anders dan recht voor de andere crimineel. [killer cops] [18]

Maar om op Halsema terug te komen:

Je mag toch verwachten, dat zij, nog los van de schuldvraag, de dood van een Amsterdammer, die waarschijnlijk nog verward was ook [19] ernstig zou opnemen en zich op zijn minst ook zo zou uitlaten.

Maar in het debat rond de terechte ”buitensporig geweld van de politie” uitspraak van Bij1 raadslid Sylvana Simons [20], by the way een beschamend debat, waarbij partijen over elkaar struikelden om Sylvana Simons te veroordelen [21], maakte Femke Halsema de beschamende opmerking ”trots” te zijn op de politie!

Moet je nagaan, na zo’n weerzinwekkende 21 kogels gebeurtenis.

Letterlijk zei zij [althans volgens AT5, dat ik hier citeer:

”De burgemeester sprak van een groot drama voor alle betrokkenen. ‘Het onderzoek door de Rijksrecherche wordt versneld uitgevoerd vanwege het grote belang van de zaak. Wij moeten als leken hierop wachten. Ik heb gisteren met de betrokken agenten gepraat. Dit is niet waarom je agent wordt. Je wordt agent omdat je mensen wil dienen. Omdat je de stad veiliger wil maken. Het is een nachtmerrie en traumatische gebeurtenis voor de agenten. Deze agenten verdienen ons inlevingsvermogen en niet ons oordeel. We kunnen trots zijn op onze politie.’ [22]

Pardon, nachtmerrie voor ALLE BETROKKENEN, dus ook voor de agenten, die 21 kogels hebben afgevuurd?

Verdienen zulke agenten ons ”inlevingsvermogen?”

En……

”Nachtmerrie en traumatische gebeurtenis voor de agenten?”

WHO THE HELL IS IN THE COFFIN!

Wat ik mogelijk nog erger vind, is dat Halsema WEL de betrokken agenten heeft opgezocht, maar niet de moeder van Michael Fudge, het slachtoffer van de 21 politiekogels en ook de toevallige voorbijganger niet, die in zijn been was geraakt door het Wild West schieten van de agenten! [23]

Is dat het gedrag voor een ”burgemeester voor alle Amsterdammers”?

Halsema heeft hier een lelijke steek laten vallen.HALSEMA IN DE MIN’KRAAKMAATREGELEN, DIE NEERKOMEN OP ILLEGALENJACHT

Naast haar weinig empathische houding naar een moeder, die haar zoon op dergelijke wijze [21 politiekogels] heeft verloren, is uw Wreker van het Onrecht allerminst te spreken over Halsema’s aanscherping van de kraakmaatregelen, waarbij vooral de ongedocumenteerden van We are Here het slachtoffer kunnen worden, ook al beweert Halsema van niet.Lees daar alles over onder noot 24
HALSEMA IN DE PLUS
KETI KOTI
Zijn er dan helemaal geen zaken, waarover uw Wreker van het Onrecht haar goedkeuring over kan uitspreken?O zeker wel:

Zo heeft Halsema een goede en invoelende speech gehouden bij de jaarlijkse Keti Koti [herdenking afschaffing van de slavernij] [25], die indruk op mij heeft gemaakt, waarmee zij haar betrokkenheid toonde. [26]

Ook is zij goed en prominent aanwezig geweest bij de kort geleden gehouden herdenking van de Decembermoorden, waarbij zij een speech gehouden heeft en in de Fakkeloptocht heeft meegelopen.[27]EEN VAT VAN TEGENSTRIJDIGHEDEN
Ik zei het al:Min en PlusHet Halsema burgemeesterschap is een vat van tegenstrijdigheden
Solidair met de nazaten van het slavernijverleden [28], maar geen ondersteuning van de terechte bezorgdheid van Sylvana Simons over de 21 kogels executie van de politie [29], politiegeweld, dat maar al te vaak zwarte mensen en mensen van kleur treft.Mitch Henriquez, Rishi Chadrikasing, Michael Winters, Ihsan Gurz…….[30]Bij hoog en bij laag beweren, niet in te zetten op illegalenjacht [31], maar maatregelen nemen, die daar in feite op neer komen. [32]Beweren ‘in de buurt te willen blijven van hen, die het moeilijk hebben”’ [33], maar geen empathie tonen met een moeder, wier zoon is omgekomen door politiegeweld [34]En dan nu weer die geschiedenis met het Van Heutz standbeeld
B
HET ONRECHT GEWROKEN/BEWEGINGEN TOT BEKLADDING/VERNIELING VAN STRAATNAMEN EN STANDBEELDEN VAN KOLONIALE SCHURKEN 

Er is een Beweging op gang, al een paar kaar eigenlijk, om slavenhandelaars en andere koloniale moordenaars te exposen, door het geromantiseerde beeld te debunken [35], te demonstreren tegen verheerlijkende films over deze lieden [36], door hun straatnamen te attaqueren [37] en hen letterlijk van hun voetstuk te halen, door hun standbeelden het water in te smijten [38], te bekladden of te vernielen [39]Ook strekt de beweging zich uit tot het herzien van het foutieve historische beeld, dat nog vaak in het onderwijs van deze lieden wordt geschetst en geen recht meer doen aan de -al is het maar al te vaak slechts met de mond beleden-algemeen gangbare ideeen -althans op papier- van Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap. [40]Maar vergis u niet, lezer, ook ”in de tijd” van de heren Bloedjassen zelf klonk kritiek op hun wreedheden. [41]Dit ter vermaning van al die lieden, die beweren, dat je hun [wan]daden ”in zijn tijd” moet zien….[42]
En vergeet niet lezers:Straatnamen en standbeelden zijn niet slechts getuigen van een voorbije tijd, maar een Eerbewijs en Blijk van waardering, dat deze lieden niet verdienen. Daarom sta ik achter deze acties en Beweging. [43]
CHURCHILLMaar ook  hedendaagse, 20ste Eeuwse  Schurken ontspringen de dans niet!Sir Winston Churchill, een van de Bedwingers van het Derde Rijk [en dan ook zijn enige werkelijke verdienste], was niet alleen een racistische koloniaal  [44][waarvan je nog kunt zeggen, dat dat in het vooroorlogse Engeland bij de meeste politici gangbaar was], maar ook een gifgasfanaat [lees noot 45] en was -geen geheim, verantwoordelijk voor grootschalige tapijtbombardementen op Duitse steden, die aan honderdduizenden burgers het leven heeft gekost,wat bovendien-het militair aanvallen van burgers en burgerdoelen- in strijd was met het Landoorlogsreglement. [46]Ook toen dus al.
Heel passend dus, dat zijn standbeeld onlangs is beklad. 
GANDHI
Wat mij WEL pijn doet-al vind ik het op zich terecht- is dat onlangs het standbeeld van Mahatma Gandhi is beklad, met het woord ”racist” erop geschreven. [47]Nu zullen sommigen van u denken:Wat een waanzin!
Gandhi was toch een vrijheidsstrijder, voor de onafhankelijkheid van India en nog geweldloos bovendien? [48]
Welnu, hoe pijnlijk ook, de waarheid moet onder ogen gezien:In zijn begintijd als advocaat in Zuid Afrika heeft Gandhi zich, volgens een aantal bronnen, denigrerend en racistisch uitgelaten over zwarte Zuid-Afrikanen, die hij ”wild”  en ”ruw” zou hebben genoemd [49]Dat dateert uit zijn tijd in Zuid-Afrika [1893-1914] [50]
Nu kun je zeggen:Dat was hooguit in 1914, maar hij kon later van gedachten zijn veranderd?Misschien was hij later wat meer genuanceerd, maar kennelijk [nog] niet bijgedraaid, want volgens een citaat uit The Washington Post, zou hij in 1939 hebben gezegd:”“I have no doubt about the soundness of my advice. However much one may sympathise with the Bantus, Indians cannot make common cause with them.” [51]
In dat kader-als de bronnen de juiste informatie bevatten- is de bekladding van zijn standbeeld, terecht. Helaas……..

C
HET VAN HEUTSZ MONUMENT
We hebben hier in Amsterdam een heus Van Heutsz monument, dat destijds plechtig werd onthuld door koning Willem Alexanders overgrootmoeder, Koningin Wilhelmina [52].In 2004, is het beeld ”omgedoopt” tot ”Monument Indie-Nederland” monument”[53], maar de strekking is natuurlijk hetzelfde  
In de loop der tijden is dat Van Heutsz monument vaak beklad en terecht, [54]Over de bekladding van dit monument, dat onlangs opnieuw, terecht, is beklad, gaat burgemeester Halsema dus aangifte doen. [55]
Waarom ik de bekladding van dit Monument een goede zaak is en de aangifte van de burgemeester zo laakbaar, dat ga ik nu onthullen, door een boekje open te doen over Van Heutsz.

D
VAN HEUTSZ

VAN HEUTZ/LIED VAN EEN MOORDENAAR
”Heb je wel gehoord van  de moordenaar van HeutszDe Moordenaar van Heutsz uit HollandHij had 1000 liters Bloed aan zijn HandEn messen scherp geslepen
Van HeutszVan HeutszVan Heutsz zijn naam is kleinZijn daden benne wreedZijn daden benne wreedHij ja hij  moordde bij de vleet
Hij heeft bedwongen met geweheheheldHij Jo van Heutsz die moderne Held

[Vrij naar de melodie van de ZilvervlootMeezingen aanbevolen] [56]
https://www.youtube.com/watch?v=xEefQ78PpCo

VAN  HEUTSZWIE WAS VAN HEUTSZ?
Beschreven wordt nu militair en aarts koloniaal J.B. van Heutsz:
Geboren in Coevorden in een militaire familie, maakte de man carrierein het ”Nederlands Indische” leger, ontwikkelde zich al sneltot een militaire hardliner [geen civiele, maar militaire ”oplossing”voor Atjeh, dat zich niet wilde onderwerpen aan het Nederlandsekoloniale gezag] [57] en nam ”enthousiast” als militair commandantdeel aan de onderwerping van Atjeh, bekend als de ”Atjeh oorlog” [1873-1914] [58]
Dit heerschap, dat vanaf 1897 tot 1903 alscommandant de Atjeh persoonlijk de oorlog heeft geleid [59][daarvoor had hij ook al gevochten in Atjeh] [60]is samen met zijn rotgenoten als luitenant kolonel van Daalen [61], verantwoordelijkvoor duizenden doden. [62]
Als ”beloning” voor zijn beulswerk heeft Van Heutsz het nog totGouverneur Generaal van ”Nederlands Indie” geschopt. [63]Rechterhand van van Heutsz werd Hendrikus Colijn [64], een Nederlandsmilitair en premier tijdens de crisisjaren [jaren dertig], ook eenkoloniale Bloedjas.Hij was al actief geweest, lang voordat hij zichzelf aan vanHeutsz verbond, namelijk in de Lombok oorlogin 1894, waarin vele burgerslachtoffers vielen. [65]
Een inkijkje in de misdaden en mentaliteit van de man, Hendrikus Colijn, geeft hij zelf, ineen brief aan zijn vrouw:”Ik heb er een vrouw gezien die, met een kind van ongeveer 1/2 jaar op den linkerarm, en een lange lans in de rechterhand op ons aanstormde. Een kogel van ons doodde moeder en kind. We mochten toen geen genade meer geven. Ik heb 9 vrouwen en 3 kinderen, die genade vroegen, op een hoop moeten zetten, en zo dood laten schieten. Het was onaangenaam werk, maar ’t kon niet anders. De soldaten regen ze met genot aan hun bajonetten. ’t Was een verschrikkelijk werk. Ik zal er maar over eindigen” [66]Hier past zwijgen.
WAT HET VAN HEUTSZ MONUMENT BETREFT…….ONTHULLING MONUMENT/HET VERZETEr zijn voor Bloedjas van Heutsz talloze monumenten en standbeeldengebouwd. [67]Maar het meest geruchtmakende is het Van Heutsz monumentin Amsterdam, dat in 1935 werd onthuld door KoninginWilhelmina. [68]Dat monument is een gevaarte, dat een vrouw voorstelt metdaaronder een plaquette van Van Heutsz en het verheugt mij tezeggen, dat het idee van een monument voor deze massamoordenaarvoor zijn totstandkoming al fel werd bestreden, vooral in socialistische  kringenvoor zijn totstandkoming al fel omstreden was. [69]Sterker nog:In de nacht na de onthulling door Koningin Wilhelmina, werd dat vermaledijde beeld al beklad met rode verf! [70]Het monument is dan ook [GOED ZO!] doelwit geweest vandemonstraties, bekladdingenen zelfs twee heuse bomaanslagen. [71]In 1984 werd de plaquette met de beeltenis van van Heutszgestolen [HAHAHAHAHA].De plaquette en ook de letters van zijn naam, zijn nooitteruggevonden. [72]Ook tegen andere monumenten voor van Heutsz, waaronderdat in zijn geboortestad Coevorden [73] was fel protest,onder andere van twee studenten, van wie een, Relus ter Beek,het nog geschopt heeft tot minister van Defensie en commissarisvan de Koningin in Drente. [74]Wat het Van Heutsz monument in Amsterdam betreft:In 2004 werd de naam veranderd in ”MonumentIndie-Nederland 1596-1949”Alle verwijzingen naar Van Heutsz werden verwijderd. [75]Okay, maar de tekst  ”MonumentIndie-Nederland 1596-1949” is nog steedseen verwijzing naar een besmet koloniaal verleden!Belangrijk is nog te noemen, dat tegen het Van Heutszmonument destijds [in de negentiger] krachtig protest van een aantal buurtbewonersgeweest is. [76]
PROTESTEN TEGEN KOLONIAAL OPTREDEN/TOEN EN NUPROTESTEERDERS ”IN DIE TIJD” UIT DE ANONIMITEIT/ALBERT HAHN, DE STUERS, THOMSON, ”WEKKER’ (PSEUDONIEMOUD OFFICIER W.A. VAN OORSCHOT)
Overigens, nogmaals nadrukkelijk:Ook ”in de tijd” heeft nooit iedereen koloniale wandaden als ”noodzakelijk” of ”normaal” gezien:Niet alleen wist men het vaak niet, er waren wel degelijk protesten:Tegen het misdadige optreden van de latere premier Hendrikus Colijn [77] is ook ”in die tijd” fel geprotesteerd en niet alleen door de socialisten, die sowieso tegen het kolonialisme waren, maar ook van militairen, die in Atjeh gediend hadden en niet socialistische parlementariers. [78].Uit de anonimiteit wil ik hier halen de protesteerders, het katholieke Kamerlid de Stuers en zijn liberale collega EN Atjeh veteraan [die het optreden dus veel te ver ging] Lodewijk Thomson. [79]Ook wil ik noemen de kritische artikelen in het Haagse Dagblad ”De Avondpost”, geschreven door ene ”Wekker”,  het pseudoniem van oud-officier W.A. van Oorschot, die in Atjeh gediend had.Ik citeer hem:
”Dit gebrek aan onderscheid tusschen strijders en gezeten bevolking ; dit solidair verantwoordelijk stellen der goedgezinden voor daden der kwaadwilligen ; dit verkapte repraisaille-stelsel,; dit straffen van vaak onschuldigen voor de daden der schuldigen ; deze uiting van onmacht in den hoogsten graad, wordt getoloreerd door een verlichte natie; wordt gelast door een beschaafd bestuur; maar wekt o ! zooveel haat en verbittering en o! zooveel onrust, maar…. brengt veel geld in de boetekas en…. gebrek aan tuchtigingsmateriaal ontbreekt nooit.Ziedaar het huidig Atjeh-pacificatiestelsel ! ”

EN
” Op nog andere wijze worden hoofden en bevolking vaak, ondanks zich zelven, in den strijd gemengd. Onschuldige gampong- bewoners worden vaak afgemaakt.Zoo is op Atjeh algemeen bekend het verhaal omtrent, een luitenant der cavalerie, die aan het zeestrand in Pedië, alwaar hij met den troep een bivak had betrokken, op een nacht een klewangaanval kreeg en uit weerwraak den volgenden ochtend den haria keudé, in de buurt waarvan hij in bivak lag, het hoofd afsloeg, omdat deze den commandant niet in tijds had gewaarschuwd. Voor dit geval moet genoemde officier eenige dagen arrest gekregen hebben. In Pedië boete moetende innen in vijf gampongs, liet een patrouille- commandant de vijf keutji’s komen en gaf hun 15 minuten tijd om de boete in geld in te leveren.
Na verloop van die 15 minuten was de boete nog niet ingeleverd en werd de eerste keutji neergeschoten, omdat hij niets had meegebracht; de tweede onderging om dezelfde reden hetzelfde lot, ; de derde, vierde en vijfde brachten eenige dollars.
Zoo gaat in Atjeh het verhaal van een civiel gezaghebber in Pedië, die, onmachtig het herhaald opbreken der rails van de trambaan in zijn gebied te beletten, eindelijk eenige kwaadwilligen, die hem in handen vielen, dwars over de rails heeft laten binden en een locomotief over hunne lichamen laten rijden.” [80] Dit uit:
”Hoe Beschaafd Nederland in de Twintigste Eeuw vrede en orde schept op Atjeh” [81]

Tenslotte mag niet vergeten worden politiek tekenaar Albert Hahn, die menig spotprent aan de volkerenmoord [onder leiding van Colijn] op Lombok wijdde. [82]

EPILOOG
Dat ze in de dertiger jaren zo achterlijk en narrow minded waren om een standbeeld te onthullen van ”den bevestiger van het Nederlandsche gezag in de heele Indische Archipel [zie Youtube filmpje] [83] was een ding.Dat is 85 jaar geleden, toen teloorgaande koloniale Rijken nog alles eraan deden om de dekolonisatie [84]  tegen te houden. 
Dat echter heden ten dage, anno 2020, de burgemeester van Amsterdam, die zich een jaar geleden in haar toespraak nog onverbloemd solidair had verklaard met de nazaten van de slavernij in Suriname [85] en heeft toegezegd straatnamen in Centrum eiland te gaan vernoemen naar strijders tegen de slavernij en koloniale overheersing [86], Hoog van de Toren blaast tegen actievoerders [87], die, terecht, het standbeeld van massamoordenaar Van Heutsz weg willen hebben, is een klap in het gezicht van iedereen, die de vrijheid liefheeft!
En ja, apologeten van Van Heutsz:Ik heb het gelezen:Van Heutsz heeft zich verzet tegen het streven van een van de eerste multinationals ”De Koninklijke Nederlandsche Petroleum Maatschappij Olie” [de latere Shell] om heel Atjeh leeg te roven en vond, dat de opbrengst of een deel daarvan, de bevolking daar ten goede moest komen. [88]Maar dat maakt hem niet minder een massamoordenaar. [89]
Terug naar Halsema:Geen aangifte moet gedaan worden tegen de dapperen, die het standbeeld van een moordenaar weg willen hebben.
U, burgemeester Halsema, had dat vermaledijde Beeld of Indie momument allang moeten slopen!Met uw aangifte [90] hebt u zich aan de verkeerde kant van de geschiedenis geplaatst.
De actievoerders hebben op dat monument geklad:
”Next Stop, Coentunnel” [91]
Ik wacht het af.
En ga zo door!

Astrid Essed

ZIE VOOR NOTEN
1 T/M 51
https://www.astridessed.nl/noten-1-t-m-51-halsema-doet-aangifte-van-bekladding-indie-monument-staan-aan-de-verkeerde-kant-van-de-geschiedenis/
EN
52 T/M 91

Reacties uitgeschakeld voor Halsema doet aangifte van bekladding Indie monument/Staan aan de verkeerde kant van de geschiedenis

Opgeslagen onder Divers

Noten 52 t/m 91/”Halsema doet aangifte van bekladding Indie monument/Staan aan de verkeerde kant van de geschiedenis”

[52]

YOUTUBE.COMEX PROVO JAN BRUENS OVER ZIJN BOM BIJ HET VAN HEUTSZ MONUMENT[Met beelden van de onthulling van het Van Heutsz standbeeld door Koningin Wilhelmina]
https://www.youtube.com/watch?v=bbkD_Zuze6Y

[53] 
” Nadat het monument een aantal keer was vernield, in 1967 met dynamiet en in 1984 met explosieven, werd het controversiële object in 2004 omgedoopt in Monument Indië-Nederland 1596-1949. Alle verwijzingen naar Van Heutsz werden verwijderd.”
WIKIPEDIAJO VAN HEUTSZ/AMSTERDAM
https://nl.wikipedia.org/wiki/Jo_van_Heutsz#Amsterdam

ORIGINELE BRON
WIKIPEDIAJO VAN HEUTSZ
https://nl.wikipedia.org/wiki/Jo_van_Heutsz

[54]

”Nog dezelfde nacht na de onthulling in 1935 werd het monument met rode verf beklad. In de jaren erna viel het herhaaldelijk ten prooi aan bekladdingen en vernielingen. Er zijn in de loop der tijd diverse verzoeken gedaan om het monument af te breken of een andere functie te geven. Provo hield er in de jaren zestig diverse ludieke acties en schilderde de woorden “Provo” en “Image” op de sokkel. Tot tweemaal toe werd het monument getroffen door een bomaanslag, in 1967 en in 1984.”
DOORBRAAK.EU
ANTI-KOLONIALE ACTIVIST: ”LATEN WE OPHOUDEN FOUTEHEREN TE EREN”12 FEBRUARI 2016
https://www.doorbraak.eu/anti-koloniale-activist-laten-we-ophouden-foute-heren-te-eren/

TEKST

Anti-koloniaal verzet is er altijd geweest. Tijdens de koloniale overheersing, vooral door tot slaaf gemaakten en andere gekoloniseerden. Maar ook daarna, tegen de geschiedschrijving erover en de verbeelding ervan. Er bestaat ook in Nederland een strijdtraditie waarbij het verheerlijken van het koloniale gezag wordt aangevallen. Het verzet tegen het Amsterdamse Van Heutsz-monument is daarvan een belangrijk voorbeeld. Een gesprek met de activist Koos Borghouts, nauw betrokken bij dat verzet.“Toen wij in mei 1997 als buurtbewoners een uitnodiging ontvingen voor een inspraakavond over het opknappen van het Van Heutsz-monument, sloeg de schrik ons om het hart. Geen enkel woord over het misplaatste eerbetoon voor de koloniale moorden die zijn gepleegd door Van Heutsz, bevelhebber van het Koninklijk Nederlands Indisch Leger, en zijn kornuiten tijdens de Atjeh-oorlog (1873-1913) in het toenmalige Nederlands-Indië”, aldus Borghouts. Hij wilde voorkomen dat het monument in z’n ‘oude glorie’ hersteld zou worden. Dat zette hem en anderen ertoe aan om te gaan strijden voor een herdefiniëring van het monument. “Voor ons was het monument en het water eromheen een bekende plek om in onze eigen buurt te recreëren, ook met onze kinderen erbij. De letters waarmee werd verwezen naar Van Heutsz, waren in die tijd van het monument verdwenen. Zolang ik me kan herinneren, is het beeld altijd flink beschadigd geweest, wat veelzeggend is.”

SlachtpartijenVanaf het moment dat bekend werd dat er een Van Heutsz-monument zou komen, was het omstreden. De in 1924 overleden Joannes Benedictus van Heutsz bracht met keiharde repressie Atjeh onder Nederlands bewind, daarna volgden er nog meer Indonesische eilanden. Als dank daarvoor kreeg hij op kosten van de staat een praalgraf en als enige niet-koninklijke persoon een staatsbegrafenis. Toen in de jaren dertig bekend werd dat er in Amsterdam ook nog een monument voor hem zou worden opgericht, leidde dat tot fel protest van communisten en sociaal-democraten. Want ook in “het moederland” was toen al wijd en zijd bekend welke koloniale slachtpartijen en plunderpraktijken er in Nederlands-Indië plaatsvonden. Het monument werd toch gebouwd en op 15 juni 1935 door koningin Wilhelmina onthuld.

Minister-president Hendrik Colijn, die in Nederlands-Indië de rechterhand van gouverneur-generaal Van Heutsz was geweest, zei bij de onthulling van het monument dat Van Heutsz de vergelijking met Hannibal, Caesar en Alexander de Grote gemakkelijk kon doorstaan. En dat bedoelde hij positief. Ook Colijn had zich schuldig gemaakt aan koloniale terreur. Vanuit Lombok schreef hij aan zijn vrouw: “Ik heb negen vrouwen en drie kinderen, die genade vroegen, op een hoop moeten zetten, en zo dood laten schieten. Het was onaangenaam werk, maar ’t kon niet anders. De soldaten regen ze met genot aan hun bajonetten. Enige hartverscheurende kreten klonken en toen ik mij weer omdraaide, waren allen dood. Ik keerde mij naar achteren om een sigaar aan te steken. ’t Was een verschrikkelijk werk.”

Vrijheidsbeeld

De activisten uit latere tijden, onder wie Borghouts, voelden zich in hun strijd om het monument niet in ‘oude glorie’ te laten herstellen, gesterkt door Frits van Hall, de architect van het monument. Van Hall was zich indertijd terdege bewust van de controverse rond de koloniale misdadiger. Tot enorme teleurstelling van de Van Heutsz-bewonderaars had hij geen protserig traditioneel standbeeld gemaakt met een machtige hoog op een paard gezeten bevelhebber, ver boven de gewone mensen verheven. Zijn monument verbeeldde daarentegen het leven in de Indische archipel, waarbij in het midden een grote en trotse vrouwenfiguur is te zien. Hij plaatste er slechts een klein portret van Van Heutsz bij, in de vorm van een medaillon op de sokkel. Daarover zou hij later hebben opgemerkt: “Als het hier ooit zover komt, dan mag je dat portret verwijderen. Vervang het door de woorden ‘Vrijheid’, ‘Merdeka’ of ‘Indonesië’, en je hebt een vrijheidsbeeld.” In die geest streefden Borghouts en anderen een herziening van het monument na.

Nog dezelfde nacht na de onthulling in 1935 werd het monument met rode verf beklad. In de jaren erna viel het herhaaldelijk ten prooi aan bekladdingen en vernielingen. Er zijn in de loop der tijd diverse verzoeken gedaan om het monument af te breken of een andere functie te geven. Provo hield er in de jaren zestig diverse ludieke acties en schilderde de woorden “Provo” en “Image” op de sokkel. Tot tweemaal toe werd het monument getroffen door een bomaanslag, in 1967 en in 1984. De plaquette met het portret van Van Heutsz werd in 1984 gestolen en later verdwenen ook nog de letters die zijn naam vormden. In 1998 onthulde ex-Provo Roel van Duijn een blanco plaquette op de sokkel.In Indonesië is overigens meteen korte metten gemaakt met het verheerlijken van het koloniale gezag door middel van beelden. Borghouts: “Al bij het uitroepen van de onafhankelijkheid in 1945 werd het Van Heutsz-monument in Jakarta gesloopt. Als vrije natie wilde Indonesië zich ontdoen van positieve herinneringen aan de koloniale overheersing. Een straat in Jakarta die naar Van Heutsz was vernoemd, werd omgedoopt in die van bekende Indonesische verzetsstrijders.”

Polderen

Het protest van de Amsterdamse buurtbewoners in de jaren negentig stond dus in een lange traditie. Borghouts en anderen dienden een officieel verzoek in “bij het stadsdeel om het monument een andere naam en functie te geven. In de geest van Van Hall zou dat een vrijheidsbeeld mogen zijn, een eerbetoon aan de slachtoffers van het koloniale regime. Of een eerbetoon aan de Indonesië-weigeraars die hun poot stijf hielden en geen deel wilden uitmaken van de zogenaamde politionele acties, bedoeld om het onafhankelijkheidsstreven van de Indonesiërs te breken.” Stadsdeelvoorzitter Weeda toonde zich er huiverig voor om met het verzoek in te stemmen, maar door aanhoudende druk werd Instituut Clingendael de opdracht gegeven om te onderzoeken of er voldoende draagvlak voor een ander soort monument was. In 2000 stelde Clingendael voor om de naam van Van Heutsz niet terug te laten keren op het monument. Een grote overwinning! De adviestekst was “1596 Nederland Indië 1949”. Op 31 januari 2004 werd eindelijk besloten dat de naam van het monument zou worden gewijzigd in “Monument Indië-Nederland”. Het moest voortaan gaan om een gedenkteken dat herinnert aan de relatie tussen Nederland en Indië gedurende de hele koloniale periode.Hoewel Borghouts niet ontevreden is over de herdefiniëring van het monument, noemt hij het een klassiek voorbeeld van een compromis. “Het jaartal 1949 is gehandhaafd. Dat had natuurlijk 1945 moeten zijn vanwege het uitroepen van de onafhankelijke republiek Indonesië, maar dat ligt in Nederland nog steeds gevoelig. De invloed van oud-Indiëstrijders is nog altijd enorm. Achterop de sokkel staat helaas nog steeds: ‘pacificator Van Heutz’. Hij wordt daarmee nog steeds neergezet als een soort vredestichter. De rest van de tekst is redelijk okee, maar gaat toch te veel uit van het standpunt van de overheerser.”

Dat polderen is overigens geen recent verschijnsel. Het voornemen om een monument voor Van Heutsz op te richten leidde indertijd tot een tegenactie en de roep om een standbeeld voor de anarchistische voorman en anti-militarist Ferdinand Domela Nieuwenhuis. Door dat monument toe te staan hoopten de autoriteiten het verzet tegen het Van Heutsz-monument te kunnen smoren. Het standbeeld van de in 1919 overleden Domela Nieuwenhuis werd op 29 augustus 1931 onthuld op het Amsterdamse Nassauplein. Tienduizenden waren daarbij aanwezig, onder wie communisten, anarchisten, anti-militaristen en andere links georiënteerde groeperingen, zoals De Dageraad, de Vrije Socialisten, de Algemeene Nederlandsche Geheelonthoudersbond en de Nederlandschen Vegetariërsbond. Voor hen was Domela Nieuwenhuis “us ferlosser” (“onze redder”) geweest.

SlavernijmonumentOok in andere gemeenten zijn er in de loop der forse bezwaren gerezen tegen “het eren van foute heren” door middel van monumenten, zoals bijvoorbeeld blijkt uit het protest tegen het standbeeld van de koloniale misdadiger Jan Pieterszoon Coen in Hoorn en de acties tegen het Leidse Indië-monument. Pas de laatste vijftien jaar worden er monumenten opgericht die juist de slachtoffers van het koloniale systeem herdenken, zoals het slavernijmonument in het Amsterdamse Oosterpark, waar elk jaar op 1 juli de afschaffing van de slavernij wordt herdacht. Dat monument is er gekomen dankzij de druk vanuit de zwarte gemeenschap, door nazaten van tot slaaf gemaakten. De laatste jaren is de anti-koloniale strijd versterkt door de opkomst van de beweging tegen de racistische karikatuur Zwarte Piet. Ook de acties tegen de propagandafilm “Michiel de Ruyter” en tegen de Gouden Koets van het koningshuis laten zien dat het verheerlijken van het koloniale verleden vandaag de dag flink wordt bekritiseerd.

“Nederland was fout”, aldus Borghouts. Hij was ook betrokken bij de totstandkoming van het boek “Er waren er die niet gingen” en bij acties tegen de viering van 400 jaar Verenigde Oostindische Compagnie (VOC). “Ik heb geen respect voor killers. Erkenning van de Nederlandse staat voor de verschillende begane wandaden in de voormalige koloniën? Nederland wil er niet aan. Er bestaat nog steeds een legerregiment dat trots de naam Van Heutsz draagt. Er is in Nederland geen enkel officieel monument voor de slachtoffers van het kolonialisme. Wat te doen met al die objecten die het koloniale verleden bevestigen of niet ter discussie stellen? Slopen, herinrichten of van nieuwe teksten voorzien! De activist Jan Bruens zei eens dat we een Vergissingenmuseum moeten inrichten. Daar kunnen we een hoop wandaden kwijt die in naam van de Nederlandse staat zijn gepleegd.“

Ellen de Waard
Harry Westerink 
EINDE ARTIKEL

Zeker in de jaren zestig stond het Van Heutsz-monument symbool voor de Nederlandse koloniale onderdrukking en het was een populair doelwit van de provo’s. Tweemaal, in 1967 en in 1984 werd het getroffen door een bomaanslag. In 1984 werd de plaquette met de beeltenis van Van Heutsz gestolen. De plaquette, en ook de letters van zijn naam, zijn nooit teruggevonden. 

NPO ANDERE TIJDEN
VAN HEUTSZ

https://anderetijden.nl/aflevering/652/Van-Heutsz

TEKST

VAN HEUTSZ

In Amsterdam is een discussie over het Van Heutsz monument. Wat te doen met een besmette koloniale erfenis?

Het Van Heutsz monument in Amsterdam

Je moet het wel even weten: het gevaarte op de Apollolaan is bedoeld als monument voor generaal J.B. van Heutsz. Te zien is een ruim vier meter hoge vrouwenfiguur op een stenen sokkel, onder een enorme zonneboog. En verder twee leeuwen met wapenschilden van Amsterdam en Batavia, een vijvertje en een aantal reliëfs met verwijzingen naar Nederlands-Indië. Niets dat wijst op een eerbetoon aan de generaal, die Atjeh met harde hand onder Nederlands bewind bracht aan het begin van de vorige eeuw.

Van Heutsz heeft zijn monument in zekere zin aan zijn graf te danken. Hij werd begraven op 4 juni 1927, in een imposante graftombe op de Nieuwe Ooster Begraafplaats in Amsterdam. Voor deze tombe was geld ingezameld, naar later bleek zoveel, dat er na de bouw genoeg over was om ook elders in de stad een monument op te richten. Niet iedereen zat daarop te wachten. Vooral in socialistische kringen bestond veel weerstand tegen Van Heutsz en was men fel gekant tegen een eerbetoon aan de gouverneur-generaal. Twee jaar lang discussieerden voor- en tegenstanders in en buiten de gemeenteraad over het monument. Uiteindelijk kwam het tot een soort ruil-overeenkomst: de socialisten kregen een monument voor Domela Nieuwenhuis en de kolonialen een monument voor Van Heutsz.

De gemeente schreef in 1930 een ontwerpwedstrijd uit, die werd gewonnen door beeldhouwer Frits van Hall en architect G. Friedhoff. Zij hadden samen het ontwerp ingestuurd dat nu nog te zien is op de Apollolaan. Wel is de bronzen plaquette met daarop de beeltenis van Van Heutsz sinds 1984 verdwenen. Toch ging het ook de makers niet zozeer om Van Heutsz, maar om het verbeelden van de historische betrekkingen tussen Nederland en Indie. De staande vrouw symboliseert het Nederlandse gezag in Nederlands-Indie, de vijver staat voor het water tussen Nederland en Indie, en de stralenboog verbeeldt de vriendschap tussen de twee. Van Hall heeft waarschijnlijk rekening gehouden met de mogelijkheid dat Van Heutsz nog omstredener zou worden. Tegen collega Jan Meefout zou hij hebben gezegd: ‘Vervang het door de letters Vrijheid, Merdeka of Indonesia, en je hebt een Vrijheidsbeeld’.

Sinds 1935 is het monument regelmatig onder vuur komen te liggen. Een van de meest opmerkelijke protesten kwam van de zoon van Van Heutsz zelf, in 1943. Van Heutsz junior, die lid was van de SS, protesteerde tegen het monument voor zijn vader omdat het ‘te week’ zou zijn. De meeste protesten kwamen echter uit linkse hoek. Zeker in de jaren zestig stond het Van Heutsz-monument symbool voor de Nederlandse koloniale onderdrukking en het was een populair doelwit van de provo’s. Tweemaal, in 1967 en in 1984 werd het getroffen door een bomaanslag. In 1984 werd de plaquette met de beeltenis van Van Heutsz gestolen. De plaquette, en ook de letters van zijn naam, zijn nooit teruggevonden.

In 1997 stond het monument opnieuw in de belangstelling toen de gemeente aankondigde het te willen renoveren. Tegenstanders van het monument protesteerden tegen elke vorm van eerbetoon aan Van Heutsz, en al helemaal tegen het opnieuw ophangen van de plaquette met de beeltenis van Van Heutsz. De renovatie beperkt bleef tot het zandstralen van het monument en het wieden van onkruid, maar de onrust was gezaaid. Oud-provo Roel van Duyn maakte er een politieke kwestie van door bij de verkiezingscampagne voor de Groenen in 1998 een fictief gesprek met Van Heutsz te voeren bij het monument. Als afsluiting onthulde hij demonstratief een blanco plaquette.

Eind 1998 diende het Comité Herdenking Gevallenen Nederlands-Indie een aanvraag in tot naamsverandering van het monument. De deelraad Amsterdam Oud-Zuid zat nu in een lastig parket, aangezien het monument intussen ook in de procedure zat om rijksmonument te worden. In de hoop dat een externe instantie uitkomst zou kunnen bieden werd begin 1999 Instituut Clingendael om een advies gevraagd. Wat moet er gebeuren met het monument, dat de gemeente al 65 jaar last bezorgt? Clingendael heeft een aantal discussierondes georganiseerd met historici, vertegenwoordigers van belangengroepen, en buurtbewoners. Deze week komt het advies. Moet de Van Heutsz-plaquette terugkomen, krijgt het monument een nieuwe naam, wordt het een slachtoffer-monument, komt er een extra informatiebordje?

Andere monumenten voor Van Heutsz

Het monument aan de Apollolaan is niet het enige dat herinnert aan Van Heutsz. Aan de Vijzelstraat in Amsterdam is, hoog in het gebouw van de ABN-AMRO, een afbeelding van Van Heutsz te zien, samen met Jan Pietersz. Coen en Daendels. In Arnhem staat de buste die oorspronkelijk in de hoofdstad van Atjeh stond en ook in zijn geboorteplaats Coevorden staat een beeld. Bij dit laatste gedenkteken plaatsten de latere Minister van Defensie Relus ter Beek en Allard van Lenthe, toentertijd provo en redacteuren van de ‘Rooie Drentse Courant’, op 9 april 1965 een bord met een protest. Op dit bord stond te lezen: ‘Ontslapen onder het hakenkruis; gesneuveld bij het uitmoorden van het 39ste Atjehse dorp; bij het verkrachten van de 79ste Atjehse vrouw’ om het geschokte vertrouwen van het Nederlands-Indische bestuur opnieuw te funderen’.

Van Heutsz en Atjeh

Johannus Benedictus van Heutsz werd op 3 februari 1851 geboren te Coevorden. De beroemdste generaal uit de Nederlandsch-Indische geschiedenis zou vooral bekend worden als de ‘Pacificator van Atjeh’. De uit een familie van beroepsmilitairen stammende Van Heutsz nam op 16-jarige leeftijd dienst bij het Instructie Bataljon te Kampen. De infanterie, ‘de koningin van het slagveld’ werd zijn grote liefde. Toen in 1873 de oorlog met Atjeh uitbrak, ontstond er bij het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL) grote behoefte aan manschappen en officieren. De avontuurlijke Van Heutsz meldde zich aan en vertrok naar Indië.

De Vereenigde Oostindische Compagnie (VOC), de handelsorganisatie die de handel met Indië verzorgde, werd in 1799 failliet verklaard. Haar bezittingen gingen over in handen van de Nederlandse staat. De VOC had echter, omdat het een handelsorganisatie was, nooit de ambitie gehad het land, dat gelegen was achter de handelsposten (factorijen) langs de kust, aan haar bestuur te onderwerpen. Ze was slechts uit op handel met de verschillende inlandse vorsten. In de tweede helft van de negentiende eeuw begonnen de grote Europese naties steeds meer land aan hun bestuur toe te voegen en zich op deze wijze koloniën toe te eigenen. Ook Nederland was begonnen met het onderwerpen van de inlandse vorsten aan het Nederlandse gezag, daarmee de kolonie Nederlandsch-Indië creërend. In dat licht moet de langste en bloedigste van de Nederlandse koloniale oorlogen gezien worden, tegen het machtige en onafhankelijke sultanaat Atjeh. Deze oorlog in het noordoostelijke deel van het eiland Sumatra duurde van 1873 tot 1912.

De oorlog verzandde al snel, nadat de eerste pogingen Atjeh in te lijven in 1873 waren mislukt. Rond 1890 kwam hierin verandering met de oprichting van het ‘Korps Marechaussee te voet’, gericht op het bestrijden van de guerrilla door middel van contra-guerrilla. Van Heutsz, intussen opgeklommen tot chef-staf van de militaire troepenmacht in Atjeh, kreeg de kans zijn bekwaamheid te tonen in de uitzichtloze oorlog. De soldaten waren intensief getraind, bewapend met een korte karabijn, klewang en rentjong (Atjehse kris), lichte bepakking, tropenhoed in plaats van ongeschikte helm en maakte zo weinig mogelijk gebruik van dragers. Het korps, bestaande uit Ambonezen en Javanen, met inlandse en Afrikaanse onderofficieren en Europese officieren, zou uitgroeien tot een elitekorps en als leerschool fungeren voor de reguliere troepen. Het gebruikte een offensieve tactiek, vooral bestaande uit onophoudelijke patrouilles en achtervolgingen. Het korps was in staat snelle acties en verrassingsaanvallen uit te voeren en bleek het antwoord op de guerrilla van de Atjehers. In 1896 en 1897 werd het kerngebied van Atjeh onder Nederlands gezag geplaatst. Van Heutsz’ credo ‘Hard toeslaan, zonder wankelmoedigheid’ kan gezien worden als een typering van de tactiek van het korps.

Van Heutsz behaalde zijn eerste grote succes tijdens de expeditie naar Pedië in juni 1898. Zijn persoonlijke leiderschap droeg in hoge mate bij aan het succes, maar ook de wetenschappelijke adviezen van de arabist en islamkenner Christiaan Snouck Hurgronje, die officieren leerde dat de islamitische Atjehers een Jihad (heilige oorlog) vochten tegen de Nederlanders en pas op zouden geven wanneer ze de ‘voet op den nek’ zouden voelen. Hoewel succesvol, is Van Heutsz’ manier van optreden heden ten dage op zijn zachtst gezegd omstreden te noemen. Hij trad genadeloos op en hij wordt als verantwoordelijke gezien voor de massale slachtpartijen die er tijdens deze langdurige oorlog in de Atjehse dorpen werden aangericht. Tienduizenden, volgens sommigen zelfs zeventigduizend Atjehers vonden de dood. Toch wordt hij ook nu nog in door militair-historici gezien als een specialist op het gebied van het voeren van de contra-guerilla.

In 1898 werd Van Heutsz Gouverneur van Atjeh. Het korps, dat met haar hoge mobiliteit tot in alle hoeken van Atjeh kon komen, rekende met behulp van technologische ontwikkelingen, zoals het repeteergeweer, stoomschepen die troepen sneller konden verplaatsen in de archipel en beteren medische verzorging, rond de eeuwwisseling af met een groot deel van het verzet. In 1903 onderwierp de Sultan van Atjeh zich aan de Nederlandse overheersing. Daarna bestond de oorlog voor een groot deel uit opstanden in geïsoleerde gebieden, maar het duurde toch tot 1912 voordat het hardnekkige Atjeh geheel bij de kolonie was ingelijfd.

Als beloning voor de pacificatie van Atjeh werd Van Heutsz in 1904 benoemd tot Gouverneur Generaal van Nederlandsch-Indië, de hoogste post binnen het koloniale bestuur. Hij zou deze functie bekleden tot 1909 en in die periode de eilanden buiten Java, de buitengewesten, onder Nederlands gezag brengen. Daarmee wordt Van Heutsz door velen gezien als de man die Nederlandsch-Indië tot een eenheid smeedde; de eenheidsstaat, waarin het huidige Indonesie zijn oorsprong vindt. Van Heutsz keerde, nadat hij de functie van Gouverneur-generaal had neergelegd, terug naar Nederland, maar ging in 1922 vanwege zijn gezondheid in Zwitserland wonen. Daar overleed hij op 11 juli 1924 te Montreux, 73 jaar oud. Drie jaar later volgde een officiële staatsbegrafenisbegrafenis. Met veel eerbetoon en onder grote belangstelling werd de kist vanaf het Paleis op de Dam naar de Nieuwe Ooster Begraafplaats vervoerd.

Het Van Heutsz regiment

De naam Van Heutsz leeft voort in het nog altijd bestaande Regiment van Heutsz en is het meest gedecoreerde regiment van de Koninklijke Landmacht. Dit Regiment werd in 1950 opgericht als opleidingseenheid, met als doel de voortzetting van de traditie van het KNIL, dat na de soevereiniteitsoverdracht van Indonesië werd opgeheven. In oktober 1950 werd een deel van het Regiment Van Heutsz in het kader van de Verenigde Naties uitgezonden naar de oorlog in Korea. Het regiment kreeg in 1955 een eigen vaandel uitgereikt door Koningin Juliana en was begin 1991 het grootste regiment binnen de Landmacht. Herstructurering bracht het voortbestaan in gevaar, maar het regiment Van Heutsz overleefde. Tijdens parades wordt nog altijd in het karakteristieke uniform, met tropenhoed, korte karabijn en klewang het vaandel gepresenteerd.

EINDE ARTIKEL


YOUTUBE.COM
EX PROVO JAN BRUENS OVER ZIJN BOM BIJ HET VAN HEUTSZ MONUMENT

[55]

HART VAN NEDERLANDHALSEMA DOET AANGIFTE VAN BEKLADDING INDIE-MONUMENT”DIT IS ONACCEPTABEL”
https://www.hartvannederland.nl/nieuws/2020/halsema-doet-aangifte-van-bekladding-indie-monument-dit-onacceptabel/

De gemeente Amsterdam doet aangifte van de bekladding van het Monument Indië Nederland. Burgemeester Femke Halsema van Amsterdam vindt het, na eerdere soortgelijke incidenten, tijd een grens te stellen.

“Wij zullen vanaf nu altijd aangifte doen bij bekladding of vernieling van gemeentelijk bezit”, laat ze zondag weten. Ook de Federatie Indische Nederlanders (FIN) meldt aangifte te doen. “Onze monumenten, gebouwen en beelden zijn onderdeel van de Amsterdamse geschiedenis”, aldus Halsema. “Die geschiedenis verdient discussie en daar staan we voor open. Bekladding en vernieling zijn onacceptabel. Ik wil dat mensen afblijven van ons gezamenlijk bezit in de openbare ruimte.”

Rode verf

Het Monument Indië Nederland in Amsterdam Oud-Zuid bleek zondag te zijn beklad met rode verf. Bij de bekladding staat geschreven: “Van Heutsz leeft! Stop alle vormen van racisme! Next stop: Coentunnel”.

Een politiewoordvoerder liet weten dat de politie onderzoek doet naar de zaak.

Militaire held

Het gedenkteken is ooit opgericht ter herinnering aan Joannes van Heutsz, gouverneur-generaal van Nederlands-Indië van 1904 tot en met 1909. Van Heutsz werd aanvankelijk gezien als militaire held omdat hij Atjeh veroverde. Koningin Wilhelmina onthulde het bakstenen monument aan het Olympiaplein in Amsterdam Oud-Zuid in 1935.

EINDE ARTIKEL

[56]

YOUTUBE.COM

DE ZILVERVLOOT-KINDERLIEDJES VAN VROEGER

[57]

Toen Van Teijn wegens gezondheidsredenen aftrad en in 1891 door Pompe van Meerdervoort werd opgevolgd, vroeg en verkreeg Van Heutsz overplaatsing en werd benoemd tot garnizoenscommandant te Batavia. Hier schreef hij zijn brochure De onderwerping van Atjeh (‘s-Gravenhage, 1893) – eerder gepubliceerd in het Indisch Militair Tijdschrift – waarin hij pleitte voor het weer instellen van een marineblokkade als middel tot de onderwerping van Atjeh.

Van Heutsz leerde in deze jaren Snouck Hurgronje (Islam-deskundige en adviseur Inlandse Zaken) kennen en waarderen. Beiden waren van oordeel dat Atjeh eerst militair onderworpen diende te worden alvorens er een civiel bestuur gevestigd kon worden en waren tegen de bezuinigingspolitiek van het Indisch gouvernement. Zij zetten vragen bij de methodes van generaal Deykerhoff om Teukoe Oemar met geld te bewegen zijn verzet op te geven. Snouck Hurgronje had dan ook alle waardering voor de militaire uitgangspunten van de brochure De onderwerping van Atjeh. In 1894 werd Van Heutsz bevorderd tot luitenant-kolonel en in die rang in 1895 benoemd tot gewestelijk militair commandant van Sumatra’s Oostkust in Medan. Snouck Hurgronje, adviseur van gouverneur-generaal Van der Wijck, prees Van Heutsz aan als de enige die de Nederlandse tegenslagen in de Atjehoorlog aan kon pakken. Toen in 1896 het bericht kwam dat Teukoe Oemar zich tegen Deijkerhoff had gekeerd, werd Van Heutsz opnieuw overgeplaatst naar Atjeh als deelnemer aan de expeditie onder leiding van generaal Vetter. Van Heutsz werd in 1897 benoemd tot kolonel, chef van de generale staf te Batavia.

WIKIPEDIA

JOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ/JAREN TE ATJEH

https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz# Jaren_te_Atjeh

ORIGINELE BRON

WIKIPEDIA

JOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ

https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz

[58]

WIKIPEDIA

JOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ/GOUVERNEUR GENERAAL

VAN NEDERLANDS-INDIE

https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz# Gouverneur-generaal_van_Nederl ands-Indi.C3.AB

ORIGINELE BRON

WIKIPEDIA

JOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ

https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz

Atjehoorlog (periode 1896-1901)

[Dit was de tijdsperiode waarin massamoorden plaatsvonden

onder leiding van Bloedjas Van Heutsz.

De gehele Atjeh oorlog duurde van 1873-1914]

…..

…….

”Van Heutsz ontwikkelde de zogenaamde marechaussee-tactie k verder; oorlogsvoering met kleine goed bewapende mobiele eenheden van voornamelijk Menadonese en later Ambonese en Javaanse sol daten onder leiding van Europese officieren. In 1903 verklaarde Van Heutsz, die in 1898 gouverneur van Atjeh was geworden, dat de oorlog was gewonnen. Aanleiding was de plechtige overgave van sultan Mohammed Daoed aan Van Heutsz, met op de achtergrond een bijna levensgroot staatsieportret va n Koningin Wilhelmina.”

WIKIPEDIA

ATJEH OORLOG/ATJEH OORLOG (PERIODE 1896-1901)

https://nl.wikipedia.org/wiki/ Atjehoorlog

[59]

WIKIPEDIA

JOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ/GOUVERNEUR GENERAAL

VAN NEDERLANDS-INDIE

https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz# Gouverneur-generaal_van_Nederl ands-Indi.C3.AB

ORIGINELE BRON

WIKIPEDIA

JOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ

https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz

Atjehoorlog (periode 1896-1901)

[Dit was de tijdsperiode waarin massamoorden plaatsvonden

onder leiding van Bloedjas Van Heutsz.

De gehele Atjeh oorlog duurde van 1873-1914]

…..

…….

”Van Heutsz ontwikkelde de zogenaamde marechaussee-tactie k verder; oorlogsvoering met kleine goed bewapende mobiele eenheden van voornamelijk Menadonese en later Ambonese en Javaanse sol daten onder leiding van Europese officieren. In 1903 verklaarde Van Heutsz, die in 1898 gouverneur van Atjeh was geworden, dat de oorlog was gewonnen. Aanleiding was de plechtige overgave van sultan Mohammed Daoed aan Van Heutsz, met op de achtergrond een bijna levensgroot staatsieportret va n Koningin Wilhelmina.”

WIKIPEDIA

ATJEH OORLOG/ ”ATJHEH OORLO/ [PERIODE 1896-1901)

https://nl.wikipedia.org/wiki/ Atjehoorlog

[60]

”In 1883 keerde Van Heutsz terug naar Nederlands-Indië en was achtereenvolgens gedurende zes jaren commandant van verschillende garnizoenen. Hij werd in 1889 voor de derde maal, nu in de rang van kapitein (1886), naar Atjeh overgeplaatst, waar hij onder generaal-majoor Van Teijn alle kansen kreeg zich te ontplooien. Van Heutsz ging deel uitmaken van het Korps Marechaussee te voet en nam onder meer deel aan de verovering van Kota Toeankoe in 1890. In datzelfde jaar werd Van Heutsz bij keuze bevorderd tot majoor. Toen Van Teijn wegens gezondheidsredenen aftrad en in 1891 door Pompe van Meerdervoort werd opgevolgd, vroeg en verkreeg Van Heutsz overplaatsing en werd benoemd tot garnizoenscommandant te Batavia.”

WIKIPEDIA

JOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ/JAREN TE ATJEH

https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz# Jaren_te_Atjeh

ORIGINELE BRON

WIKIPEDIA

JOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ

https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz

[61]

WIKIPEDIA

GODFRIED COENRAD ERNST VAN DAALEN (1863-1930)

https://nl.wikipedia.org/wiki/ Gotfried_Coenraad_Ernst_van_Da alen_(1863-1930)

Van Daalen vervulde een doorslaggevende rol in de Atjehoorlog door niets-ontziend de tactiek van de verschroeide aarde te volgen. Om het verzet in Atjeh te breken verwoestte Van Daalen dorpen in Atjeh waarbij tenminste 2.900 Atjehers de dood vonden waaronder 1.150 vrouwen en kinderen”

WIKIPEDIA

GODFRIED COENRAD ERNST VAN DAALEN (1863-1930)

https://nl.wikipedia.org/wiki/ Gotfried_Coenraad_Ernst_van_Da alen_(1863-1930)

Kuta Reh (in het Nederlands: Koeto Reh of Koetö Réh) is een plaatsje in de Alaslanden van Atjeh. Op 14 juni 1904 werd hier onder leiding van de Nederlandse generaal Van Daalen een massamoord gepleegd .”

WIKIPEDIA

KUTA REH

https://nl.wikipedia.org/wiki/ Kuta_Reh

[62]Officier en koloniaal bestuurder, die vorm gaf aan een nieuwe imperialistische politiek, gericht op de buitengewesten. Staat bekend als de pacificator van Atjeh en werd jarenlang door vele Nederlanders als een held beschouwd. Gezien het feit dat bij de pacificatie circa 70.000 inlanders omkwamen, werd hij later symbool voor een verderfelijk koloniaal bewind.”PARLEMENT & POLITIEKJ.B. VAN HEUTSZhttps://www.parlement.com/id/v g09llzb6jzy/j_b_van_heutsz

”Hoewel succesvol, is Van Heutsz’ manier van optreden heden ten dage op zijn zachtst gezegd omstreden te noemen. Hij trad genadeloos op en hij wordt als verantwoordelijke gezien voor de massale slachtpartijen die er tijdens deze langdurige oorlog in de Atjehse dorpen werden aangericht. Tienduizenden, volgens sommigen zelfs zeventigduizend Atjehers vonden de dood.”

NPO ANDERE TIJDEN
VAN HEUTSZ

https://anderetijden.nl/aflevering/652/Van-Heutsz

TEKST

VAN HEUTSZ

In Amsterdam is een discussie over het Van Heutsz monument. Wat te doen met een besmette koloniale erfenis?

Het Van Heutsz monument in Amsterdam

Je moet het wel even weten: het gevaarte op de Apollolaan is bedoeld als monument voor generaal J.B. van Heutsz. Te zien is een ruim vier meter hoge vrouwenfiguur op een stenen sokkel, onder een enorme zonneboog. En verder twee leeuwen met wapenschilden van Amsterdam en Batavia, een vijvertje en een aantal reliëfs met verwijzingen naar Nederlands-Indië. Niets dat wijst op een eerbetoon aan de generaal, die Atjeh met harde hand onder Nederlands bewind bracht aan het begin van de vorige eeuw.

Van Heutsz heeft zijn monument in zekere zin aan zijn graf te danken. Hij werd begraven op 4 juni 1927, in een imposante graftombe op de Nieuwe Ooster Begraafplaats in Amsterdam. Voor deze tombe was geld ingezameld, naar later bleek zoveel, dat er na de bouw genoeg over was om ook elders in de stad een monument op te richten. Niet iedereen zat daarop te wachten. Vooral in socialistische kringen bestond veel weerstand tegen Van Heutsz en was men fel gekant tegen een eerbetoon aan de gouverneur-generaal. Twee jaar lang discussieerden voor- en tegenstanders in en buiten de gemeenteraad over het monument. Uiteindelijk kwam het tot een soort ruil-overeenkomst: de socialisten kregen een monument voor Domela Nieuwenhuis en de kolonialen een monument voor Van Heutsz.

De gemeente schreef in 1930 een ontwerpwedstrijd uit, die werd gewonnen door beeldhouwer Frits van Hall en architect G. Friedhoff. Zij hadden samen het ontwerp ingestuurd dat nu nog te zien is op de Apollolaan. Wel is de bronzen plaquette met daarop de beeltenis van Van Heutsz sinds 1984 verdwenen. Toch ging het ook de makers niet zozeer om Van Heutsz, maar om het verbeelden van de historische betrekkingen tussen Nederland en Indie. De staande vrouw symboliseert het Nederlandse gezag in Nederlands-Indie, de vijver staat voor het water tussen Nederland en Indie, en de stralenboog verbeeldt de vriendschap tussen de twee. Van Hall heeft waarschijnlijk rekening gehouden met de mogelijkheid dat Van Heutsz nog omstredener zou worden. Tegen collega Jan Meefout zou hij hebben gezegd: ‘Vervang het door de letters Vrijheid, Merdeka of Indonesia, en je hebt een Vrijheidsbeeld’.

Sinds 1935 is het monument regelmatig onder vuur komen te liggen. Een van de meest opmerkelijke protesten kwam van de zoon van Van Heutsz zelf, in 1943. Van Heutsz junior, die lid was van de SS, protesteerde tegen het monument voor zijn vader omdat het ‘te week’ zou zijn. De meeste protesten kwamen echter uit linkse hoek. Zeker in de jaren zestig stond het Van Heutsz-monument symbool voor de Nederlandse koloniale onderdrukking en het was een populair doelwit van de provo’s. Tweemaal, in 1967 en in 1984 werd het getroffen door een bomaanslag. In 1984 werd de plaquette met de beeltenis van Van Heutsz gestolen. De plaquette, en ook de letters van zijn naam, zijn nooit teruggevonden.

In 1997 stond het monument opnieuw in de belangstelling toen de gemeente aankondigde het te willen renoveren. Tegenstanders van het monument protesteerden tegen elke vorm van eerbetoon aan Van Heutsz, en al helemaal tegen het opnieuw ophangen van de plaquette met de beeltenis van Van Heutsz. De renovatie beperkt bleef tot het zandstralen van het monument en het wieden van onkruid, maar de onrust was gezaaid. Oud-provo Roel van Duyn maakte er een politieke kwestie van door bij de verkiezingscampagne voor de Groenen in 1998 een fictief gesprek met Van Heutsz te voeren bij het monument. Als afsluiting onthulde hij demonstratief een blanco plaquette.

Eind 1998 diende het Comité Herdenking Gevallenen Nederlands-Indie een aanvraag in tot naamsverandering van het monument. De deelraad Amsterdam Oud-Zuid zat nu in een lastig parket, aangezien het monument intussen ook in de procedure zat om rijksmonument te worden. In de hoop dat een externe instantie uitkomst zou kunnen bieden werd begin 1999 Instituut Clingendael om een advies gevraagd. Wat moet er gebeuren met het monument, dat de gemeente al 65 jaar last bezorgt? Clingendael heeft een aantal discussierondes georganiseerd met historici, vertegenwoordigers van belangengroepen, en buurtbewoners. Deze week komt het advies. Moet de Van Heutsz-plaquette terugkomen, krijgt het monument een nieuwe naam, wordt het een slachtoffer-monument, komt er een extra informatiebordje?

Andere monumenten voor Van Heutsz

Het monument aan de Apollolaan is niet het enige dat herinnert aan Van Heutsz. Aan de Vijzelstraat in Amsterdam is, hoog in het gebouw van de ABN-AMRO, een afbeelding van Van Heutsz te zien, samen met Jan Pietersz. Coen en Daendels. In Arnhem staat de buste die oorspronkelijk in de hoofdstad van Atjeh stond en ook in zijn geboorteplaats Coevorden staat een beeld. Bij dit laatste gedenkteken plaatsten de latere Minister van Defensie Relus ter Beek en Allard van Lenthe, toentertijd provo en redacteuren van de ‘Rooie Drentse Courant’, op 9 april 1965 een bord met een protest. Op dit bord stond te lezen: ‘Ontslapen onder het hakenkruis; gesneuveld bij het uitmoorden van het 39ste Atjehse dorp; bij het verkrachten van de 79ste Atjehse vrouw’ om het geschokte vertrouwen van het Nederlands-Indische bestuur opnieuw te funderen’.

Van Heutsz en Atjeh

Johannus Benedictus van Heutsz werd op 3 februari 1851 geboren te Coevorden. De beroemdste generaal uit de Nederlandsch-Indische geschiedenis zou vooral bekend worden als de ‘Pacificator van Atjeh’. De uit een familie van beroepsmilitairen stammende Van Heutsz nam op 16-jarige leeftijd dienst bij het Instructie Bataljon te Kampen. De infanterie, ‘de koningin van het slagveld’ werd zijn grote liefde. Toen in 1873 de oorlog met Atjeh uitbrak, ontstond er bij het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL) grote behoefte aan manschappen en officieren. De avontuurlijke Van Heutsz meldde zich aan en vertrok naar Indië.

De Vereenigde Oostindische Compagnie (VOC), de handelsorganisatie die de handel met Indië verzorgde, werd in 1799 failliet verklaard. Haar bezittingen gingen over in handen van de Nederlandse staat. De VOC had echter, omdat het een handelsorganisatie was, nooit de ambitie gehad het land, dat gelegen was achter de handelsposten (factorijen) langs de kust, aan haar bestuur te onderwerpen. Ze was slechts uit op handel met de verschillende inlandse vorsten. In de tweede helft van de negentiende eeuw begonnen de grote Europese naties steeds meer land aan hun bestuur toe te voegen en zich op deze wijze koloniën toe te eigenen. Ook Nederland was begonnen met het onderwerpen van de inlandse vorsten aan het Nederlandse gezag, daarmee de kolonie Nederlandsch-Indië creërend. In dat licht moet de langste en bloedigste van de Nederlandse koloniale oorlogen gezien worden, tegen het machtige en onafhankelijke sultanaat Atjeh. Deze oorlog in het noordoostelijke deel van het eiland Sumatra duurde van 1873 tot 1912.

De oorlog verzandde al snel, nadat de eerste pogingen Atjeh in te lijven in 1873 waren mislukt. Rond 1890 kwam hierin verandering met de oprichting van het ‘Korps Marechaussee te voet’, gericht op het bestrijden van de guerrilla door middel van contra-guerrilla. Van Heutsz, intussen opgeklommen tot chef-staf van de militaire troepenmacht in Atjeh, kreeg de kans zijn bekwaamheid te tonen in de uitzichtloze oorlog. De soldaten waren intensief getraind, bewapend met een korte karabijn, klewang en rentjong (Atjehse kris), lichte bepakking, tropenhoed in plaats van ongeschikte helm en maakte zo weinig mogelijk gebruik van dragers. Het korps, bestaande uit Ambonezen en Javanen, met inlandse en Afrikaanse onderofficieren en Europese officieren, zou uitgroeien tot een elitekorps en als leerschool fungeren voor de reguliere troepen. Het gebruikte een offensieve tactiek, vooral bestaande uit onophoudelijke patrouilles en achtervolgingen. Het korps was in staat snelle acties en verrassingsaanvallen uit te voeren en bleek het antwoord op de guerrilla van de Atjehers. In 1896 en 1897 werd het kerngebied van Atjeh onder Nederlands gezag geplaatst. Van Heutsz’ credo ‘Hard toeslaan, zonder wankelmoedigheid’ kan gezien worden als een typering van de tactiek van het korps.

Van Heutsz behaalde zijn eerste grote succes tijdens de expeditie naar Pedië in juni 1898. Zijn persoonlijke leiderschap droeg in hoge mate bij aan het succes, maar ook de wetenschappelijke adviezen van de arabist en islamkenner Christiaan Snouck Hurgronje, die officieren leerde dat de islamitische Atjehers een Jihad (heilige oorlog) vochten tegen de Nederlanders en pas op zouden geven wanneer ze de ‘voet op den nek’ zouden voelen. Hoewel succesvol, is Van Heutsz’ manier van optreden heden ten dage op zijn zachtst gezegd omstreden te noemen. Hij trad genadeloos op en hij wordt als verantwoordelijke gezien voor de massale slachtpartijen die er tijdens deze langdurige oorlog in de Atjehse dorpen werden aangericht. Tienduizenden, volgens sommigen zelfs zeventigduizend Atjehers vonden de dood. Toch wordt hij ook nu nog in door militair-historici gezien als een specialist op het gebied van het voeren van de contra-guerilla.

In 1898 werd Van Heutsz Gouverneur van Atjeh. Het korps, dat met haar hoge mobiliteit tot in alle hoeken van Atjeh kon komen, rekende met behulp van technologische ontwikkelingen, zoals het repeteergeweer, stoomschepen die troepen sneller konden verplaatsen in de archipel en beteren medische verzorging, rond de eeuwwisseling af met een groot deel van het verzet. In 1903 onderwierp de Sultan van Atjeh zich aan de Nederlandse overheersing. Daarna bestond de oorlog voor een groot deel uit opstanden in geïsoleerde gebieden, maar het duurde toch tot 1912 voordat het hardnekkige Atjeh geheel bij de kolonie was ingelijfd.

Als beloning voor de pacificatie van Atjeh werd Van Heutsz in 1904 benoemd tot Gouverneur Generaal van Nederlandsch-Indië, de hoogste post binnen het koloniale bestuur. Hij zou deze functie bekleden tot 1909 en in die periode de eilanden buiten Java, de buitengewesten, onder Nederlands gezag brengen. Daarmee wordt Van Heutsz door velen gezien als de man die Nederlandsch-Indië tot een eenheid smeedde; de eenheidsstaat, waarin het huidige Indonesie zijn oorsprong vindt. Van Heutsz keerde, nadat hij de functie van Gouverneur-generaal had neergelegd, terug naar Nederland, maar ging in 1922 vanwege zijn gezondheid in Zwitserland wonen. Daar overleed hij op 11 juli 1924 te Montreux, 73 jaar oud. Drie jaar later volgde een officiële staatsbegrafenisbegrafenis. Met veel eerbetoon en onder grote belangstelling werd de kist vanaf het Paleis op de Dam naar de Nieuwe Ooster Begraafplaats vervoerd.

Het Van Heutsz regiment

De naam Van Heutsz leeft voort in het nog altijd bestaande Regiment van Heutsz en is het meest gedecoreerde regiment van de Koninklijke Landmacht. Dit Regiment werd in 1950 opgericht als opleidingseenheid, met als doel de voortzetting van de traditie van het KNIL, dat na de soevereiniteitsoverdracht van Indonesië werd opgeheven. In oktober 1950 werd een deel van het Regiment Van Heutsz in het kader van de Verenigde Naties uitgezonden naar de oorlog in Korea. Het regiment kreeg in 1955 een eigen vaandel uitgereikt door Koningin Juliana en was begin 1991 het grootste regiment binnen de Landmacht. Herstructurering bracht het voortbestaan in gevaar, maar het regiment Van Heutsz overleefde. Tijdens parades wordt nog altijd in het karakteristieke uniform, met tropenhoed, korte karabijn en klewang het vaandel gepresenteerd.

Tekst: Rob Bruins Slot en Laura van Hasselt
Reportage: Gerda Jansen Hendriks, Laura van Hasselt, Rob Bruins Slot

EINDE TEKST ANDERE TIJDEN

Van Daalen vervulde een doorslaggevende rol in de Atjehoorlog door niets-ontziend de tactiek van de verschroeide aarde te volgen. Om het verzet in Atjeh te breken verwoestte Van Daalen dorpen in Atjeh waarbij tenminste 2.900 Atjehers de dood vonden waaronder 1.150 vrouwen en kinderen”

WIKIPEDIA

GODFRIED COENRAD ERNST VAN DAALEN (1863-1930)

https://nl.wikipedia.org/wiki/ Gotfried_Coenraad_Ernst_van_Da alen_(1863-1930)

Kuta Reh (in het Nederlands: Koeto Reh of Koetö Réh) is een plaatsje in de Alaslanden van Atjeh. Op 14 juni 1904 werd hier onder leiding van de Nederlandse generaal Van Daalen een massamoord gepleegd .”

WIKIPEDIA

KUTA REH

https://nl.wikipedia.org/wiki/ Kuta_Reh

[63]

WIKIPEDIA

JOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ/GOUVERNEUR GENERAAL

VAN NEDERLANDS-INDIE

https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz# Gouverneur-generaal_van_Nederl ands-Indi.C3.AB

ORIGINELE BRON

WIKIPEDIA

JOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ

https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz

[64]WIKIPEDIAHENDRIKUS COLIJN
https://nl.wikipedia.org/wiki/ Hendrikus_Colijn

[65]
”Colijn nam in 1894 deel aan de Expeditie naar Lombok[1][2] waarbij veel burgerslachtoffers vielen.”WIKIPEDIA HENDRIKUS COLIJN/LOMBOK EXPEDITIE, 1994https://nl.wikipedia.org/wiki/ Hendrikus_Colijn#Lombok_Expedi tie.2C_1894  ORIGINELE BRON WIKIPEDIAHENDRIKUS COLIJNhttps://nl.wikipedia.org/wiki/ Hendrikus_Colijn  WIKIPEDIALOMBOK OORLOG, 1894 https://nl.wikipedia.org/wiki/ Lombok-oorlog_1894

[66]

” In de brief aan zijn vrouw, de meest openhartige, beschrijft Colijn hoe een vrouw met een klein kind op de linkerarm en een lange lans in de andere op zijn eenheid afstormde. Moeder en kind werden door geweervuur gedood. ,,We mochten toen geen genade meer geven. Ik heb 9 vrouwen en 3 kinderen, die genade vroegen, op een hoop moeten zetten en ze zoo dood laten schieten. Het was onaangenaam werk, maar ’t kon niet anders. De soldaten regen ze met genot aan hun bajonetten.” 
NRCCOLIJN BEVAL OP LOMBOK EXECUTIE VROUWEN, KINDEREN15 APRIL 1998
https://www.nrc.nl/nieuws/ 1998/04/15/colijn-beval-op- lombok-executie-vrouwen- kinderen-7395254-a30237
TEKST

AMSTERDAM, 15 APRIL. Hendrikus Colijn, in de jaren twintig en dertig minister-president, is als 25-jarige bevelvoerende officier in 1894 verantwoordelijk geweest voor de executie van Balinese vrouwen en kinderen door zijn Ambonese soldaten. Dat gebeurde na afloop van de aanval op Tjakra Negara, een paleiscomplex op het Indonesische eiland Lombok.  15 april 1998

Dit vermeldt de historicus Herman Langeveld in het eerste deel van zijn biografie Hendrikus Colijn 1869-1944. Dit leven van krachtig handelen (uitgeverij Balans), die vandaag is verschenen.

Langeveld ontleent het feit aan twee brieven van Colijn aan respectievelijk zijn vrouw en zijn ouders. Twee eerdere biografen (de historici Van Reest in de jaren dertig en Puchinger in de jaren zestig) hebben hier nooit melding van gemaakt.

In 1894 nam Colijn deel aan een tweede militaire expeditie tegen een Balinese vorst op Lombok, nadat de koloniale strijdmacht in de eerste was verslagen. Tijdens de aanval leidde hij een eenheid Ambonezen.

Volgens Balinees gebruik namen ook de vrouwen deel aan de verdediging. Toen zijn eenheid het paleis had veroverd, stuitten de soldaten op vrouwen en kinderen die om genade smeekten. Ze werden desondanks gedood.

In de brief aan zijn vrouw, de meest openhartige, beschrijft Colijn hoe een vrouw met een klein kind op de linkerarm en een lange lans in de andere op zijn eenheid afstormde. Moeder en kind werden door geweervuur gedood. ,,We mochten toen geen genade meer geven. Ik heb 9 vrouwen en 3 kinderen, die genade vroegen, op een hoop moeten zetten en ze zoo dood laten schieten. Het was onaangenaam werk, maar ’t kon niet anders. De soldaten regen ze met genot aan hun bajonetten.”

In de brief aan zijn ouders schrijft Colijn over jonge, schone vrouwen die met zuigelingen op de arm meestreden en van de daken stukken lood wierpen. ,,Gelukkig stonden mijn dappere Amboneezen als een muur. Na den 8en aanval bleven nog eenige weinigen over, die genade vroegen, ik geloof 13. De soldaten keken mij vragend aan. Een 30-tal mijner manschappen was dood of gewond. Ik keerde mij naar achteren om een sigaar op te steken. Eenige hartverscheurende kreten klonken en toen ik mij weer omdraaide, waren ook die 13 dood.”

De tweede expeditie naar Lombok eindigde met een overwinning. Een aantal militairen, onder wie Colijn, kreeg het ridderkruis van de Militaire Willemsorde. Tot in de jaren dertig mochten Lombokstrijders paraderen voor koningin Wilhelmina, die hen tot de heldhaftige Nederlanders rekende.

Pagina 2: ‘Gevolg verzuilde achtergrond’

Volgens Langeveld hebben ook de vroegere biografen van Colijn, R. van Geest en G. Puchinger deze passages wel gelezen maar er geen melding van gemaakt ,,kennelijk om het verheerlijkend karakter van hun werken niet in gevaar te brengen”.

De historicus dr. J.C.H. Blom, directeur van het Rijksinstituut voor oorlogsdocumentatie, is daarover ,,enigszins verbaasd”. Weliswaar was al bekend dat Colijn ,,binnen het KNIL behoorde tot de officieren die uitblonken door hun hardheid”, maar de tekst van de brieven ,,is een opvallend gegeven dat je als auteur niet gauw laat liggen”. Volgens Blom hebben ze dat nagelaten door hun verzuilde achtergrond. ,,Het was geen bewuste manipulatie, maar hun focus was een hele andere.”

Dr. G.J. Schutte, hoogleraar geschiedenis aan de Vrije Universiteit, nuanceert deze verklaring. Volgens Schutte is de omissie niet alleen aan het verzuilde karakter van de geschiedschrijving te wijten. Het ligt ook aan de visie van deze auteurs op Colijn. ,,Het kan zijn dat Puchinger, after all een behoudend man, dacht: als ik dit meld, wordt het verhaal over Colijn onevenwichtig” , aldus Schutte. Dat zegt volgens hem meer over Puchinger dan over de VU. ,,Aan de VU werd Colijn in de jaren zestig niet meer bewierrookt. Puchinger is ook nooit werkzaam geweest aan de historische faculteit van de Vrije Universiteit. Misschien is dat niet toevallig. Voor de historici aan de VU is hij nooit aanvaardbaar geweest.”. Onder economen was het beeld van Colijn, mede onder invloed van AR-leider dr. J. Zijlstra, al eerder gekanteld. De historici aan de VU volgden in de jaren zestig. Bovendien is ,,onze gevoeligheid voor geweld de afgelopen decennia aanzienlijk toegenomen en onze gevoeligheid voor de werkelijk van de oorlog afgenomen. Wat Colijn in 1894 deed, wordt nu daarom als een doodzonde gezien”, aldus Schutte.

Van Reest is inmiddels overleden en Puchinger (77) is door ziekte niet meer aanspreekbaar.

EINDE ARTIKEL NRC
  ”Ik heb er een vrouw gezien die, met een kind van ongeveer 1/2 jaar op den linkerarm, en een lange lans in de rechterhand op ons aanstormde. Een kogel van ons doodde moeder en kind. We mochten toen geen genade meer geven. Ik heb 9 vrouwen en 3 kinderen, die genade vroegen, op een hoop moeten zetten, en zo dood laten schieten. Het was onaangenaam werk, maar ’t kon niet anders. De soldaten regen ze met genot aan hun bajonetten. ’t Was een verschrikkelijk werk. Ik zal er maar over eindigen”WIKIPEDIAHENDRIKUS COLIJN/LOMBOK EXPEDITIE, 1894https://nl.wikipedia.org/wiki/ Hendrikus_Colijn#Lombok_Expedi tie.2C_1894  ORIGINELE BRON WIKIPEDIAHENDRIKUS COLIJNhttps://nl.wikipedia.org/wiki/ Hendrikus_Colijn

DE GROENEDE BRIEVEN VAN COLIJN6 MEI 1998
https://www.groene.nl/artikel/ de-brieven-van-colijn
De onthulling dat onze oud-premier Hendrikus Colijn in zijn jonge jaren dingen heeft gedaan die we heden ten dage zouden betitelen als oorlogsmisdaden, was voor velen nauwelijks een verrassing. Goed, het onomstotelijke bewijs was niet geleverd, maar wie iets wist van de uitroeiingsoorlog op Atjeh, maakte zich over Colijns aandeel daarin weinig illusies. Toch kwam het voor velen nog als een schok. 
Bij het Historisch Documentatiecentrum voor het Nederlands Protestantisme, dat het Colijn-archief beheert, is men niet blij met al dit tumult. In een interview met EO-radio deed directeur Jan de Bruin, die in 1994 samen met Langeveld een boek over Colijn had geredigeerd, een poging de onthulling te bagatelliseren. Bovendien kwam hij vorige week met een speciale uitgave van de belastende brieven van Colijn, die hij van een verklarende inleiding voorzag: De slag om Tjakra Negara: Een verslag in drie brieven (VU-uitgeverij, Ÿ 12,50).
De vraag is: wat wil het Historisch Documentatiecentrum met deze uitgave? Volgens archivaris Hans Seijlhouwer wil men hiermee Colijn uit de ‘rellerige sfeer’ halen. In het NRC van 27 april verklaart hij: ‘Colijn moet niet de geschiedenis ingaan als de enige die in Indi‰ oorlogsmisdaden heeft begaan.’ Hiermij wekt hij de suggestie, en De Bruin deed dat voor de EO-microfoon ook al, dat de wijze waarop Langeveld Colijns optreden heeft behandeld, selectief en wellicht onbetrouwbaar zou zijn. Een absurde veronderstelling.
In zijn curieuze inleiding bij De slag om Tjakra Negara concludeert De Bruijn uit Langevelds opmerking dat de brief aan Colijns ouders minder betrouwbaar is dan die aan zijn vrouw, dat we Colijns wandaden misschien met een korreltje zout moeten nemen. De manier waarop De Bruijn reageert op het boek van Langeveld, met wie hij nog maar vier jaar geleden zo eendrachtig heeft samengewerkt, mag dan hoogst unfair zijn, het lamentabele verhaal over de ‘historische context’ waarin we Colijns oorlogsmisdaden moeten zien, is ronduit ergerlijk. In Nederland oordeelde men honderd jaar geleden anders over dit soort moordpartijen, wat onder meer zou blijken uit Colijns aansporing om zijn brieven ook door anderen te laten lezen, zodat wij ons er ook niet zo druk over hoeven te maken. Bij de presentatie van de Colijn-biografie merkte de Leidse hoogleraar P.W. Klein op: ‘We hebben gehoord dat we zijn optreden in zijn tijd moeten plaatsen. Je hoort dat nou nooit zeggen over Ilse Koch, Eichmann of Karadzic.’
Als je dit soort wandaden in hun historisch context wilt plaatsen, moet je ook de gehele context onder ogen willen zien. Wat op Lombok gebeurde, werd daarna op Atjeh, gedurende veel langere tijd, bloedige routine. En daar werd wel degelijk tegen geprotesteerd. Niet alleen door de sociaal-democraten – Albert Hahn wijdde menige prent aan de volkerenmoord – maar ook door het katholieke kamerlid De Stuers en zijn liberale collega Thomsom. Langeveld besteedt bovendien uitgebreid aandacht aan het optreden van kapitein Fanoy, die als christen grote bezwaren had tegen het ploertige optreden van het leger en aanvankelijk hoopte in medechristen Colijn een medestander te vinden.
Zelfs als de meerderheid van de bevolking, die weinig te horen kreeg van de excessen, het eens was met het optreden op Lombok en Atjeh, maakt dat het optreden van Colijn er niet beter op. Dat Colijn zich niet schaamde voor zijn daden, en wilde dat ook anderen zijn brieven lazen, wat zegt dat eigenlijk? In zijn boek Hitlers gewillige beulen schrijft Goldhagen uitgebreid over de foto’s die leden van de politiebataljons maakten van hun ‘werk’. De prentjes werden op het prikbord gehangen, zodat collega’s konden nabestellen. Voorzien van verklarende of ironische teksten werden deze foto’s naar het thuisfront gestuurd. Waarschijnlijk is volgens professor De Bruijn verontwaardiging hier evenmin op zijn plaats. Gezien de ‘historische context’ was het immers ‘normaal’. 

EINDE TEKST DE GROENE AMSTERDAMMER


WWW.YOUTUBE.COM

FRAGMENT OVER COLIJN, RECHTERHAND VAN VAN HEUTSZ INNEDERLANDS-INDIE
https://www.youtube.com/watch?v=2fQp9JZj7wM

[67]
WIKIPEDIAJOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ/MONUMENTEN
https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz# Monumenten
ORIGINELE BRONWIKIPEDIAJOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ
https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz

[68]

”Op de Nieuwe Oosterbegraafplaats bevindt zich een praalgraf voor Van Heutsz. In Amsterdam-Zuid, aan de Apollolaan, werd op 15 juni 1935 het Van Heutsz-monumentonthuld door koningin Wilhelmina.”
WIKIPEDIAJOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ/AMSTERDAM
https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz# Amsterdam
ORIGINELE BRONWIKIPEDIAJOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ
https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz

WWW.YOUTUBE.COMEX PROVO JAN BRUENS OVER ZIJN BOM BIJ HETVAN HEUTSZ MONUMENT

MET BEELDEN VAN DE ONTHULLING VAN HET VAN HEUTSZ MONUMENT

DOOR KONINGIN WILHELMINAhttps://www.youtube.com/watch? v=bbkD_Zuze6Y

[69]
”Vooral in socialistische kringen bestond veel weerstand tegenVan Heutsz en was men fel gekant tegen een eerbetoonaan de gouverneur generaal”

NPO ANDERE TIJDEN
VAN HEUTSZ

http://www.npogeschiedenis.nl/ andere-tijden/afleveringen/199 9-2000/Van-Heutsz.html

[70]

”Nog dezelfde nacht na de onthulling in 1935 werd het monument met rode verf beklad”

DOORBRAAK.EU

ANTI-KOLONIALE ACTIVIST:

”LATEN WE OPHOUDEN FOUTE HELDEN TE EREN!”

12 FEBRUARI 2016

Anti-koloniaal verzet is er altijd geweest. Tijdens de koloniale overheersing, vooral door tot slaaf gemaakten en andere gekoloniseerden. Maar ook daarna, tegen de geschiedschrijving erover en de verbeelding ervan. Er bestaat ook in Nederland een strijdtraditie waarbij het verheerlijken van het koloniale gezag wordt aangevallen. Het verzet tegen het Amsterdamse Van Heutsz-monument is daarvan een belangrijk voorbeeld. Een gesprek met de activist Koos Borghouts, nauw betrokken bij dat verzet.

“Toen wij in mei 1997 als buurtbewoners een uitnodiging ontvingen voor een inspraakavond over het opknappen van het Van Heutsz-monument, sloeg de schrik ons om het hart. Geen enkel woord over het misplaatste eerbetoon voor de koloniale moorden die zijn gepleegd door Van Heutsz, bevelhebber van het Koninklijk Nederlands Indisch Leger, en zijn kornuiten tijdens de Atjeh-oorlog (1873-1913) in het toenmalige Nederlands-Indië”, aldus Borghouts. Hij wilde voorkomen dat het monument in z’n ‘oude glorie’ hersteld zou worden. Dat zette hem en anderen ertoe aan om te gaan strijden voor een herdefiniëring van het monument. “Voor ons was het monument en het water eromheen een bekende plek om in onze eigen buurt te recreëren, ook met onze kinderen erbij. De letters waarmee werd verwezen naar Van Heutsz, waren in die tijd van het monument verdwenen. Zolang ik me kan herinneren, is het beeld altijd flink beschadigd geweest, wat veelzeggend is.”

Slachtpartijen

Vanaf het moment dat bekend werd dat er een Van Heutsz-monument zou komen, was het omstreden. De in 1924 overleden Joannes Benedictus van Heutsz bracht met keiharde repressie Atjeh onder Nederlands bewind, daarna volgden er nog meer Indonesische eilanden. Als dank daarvoor kreeg hij op kosten van de staat een praalgraf en als enige niet-koninklijke persoon een staatsbegrafenis. Toen in de jaren dertig bekend werd dat er in Amsterdam ook nog een monument voor hem zou worden opgericht, leidde dat tot fel protest van communisten en sociaal-democraten. Want ook in “het moederland” was toen al wijd en zijd bekend welke koloniale slachtpartijen en plunderpraktijken er in Nederlands-Indië plaatsvonden. Het monument werd toch gebouwd en op 15 juni 1935 door koningin Wilhelmina onthuld.

Minister-president Hendrik Colijn, die in Nederlands-Indië de rechterhand van gouverneur-generaal Van Heutsz was geweest, zei bij de onthulling van het monument dat Van Heutsz de vergelijking met Hannibal, Caesar en Alexander de Grote gemakkelijk kon doorstaan. En dat bedoelde hij positief. Ook Colijn had zich schuldig gemaakt aan koloniale terreur. Vanuit Lombok schreef hij aan zijn vrouw: “Ik heb negen vrouwen en drie kinderen, die genade vroegen, op een hoop moeten zetten, en zo dood laten schieten. Het was onaangenaam werk, maar ’t kon niet anders. De soldaten regen ze met genot aan hun bajonetten. Enige hartverscheurende kreten klonken en toen ik mij weer omdraaide, waren allen dood. Ik keerde mij naar achteren om een sigaar aan te steken. ’t Was een verschrikkelijk werk.”

Vrijheidsbeeld

De activisten uit latere tijden, onder wie Borghouts, voelden zich in hun strijd om het monument niet in ‘oude glorie’ te laten herstellen, gesterkt door Frits van Hall, de architect van het monument. Van Hall was zich indertijd terdege bewust van de controverse rond de koloniale misdadiger. Tot enorme teleurstelling van de Van Heutsz-bewonderaars had hij geen protserig traditioneel standbeeld gemaakt met een machtige hoog op een paard gezeten bevelhebber, ver boven de gewone mensen verheven. Zijn monument verbeeldde daarentegen het leven in de Indische archipel, waarbij in het midden een grote en trotse vrouwenfiguur is te zien. Hij plaatste er slechts een klein portret van Van Heutsz bij, in de vorm van een medaillon op de sokkel. Daarover zou hij later hebben opgemerkt: “Als het hier ooit zover komt, dan mag je dat portret verwijderen. Vervang het door de woorden ‘Vrijheid’, ‘Merdeka’ of ‘Indonesië’, en je hebt een vrijheidsbeeld.” In die geest streefden Borghouts en anderen een herziening van het monument na.

Nog dezelfde nacht na de onthulling in 1935 werd het monument met rode verf beklad. In de jaren erna viel het herhaaldelijk ten prooi aan bekladdingen en vernielingen. Er zijn in de loop der tijd diverse verzoeken gedaan om het monument af te breken of een andere functie te geven. Provo hield er in de jaren zestig diverse ludieke acties en schilderde de woorden “Provo” en “Image” op de sokkel. Tot tweemaal toe werd het monument getroffen door een bomaanslag, in 1967 en in 1984. De plaquette met het portret van Van Heutsz werd in 1984 gestolen en later verdwenen ook nog de letters die zijn naam vormden. In 1998 onthulde ex-Provo Roel van Duijn een blanco plaquette op de sokkel.

In Indonesië is overigens meteen korte metten gemaakt met het verheerlijken van het koloniale gezag door middel van beelden. Borghouts: “Al bij het uitroepen van de onafhankelijkheid in 1945 werd het Van Heutsz-monument in Jakarta gesloopt. Als vrije natie wilde Indonesië zich ontdoen van positieve herinneringen aan de koloniale overheersing. Een straat in Jakarta die naar Van Heutsz was vernoemd, werd omgedoopt in die van bekende Indonesische verzetsstrijders.”

Polderen

Het protest van de Amsterdamse buurtbewoners in de jaren negentig stond dus in een lange traditie. Borghouts en anderen dienden een officieel verzoek in “bij het stadsdeel om het monument een andere naam en functie te geven. In de geest van Van Hall zou dat een vrijheidsbeeld mogen zijn, een eerbetoon aan de slachtoffers van het koloniale regime. Of een eerbetoon aan de Indonesië-weigeraars die hun poot stijf hielden en geen deel wilden uitmaken van de zogenaamde politionele acties, bedoeld om het onafhankelijkheidsstreven van de Indonesiërs te breken.” Stadsdeelvoorzitter Weeda toonde zich er huiverig voor om met het verzoek in te stemmen, maar door aanhoudende druk werd Instituut Clingendael de opdracht gegeven om te onderzoeken of er voldoende draagvlak voor een ander soort monument was. In 2000 stelde Clingendael voor om de naam van Van Heutsz niet terug te laten keren op het monument. Een grote overwinning! De adviestekst was “1596 Nederland Indië 1949”. Op 31 januari 2004 werd eindelijk besloten dat de naam van het monument zou worden gewijzigd in “Monument Indië-Nederland”. Het moest voortaan gaan om een gedenkteken dat herinnert aan de relatie tussen Nederland en Indië gedurende de hele koloniale periode.

Hoewel Borghouts niet ontevreden is over de herdefiniëring van het monument, noemt hij het een klassiek voorbeeld van een compromis. “Het jaartal 1949 is gehandhaafd. Dat had natuurlijk 1945 moeten zijn vanwege het uitroepen van de onafhankelijke republiek Indonesië, maar dat ligt in Nederland nog steeds gevoelig. De invloed van oud-Indiëstrijders is nog altijd enorm. Achterop de sokkel staat helaas nog steeds: ‘pacificator Van Heutz’. Hij wordt daarmee nog steeds neergezet als een soort vredestichter. De rest van de tekst is redelijk okee, maar gaat toch te veel uit van het standpunt van de overheerser.”

Dat polderen is overigens geen recent verschijnsel. Het voornemen om een monument voor Van Heutsz op te richten leidde indertijd tot een tegenactie en de roep om een standbeeld voor de anarchistische voorman en anti-militarist Ferdinand Domela Nieuwenhuis. Door dat monument toe te staan hoopten de autoriteiten het verzet tegen het Van Heutsz-monument te kunnen smoren. Het standbeeld van de in 1919 overleden Domela Nieuwenhuis werd op 29 augustus 1931 onthuld op het Amsterdamse Nassauplein. Tienduizenden waren daarbij aanwezig, onder wie communisten, anarchisten, anti-militaristen en andere links georiënteerde groeperingen, zoals De Dageraad, de Vrije Socialisten, de Algemeene Nederlandsche Geheelonthoudersbond en de Nederlandschen Vegetariërsbond. Voor hen was Domela Nieuwenhuis “us ferlosser” (“onze redder”) geweest.

Slavernijmonument

Ook in andere gemeenten zijn er in de loop der forse bezwaren gerezen tegen “het eren van foute heren” door middel van monumenten, zoals bijvoorbeeld blijkt uit het protest tegen het standbeeld van de koloniale misdadiger Jan Pieterszoon Coen in Hoorn en de acties tegen het Leidse Indië-monument. Pas de laatste vijftien jaar worden er monumenten opgericht die juist de slachtoffers van het koloniale systeem herdenken, zoals het slavernijmonument in het Amsterdamse Oosterpark, waar elk jaar op 1 juli de afschaffing van de slavernij wordt herdacht. Dat monument is er gekomen dankzij de druk vanuit de zwarte gemeenschap, door nazaten van tot slaaf gemaakten. De laatste jaren is de anti-koloniale strijd versterkt door de opkomst van de beweging tegen de racistische karikatuur Zwarte Piet. Ook de acties tegen de propagandafilm “Michiel de Ruyter” en tegen de Gouden Koets van het koningshuis laten zien dat het verheerlijken van het koloniale verleden vandaag de dag flink wordt bekritiseerd.

Nederland was fout”, aldus Borghouts. Hij was ook betrokken bij de totstandkoming van het boek “Er waren er die niet gingen” en bij acties tegen de viering van 400 jaar Verenigde Oostindische Compagnie (VOC). “Ik heb geen respect voor killers. Erkenning van de Nederlandse staat voor de verschillende begane wandaden in de voormalige koloniën? Nederland wil er niet aan. Er bestaat nog steeds een legerregiment dat trots de naam Van Heutsz draagt. Er is in Nederland geen enkel officieel monument voor de slachtoffers van het kolonialisme. Wat te doen met al die objecten die het koloniale verleden bevestigen of niet ter discussie stellen? Slopen, herinrichten of van nieuwe teksten voorzien! De activist Jan Bruens zei eens dat we een Vergissingenmuseum moeten inrichten. Daar kunnen we een hoop wandaden kwijt die in naam van de Nederlandse staat zijn gepleegd.“

Ellen de Waard
Harry Westerink

EINDE ARTIKEL DOORBRAAK

[71]”Nog dezelfde nacht na de onthulling in 1935 werd het monument met rode verf beklad. In de jaren erna viel het herhaaldelijk ten prooi aan bekladdingen en vernielingen. Er zijn in de loop der tijd diverse verzoeken gedaan om het monument af te breken of een andere functie te geven. Provo hield er in de jaren zestig diverse ludieke acties en schilderde de woorden “Provo” en “Image” op de sokkel. Tot tweemaal toe werd het monument getroffen door een bomaanslag, in 1967 en in 1984.”
DOORBRAAK.EUANTI-KOLONIALE ACTIVIST: ”LATEN WE OPHOUDEN FOUTEHEREN TE EREN”12 FEBRUARI 2016
http://www.doorbraak.eu/anti-k oloniale-activist-laten-we-oph ouden-foute-heren-te-eren/  ”Nadat het monument een aantal keer was vernield, in 1967 met dynamiet en in 1984 met explosieven, werd het controversiële object in 2004 omgedoopt in Monument Indië-Nederland 1596-1949.”WIKIPEDIAJOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ/MONUMENTEN https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz# Amsterdam
   ORIGINELE BRON WIKIPEDIAJOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ  https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz    ”Zeker in de jaren zestig stond het Van Heutsz-monument symbool voor de Nederlandse koloniale onderdrukking en het was een populair doelwit van de provo’s. Tweemaal, in 1967 en in 1984 werd het getroffen door een bomaanslag.”

NPO ANDERE TIJDEN
VAN HEUTSZ

http://www.npogeschiedenis.nl/ andere-tijden/afleveringen/199 9-2000/Van-Heutsz.html

WWW.YOUTUBE.COMEX PROVO JAN BRUENS OVER ZIJN BOM BIJ HETVAN HEUTSZ MONUMENT

MET BEELDEN VAN DE ONTHULLING VAN HET VAN HEUTSZ MONUMENThttps://www.youtube.com/watch? v=bbkD_Zuze6Y

[72]
” In 1984 werd de plaquette met de beeltenis van Van Heutsz gestolen. De plaquette, en ook de letters van zijn naam, zijn nooit teruggevonden.”
NPO ANDERE TIJDEN
VAN HEUTSZ 
https://anderetijden.nl/aflevering/652/Van-Heutsz

[73]

WIKIPEDIAJOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ/COEVORDEN
https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz# Coevorden
ORIGINELE BRON
WIKIPEDIAJOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ
https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz
[74]
LET OP:VERGOEILIJKEND COMMENTAAR OP DE MISDADEN VAN VAN HEUTSZ
”Twee studenten richtten hun actie tegen dat beeld om ‘de groei van de fascistische gedachte in deze tijd’ te bestrijden. Eén van hen was de 22-jarige Relus ter Beek, die het nog tot minister van defensie en commissaris van de Koningin in Drenthe bracht, ondanks het strafblad (vijftig gulden boete of tien dagen hechtenis) dat hij toen opliep.”
TROUWPARADOX VAN EEN ONTTAKELDE HELD19 JANUARI 1999
https://www.trouw.nl/nieuws/paradox-van-een-onttakelde-held~b98e8ba9/
TEKST

Welke Nederlanders hebben zo’n grote invloed gehad op de twintigste eeuw dat na hen de wereld niet meer dezelfde was? Beroemd, berucht of onderschat, wie veroorzaakte een wending in onze levenswijze, markeerde een doorbraak in ons denken? Met het eind van de eeuw in zicht blikt Podium in Tijdsgewricht iedere dinsdag terug op invloedrijke landgenoten in de afgelopen honderd jaar.

De actualiteit van Joannes Benedictus van Heutsz (1851-1924) omspant deze hele eeuw. In 1902 werd hij in Nederland met eerbewijzen overladen als ‘pacificator van Atjeh’. Nu, aan het einde van de eeuw, scharen de Atjehers zich nog steeds niet onder het gezag van Jakarta en komen er van noord-Sumatra dezelfde berichten als honderd jaar geleden: guerrilla en schending van mensenrechten.

Toen en nu zag Van Heutsz kans volstrekt tegengestelde reacties op te roepen. Aan het begin van deze eeuw was er in de Tweede Kamer (niet alleen aan de linkerzijde) een kleine en hardnekkige kern, die vol afschuw over het optreden van de militaire en civiele gouverneur van Atjeh sprak. Aan het eind van de eeuw, in 1893 kwam de Nederlandse ambassadeur in Jakarta naar Atjeh met een door oud-Knil-militairen betaalde kopie van een plaquette met Van Heutsz’ kop voor het gouvernementshuis of het museum in de hoofdstad Banda Atjeh. De ambassadeur deed dat op verzoek van een tot minister gepromoveerde oud-gouverneur van Atjeh.

“Het eerste Nederlandsch-fascistische machtsvertoon” noteerde de schrijver, Frans Coenen bij Van Heutsz’ pompeuze herbegrafenis vanuit het paleis op de Dam op de Nieuwe Oosterbegraafplaats in Amsterdam. Dat was op 9 juni 1927 – dus vijf jaar na Mussolini’s mars op Rome en vijf jaar voor Hitlers aantreden als rijkskanselier. “Créateur de valeurs” karakteriseerde op 15 juli 1935 de toenmalige premier Hendrikus Colijn hem bij de onthulling door koningin Wilhelmina van het Van Heutsz-monument bij het Olympiaplein in Amsterdam. Colijn doelde daarbij vooral op de door Van Heutsz’ overwinningen verwerkelijkte eenheid van de kolonie. Een mooie paradox: de Indonesische president Soekarno maakte in de jaren vijftig, dwars tegen Nederland en Colijns erfgenamen in, hetzelfde thema tot zijn ideaal: ‘Van Sabang tot Merauke’.

In 1892 schreef majoor Van Heutsz in een brochure, teleurgesteld door het (zo’n 20 jaar durende) falen van het Indische leger, dat “de Atjehers zich nooit anders dan gedwongen zullen onderwerpen en dat slechts hij, die toont de macht te bezitten om zijn wil te doen eerbiedigen, de meester zal zijn, aan wiens bevelen zij zich zullen onderwerpen”.

In 1898 kreeg hij met zijn benoeming tot civiel en militair gouverneur van Atjeh de kans het hele programma uit te voeren. In het beeld van Van Heutsz overweegt de herinnering aan het militaire geweld, maar het is op z’n minst rechtvaardig er ook aan te herinneren hoe hij als gouverneur van Atjeh zich verzette tegen het elders verwerken van de zojuist in Atjeh gevonden aardolie door de Koninklijke Olie. Het economisch voordeel daarvan moest aan de bevolking van Atjeh ten goede komen. “Het gaat toch niet aan dat de ontwikkeling van het gewest opgeofferd zou worden ten bate van een maatschappij, die eens bijzonder voordelig exploiteren wil”, schreef hij de gouverneur-generaal in Batavia. Maar Van Heutsz miskende het bijzondere karakter van de misprijzend als ‘een maatschappij’ aangeduide Koninklijke. De minister van koloniën in Den Haag liet de gouverneur-generaal weten dat Van Heutsz moest inbinden.

Een paar jaar later, zelf gouverneur-generaal in Batavia, botst Van Heutsz weer op Den Haag. Hij heeft tot groot ongenoegen van de Nederlandse gemeenschap in Indië een subsidie gegeven aan het tijdschrift Bintang Hindia dat op een voorzichtige wijze leiding probeerde te geven aan de culturele ontwikkeling van de enigszins geschoolde Indonesiërs, onder wie nogal wat militairen van Indonesische afkomst. Dat paste in Van Heutsz’ beleid, net als zijn steun aan de ontwikkeling van het volksonderwijs, want bedenk wel: hij was benoemd door minister Idenburg om diens ‘ethische’ politiek in Indië uit te voeren. Van de kritiek in Indië trok Van Heutsz zich niets aan – zo was nu eenmaal zijn karakter – maar de arm van zijn tegenstanders was lang. Idenburgs opvolger als minister in Den Haag kwam er tenslotte aan te pas om het subsidie aan het tijdschrift te verbieden.

In de jaren zestig was het Van Heutsz-monument in Amsterdam het mikpunt van de voor deze nuances niet zo toegankelijke provo’s. “Zou er in deze stad een standbeeld van Van Heutsz staan, / men moest het onopvallend maar vandaag nog slopen” dichtte J.B. Charles in die jaren in zijn cyclus over Amsterdam, maar hij vond merkwaardig genoeg het eerst weerklank in Coevorden, Van Heutsz’ geboortestad, waar ook een Van Heutsz-monument staat. Twee studenten richtten hun actie tegen dat beeld om ‘de groei van de fascistische gedachte in deze tijd’ te bestrijden. Eén van hen was de 22-jarige Relus ter Beek, die het nog tot minister van defensie en commissaris van de Koningin in Drenthe bracht, ondanks het strafblad (vijftig gulden boete of tien dagen hechtenis) dat hij toen opliep.

Op de Nieuwe Oosterbegraafplaats, in een uithoek van Amsterdam (en daarom onttrokken aan het oog van oproerkraaiers) ligt Van Heutsz begraven in een negen meter diepe grafkelder onder een on-Nederlands ogend (3,5 meter hoog en 2,5 meter breed) mausoleum van grijsrood en onverwoestbaar Zweeds graniet van de architect D. Rosenberg en met merkwaardig, art déco-achtig beeldhouwwerk van B. Ingen Housz.

Het in 1932 in Batavia, naar een ontwerp van Dudok gebouwde monument hebben de Indonesiërs na de oorlog gesloopt. Het andere Amsterdamse monument (van de architect G. Friedhoff en de communistische – alweer zo’n paradox – beeldhouwer Frits van Hall) is inmiddels onttakeld doordat de plaquette met Van Heutsz’ portret is verdwenen.Misschien is er aanleiding alsnog een plaquette aan te brengen en dan liefst niet met de beeltenis van een martiale militair, maar van een civiele bestuurder uit de tropen die in voorgalerij van zijn huis, in pyjama, pantoffel bungelend aan zijn voet, een sigaartje rookt. Dat beeld hebben zijn bewonderaars ons ook geschilderd.
EINDE ARTIKEL TROUW
” Op 9 april 1965 plaatsten Alard van Lenthe en de latere Minister van DefensieTer Beek, dan redacteuren van de Rooie Drentse Courant, bij het beeld een bord met daarop de tekst: Ontslapen onder het hakenkruis; gesneuveld bij het uitmoorden van het 39ste Atjehse dorp; bij het verkrachten van de 79ste Atjehse vrouw; om het geschokte vertrouwen van het Ned.-Indische bestuur opnieuw te funderen. De dochter van Van Heutsz diende hierop een aanklacht tegen Van Lenthe en Ter Beek in. Zij werden veroordeeld tot het betalen van een boete van 50 gulden”
WIKIPEDIAJOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ/COEVORDEN
https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz# Coevorden  ORIGINELE BRON WIKIPEDIAJOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ
https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz
In zijn studententijd werd hij lid van de PvdA, waarbinnen hij tot Nieuw Linksbehoorde. Op 9 april 1965 plaatste Ter Beek als protest een tekst onder het borstbeeld van Joannes Benedictus van Heutsz in Coevorden. Hierop werd hij veroordeeld tot het betalen van vijftig gulden boete”
WIKIPEDIARELUS TER BEEK
https://nl.wikipedia.org/wiki/ Relus_ter_Beek
[75]
”Nadat het monument een aantal keer was vernield, in 1967 met dynamiet en in 1984 met explosieven, werd het controversiële object in 2004 omgedoopt in Monument Indië-Nederland 1596-1949. Alle verwijzingen naar Van Heutsz werden verwijderd.”WIKIPEDIAJOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ/AMSTERDAMhttps://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz# Amsterdam  ORIGINELE BRON WIKIPEDIAJOANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ
https://nl.wikipedia.org/wiki/ Joannes_Benedictus_van_Heutsz

[76]
”“Toen wij in mei 1997 als buurtbewoners een uitnodiging ontvingen voor een inspraakavond over het opknappen van het Van Heutsz-monument, sloeg de schrik ons om het hart. Geen enkel woord over het misplaatste eerbetoon voor de koloniale moorden die zijn gepleegd door Van Heutsz, bevelhebber van het Koninklijk Nederlands Indisch Leger, en zijn kornuiten tijdens de Atjeh-oorlog (1873-1913) in het toenmalige Nederlands-Indië”, aldus Borghouts. Hij wilde voorkomen dat het monument in z’n ‘oude glorie’ hersteld zou worden”

DOORBRAAK.EU

ANTI-KOLONIALE ACTIVIST:

”LATEN WE OPHOUDEN FOUTE HELDEN TE EREN!”

12 FEBRUARI 2016

[77]

BLOEDIG MILITAIR OPTREDEN COLIJN

” In de brief aan zijn vrouw, de meest openhartige, beschrijft Colijn hoe een vrouw met een klein kind op de linkerarm en een lange lans in de andere op zijn eenheid afstormde. Moeder en kind werden door geweervuur gedood. ,,We mochten toen geen genade meer geven. Ik heb 9 vrouwen en 3 kinderen, die genade vroegen, op een hoop moeten zetten en ze zoo dood laten schieten. Het was onaangenaam werk, maar ’t kon niet anders. De soldaten regen ze met genot aan hun bajonetten.” 
NRCCOLIJN BEVAL OP LOMBOK EXECUTIE VROUWEN, KINDEREN15 APRIL 1998
https://www.nrc.nl/nieuws/ 1998/04/15/colijn-beval-op- lombok-executie-vrouwen- kinderen-7395254-a30237
TEKST

AMSTERDAM, 15 APRIL. Hendrikus Colijn, in de jaren twintig en dertig minister-president, is als 25-jarige bevelvoerende officier in 1894 verantwoordelijk geweest voor de executie van Balinese vrouwen en kinderen door zijn Ambonese soldaten. Dat gebeurde na afloop van de aanval op Tjakra Negara, een paleiscomplex op het Indonesische eiland Lombok.  15 april 1998

Dit vermeldt de historicus Herman Langeveld in het eerste deel van zijn biografie Hendrikus Colijn 1869-1944. Dit leven van krachtig handelen (uitgeverij Balans), die vandaag is verschenen.

Langeveld ontleent het feit aan twee brieven van Colijn aan respectievelijk zijn vrouw en zijn ouders. Twee eerdere biografen (de historici Van Reest in de jaren dertig en Puchinger in de jaren zestig) hebben hier nooit melding van gemaakt.

In 1894 nam Colijn deel aan een tweede militaire expeditie tegen een Balinese vorst op Lombok, nadat de koloniale strijdmacht in de eerste was verslagen. Tijdens de aanval leidde hij een eenheid Ambonezen.

Volgens Balinees gebruik namen ook de vrouwen deel aan de verdediging. Toen zijn eenheid het paleis had veroverd, stuitten de soldaten op vrouwen en kinderen die om genade smeekten. Ze werden desondanks gedood.

In de brief aan zijn vrouw, de meest openhartige, beschrijft Colijn hoe een vrouw met een klein kind op de linkerarm en een lange lans in de andere op zijn eenheid afstormde. Moeder en kind werden door geweervuur gedood. ,,We mochten toen geen genade meer geven. Ik heb 9 vrouwen en 3 kinderen, die genade vroegen, op een hoop moeten zetten en ze zoo dood laten schieten. Het was onaangenaam werk, maar ’t kon niet anders. De soldaten regen ze met genot aan hun bajonetten.”

In de brief aan zijn ouders schrijft Colijn over jonge, schone vrouwen die met zuigelingen op de arm meestreden en van de daken stukken lood wierpen. ,,Gelukkig stonden mijn dappere Amboneezen als een muur. Na den 8en aanval bleven nog eenige weinigen over, die genade vroegen, ik geloof 13. De soldaten keken mij vragend aan. Een 30-tal mijner manschappen was dood of gewond. Ik keerde mij naar achteren om een sigaar op te steken. Eenige hartverscheurende kreten klonken en toen ik mij weer omdraaide, waren ook die 13 dood.”

De tweede expeditie naar Lombok eindigde met een overwinning. Een aantal militairen, onder wie Colijn, kreeg het ridderkruis van de Militaire Willemsorde. Tot in de jaren dertig mochten Lombokstrijders paraderen voor koningin Wilhelmina, die hen tot de heldhaftige Nederlanders rekende.

Pagina 2: ‘Gevolg verzuilde achtergrond’

Volgens Langeveld hebben ook de vroegere biografen van Colijn, R. van Geest en G. Puchinger deze passages wel gelezen maar er geen melding van gemaakt ,,kennelijk om het verheerlijkend karakter van hun werken niet in gevaar te brengen”.

De historicus dr. J.C.H. Blom, directeur van het Rijksinstituut voor oorlogsdocumentatie, is daarover ,,enigszins verbaasd”. Weliswaar was al bekend dat Colijn ,,binnen het KNIL behoorde tot de officieren die uitblonken door hun hardheid”, maar de tekst van de brieven ,,is een opvallend gegeven dat je als auteur niet gauw laat liggen”. Volgens Blom hebben ze dat nagelaten door hun verzuilde achtergrond. ,,Het was geen bewuste manipulatie, maar hun focus was een hele andere.”

Dr. G.J. Schutte, hoogleraar geschiedenis aan de Vrije Universiteit, nuanceert deze verklaring. Volgens Schutte is de omissie niet alleen aan het verzuilde karakter van de geschiedschrijving te wijten. Het ligt ook aan de visie van deze auteurs op Colijn. ,,Het kan zijn dat Puchinger, after all een behoudend man, dacht: als ik dit meld, wordt het verhaal over Colijn onevenwichtig” , aldus Schutte. Dat zegt volgens hem meer over Puchinger dan over de VU. ,,Aan de VU werd Colijn in de jaren zestig niet meer bewierrookt. Puchinger is ook nooit werkzaam geweest aan de historische faculteit van de Vrije Universiteit. Misschien is dat niet toevallig. Voor de historici aan de VU is hij nooit aanvaardbaar geweest.”. Onder economen was het beeld van Colijn, mede onder invloed van AR-leider dr. J. Zijlstra, al eerder gekanteld. De historici aan de VU volgden in de jaren zestig. Bovendien is ,,onze gevoeligheid voor geweld de afgelopen decennia aanzienlijk toegenomen en onze gevoeligheid voor de werkelijk van de oorlog afgenomen. Wat Colijn in 1894 deed, wordt nu daarom als een doodzonde gezien”, aldus Schutte.

Van Reest is inmiddels overleden en Puchinger (77) is door ziekte niet meer aanspreekbaar.

EINDE ARTIKEL NRC
  ”Ik heb er een vrouw gezien die, met een kind van ongeveer 1/2 jaar op den linkerarm, en een lange lans in de rechterhand op ons aanstormde. Een kogel van ons doodde moeder en kind. We mochten toen geen genade meer geven. Ik heb 9 vrouwen en 3 kinderen, die genade vroegen, op een hoop moeten zetten, en zo dood laten schieten. Het was onaangenaam werk, maar ’t kon niet anders. De soldaten regen ze met genot aan hun bajonetten. ’t Was een verschrikkelijk werk. Ik zal er maar over eindigen”WIKIPEDIAHENDRIKUS COLIJN/LOMBOK EXPEDITIE, 1894https://nl.wikipedia.org/wiki/ Hendrikus_Colijn#Lombok_Expedi tie.2C_1894  ORIGINELE BRON WIKIPEDIAHENDRIKUS COLIJNhttps://nl.wikipedia.org/wiki/ Hendrikus_Colijn

DE GROENEDE BRIEVEN VAN COLIJN6 MEI 1998
https://www.groene.nl/artikel/ de-brieven-van-colijn
De onthulling dat onze oud-premier Hendrikus Colijn in zijn jonge jaren dingen heeft gedaan die we heden ten dage zouden betitelen als oorlogsmisdaden, was voor velen nauwelijks een verrassing. Goed, het onomstotelijke bewijs was niet geleverd, maar wie iets wist van de uitroeiingsoorlog op Atjeh, maakte zich over Colijns aandeel daarin weinig illusies. Toch kwam het voor velen nog als een schok. 
Bij het Historisch Documentatiecentrum voor het Nederlands Protestantisme, dat het Colijn-archief beheert, is men niet blij met al dit tumult. In een interview met EO-radio deed directeur Jan de Bruin, die in 1994 samen met Langeveld een boek over Colijn had geredigeerd, een poging de onthulling te bagatelliseren. Bovendien kwam hij vorige week met een speciale uitgave van de belastende brieven van Colijn, die hij van een verklarende inleiding voorzag: De slag om Tjakra Negara: Een verslag in drie brieven (VU-uitgeverij, Ÿ 12,50).
De vraag is: wat wil het Historisch Documentatiecentrum met deze uitgave? Volgens archivaris Hans Seijlhouwer wil men hiermee Colijn uit de ‘rellerige sfeer’ halen. In het NRC van 27 april verklaart hij: ‘Colijn moet niet de geschiedenis ingaan als de enige die in Indi‰ oorlogsmisdaden heeft begaan.’ Hiermij wekt hij de suggestie, en De Bruin deed dat voor de EO-microfoon ook al, dat de wijze waarop Langeveld Colijns optreden heeft behandeld, selectief en wellicht onbetrouwbaar zou zijn. Een absurde veronderstelling.
In zijn curieuze inleiding bij De slag om Tjakra Negara concludeert De Bruijn uit Langevelds opmerking dat de brief aan Colijns ouders minder betrouwbaar is dan die aan zijn vrouw, dat we Colijns wandaden misschien met een korreltje zout moeten nemen. De manier waarop De Bruijn reageert op het boek van Langeveld, met wie hij nog maar vier jaar geleden zo eendrachtig heeft samengewerkt, mag dan hoogst unfair zijn, het lamentabele verhaal over de ‘historische context’ waarin we Colijns oorlogsmisdaden moeten zien, is ronduit ergerlijk. In Nederland oordeelde men honderd jaar geleden anders over dit soort moordpartijen, wat onder meer zou blijken uit Colijns aansporing om zijn brieven ook door anderen te laten lezen, zodat wij ons er ook niet zo druk over hoeven te maken. Bij de presentatie van de Colijn-biografie merkte de Leidse hoogleraar P.W. Klein op: ‘We hebben gehoord dat we zijn optreden in zijn tijd moeten plaatsen. Je hoort dat nou nooit zeggen over Ilse Koch, Eichmann of Karadzic.’
Als je dit soort wandaden in hun historisch context wilt plaatsen, moet je ook de gehele context onder ogen willen zien. Wat op Lombok gebeurde, werd daarna op Atjeh, gedurende veel langere tijd, bloedige routine. En daar werd wel degelijk tegen geprotesteerd. Niet alleen door de sociaal-democraten – Albert Hahn wijdde menige prent aan de volkerenmoord – maar ook door het katholieke kamerlid De Stuers en zijn liberale collega Thomsom. Langeveld besteedt bovendien uitgebreid aandacht aan het optreden van kapitein Fanoy, die als christen grote bezwaren had tegen het ploertige optreden van het leger en aanvankelijk hoopte in medechristen Colijn een medestander te vinden.
Zelfs als de meerderheid van de bevolking, die weinig te horen kreeg van de excessen, het eens was met het optreden op Lombok en Atjeh, maakt dat het optreden van Colijn er niet beter op. Dat Colijn zich niet schaamde voor zijn daden, en wilde dat ook anderen zijn brieven lazen, wat zegt dat eigenlijk? In zijn boek Hitlers gewillige beulen schrijft Goldhagen uitgebreid over de foto’s die leden van de politiebataljons maakten van hun ‘werk’. De prentjes werden op het prikbord gehangen, zodat collega’s konden nabestellen. Voorzien van verklarende of ironische teksten werden deze foto’s naar het thuisfront gestuurd. Waarschijnlijk is volgens professor De Bruijn verontwaardiging hier evenmin op zijn plaats. Gezien de ‘historische context’ was het immers ‘normaal’. 

EINDE TEKST DE GROENE AMSTERDAMMER


WWW.YOUTUBE.COM

FRAGMENT OVER COLIJN, RECHTERHAND VAN VAN HEUTSZ INNEDERLANDS-INDIE
https://www.youtube.com/watch?v=2fQp9JZj7wM

[78]
”Hoewel Van Heutz, die als gouverneur-generaal verantwoordelijk was voor het optreden van Van Daalen, in Nederland als held werd vereerd, was er ook kritiek. Die kwam niet alleen van socialisten, die sowieso tegen het kolonialisme waren,  maar ook van militairen die in Atjeh hadden gediend. ”

HISTORISCH NIEUWSBLAD

DE MEEDOGENLOZE STRIJD VAN NEDERLAND IN ATJEH

23 FEBRUARI 2017

[79]PARLEMENT.COMJHR.MR. V.E.L. (VICTOR) DE STUERS
https://www.parlement.com/id/vg09ll9ok4zv/v_e_l_victor_de_stuers

Katholiek Tweede Kamerlid en cultuurbeschermer. Zoon van een hoge KNIL-officier en Indisch bestuurder. Was aanvankelijk advocaat, maar is waarschijnlijk nooit in de rechtbank opgetreden. Kaartte via het Gids-artikel ‘Nederland op zijn smalst’ de verwaarlozing van de Nederlandse monumenten aan. Als chef van de afdeling Kunsten op Binnenlandse Zaken streed hij vanaf 1875 voor behoud en restauratie van gebouwen op het Binnenhof. Kwam in 1901 via het district Weert in de Tweede Kamer. Stelde daar, tot ongenoegen van zijn geestverwanten, de Nederlandse wandaden tijdens de Atjeh-oorlog openlijk aan de kaak. Gehandicapt door voetjicht.

Rooms-KatholiekenAlgemeene Bond (RKSP)
in de periode 1901-1916: lid Tweede Kamer

EINDE BRON PARLEMENT.COM

”In de Tweede Kamer werd er niet alleen kritiek geuit door de socialisten, maar ook door Atjeh-veteraan Lodewijk Thomson en het katholieke Kamerlid Victor de Stuers.”

HISTORISCH NIEUWSBLAD

DE MEEDOGENLOZE STRIJD VAN NEDERLAND IN ATJEH

23 FEBRUARI 2017

Zwarte bladzijde

Vanaf 1873 probeerden Nederlanders het opstandige Atjeh te ‘pacificeren’. Maar wat ze ook deden, nooit kregen ze het dwarse gebied er helemaal onder. De strijd ging bijna zeventig jaar lang door en kostte tienduizenden levens.

In zijn Max Havelaar (1860) laat Multatuli de 15-jarige Saïdjah ronddolen door ‘een dorp dat pas was veroverd door Nederlandsche soldaten, en dus in brand stond’. De huiveringwekkende argeloosheid van het woordje ‘dus’ geeft het wezen van de koloniale overheersing van de Indonesische archipel aan. Hoewel tegenwoordig nog vaak wordt benadrukt dat het koloniale bewind ook positieve kanten had en bijdroeg aan de modernisering van het uitgestrekte eilandenrijk, ging het hier natuurlijk om een bezetting door een buitenlandse mogendheid die met geweld haar wil oplegde.

Het Nederland van de negentiende eeuw waande zich buitengewoon ‘beschaafd’ en vond dat bloeddorstig optreden zoals in de beginjaren van de VOC niet meer kon. Toch hadden Nederlanders tussen 1825 en 1830, toen op Java een opstand woedde, nog zo’n 200.000 ‘inlanders’ over de kling gejaagd. Bovendien besloten ze in deze eeuw dat hun gezag niet beperkt moest blijven tot dat deel van de Indonesische archipel waar al vanaf de zeventiende eeuw de driekleur wapperde, maar dat alle eilanden volledig onder Nederlands bestuur moesten komen. Vaak was gewapend machtsvertoon al voldoende om de inheemse bevolking te onderwerpen, maar er was één plek waar dat absoluut niet werkte: in Atjeh, op de noordpunt van Sumatra.

Ministaatjes

Het dunbevolkte Atjeh bestond aanvankelijk uit een verzameling ministaatjes die vanaf de zestiende eeuw in naam werden geregeerd door een sultan. De voornaamste bronnen van welvaart waren de peperteelt en de piraterij. Tot 1871 werd Atjeh door Groot-Brittannië erkend als onafhankelijke staat, maar hierna kreeg Nederland vrij spel en kon het ook dit deel van Sumatra annexeren.
 

Machtige olèëbalangs

De Atjeeërs stonden bekend als trotse en fanatieke strijders, en al spoedig bleek deze reputatie volkomen terecht. Ook elders op Sumatra waren de Nederlanders op verzet gestuit, maar Atjeh zou een veel hardere noot blijken om te kraken.

De eerste, relatief kleine militaire expeditie, in april 1873, was een compleet fiasco, waarbij de bevelvoerende generaal Johan Köhler sneuvelde. Aan het eind van dat jaar landde een troepenmacht van 13.000 man op Sumatra onder bevel van generaal Jan van Swieten. Op 24 januari 1874 veroverden ze het versterkte paleis van de sultan in Koetaradja, het huidige Banda Atjeh. Dit werd gevierd als een grote overwinning, maar stelde niet zoveel voor. Niet alleen was de inderhaast gevluchte sultan in het oerwoud aan een ziekte overleden, zodat hij niet gedwongen kon worden de macht over te dragen, bovendien hadden de Nederlands een volkomen verkeerd beeld van de machtsverhoudingen in Atjeh.

De macht van de sultan was in werkelijkheid zeer beperkt. De feitelijke macht was vooral in handen van de ongeveer 150 oelèëbalangs, die ieder heersten over een aantal moekims (dorpen). De oelèëbalangs waren aanvankelijk leenmannen van de sultan, maar in de loop der tijd ontleenden ze hun macht vooral aan hun economisch dominante positie. Naast hun bestuurlijke en justitiële taak als zogenoemd adathoofd, waren ze actief als handelaren, vooral in peper en rijst.

Oppurtunistisch

Atjeh was dus een sterk verdeelde samenleving, en het heeft heel lang geduurd eer de Nederlandse autoriteiten begonnen te snappen hoe deze in elkaar zat. De verovering van de residentie van de sultan veranderde niets aan de machtsverhoudingen. De oelèëbalangs waren als typische handelaren buitengewoon opportunistisch, zodat ze de ene keer kozen voor de koloniale overheersers en zich even later weer aansloten bij het door de oelama’s geleide verzet. Meer dan twintig jaar lang bleef het Nederlandse gezag in Atjeh beperkt tot een vrij klein gebied rond Koetaradja, dat tegen enorme kosten verdedigd moest worden tegen voortdurende aanvallen van Atjeese verzetsstrijders, die een guerrillaoorlog voerden.
 

Strafexpedities

Doordat het niet lukte Atjeh te ‘pacificeren’, sloeg het koloniale bewind zowel binnenlands als internationaal een pleefiguur. Hoewel er tal van strafexpedities werden gehouden en Tjik di Tiro in 1891 door een omgekochte landgenoot was vergiftigd, kwam men geen stap dichter bij de overheersing van heel Atjeh. De druk om met een nieuwe, succesvolle strategie te komen was dan ook enorm, vooral toen in 1896 de belangrijkste Atjeese bondgenoot van de Nederlanders, de krijgsheer teukoe Oemar, overliep naar het verzet. (Teukoe was niet zijn voornaam, maar zijn titel, die erop wijst dat hij uit een familie van oelèëbalangs stamde.)

Die nieuwe strategie was inmiddels al uitgewerkt, door twee mannen die moeilijk meer van elkaar hadden kunnen verschillen. In 1892 had de arabist en islamkenner Christiaan Snouck Hurgronje zijn Verslag omtrent de religieus-politieke toestanden in Atjeh ingediend bij de gouverneur-generaal van Nederlands-Indië. Snouck had naam had gemaakt door zichzelf te besnijden en als moslim op bedevaart naar Mekka te gaan en daarover te publiceren. Hij sprak vijftien talen, waaronder Atjees, en had uitvoerig rondgereisd in het gebied. Hierbij had hij zijn moslimnaam Abd-el Ghaffar gebruikt, zodat de bevolking hem doorgaans vertrouwde.

Uit het veldonderzoek van Snouck bleek duidelijk dat de sultan nauwelijks invloed had, dat de oelèëbalangs in meerderheid zuivere opportunisten waren, en dat met de oelama’s niet te onderhandelen viel. De fanatieke moslimleiders voerden een heilige oorlog, die door Nederland alleen te winnen was door de vijand ‘zeer gevoelig [te] slaan’ en vervolgens ‘den voet op den nek’ te zetten. Deze harde aanpak diende gepaard te gaan met economisch beleid dat de bevolking ten goede kwam, zodat deze zich steeds meer zou distantiëren van het verzet. Hierdoor zouden ook de meeste oelèëbalangs eieren voor hun geld kiezen.
 

Contraguerrilla

Deze visie sloot nauw aan bij de opvattingen van een uiterst ambitieuze, zeer zelfverzekerde majoor die al jaren in Atjeh diende. Jo van Heutz (1851-1924) publiceerde in 1893 de brochure De onderwerping van Atjeh, waarin hij pleitte voor een offensieve, resolute aanpak. Hij was er echter geen voorstander van rücksichtslos alle dorpen plat te branden. Hij bepleitte een ‘chirurgisch’ militair ingrijpen van mobiele colonnes die vertrouwd waren met het terrein. Een hoofdrol was hierbij weggelegd voor het enkele jaren daarvoor opgerichte Korps Marechaussee te Voet, dat hoofdzakelijk bestond uit Ambonese en Javaanse soldaten, en dat enigszins te vergelijken was met hedendaagse special forces.

In 1898 werd Van Heutz, inmiddels bevorderd tot generaal-majoor, benoemd tot civiel en militair gouverneur van Atjeh. Met Snouck Hurgronje als zijn belangrijkste adviseur wist hij door middel van een energieke contraguerrilla de ene Atjeese verzetshaard na de andere op te rollen. Terwijl de fanatieke verzetsstrijders, die zich vrijwel nooit overgaven, keihard werden aangepakt, werden de oelèëbalangs beurtelings gestraft en beloond. Tegelijkertijd werd het voor de boerenbevolking veiliger en werd deze niet langer onder druk gezet door het gewapend verzet. In 1904 was de Nederlandse controle over Atjeh zozeer toegenomen dat Van Heutz op verlof kon naar het vaderland. Dit werd een ware zegetocht, die werd bekroond met zijn benoeming tot gouverneur-generaal van Nederlands-Indië.
 

Genocidaal

Hoewel Van Heutz en Snouck Hurgronje streefden naar een ‘beheerste’ toepassing van militair geweld, liep het in Atjeh geregeld behoorlijk uit de hand en kreeg deze ‘pacificatie’ af en toe toch genocidale trekken. Dat bleek heel sterk tijdens de veldtocht in de afgelegen Gajo- en Alas-landen in het voorjaar en vroege zomer van 1904. Onder bevel van de beruchte luitenant-kolonel Frits van Daalen hielden 200 marechaussees, vergezeld van 450 dwangarbeiders, huis in dit uitgestrekte en dunbevolkte gebied.

Hier was geen sprake van ‘chirurgisch’ geweld, maar werden hele dorpen uitgemoord. Tijdens de expeditie werden 2902 ‘inlanders’ gedood, onder wie 1159 vrouwen en kinderen – dat was ongeveer een derde van de totale bevolking in deze streek.

Iconisch is de foto die werd genomen op 11 juni 1904, na de bestorming van de kampong Koeto Reh. Links van zijn marechaussees staat de trotse Van Daalen, terwijl op de grond de lijken van de omgebrachte Atjeeërs liggen. In totaal kwamen bij deze moordpartij 313 mannen, 189 vrouwen en 59 kinderen om. Naast de enige marechaussee die niet op de borstwering staat, zit half verscholen onder wat stokken een kind dat de enige overlevende lijkt te zijn. Niemand weet wat er hierna met dit kind is gebeurd.
 

Zuinigheid

Van Daalen werd een jaar later benoemd tot gouverneur van Atjeh, en onder zijn bewind werd het idee van een ‘beheerste’ oorlogvoering helemaal losgelaten. Deze meedogenloze aanpak, die al spoedig ‘vandaalisme’ werd genoemd, kostte niet alleen veel Atjeeërs het leven, maar was ook volstrekt contraproductief en was er de oorzaak van dat het verzet weer oplaaide. Nog jarenlang werd er op Atjeh gevochten, en pas in 1918 werd de ‘pacificatie’ als voltooid beschouwd. Tot aan de Japanse verovering van Nederlands-Indië in 1942 zouden er echter in Atjeh verzetsgroepen actief blijven.

Hoewel Van Heutz, die als gouverneur-generaal verantwoordelijk was voor het optreden van Van Daalen, in Nederland als held werd vereerd, was er ook kritiek. Die kwam niet alleen van socialisten, die sowieso tegen het kolonialisme waren, maar ook van militairen die in Atjeh hadden gediend. Hieruit bleek dat het extreem bloedige karakter van de Atjeh-oorlog in het eerste decennium van de twintigste eeuw veel te maken had met een typisch Nederlandse eigenschap: zuinigheid. Doordat de marechausseecolonnes relatief klein waren, en de strafexpedities vaak weken duurden, was het niet mogelijk gevangenen mee te voeren. 

Volgens een oud-officier bleven er dus slechts twee mogelijkheden over: ‘Doodt de gevangenen óf maakt allen af gedurende den overval en… opgelost is de moeilijkheid.’ Overigens meldde hij ook dat veel soldaten en tal van officieren er ‘een lolletje’ van maakten, en hun ‘werk’ met enorm enthousiasme uitvoerden. Maar de hoofdschuldige was de Nederlandse regering, ‘die zulke bloedbaden noodzakelijk maakt’.

Angst voor het verlies van Indië
Was er protest?

Beeldbepalend waren de spotprenten van Albert Hahn, die in de sociaal-democratische krant Het Volk fel protesteerde tegen de moordpartijen in Atjeh. Ook het links-liberale weekblad De Amsterdammer sprak schande van het optreden van luitenant-kolonel Frits van Daalen, en legde als eerste het verband tussen de ‘goedkope’ wijze van oorlogvoering en het extreem bloedige karakter ervan. Overigens was een van de argumenten dat Nederland op deze manier de ‘inlanders’ tegen zich in het harnas joeg, zodat het op den duur moeilijk zou worden om Nederlands-Indië te behouden.

In de Tweede Kamer werd er niet alleen kritiek geuit door de socialisten, maar ook door Atjeh-veteraan Lodewijk Thomson en het katholieke Kamerlid Victor de Stuers. Diepe indruk maakte in 1907 de artikelenserie in het Haagse dagblad De Avondpost, geschreven door ene ‘Wekker’, het pseudoniem van oud-officier W.A. van Oorschot. Hij had in Atjeh gediend en had met veel collega’s gesproken.

Ondanks de protesten destijds en de grote hoeveelheid informatie die er inmiddels over de gruwelijke Atjeh-oorlog beschikbaar is, heeft deze nog altijd geen opvallende plaats in het collectieve geheugen van Nederland gekregen.
 
Vooral Atjeeërs kwamen om
Duizenden slachtoffers

Wat betreft het aantal Atjeeërs dat tussen 1873 en 1942 door Nederlandse troepen werd omgebracht, lopen de schattingen uiteen van 50.000 tot 100.000. Het aantal gesneuvelde koloniale militairen – Nederlanders en Indonesiërs – bedroeg ongeveer 2000. Daarnaast bezweken, vooral in de beginjaren, nog eens 10.000 man aan allerlei tropische ziektes. Deze maakten nog veel meer slachtoffers onder de Indonesische dwangarbeiders die werden ingezet, en van wie er naar schatting 25.000 omkwamen. 

EINDE ARTIKEL HISTORISCH NIEUWSBLAD

”Niet alleen door de sociaal-democraten – Albert Hahn wijdde menige prent aan de volkerenmoord – maar ook door het katholieke kamerlid De Stuers en zijn liberale collega Thomsom”

DE GROENEDE BRIEVEN VAN COLIJN6 MEI 1998
https://www.groene.nl/artikel/ de-brieven-van-colijn

[80]
”Dit gebrek aan onderscheid tusschen strijders en gezeten bevolking ; dit solidair verantwoordelijk stellen der goedgezinden voor daden der kwaadwilligen ; dit verkapte repraisaille-stelsel,; dit straffen van vaak onschuldigen voor de daden der schuldigen ; deze uiting van onmacht in den hoogsten graad, wordt getoloreerd door een verlichte natie; wordt gelast door een beschaafd bestuur; maar wekt o ! zooveel haat en verbittering en o! zooveel onrust, maar…. brengt veel geld in de boetekas en…. gebrek aan tuchtigingsmateriaal ontbreekt nooit.Ziedaar het huidig Atjeh-pacificatiestelsel ! ”

EN
” Op nog andere wijze worden hoofden en bevolking vaak, ondanks zich zelven, in den strijd gemengd. Onschuldige gampong- bewoners worden vaak afgemaakt.Zoo is op Atjeh algemeen bekend het verhaal omtrent, een luitenant der cavalerie, die aan het zeestrand in Pedië, alwaar hij met den troep een bivak had betrokken, op een nacht een klewangaanval kreeg en uit weerwraak den volgenden ochtend den haria keudé, in de buurt waarvan hij in bivak lag, het hoofd afsloeg, omdat deze den commandant niet in tijds had gewaarschuwd. Voor dit geval moet genoemde officier eenige dagen arrest gekregen hebben. In Pedië boete moetende innen in vijf gampongs, liet een patrouille- commandant de vijf keutji’s komen en gaf hun 15 minuten tijd om de boete in geld in te leveren.
Na verloop van die 15 minuten was de boete nog niet ingeleverd en werd de eerste keutji neergeschoten, omdat hij niets had meegebracht; de tweede onderging om dezelfde reden hetzelfde lot, ; de derde, vierde en vijfde brachten eenige dollars.
Zoo gaat in Atjeh het verhaal van een civiel gezaghebber in Pedië, die, onmachtig het herhaald opbreken der rails van de trambaan in zijn gebied te beletten, eindelijk eenige kwaadwilligen, die hem in handen vielen, dwars over de rails heeft laten binden en een locomotief over hunne lichamen laten rijden.” 
DEEL 6  HOE BESCHAAFD NEDERLAND IN DE TWINTIGSTE EEUW VREDE EN ORDE SCHEPT OP ATJEH  

http://wvi.antenna.nl/nl/ic/vp/atjeh/wek/wek6.html

ORIGINELE BRONHOE BESCHAAFD NEDERLAND IN DE TWINTIGSTE EEUW VREDE EN ORDE SCHEPT OP ATJEH
Door WEKKER
Oud-Maréchaussée-Officier van het Nederlandsch Oost-Indisch leger.

Overdrukken uit het haagse dagblad “de Avondpost”, Avondpostdrukkerij, ‘s-Gravenhage, 1907.
http://wvi.antenna.nl/nl/ic/vp/atjeh/wek/index.html

[81]
HOE BESCHAAFD NEDERLAND IN DE TWINTIGSTE EEUW VREDE EN ORDE SCHEPT OP ATJEH  
Door WEKKER
Oud-Maréchaussée-Officier van het Nederlandsch Oost-Indisch leger.

Overdrukken uit het haagse dagblad “de Avondpost”, Avondpostdrukkerij, ‘s-Gravenhage, 1907.
http://wvi.antenna.nl/nl/ic/vp/atjeh/wek/index.html

[82]
”Niet alleen door de sociaal-democraten – Albert Hahn wijdde menige prent aan de volkerenmoord – maar ook door het katholieke kamerlid De Stuers en zijn liberale collega Thomsom.”
GROENEDE BRIEVEN VAN COLIJN
6 MEI 1998
https://www.groene.nl/artikel/de-brieven-van-colijn
WIKIPEDIAALBERT HAHN
https://nl.wikipedia.org/wiki/Albert_Hahn
[83]

[VOORZITTER VAN HET UITVOEREND COMITE VAN DE COMMISSIE TOT HULDIGING VAN DE NAGEDACHTENIS VAN GENERAAL JOHANNES BENEDICTUS VAN HEUTSZ]
”Majesteit, Koninklijke Hoogheid, Excellenties, dames en heren.Het zij mij, als voorzitter van het uitvoerend Comite van de Commissie tot Huldiging  van de nagedachtenis van generaal Johannes Benedictus Van Heutsz vergund in de eerste plaats Uwe Majesteit eerbiedig dank te betuigen voor haar aanwezigheid hier en in het byzonder voor de toezegging gedaan, persoonlijk het monument te onthullen van den bevestiger van van het Nederlandsche gezag in den geheelen Indischen Archipel…”


YOUTUBE.COM
EX PROVO JAN BRUENS OVER ZIJN BOM BIJ HET VAN HEUTSZ MONUMENT[Met beelden van de onthulling van het Van Heutsz standbeeld door Koningin Wilhelmina]
https://www.youtube.com/watch?v=bbkD_Zuze6Y

[84]

WIKIPEDIADEKOLONISATIE

https://nl.wikipedia.org/wiki/Dekolonisatie#:~:text=Dekolonisatie%20is%20het%20proces%20waarbij,Europese%20koloniale%20mogendheden%20onafhankelijk%20werden.

[85]

TOESPRAAK FEMKE HALSEMA TIJDENS KETI KOTI, DE NATIONALE HERDENKING VAN DE AFSCHAFFING VAN DE SLAVERNIJhttps://www.amsterdam.nl/bestuur-organisatie/college/burgemeester/speeches/toespraak-burgemeester-halsema-tijdens-0/

Frimangron, ‘land van vrije mensen’.
Was de naam van de plek, tussen Paramaribo en de plantages, waar in de achttiende eeuw vrije Afro-Surinamers gingen wonen.
Deze voormalige slaafgemaakten werden vrijgelaten omdat het systeem, met geweld alleen, niet vol was te houden, schrijft de Leidse historicus Karwan Fatah-Black.
Ze kregen een sprankje hoop, valse hoop, om een systeem van racistische onderdrukking in stand te kunnen houden.

Tot 1863, toen de slavernij werd afgeschaft. Of, zoals het thema van de herdenking dit jaar luidt, men begon aan ‘een lange weg omhoog’. Want ook toen bleek de vrijheid voor velen slechts valse hoop: tot 1873 werden slaven gedwongen om op de plantages te blijven werken.

Vrijheid verloedert snel tot valse hoop als er geen wezenlijke gelijkheid is.

Valse hoop leidde 50 jaar geleden tot het grote verzet in Willemstad van zwarte arbeiders tegen het koloniale bestuur. Het was het begin van Afro-Curaçaos zelfbewustzijn.

Valse hoop was er ook voor de nazaten van slaafgemaakten. Toen de eerste Surinamers en Antillianen naar Amsterdam kwamen werden ze uit een aantal stadswijken geweerd. Een deel van de stad bleef gesloten voor hen.
En discriminatie op de arbeidsmarkt is er tot de dag van vandaag. Het moeilijkste te verteren is nog wel dat de mensen die opstaan tegen uitsluiting en racisme nog altijd te maken krijgen met haat en bedreigingen.
Een lange, maar ook een langzame weg omhoog.

En dat geldt ook voor de omgang met de geschiedenis van Amsterdam. De stad waar koopmannen verdienden aan de handel in mensen en investeerden in plantages. De stad die één van de drie eigenaren was van de Sociëteit Suriname, het bedrijf dat de kolonie bestuurde tot het einde van de achttiende eeuw. Of zoals een onderzoeker al in de achttiende eeuw concludeerde: in de stad was er niemand die geen stuk brood verdiende aan de slavernij.

Ook Amsterdam heeft een lange weg omhoog te gaan. Door de betekenis van slavernij in de lokale economie te onderzoeken, door een slavernijmuseum in het leven te roepen. En door verantwoordelijkheid te nemen.

Dat is niet alleen gerechtigheid voor de slachtoffers en hun nazaten, dat komt ook voort uit het besef dat we als stad incompleet zijn als we onze eigen geschiedenis niet kennen, als we de meest beschamende delen van onze geschiedenis ontkennen of onderbelichten.

De komende jaren willen wij een sprong maken.
De stad groeit. Er komen woningen bij, sociale en culturele voorzieningen, plekken voor ondernemers en kunstenaars. We bouwen en breiden uit.

En in onze groeiende stad moeten nieuwe verhalen, nieuwe herinneringen hun centrale plek kunnen vinden. Ook als ze pijnlijk zijn.
Niet als de herinneringen van een Afro-Caribische gemeenschap die worstelt met hoop en valse hoop. Maar als het cultuurgoed van alle Amsterdammers. Dat zijn de verschrikkingen die tijdens keti-koti worden herdacht, maar het zijn ook de verhalen over de helden die het verzet tegen slavernij hebben geleid en de pioniers die aan zelfbewustzijn hebben gewerkt. In Suriname, op de eilanden en in Nederland.

Wij willen samen de weg omhoog gaan. Zodat Amsterdamse jongeren nieuwe rolmodellen en iconen leren kennen. Uit heden en verleden. Niet alleen in de musea en de geschiedenisboekjes, maar op school, tijdens herdenkingen, bij vieringen en in onze publieke ruimte.
Binnenkort zal een nieuwe wijk op IJburg – centrumeiland – worden vernoemd naar diegenen die een leven lang hebben gevochten tegen kolonialisme en slavernij in Indonesië, op de Antillen en in Suriname. Maria Ulfah, feministe en rechtsgeleerde uit Indonesië, Otto en Hermina Huiswoud, de Surinaamse activisten, Frank Martinus Arion, Curaçaose schrijver en pleitbezorger van dit monument. En vele anderen.

Wij willen dat Amsterdam ieders stad wordt. Waarvan we de geschiedenis delen, onderzoeken en dan berouwen.
Een stad van gelijkwaardige en werkelijk vrije mensen.

Dank u wel.

ZIE OOK: 
YOUTUBE.COM

STRATEN CENTRUM EILAND WORDEN VERNOEMD NAAR STRIJDERS TEGEN SLAVERNIJ

TRANSCRIPTIE
TEKST
Excellenties, dames en heren, Geachte aanwezigen,

Frimangron, ‘land van vrije mensen’.
Was de naam van de plek, tussen Paramaribo en de plantages, waar in de achttiende eeuw vrije Afro-Surinamers gingen wonen.
Deze voormalige slaafgemaakten werden vrijgelaten omdat het systeem, met geweld alleen, niet vol was te houden, schrijft de Leidse historicus Karwan Fatah-Black.
Ze kregen een sprankje hoop, valse hoop, om een systeem van racistische onderdrukking in stand te kunnen houden.

Tot 1863, toen de slavernij werd afgeschaft. Of, zoals het thema van de herdenking dit jaar luidt, men begon aan ‘een lange weg omhoog’. Want ook toen bleek de vrijheid voor velen slechts valse hoop: tot 1873 werden slaven gedwongen om op de plantages te blijven werken.

Vrijheid verloedert snel tot valse hoop als er geen wezenlijke gelijkheid is.

Valse hoop leidde 50 jaar geleden tot het grote verzet in Willemstad van zwarte arbeiders tegen het koloniale bestuur. Het was het begin van Afro-Curaçaos zelfbewustzijn.

Valse hoop was er ook voor de nazaten van slaafgemaakten. Toen de eerste Surinamers en Antillianen naar Amsterdam kwamen werden ze uit een aantal stadswijken geweerd. Een deel van de stad bleef gesloten voor hen.
En discriminatie op de arbeidsmarkt in onze samenleving is er tot de dag van vandaag. En het moeilijkste te verteren is nog wel dat de mensen die opstaan tegen uitsluiting en racisme nog altijd te maken krijgen met haat en bedreigingen.
Het is een  lange, maar ook een langzame weg omhoog.

En dat geldt ook voor de omgang met de geschiedenis van Amsterdam. De stad waar koopmannen verdienden aan de handel in mensen en investeerden in plantages. De stad die één van de drie eigenaren was van de Sociëteit Suriname, het bedrijf dat de kolonie bestuurde tot het einde van de achttiende eeuw. Of zoals een onderzoeker al in de achttiende eeuw concludeerde: in Amsterdam was er niemand die geen stuk brood verdiende aan de slavernij.

Ook Amsterdam heeft een lange weg omhoog te gaan. Door de betekenis van slavernij in de lokale economie te onderzoeken, door een Nationaal slavernijmuseum in het leven te roepen binnen onze stadsgrenzen. En door onze verantwoordelijkheid te nemen.

Dat is niet alleen gerechtigheid voor de slachtoffers en hun nazaten, dat komt ook voort uit het besef dat we als stad incompleet zijn als we onze eigen geschiedenis niet kennen, als we de meest beschamende delen van onze geschiedenis ontkennen of onderbelichten.

De komende jaren willen wij een sprong maken.
Onze stad groeit. Er komen woningen bij, sociale en culturele voorzieningen, plekken voor ondernemers, mensen, kunstenaars. We bouwen, we  breiden uit.

En in onze groeiende stad moeten nieuwe verhalen, nieuwe herinneringen hun centrale plek gaan vinden. Ook als ze pijnlijk zijn.
En niet alleen als de herinneringen van een Afro-Caribische gemeenschap die worstelt met hoop en valse hoop. Maar als het cultuurgoed van alle Amsterdammers. En dat zijn de verschrikkingen die tijdens keti-koti worden herdacht, maar het zijn ook de verhalen over de helden die het verzet tegen slavernij hebben geleid en de pioniers die aan zelfbewustzijn hebben gewerkt. In Suriname, op de eilanden en in Nederland.

Wij willen samen de weg omhoog gaan. Zodat Amsterdamse jongeren nieuwe rolmodellen en iconen leren kennen. Uit heden en verleden. En niet alleen in de musea en de geschiedenisboekjes, maar op school, tijdens herdenkingen, bij vieringen en in onze publieke ruimte.
Binnenkort zal een nieuwe wijk op IJburg – centrumeiland – worden vernoemd naar diegenen die een leven lang hebben gevochten tegen kolonialisme en slavernij in Indonesië, op de Antillen en in Suriname. Maria Ulfah, feministe en rechtsgeleerde uit Indonesië, Otto en Hermina Huiswoud, de Surinaamse activisten, Frank Martinus Arion, Curaçaose schrijver en pleitbezorger van dit monument. En vele, vele anderen.

Wij willen dat Amsterdam ieders stad is. Waarvan we de geschiedenis delen, onderzoeken en dan berouwen.
Een stad van gelijke en werkelijk vrije mensen.

Dank u wel

[86]

YOUTUBE.COM

STRATEN CENTRUM EILAND WORDEN VERNOEMD NAAR STRIJDERS TEGEN SLAVERNIJ

HET PAROOL

27 STRATEN VERNOEMD NAAR STRIJDERS TEGEN KOLONIALE OVERHEERSING

1 AUGUSTUS 2019

https://www.parool.nl/amsterdam/27-straten-vernoemd-naar-strijders-tegen-koloniale-overheersing~b8738a1e/

TEKST

Op het nieuwe Centrumeiland krijgen 27 strijders tegen de koloniale overheersing een straatnaam. Samen openen de mannen en vrouwen een boek dat maar weinig Nederlanders kennen. 

Toedeledokie, geuzenkapitein Taems Fredericksz, kanonnenbouwer Hendrik Trier en de andere helden van de Slag om de Zuiderzee van 1573, welkom Louis Doedel, Roestam Effendi, Quashiba en ruim twintig andere strijders tegen de Nederlandse overheersing in de voormalige kolonies.

Want zij zijn het die een straat naar zich vernoemd krijgen op het Centrumeiland op IJburg. Op initiatief van burgemeester Femke Halsema maken de vaderlandse mannen met baarden van weleer plaats voor een gemengd boeket van mannen en vrouwen die de koloniale macht bevochten in woorden en daden.

Femke Halsema

Bij de herdenking in het Oosterpark van de afschaffing van de slavernij lichtte Halsema al een tipje van de sluier op. “Wij willen dat Amsterdam ieders stad wordt,” zei de burgemeester bij die gelegenheid, “waarvan we de geschiedenis delen, onderzoeken en dan berouwen. Een stad van gelijkwaardige en werkelijke vrije mensen.”

Met de interventie gaf Halsema trouwens gehoor aan een oproep van de gemeenteraad om meer diversiteit te brengen in het aanbod van Amsterdamse straatnamen. Ook het stadsdeel Oost plaatste eerder kanttekeningen bij het gekozen thema Slag om de Zuiderzee, omdat zich onder de rauwdouwers geen enkele vrouw bevond.

De nieuwe oogst is een weloverwogen, keurige selectie geworden, met verzetsmensen uit Suriname, Indonesië en van de Nederlandse Antillen, maar ook schrijvers als Frank Martinus Arion, Julius Koenders en Cola Debrot. Uit de amusementswereld zijn Max Woiski senior en junior in de prijzen gevallen: zij krijgen samen de Woiskistraat.

Sommige straatnamen herinneren aan een pikzwarte bladzijde uit de geschiedenis. Janey Tetary werd in 1884 in Suriname gefusilleerd nadat zij een protest had georganiseerd tegen de arbeidsomstandigheden van de contractarbeiders. Vakbondsleider Louis Doedel verbleef op last van het koloniaal gezag 43 jaar in een psychiatrische inrichting.

Een opborrelende les uit het overzicht: wie geen zin heeft om voor het vuurpeloton te verschijnen, doet er verstandig aan de vijand met de pen te bevechten. Frank Martinus Arion ontving een ridderorde voor zijn kritische proza, Tip Marugg een nominatie voor de AKO Literatuurprijs, Boelie van Leeuwen de Cola Debrotprijs.

Ook opmerkelijk zijn de communisten op de lijst, toch een doelgroep waar tegenwoordig niet snel naar wordt gekeken als er een straatnaam te vergeven valt. Surinamer Otto Huiswoud was medeoprichter van de Communistische Partij in de Verenigde Staten, de Indonesische Tan Malaka agent voor de Komintern in Zuidoost-Azië.

Brede goedkeuring

Met elkaar gemeen hebben de 27 mannen en vrouwen dat zij samen een boek openslaan dat vermoedelijk weinig mensen hebben gelezen. Eerlijk zeggen: wie heeft gehoord van de Javaanse prins Diponegoro, die tussen 1825 en 1830 op zijn eiland een bloedige opstand leidde tegen het Nederlandse bewind?

Of van Virginia Dementricia, een slavin die in de negentiende eeuw op Aruba geen mogelijkheid onbenut liet om het gezag het leven zuur te maken? Of van Thomas Matulessy alias Pattimura, die op Ambon in 1817 een opstand leidde tegen het koloniaal gezag, een actie die naar de Nederlandse mores van toen leidde tot zijn ophanging?

De olympische ploeg van de koloniale kritiek heeft de goedkeuring van de Amsterdamse straatnamencommissie, het Koninklijk Instituut van Land, Taal en Volkenkunde en het dagelijks bestuur van het stadsdeel Oost, die zich alle drie over de namenlijst hebben gebogen en er hun fiat aan gaven.

Het slavernijinstituut Ninsee organiseerde in mei een panelgesprek met vertegenwoordigers van de zogenoemde grassrootorganisaties. Ook deze deskundigen gingen akkoord met de lijst. Daarmee is ook meteen het laatste woord gesproken, want de vernoeming van straatnamen staat niet open voor bezwaar of beroep. 

EINDE ARTIKEL HET PAROOL 

[87]HART VAN NEDERLANDHALSEMA DOET AANGIFTE VAN BEKLADDING INDIE-MONUMENT”DIT IS ONACCEPTABEL”
https://www.hartvannederland.nl/nieuws/2020/halsema-doet-aangifte-van-bekladding-indie-monument-dit-onacceptabel/

De gemeente Amsterdam doet aangifte van de bekladding van het Monument Indië Nederland. Burgemeester Femke Halsema van Amsterdam vindt het, na eerdere soortgelijke incidenten, tijd een grens te stellen.

“Wij zullen vanaf nu altijd aangifte doen bij bekladding of vernieling van gemeentelijk bezit”, laat ze zondag weten. Ook de Federatie Indische Nederlanders (FIN) meldt aangifte te doen. “Onze monumenten, gebouwen en beelden zijn onderdeel van de Amsterdamse geschiedenis”, aldus Halsema. “Die geschiedenis verdient discussie en daar staan we voor open. Bekladding en vernieling zijn onacceptabel. Ik wil dat mensen afblijven van ons gezamenlijk bezit in de openbare ruimte.”

Rode verf

Het Monument Indië Nederland in Amsterdam Oud-Zuid bleek zondag te zijn beklad met rode verf. Bij de bekladding staat geschreven: “Van Heutsz leeft! Stop alle vormen van racisme! Next stop: Coentunnel”.

Een politiewoordvoerder liet weten dat de politie onderzoek doet naar de zaak.

Militaire held

Het gedenkteken is ooit opgericht ter herinnering aan Joannes van Heutsz, gouverneur-generaal van Nederlands-Indië van 1904 tot en met 1909. Van Heutsz werd aanvankelijk gezien als militaire held omdat hij Atjeh veroverde. Koningin Wilhelmina onthulde het bakstenen monument aan het Olympiaplein in Amsterdam Oud-Zuid in 1935.

EINDE ARTIKEL

TROUW

HALSEMA DOET AANGIFTE VAN BEKLADDEN INDIE MOMUMENT

https://www.trouw.nl/binnenland/halsema-doet-aangifte-van-bekladden-indie-monument~b18f8d92/#:~:text=Het%20Monument%20Indi%C3%AB%20Nederland%20in,is%20beklad%20met%20rode%20verf.&text=2020%2C%2020%3A09-,De%20gemeente%20Amsterdam%20doet%20aangifte%20van%20de%20bekladding%20van%20het,om%20een%20grens%20te%20stellen.

Het Monument Indië Nederland in Amsterdam Oud-Zuid is beklad met rode verf. 

De gemeente Amsterdam doet aangifte van de bekladding van het monument. Burgemeester Femke Halsema van Amsterdam vindt het, na eerdere soortgelijke incidenten, tijd om een grens te stellen. “Wij zullen vanaf nu altijd aangifte doen bij bekladding of vernieling van gemeentelijk bezit”, liet ze gisteren weten. Ook de Federatie Indische Nederlanders meldde aangifte te doen.

“Onze monumenten, gebouwen en beelden zijn onderdeel van de Amsterdamse geschiedenis”, aldus Halsema. “Die geschiedenis verdient discussie en daar staan we voor open. Bekladding en vernieling zijn onacceptabel. Ik wil dat mensen afblijven van ons gezamenlijk bezit in de openbare ruimte.”

Het Monument Indië Nederland in Amsterdam Oud-Zuid bleek gisteren te zijn beklad met rode verf. Bij de bekladding staat geschreven: Van ‘Heutsz leeft! Stop alle vormen van racisme! Next stop: Coentunnel.’

Het gedenkteken is ooit opgericht ter herinnering aan Joannes van Heutsz, gouverneur-generaal van Nederlands-Indië van 1904 tot en met 1909. Van Heutsz werd aanvankelijk gezien als militaire held omdat hij Atjeh veroverde.

Na de onthulling in 1935 kreeg het monument veel kritiek omdat de visie op het koloniale verleden van Nederland veranderde. Men zag Van Heutsz steeds meer als koloniale massamoordenaar.

In 2001 besloot het stadsdeel dat het niet langer een ereteken is voor Van Heutsz en werd de nieuwe naam bekend: Monument Indië Nederland.

De afgelopen tijd zijn op verschillende plaatsen beelden en panden beklad die verwijzen naar het koloniale verleden van Nederland, waaronder het Tropenmuseum in Amsterdam en het beeld van Piet Hein in Rotterdam. anp

EINDE ARTIKEL TROUW 

[88]

”In 1898 kreeg hij met zijn benoeming tot civiel en militair gouverneur van Atjeh de kans het hele programma uit te voeren. In het beeld van Van Heutsz overweegt de herinnering aan het militaire geweld, maar het is op z’n minst rechtvaardig er ook aan te herinneren hoe hij als gouverneur van Atjeh zich verzette tegen het elders verwerken van de zojuist in Atjeh gevonden aardolie door de Koninklijke Olie. Het economisch voordeel daarvan moest aan de bevolking van Atjeh ten goede komen. “Het gaat toch niet aan dat de ontwikkeling van het gewest opgeofferd zou worden ten bate van een maatschappij, die eens bijzonder voordelig exploiteren wil”, schreef hij de gouverneur-generaal in Batavia. Maar Van Heutsz miskende het bijzondere karakter van de misprijzend als ‘een maatschappij’ aangeduide Koninklijke. De minister van koloniën in Den Haag liet de gouverneur-generaal weten dat Van Heutsz moest inbinden.”

TROUW

PARADOX VAN EEN ONTTAKELDE HELD

19 JANUARI 1999

https://www.trouw.nl/nieuws/paradox-van-een-onttakelde-held~b98e8ba9/

De actualiteit van Joannes Benedictus van Heutsz (1851-1924) omspant deze hele eeuw. In 1902 werd hij in Nederland met eerbewijzen overladen als ‘pacificator van Atjeh’. Nu, aan het einde van de eeuw, scharen de Atjehers zich nog steeds niet onder het gezag van Jakarta en komen er van noord-Sumatra dezelfde berichten als honderd jaar geleden: guerrilla en schending van mensenrechten.

Toen en nu zag Van Heutsz kans volstrekt tegengestelde reacties op te roepen. Aan het begin van deze eeuw was er in de Tweede Kamer (niet alleen aan de linkerzijde) een kleine en hardnekkige kern, die vol afschuw over het optreden van de militaire en civiele gouverneur van Atjeh sprak. Aan het eind van de eeuw, in 1893 kwam de Nederlandse ambassadeur in Jakarta naar Atjeh met een door oud-Knil-militairen betaalde kopie van een plaquette met Van Heutsz’ kop voor het gouvernementshuis of het museum in de hoofdstad Banda Atjeh. De ambassadeur deed dat op verzoek van een tot minister gepromoveerde oud-gouverneur van Atjeh.

“Het eerste Nederlandsch-fascistische machtsvertoon” noteerde de schrijver, Frans Coenen bij Van Heutsz’ pompeuze herbegrafenis vanuit het paleis op de Dam op de Nieuwe Oosterbegraafplaats in Amsterdam. Dat was op 9 juni 1927 – dus vijf jaar na Mussolini’s mars op Rome en vijf jaar voor Hitlers aantreden als rijkskanselier. “Créateur de valeurs” karakteriseerde op 15 juli 1935 de toenmalige premier Hendrikus Colijn hem bij de onthulling door koningin Wilhelmina van het Van Heutsz-monument bij het Olympiaplein in Amsterdam. Colijn doelde daarbij vooral op de door Van Heutsz’ overwinningen verwerkelijkte eenheid van de kolonie. Een mooie paradox: de Indonesische president Soekarno maakte in de jaren vijftig, dwars tegen Nederland en Colijns erfgenamen in, hetzelfde thema tot zijn ideaal: ‘Van Sabang tot Merauke’.

In 1892 schreef majoor Van Heutsz in een brochure, teleurgesteld door het (zo’n 20 jaar durende) falen van het Indische leger, dat “de Atjehers zich nooit anders dan gedwongen zullen onderwerpen en dat slechts hij, die toont de macht te bezitten om zijn wil te doen eerbiedigen, de meester zal zijn, aan wiens bevelen zij zich zullen onderwerpen”.

In 1898 kreeg hij met zijn benoeming tot civiel en militair gouverneur van Atjeh de kans het hele programma uit te voeren. In het beeld van Van Heutsz overweegt de herinnering aan het militaire geweld, maar het is op z’n minst rechtvaardig er ook aan te herinneren hoe hij als gouverneur van Atjeh zich verzette tegen het elders verwerken van de zojuist in Atjeh gevonden aardolie door de Koninklijke Olie. Het economisch voordeel daarvan moest aan de bevolking van Atjeh ten goede komen. “Het gaat toch niet aan dat de ontwikkeling van het gewest opgeofferd zou worden ten bate van een maatschappij, die eens bijzonder voordelig exploiteren wil”, schreef hij de gouverneur-generaal in Batavia. Maar Van Heutsz miskende het bijzondere karakter van de misprijzend als ‘een maatschappij’ aangeduide Koninklijke. De minister van koloniën in Den Haag liet de gouverneur-generaal weten dat Van Heutsz moest inbinden.

Een paar jaar later, zelf gouverneur-generaal in Batavia, botst Van Heutsz weer op Den Haag. Hij heeft tot groot ongenoegen van de Nederlandse gemeenschap in Indië een subsidie gegeven aan het tijdschrift Bintang Hindia dat op een voorzichtige wijze leiding probeerde te geven aan de culturele ontwikkeling van de enigszins geschoolde Indonesiërs, onder wie nogal wat militairen van Indonesische afkomst. Dat paste in Van Heutsz’ beleid, net als zijn steun aan de ontwikkeling van het volksonderwijs, want bedenk wel: hij was benoemd door minister Idenburg om diens ‘ethische’ politiek in Indië uit te voeren. Van de kritiek in Indië trok Van Heutsz zich niets aan – zo was nu eenmaal zijn karakter – maar de arm van zijn tegenstanders was lang. Idenburgs opvolger als minister in Den Haag kwam er tenslotte aan te pas om het subsidie aan het tijdschrift te verbieden.

In de jaren zestig was het Van Heutsz-monument in Amsterdam het mikpunt van de voor deze nuances niet zo toegankelijke provo’s. “Zou er in deze stad een standbeeld van Van Heutsz staan, / men moest het onopvallend maar vandaag nog slopen” dichtte J.B. Charles in die jaren in zijn cyclus over Amsterdam, maar hij vond merkwaardig genoeg het eerst weerklank in Coevorden, Van Heutsz’ geboortestad, waar ook een Van Heutsz-monument staat. Twee studenten richtten hun actie tegen dat beeld om ‘de groei van de fascistische gedachte in deze tijd’ te bestrijden. Eén van hen was de 22-jarige Relus ter Beek, die het nog tot minister van defensie en commissaris van de Koningin in Drenthe bracht, ondanks het strafblad (vijftig gulden boete of tien dagen hechtenis) dat hij toen opliep.

Op de Nieuwe Oosterbegraafplaats, in een uithoek van Amsterdam (en daarom onttrokken aan het oog van oproerkraaiers) ligt Van Heutsz begraven in een negen meter diepe grafkelder onder een on-Nederlands ogend (3,5 meter hoog en 2,5 meter breed) mausoleum van grijsrood en onverwoestbaar Zweeds graniet van de architect D. Rosenberg en met merkwaardig, art déco-achtig beeldhouwwerk van B. Ingen Housz.

Het in 1932 in Batavia, naar een ontwerp van Dudok gebouwde monument hebben de Indonesiërs na de oorlog gesloopt. Het andere Amsterdamse monument (van de architect G. Friedhoff en de communistische – alweer zo’n paradox – beeldhouwer Frits van Hall) is inmiddels onttakeld doordat de plaquette met Van Heutsz’ portret is verdwenen.

Misschien is er aanleiding alsnog een plaquette aan te brengen en dan liefst niet met de beeltenis van een martiale militair, maar van een civiele bestuurder uit de tropen die in voorgalerij van zijn huis, in pyjama, pantoffel bungelend aan zijn voet, een sigaartje rookt. Dat beeld hebben zijn bewonderaars ons ook geschilderd.

EINDE ARTIKEL TROUW

”Hij vond dat de Koninklijke Nederlandse Petroleum Maatschappij, de toekomstige Shell, de olie die in Atjeh gevonden werd regionaal moest verwerken, zodat de bodemschatten zoveel mogelijk ten dienste kwamen van de plaatselijke bevolking.”

EEN BIOGRAFIE VAN ONZE NATIONALE BOEMAN J.B. VAN HEUTSZ

Amsterdam stroomde massaal uit voor de herbegrafenis van Jo van Heutsz op 9 juni 1927. Een foto uit het familiearchief toont de mensenmassa aan beide zijden van de Plantage Middenlaan, van het Wertheimpark tot aan Brug nr. 264. De stoet was vertrokken vanaf het Paleis op de Dam en passeerde Artis, op weg naar de Nieuwe Oosterbegraafplaats, waar een mausoleum voor de generaal was opgericht. Koningin Wilhelmina gunde de ‘bedwinger van Atjeh’ een heuse staatsbegrafenis, eega Hendrik begeleidde de baar naar zijn laatste rustplaats.

Acht jaar later opende Wilhelmina het Van Heutszmonument in het plantsoen van het Olympiaplein aan de Apollolaan in de Stadionbuurt. Op het moment suprême, de onthulling van de bronzen plaquette met de beeltenis van Van Heutsz, bleken actievoerders de begeleidende vrouwenfiguur van een beha te hebben voorzien. Sindsdien is de rust eigenlijk nooit meer weergekeerd in de stad.

Het monument werd een doelwit voor graffiti, bomaanslagen en diefstal. In 2003 had de stadsdeelraad van Amsterdam Oud-Zuid er genoeg van. Het Van Heutszmonument werd omgedoopt tot het Monument Indië-Nederland.

Moreel ongemak

Vilan van de Loo schreef met Uit naam van de majesteit. Het leven van J.B. van Heutsz 1851-1924 een meesterlijke biografie. Haar opzet? ‘Met dit boek hoop ik het morele ongemak ten opzichte van het koloniale verleden te vergroten,’ schrijft ze bij wijze van inleiding. Van Heutsz is sinds de jaren dertig uitgegroeid tot nationale boeman van ons koloniale verleden. Hij was verantwoordelijk voor de dood van tienduizenden inlanders die tijdens de laatste fase van de onderwerping van het gewest omgekomen zijn. Van Heutsz paarde militaire daadkracht aan een zo snel mogelijke ‘pacificatie’ van de veroverde gebieden, door de aanleg van spoorlijnen en wegen. Met zoveel ‘beschaving’ moest hij toch de harten en de hoofden van de inlandse bevolking kunnen winnen. Niet dus. In zijn verslagen van de expedities op Bali in 1906 berichtte Van Heutsz aan het thuisfront in Den Haag hoe de radja en zijn volgelingen ongewapend en in het wit gekleed het schietende leger tegemoet traden, hetgeen ‘geen prettige indruk’ maakte op de dienstdoende militairen.

De strategie van Van Heutsz sloot naadloos aan op de ethische politiek die Nederland aan het begin van de twintigste eeuw had ingezet. Sterker nog, Van Heutsz legde daarin verschillende accenten die de goede bedoelingen van Den Haag behoorlijk voorbijstreefden. Hij schafte tot grote woede van de Europese ambtenaren de hormat af, het eerbetoon dat inlandse hoofden aan gouvernementsdienaren verschuldigd waren. Van Heutsz stelde het ambtenarenkorps open voor inlanders en voegde de daad bij het woord door Raden Joesoema Joedha tot aspirant-controleur bij het Binnenlands Bestuur te benoemen. Voortaan commandeerden de ‘overheerschten’ de ‘beheerschers’, schreef Het Nieuws van den Dag voor Nederlandsch-Indië verontwaardigd. Hij vond dat de Koninklijke Nederlandse Petroleum Maatschappij, de toekomstige Shell, de olie die in Atjeh gevonden werd regionaal moest verwerken, zodat de bodemschatten zoveel mogelijk ten dienste kwamen van de plaatselijke bevolking. Voor het behoud van de kolonie was het noodzakelijk een ‘weerplicht voor inlanders’ in te voeren, een militaire dienstplicht dus, al kon die zich vroeg of laat tegen de kolonisator keren. Na zijn pensioen zette hij zich in voor het meisjesonderwijs op Java en investeerde hij in de ‘Indische kas’ die de opleiding van inlandse jongens mogelijk moest maken. Hij ijverde voor aanzienlijke investeringen in de Oost, terwijl de voorstanders van de ethische politiek hun goede geweten het liefst gecombineerd zagen met forse bezuinigingen op het wingewest. Daarbij moest Van Heutsz niets weten van hun kersteningsbedoelingen. Hij was een voorstander van godsdienstvrijheid, een principiële keuze ten aanzien van de overheersende islam. Wat dat betreft stond hij op één lijn met arabist Christiaan Snouck Hurgronje, zijn belangrijkste adviseur tot aan de komst van Hendrik Colijn.

Roddel en achterklap

Toekomstig minister-president en belangrijkste vertrouweling Colijn vond van Van Heutsz overigens ‘geen man van studie’ en ‘geen bekwaam man in de dagelijksche zin van het woord’, zo liet hij minister van koloniën Idenburg in een persoonlijk schrijven weten. Wel durfde Van Heutsz ‘de moed der verantwoordelijkheid’ te dragen – kortom, de kop van Jut te zijn als het er op aankwam. Roddel en achterklap waren nogal geduchte wapens in het gouvernementsbestuur. Het huwelijk van Van Heutsz zou vanwege zijn buitenechtelijke escapades op springen staan. Die geruchten werden ook breed uitgemeten in de opmerkelijk vrijmoedige pers in Nederlands-Indië, die Van Heutsz bepaald niet altijd goed gezind was. Toen hij in 1909 afscheid nam als gouverneur-generaal, haalde Het Nieuws van den Dag voor Nederlandsch-Indië opgelucht adem. Oef! kopte het dagblad. En dat zeiden de overwegend conservatieve ambtenaren ook. Oef! De generaal die Willemsordes maar onzin vond, een warm pleitbezorger was van vrouwenkiesrecht en persoonlijke talenten belangrijker vond dan anciënniteit had niet al te veel vrienden in ‘ons Indië’ gemaakt.

Onvoltooid tegenwoordige tijd

Voor Van Heutsz had de staatsbegrafenis van 1927 niet gehoeven. Het was zijn uitdrukkelijke wens om op het kerkhof van Cares in de buurt van Montreux met rust gelaten te worden. De laatste jaren van zijn leven had hij in Zwitserland doorgebracht, ver weg van de ‘betweters’ in Den Haag, met wie het nooit zo geboterd had. De familie, jongste zoon Willem Charles daargelaten, was door de Commissie tot Huldiging van de nagedachtenis van Generaal J.B. van Heutsz niet gekend in het gezeul met het stoffelijke overschot. Dochter Mathilde en schoonzoon Van der Weijden lieten weten op de geplande datum van de staatsbegrafenis andere verplichtingen te hebben. Hun afwezigheid vond de Commissie, met als erevoorzitter prins Hendrik, geen onoverkomelijk bezwaar.

Net als bij een standbeeld gaat het bij zo’n staatsbegrafenis allang niet meer om de persoon in kwestie, laat staan om de familie. Het gaat om wat hij of zij – onvoltooid tegenwoordige tijd – betekent. Geschiedenis is, om Pieter Geyl te citeren, ‘een discussie zonder eind’. Vilan van de Loo schetst met Uit naam van de majesteit. Het leven van J.B. van Heutsz 1851-1924 een interessant beeld van de erosie die bij een dergelijke betekenistoekenning kan plaatsvinden. Het is geenszins haar bedoeling om de excessen die onder Van Heutsz plaatsvonden goed te praten. Maar hij was de exponent van een vaderland dat zijn imperialistische aspiraties in de allerbeste ethische bedoelingen had verpakt. Dat verleden poets je niet weg door die op het conto van één man te schrijven, om van die man vervolgens een karikatuur te maken. Dat is het ‘morele ongemak’ waarmee Van de Loo ons confronteert. En daarvoor verdient ze alle lof.

EINDE ARTIKEL 

[89]

VAN HEUTSZ ALS KOLONIALE MASSAMOORDENAAR:

ZIE NOTEN 53,54,57,58,59 EN 60

[90]HART VAN NEDERLANDHALSEMA DOET AANGIFTE VAN BEKLADDING INDIE-MONUMENT”DIT IS ONACCEPTABEL”
https://www.hartvannederland.nl/nieuws/2020/halsema-doet-aangifte-van-bekladding-indie-monument-dit-onacceptabel/

TROUW

HALSEMA DOET AANGIFTE VAN BEKLADDEN INDIE MOMUMENT

https://www.trouw.nl/binnenland/halsema-doet-aangifte-van-bekladden-indie-monument~b18f8d92/#:~:text=Het%20Monument%20Indi%C3%AB%20Nederland%20in,is%20beklad%20met%20rode%20verf.&text=2020%2C%2020%3A09-,De%20gemeente%20Amsterdam%20doet%20aangifte%20van%20de%20bekladding%20van%20het,om%20een%20grens%20te%20stellen.

ZIE VOOR VOLLEDIGE TEKSTEN, NOOT 87

[91]

”Het Monument Indië Nederland in Amsterdam Oud-Zuid bleek gisteren te zijn beklad met rode verf. Bij de bekladding staat geschreven: Van ‘Heutsz leeft! Stop alle vormen van racisme! Next stop: Coentunnel.’

TROUW

HALSEMA DOET AANGIFTE VAN BEKLADDEN INDIE MOMUMENT

https://www.trouw.nl/binnenland/halsema-doet-aangifte-van-bekladden-indie-monument~b18f8d92/#:~:text=Het%20Monument%20Indi%C3%AB%20Nederland%20in,is%20beklad%20met%20rode%20verf.&text=2020%2C%2020%3A09-,De%20gemeente%20Amsterdam%20doet%20aangifte%20van%20de%20bekladding%20van%20het,om%20een%20grens%20te%20stellen.

HART VAN NEDERLAND

OPNIEUW MONUMENT IN AMSTERDAM BEKLAD MET RODE VERF. ”NEXT STOP : COENTUNNEL”

https://www.hartvannederland.nl/nieuws/2020/opnieuw-monument-amsterdam-beklad-indie-nederland-amsterdam-beklad/

TEKST

Het Monument Indië Nederland in Amsterdam Oud-Zuid is beklad met rode verf. Dat bevestigt een politiewoordvoerder. De politie doet onderzoek naar de zaak.

Presentator Tom Egbers twitterde zondagochtend een foto van het bekladde monument. Bij de bekladding staat geschreven: “Van Heutsz leeft! Stop alle vormen van racisme! Next stop: Coentunnel #BLM”.

Militaire held

Het gedenkteken is ooit opgericht ter herinnering aan Joannes van Heutsz, Gouverneur-Generaal van Nederlands-Indië van 1904 tot en met 1909. Van Heutsz werd aanvankelijk gezien als militaire held omdat hij Atjeh veroverde. Koningin Wilhelmina onthulde het bakstenen monument aan het Olympiaplein in Amsterdam Oud-Zuid in 1935.

Na de onthulling kreeg het monument veel kritiek omdat de visie op het koloniale verleden van Nederland veranderde. Mensen zagen Van Heutsz steeds meer als koloniale massamoordenaar. In 1967 en 1984 waren er twee mislukte bomaanslagen bij het monument.

In 1997 neemt het stadsdeel Oud-Zuid de eerste stappen de betekenis ervan te veranderen. Het stadsdeel besluit in 2001 dat het monument niet langer een ereteken is voor Van Heutsz en wordt de nieuwe naam bekend: Monument Indië Nederland.

Koloniale beelden

De afgelopen tijd zijn op verschillende plaatsen beelden en panden beklad die verwijzen naar het koloniale verleden van Nederland, waaronder het Tropenmuseum in Amsterdam en het beeld van Piet Hein in Rotterdam. Eerder deze week bleek ook het standbeeld van Mahatma Gandhi op de Churchilllaan in Amsterdam met rode verf te zijn beklad.

In het buitenland zijn standbeelden van bijvoorbeeld slavenhandelaren omvergehaald. Het zijn antiracistische uitingen die volgen op de gewelddadige dood van de Amerikaan George Floyd door toedoen van een witte politieman.

De politiewoordvoerder laat weten de bekladding van het Monument Indië Nederland vooralsnog als afzonderlijke zaak te zien. Wel wordt er gekeken of er een link is tussen de bekladdingen van de afgelopen tijd, zegt ze.

EINDE ARTIKEL HART VAN NEDERLAND 

EINDE NOTENAPPARAAT

Reacties uitgeschakeld voor Noten 52 t/m 91/”Halsema doet aangifte van bekladding Indie monument/Staan aan de verkeerde kant van de geschiedenis”

Opgeslagen onder Divers

Noten 1 t/m 51/”Halsema doet aangifte van bekladding Indie monument/Staan aan de verkeerde kant van de geschiedenis”

[1]

FEMKE HALSEMA, BURGEMEESTER AMSTERDAM/TWO FACED FEMKE HALSEMA/SOCIALE STRIJD, WILDERS,HOOFDDOEKEN EN ZO MEERASTRID ESSED5 SEPTEMBER 2018
https://www.astridessed.nl/femke-halsema-burgemeester-amsterdam-two-faced-femke-halsema-sociale-strijdwildershoofddoeken-en-zo-meer/

[2]

HET PAROOLHALSEMA STOPT TOENADERING TOT SALAFISTISCHEORGANISATIES22 AUGUSTUS 2018https://www.parool.nl/amsterdam/halsema-stopt-toenadering-tot-salafistische-organisaties~a4603292/TEKST

Burgemeester Femke Halsema stopt de toenadering tot salafistische organisaties die door haar voorganger Jozias van Aartsen was ingezet.

Daarnaast wil Halsema actie ondernemen tegen radicale imams die de strafrechtelijke grens net niet over gaan, maar wel onwenselijk zijn.  Ook moet de financiering uit het Midden-Oosten, bedoeld om moslims te bekeren tot radicale stromingen, stoppen, vindt Halsema. “Het is niet acceptabel als Amsterdamse burgers door een buitenlandse overheid met financiële en politieke middelen worden overreed of gedwongen om geloofsopvattingen aan te hangen of uit te dragen.”

Dat schrijft de burgemeester woensdag in een brief aan de gemeenteraad. Hierin geeft ze voor het eerst sinds haar aantreden een beeld van hoe de gemeente wat haar betreft met het beladen onderwerp radicalisering zou moeten omgaan.

Vorig jaar raakte de werkwijze van Eberhard van der Laan in opspraak, door het strafontslag van een hooggeplaatste adviseur op dit gebied wegens vermeende factuurfraude. Hierna kwam naar voren dat de betreffende afdeling te veel leunde op het persoonlijk netwerk en te weinig openstond voor contra-expertise van buitenaf.

Halsema wil dat meer ambtenaren op dit soort afdelingen aan het begin van hun dienstverband gescreend worden door de AIVD. Ook de gemeente zelf scherpt de screening van dit personeel aan.

Anti-radicaliseringsprogramma
Momenteel heeft de stad 59 personen in een speciaal anti-radicaliseringsprogramma opgenomen. 20 procent daarvan is vrouw. Dit aantal is al een tijdlang stabiel. Ook werkt de stad al heel lang met een uitgebreid netwerk van sleutelpersonen die het stadhuis een beeld moeten geven van wat er speelt in, voornamelijk, de islamitische gemeenschap. Halsema wil de rol van die sleutelpersonen heroverwegen, omdat nu niet altijd even duidelijk is of deze mensen professionals, of vrijwilligers zijn.

Ook de aandacht voor het Meldpunt Radicalisering moet verbeterd worden, de burgemeester laat onderzoeken hoe meer mensen van het bestaan van dit orgaan op de hoogte kunnen worden gebracht.

Polarisatie
Daarnaast neemt Halsema afstand van het gebruik om radicalisering in één zin te noemen met polarisatie, alsof beide fenomenen onwenselijk zijn. Het tegengaan van polarisatie, bekend geworden door de beroemde metafoor van Cohen die ‘de boel bij elkaar wilde houden’ was sinds de moord op Van Gogh in 2004 staand beleid in Amsterdam.

Halsema ziet dat anders. “Heftig en soms onverzoenlijk meningsverschil hoort echter thuis in onze democratische rechtsstaat en in onze vrije stad, verrijkt deze ook en is nadrukkelijk geen voorwerp van radicaliseringsbeleid”, schrijft Halsema. “Beter lijkt het mij te spreken van radicalisering en extremisme.”

Op voorspraak van waarnemend burgemeester Van Aartsen werd toenadering gezocht tot salafistische organisaties, met oog voor de scheiding tussen kerk en staat, om zo een beter beeld te krijgen van de spanningen in de moslimgemeenschap.

Denktank
Onder leiding van UvA-docent Floris Vermeulen zou vanaf september onderzochtworden hoe Amsterdam structurele samenwerkingen aan kan gaan met orthodoxe organisaties in de stad. Halsema stopt die toenadering nu, nog voor men er mee is begonnen. In plaats daarvan pleit de burgemeester voor de oprichting van een denktank met vooraanstaande experts, die de gemeente gevraagd en ongevraagd van advies kunnen dienen op het gebied van de radicalisering.

Ook de invloed van buitenlands geld en in het buitenland geschoolde predikers die in Amsterdam hun, veelal radicaal islamitsche, boodschap willen verkondigen legt Halsema onder de loep. Momenteel kan de gemeente al een pittig gesprek aangaan met de organisatoren, of politie in de zaal zetten om te checken of er strafbare uitingen worden gedaan. Dat is wat de burgemeester betreft niet genoeg.

Maatregelen
Het gaat om maatregelen in de grijze zone voor uitlatingen die niet strafrechtelijk vervolgd kunnen worden, maar de gemeente wel onwenselijk vindt. “Het bestuurlijk instrumentarium is aan beperkingen gebonden bij anti-integratieve, antidemocratische uitingen.”

Halsema wil die beperkingen op een rijtje zetten, en met wijzigingsvoorstellen in de tas naar Den Haag. Daar moeten maatregelen worden gemaakt waarmee radicalisme van buiten de stad beter kan worden bestreden.

Hoe haar voorstellen er praktisch uit zullen zien zien, wordt dit najaar duidelijk, schrijft Halsema. De gemeenteraad zal de koerswijziging begin september bespreken.
EINDE ARTIKEL HET PAROOL

[3]

AT5MENSEN ZEGGEN, DAT IK EEN HALVE SALAFIST BEN, DAT ISNIET ZO22 JUNI 2018https://www.at5.nl/artikelen/183506/van-aartsen-mensen-zeggen-dat-ik-een-halve-salafist-ben-dat-is-niet-zoTEKST

Waarnemend burgemeester Jozias van Aartsen is ervan overtuigd dat de dialoog aangaan met orthodoxe moslimorganisties kan helpen in het tegengaan van radicalisering. ‘We hoeven het niet met hen eens te zijn, we hoeven niet naar consensus te streven, maar het is gewoon een pragmatische benadering. Gewoon praktisch zijn!’

Van Aartsen reageerde vanavond op AT5 voor het eerst op de kritiek van sommige partijen in de gemeenteraad op zijn nieuwe radicaliseringsaanpak. Daarin stelt hij voor om ook samen te werken met orthodoxe stromingen in de Islam, zoals het salafisme. Zo zei Marianne Poot van de VVD: ‘Die keren zich af van onze samenleving. Daar is geen basis om mee samen te werken.’

Lees ook: Van Aartsen onderzoekt mogelijke samenwerking met salafistische moskeeën

Deur openzetten
Maar volgens Van Aartsen leidt dat juist tot meer problemen: ‘Als je als houding hebt; ‘jullie doen er niet toe’ of ‘jullie zijn salafisten’ dan wordt de afstand tot de Nederlandse samenleving alleen maar groter.’ Hij pleit juist voor meer samenwerking. ‘Ik denk dat het heel verstandig is om de deur open te zetten, dat we in die zin ook gesprekken met hen voeren.’

Annabel Nanninga van Forum voor Democratie zei vanochtend dat ze bang was voor een herhaling van de in haar ogen mislukte aanpak van de As-Soennahmoskee in Den Haag: ‘Die moskee was laatst nog in het nieuws: het bleek dat ze buitenlands geld ontvingen en vrouwenbesnijdenis predikten. Heel gek, maar het handreiken en bruggenbouwen leek niet te hebben geholpen.’

Vrijheid van meningsuiting
Van Aartsen: ‘We hebben ook godsdienstvrijheid, vrijheid van meningsuiting, dat staat ook in onze grondwet. Als je over de schreef over gaat, dan treedt het Openbaar Ministerie op. Daar hebben we ook voorbeelden van, maar meestal is het dan heel moeilijk om te bewijzen of dit nu echt strafrechtelijk tot acties moet leiden.’

Volgens Van Aartsen schiet iedereen direct in een kramp wanneer deze discussie gevoerd wordt. ‘Ik heb níéts met orthodox salafisme. Ik zeg het nog maar even want sommige mensen denken: ‘die Van Aartsen is ook een halve salafist’. Dat is dus niet het geval, maar ik sta wel voor bepaalde waarden in deze samenleving en voor het inclusief zijn van een overheidsbeleid.’

Lees ook: Geen apart anti-radicaliseringsnetwerk meer, wel ‘brede en doorlopende dialoog’

‘En als je zegt het salafisme of een orthodoxe vorm van geloof leidt automatisch tot terrorisme, dat is bewezen niet het geval. Na een aanslag dat iedere keer wordt gezegd; ‘daar moeten moslims afstand van nemen’, terwijl negentig procent van de moslims daar helemaal niets mee heeft. En het idee dat je je iedere keer moet verdedigen en dat je dus geen onderdeel uit maakt van deze samenleving, leidt alleen maar tot nog meer afstand.’
YOUTUBE.COM
VAN AARTSEN: ”MENSEN ZEGGEN, DAT IK EEN HALVESALAFIST BEN, MAAR DAT IS NIET ZO”INTERVIEW INTERIM BURGEMEESTER VAN AARTSEN MET AT5 JOURNALIST RONALD VAN OLSTHOORN
https://www.youtube.com/watch?v=jrPFEv9qAZ4
TEKST DAARBIJ:

VAN AARTSEN:
”Ook daar is een heel ideologisch debat over gaande,als ik tenminste ook….debat hebben we wel in deRaad en in de Raadscommissie.Als ik zie, de eerste commentaren daarop….
RONALD VAN OLSTHOORN, JOURNALIST AT5:
Veel kritiek….
VAN AARTSEN:Nou ja, ook daarvoor geldt….nou ja, aan een bepaalde zijdeheb ik wat kritiek gehoord…..
RONALD VAN OLSTHOORN:
VVD, CDA, Forum voor Democratie….
VAN AARTSEN:.Aan een bepaalde zijde…maar dat debat hebben we in de Raad….ik zie er eerlijk gezegd nogal naar uit.Maar ook daar, mogen we daar nou ook eens eenkeer praktisch naar kijken.Er zijn, en die onderzoeken zijn e, maar ik heb heel vel, ietsminder in Amsterdam overigens, maar in Den Haag ongelooflijkveel gesprekken gehad met veel jongere moslims in de stad Den Haag,zelfde fenomeen, zelfde zie je in de stad Amsterdam.Veel, veel jongeren, meer dan laten we zeggen tien jaar geleden,vinden in deze samenleving, we hadden het eerder erover, verruwingin de samenleving, maar vinden in een vorm van orthodox geloofeen soort houvast in het leven.Laat ik het even heel helder zeggen:Ik heb niets met Salafistische orthodoxe ideeen, ik heb uberhaupthelemaal niets met orthodoxe ideeen, maar daar gaat het helemaal niet om.Het gaat om de vraag, hoe bereik je een belangrijke groep mensenin je stad of in de steden, die geloven in een orthodoxe uitleg van deKoran.Hoe kan je het gesprek met hen aangaan,Hoe kan je niet de houding hebben van ”julliedoen er niet toe” of ”jullie zijn Salafisten, dus eigenlijk willenwij niet zoveel met jullie te maken hebben”Dat zal alleen maar leiden tot een grotere afstand totde Nederlandse samenleving, dat zal ook leiden…..
RONALD VAN OLSTHOORN:
Hoe ver moet je daarin gaan, want……
VAN AARTSENMag ik eerst het hele verhaal afmaken?Dat zie je op politiek terrein al komen.Het fenomeen Denk in Nederland komt rechtstreeksvoort uit een groepering mensen binnen de moslimgemenschap,die zeggen ”het is nou wel leuk geweest. Hier zijn wij en wijkomen nu echt op voor onze belangen en dat kan ooktot allerlei verkeerde daden en acties leiden.Er is in het buitenland, in Europa heel veel onderzoek naar gedaan.Ik heb inderdaad de Universiteit van Amsterdam, en ook de VU,althans een aantal wetenschappers, die hier veel van afweten, ookgevraagd ”kijk hier nou eens naar”Nou en ik denk, dat het heel verstandig is, dat we de deur openzetten,dat we in die zin ook gesprekken met hen voeren.We hoeven het niet met hen eens te zijn, we hoeven nietnaar consensus te streven, maar het is gewoon een pragmatische,een means based approach, zoals dat dan wetenschappelijk….gewoon…gewoon praktisch zijn.
RONALD VAN OLSTHOORN:
Ja, maar vreest u dan toch niet,dat het uiteindelijk weer de verkeerde kan op gaat, want wehadden het net over Den Haag, daar hebt u inderdaad ervaringmet de As Soennah Moskee, maar onlangs bleek ook uitreportages van Nieuwsuur ja daar, het wordt aanbevolen omvrouwen te besnijden….
VAN AARTSENJa, dat was een oude, dat waren allemaal berichten, die als ikhet goed heb, uit 2011 of 2013, ik heb nou die data niet helemaalmeer in mijn hoofd, as Soennah werd ook buitenlands gefinacierd,gebeurt hier in Amsterdam ook, gebeurt bij heel veel Moskeeen overigensin Nederland, daar kunnen we niets aan doen, want dat mag, danmoet het kabinet nog steeds met wetgeving komen, die er ooknog niet is….Iedereen….iedereen gaat meteen in een soort kramp naardeze discussie kijken, terwijl mijn boodschap……
RONALD VAN OLSTHOORN:
U zegt dat het praktisch is, dat is ook logisch, maar op ideologischvlak moet je toch juist wel zeggen: ”tot hier en niet verder, dit kan niet….”
VAN AARTSENNee, waar je….waar je….je moet….we hebben ook godsdienstvrijheid,vrijheid van meningsuiting ook, het hoort tot onze Grondwet.Als je de schreef over gaat, dan treedt het Openbaar Ministerie op,he, daar hebben we ook voorbeelden van, meestal is het dan heelmoeilijk om te bewijzen, of dat nu echt strafrechtelijk, strafvorderlijk totacties moet leiden. en ik heb -nogmaals – ik heb niets met orthodoxSalafisme….
RONALD VAN OLSTHOORN:Dat is mij duidelijk……
VAN AARTSENNee, maar ik zeg het nog maar even, omdat sommige mensen denken,”nou die van Aartsen is zeker ook een halve Salafist”.Dat is dus niet het geval, maar ik sta wel voor bepaaldewaarden in deze samenleving en voor het inclusief zijn van eenOverheidsbeleid.En wat natuurlijk….als je zegt ”het Salafisme of een orthodox vormvan geloof leidt automatischerwiijs tot terrorisme”, dat is bewezen niethet geval….iedere keer na een aanslag. iedere keer wordt gezegd ”daarmoeten de moslims afstand van nemen”, terwijl negentigprocent of meer van de moslims daar helemaal niets mee heeften het idee dat je iedere keer je moet verdedigen en dus eigenlijkniet een onderdeel bent van deze samenleving, leidt alleen maar, ja,tot afstand.EINDE TEKST INTERVIEW VAN AARTSEN

TELEGRAAFVAN AARTSEN ONDERZOEKT SAMENWERKING MET SALAFISTEN
https://www.telegraaf.nl/nieuws/2203725/van-aartsen-onderzoekt-samenwerking-met-salafisten
TEKSTAMSTERDAM – Amsterdam gaat onderzoeken hoe de gemeente op velerlei vlak structureel kan samenwerken met orthodoxe instanties, zoals salafistische moskeeën. Raadsleden botsen hard met waarnemend burgemeester Van Aartsen over diens voorgestelde aanpak voor het de-radicaliseringsbeleid.Van Aartsen stuurde gisteren een brief aan de gemeenteraad waarin hij ingaat op de voortgang van verbeteringen die moesten worden doorgevoerd op de afdeling Radicalisering en Polarisatie. De bedrijfsvoering en integriteit waren daar niet op orde, bleek na het ontslag van programmamanager Saadia Ait-Taleb.

Van Aartsen, die in zijn ambtsperiode in Den Haag de radicale As-Soennah moskee omarmde en subsidie gaf, voelt zich gesteund door aanbevelingen van wetenschappers, zoals hoogleraar terreurstudies Beatrice de Graaf.

„Een pragmatische benadering in de omgang met religieuze organisaties biedt, aldus de onderzoekers, méér mogelijkheden voor structurele samenwerking met genoemde organisaties”, aldus Van Aartsen. Het gaat dan niet alleen om bestrijding van radicalisering. „Beter is om een positieve, omvattende agenda op te stellen met uiteenlopende, ook positieve, punten.” Eerder zei Van Aartsen al dat de gemeente salafistische jongeren ’de hand moet reiken’.

De raad schrikt over het voornemen tot samenwerken met salafisten. CDA’er Diederik Boomsma schoot gisteren uit zijn slof toen hij de brief las. „Na de laatste vergadering met burgemeester Van Aartsen over dit debacle was ik niet gerust over het verdere verloop. Maar ik ben nu geschokt. Ik vind het zwak, licht, deels ambtelijk geneuzel, en wat betreft belangrijke kernpunten zie ik die helemaal niet terug”, aldus de christendemocraat.

Nauwelijks reflectie

„Ik zie nog steeds nauwelijks reflectie over waarom jarenlang niet is gehandeld na waarschuwingen voor vriendjespolitiek en belangenverstrengeling. Nu lijkt het of het probleem juist is dat we niet goed samenwerken met orthodoxe moslims.”

VVD’er Marianne Poot wil niet dat er een samenwerking wordt opgetuigd met salafistische organisaties. „Die keren zich af van onze samenleving. Daar is geen basis om mee samen te werken.” Ze vindt in de brief van Van Aartsen veel zaken missen. „Bijvoorbeeld over het begeleiden van ouders of scholen als kinderen radicaliseren. En ik wil nadrukkelijker aandacht voor de repressieve kant.”

Forum voor Democratie-voorvrouw Annabel Nanninga zet ook grote vraagtekens. „Het lijkt verdacht veel op de mislukte aanpak van Van Aartsen in Den Haag met de radicale As-Soennahmoskee”, zegt ze. „Die moskee was laatst nog in het nieuws: het bleek dat ze buitenlands geld ontvingen en vrouwenbesnijdenis predikten. Heel gek, maar het handreiken en bruggenbouwen leek niet te hebben geholpen.”

Coalitiepartij D66 zegt dat je met salafisten moet praten om de signalen van radicalisering te kunnen verzamelen, aldus Reinier van Dantzig. „Radicalisering heeft vele vormen, maar op dit moment zit de grootste zorg bij de radicale islam. Laten we eerlijk zijn dat daar gewoon een duidelijke link met de islam is en we de religieuze component dus niet kunnen negeren. Wil je radicalisering goed bestrijden zal je netwerken binnen moskeeën moeten hebben, ook salafistische. Maar belangrijk is dat we daar niet naïef in zijn en vooraf duidelijk stellen dat samenwerking nooit mag leiden tot het afbreken van de vrijheden die wij in Nederland voorstaan.”

Onder de radar

De PvdA laat bij monde van fractievoorzitter Sofyan Mbarki weten dat het ’onderzoeken van samenwerking nooit kwaad kan in dit dossier’. „Wat we niet moeten doen is groepen negeren. En juist als je je zorgen maakt zul je contact moeten houden en regelmatig op bezoek gaan en ze uitnodigen. Ik zou me juist zorgen maken als groepen die benaderd worden onder de radar willen blijven.”SP’er Nicole Temmink zegt niet te willen samenwerken met salafistische moskeeën, maar pleit wel voor het ’contact maken’. „Contact maken is wel echt iets anders dan een samenwerking aangaan.”

[4]

”Ook de invloed van buitenlands geld en in het buitenland geschoolde predikers die in Amsterdam hun, veelal radicaal islamitsche, boodschap willen verkondigen legt Halsema onder de loep. Momenteel kan de gemeente al een pittig gesprek aangaan met de organisatoren, of politie in de zaal zetten om te checken of er strafbare uitingen worden gedaan. Dat is wat de burgemeester betreft niet genoeg.

Maatregelen
Het gaat om maatregelen in de grijze zone voor uitlatingen die niet strafrechtelijk vervolgd kunnen worden, maar de gemeente wel onwenselijk vindt. “Het bestuurlijk instrumentarium is aan beperkingen gebonden bij anti-integratieve, antidemocratische uitingen.”HET PAROOLHALSEMA STOPT TOENADERING TOT SALAFISTISCHEORGANISATIES22 AUGUSTUS 2018

https://www.parool.nl/amsterdam/halsema-stopt-toenadering-tot-salafistische-organisaties~a4603292/
ZIE VOOR GEHELE TEKST ONDER NOOT 3
[5]
ARTIKEL 7, NEDERLANDSE GRONDWETVRIJHEID VAN MENINGSUITING

  • ”Niemand heeft voorafgaand verlof nodig om door de drukpers gedachten of gevoelens te openbaren, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet.”

https://www.denederlandsegrondwet.nl/id/vi9hbusd8hy7/artikel_7_vrijheid_van_meningsuiting   ARTIKEL 6, NEDERLANDSE GRONDWETVRIJHEID VAN GODSDIENST EN LEVENSOVERTUIGING ”Ieder heeft het recht zijn godsdienst of levensovertuiging, individueel of in gemeenschap met anderen, vrij te belijden, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet.”https://www.denederlandsegrondwet.nl/id/vi7pkisz8vzo/artikel_6_vrijheid_van_godsdienst_en

[6]

WET & RECHTDOODSLAG
http://www.wetrecht.nl/doodslag/

Wanneer iemand van het leven wordt beroofd, kan de dader hiervoor strafrechtelijk vervolgd worden. Dit artikel gaat over doodslag: een strafrechtelijk delict waarbij iemand van het leven wordt beroofd. Daarnaast wordt het verschil tussen doodslag, moord en dood door schuld besproken en wordt gekeken naar de hoogte van de straf in verschillende vormen van doodslag.

Doodslag

Volgens de wet is doodslag het opzettelijk een ander van het leven beroven. In tegenstelling tot veel andere delictsomschrijvingen, is deze simpel: een ander moet van het leven beroofd worden én dat moet opzettelijk gedaan worden. In het geval van doodslag zal dit (vrijwel) altijd in een opwelling zijn gebeurd.In principe houdt ‘opzet’ in dat iemand het doel moet hebben gehad om een ander van het leven te beroven. Dit is echter niet geheel correct: ook lichtere vormen van opzet zijn voldoende om van doodslag te spreken. De grens ligt bij ‘voorwaardelijk opzet’. Dit houdt in dat er reeds van doodslag gesproken kan worden op het moment dat de dader een ander doel had, zich wel realiseerde dat het slachtoffer om het leven zou kunnen komen, maar dit risico heeft genomen omdat het hem niets uitmaakte of het slachtoffer het zou overleven of niet.’

Verschil doodslag – dood door schuld – moord – dood door mishandeling

Er bestaan een aantal delicten in het strafrecht waarbij iemand van het leven wordt beroofd. Naast doodslag bestaat ook moord, dood door schuld en mishandeling met de dood tot gevolg.

Zoals hierboven al werd geschreven is bij doodslag de opzet gericht op het doden van het slachtoffer, maar is er géén sprake van voorbedachte rade.Bij moord is de opzet ook gericht op het doden van het slachtoffer, maar is er wél sprake van voorbedachte rade.

Wanneer er sprake is van dood door schuld is er géén opzet die gericht is op het doden van het slachtoffer, maar is de dader het wel schuld dat het slachtoffer is overleden.

Bij mishandeling met de dood tot gevolg is er géén opzet die gericht is op het doden van het slachtoffer, maar wél opzet op het mishandelen van het slachtoffer. Door deze mishandeling is het slachtoffer overleden.

De hoogte van de straf voor doodslag

Zoals bij een zwaar delict te verwachten is, is de maximumstraf voor doodslag hoog. De rechter kan namelijk een straf tot 15 jaar of een geldboete van de vijfde categorie (78.000 euro) opleggen. Meestal zal de dader er niet enkel met een geldboete vanaf komen: hij kan rekenen op een gevangenisstraf.

Naast deze straffen is het mogelijk dat er een ontzetting van bepaalde rechten plaatsvindt. Dit houdt in dat de rechter kan beslissen dat de dader bepaalde ambten niet meer mag bekleden, niet meer mag dienen in het leger, geen raadsman of gerechtelijk bewindvoerder meer mag zijn en/of zijn beroep niet meer mag uitoefenen (wanneer hij de doodslag in de uitoefening van zijn beroep had gepleegd).

Uiteraard kan hier niet worden gezegd welke straf een rechter daadwerkelijk zal opleggen: dit hangt voornamelijk van de omstandigheden van het geval af.

Strafverzwarende omstandigheden bij doodslag

Doodslag is als delict op zichzelf strafbaar met maximaal 15 jaar gevangenisstraf, maar de wetgever heeft ook nog een aantal speciale vormen van doodslag beschreven. Daar horen ook afwijkende maximumstraffen bij:

‘Normale’ doodslag: 15 jaar;

Doodslag in combinatie met een ander strafbaar feit (denk bijvoorbeeld aan diefstal): 30 jaar;Doodslag gepleegd met terroristisch oogmerk: 30 jaar;
EINDE ARTIKEL 

[7]
‘De politie meldt op Twitter dat agenten een melding kregen van een persoon met een vuurwapen bij De Nederlandsche Bank. Een woordvoerder voegde daar later aan toe dat de man stond te zwaaien met een vuurwapen.

Toen agenten ter plaatse waren, kwam de persoon met het wapen op de agenten af. Daarop schoot de politie, waardoor de verdachte dodelijk werd getroffen. Een fietser raakte bij het schietincident gewond aan zijn been. Bij een woordvoerder van de politie was het niet bekend hoe het met het slachtoffer ging.”

NU.NL

POLITIE SCHIET GEWAPENDE MAN DOOD BIJ NEDERLANDSCHE BANK

20 FEBRUARI 2019

https://www.nu.nl/binnenland/5727861/politie-schiet-gewapende-man-dood-bij-nederlandsche-bank-in-amsterdam.htmlToen agenten ter plaatse waren, kwam de persoon met het wapen op de agenten af”

NU.NL

POLITIE SCHIET GEWAPENDE MAN DOOD BIJ NEDERLANDSCHE BANK

20 FEBRUARI 2019

https://www.nu.nl/binnenland/5727861/politie-schiet-gewapende-man-dood-bij-nederlandsche-bank-in-amsterdam.html

”De politie zegt dat er om 19.15 uur een melding binnenkwam over een man met een vuurwapen die “dreigend rondliep” bij het Oosteinde. De agenten gingen daarheen en spraken hem later aan bij het Westeinde, waar ook De Nederlandsche Bank aan ligt. Bij die confrontatie voelde de politie zich naar eigen zeggen genoodzaakt om op hem te schieten, waarbij de man dodelijk werd verwond.”NOSPOLITIE SCHIET MAN DOOD OP STOEP NEDERLANDSCHE BANK/FIETSER GEWOND6 FEBRUARI 2019
https://nos.nl/artikel/2270822-politie-schiet-man-dood-op-stoep-de-nederlandsche-bank-fietser-gewond.html
TEKST NOS BERICHT

Op de stoep voor De Nederlandsche Bank op het Frederiksplein in Amsterdam heeft de politie een man doodgeschoten. Het gaat om een 31-jarige Amsterdammer. Een fietser die passeerde raakte gewond, volgens de politie aan het been.

De politie zegt dat er om 19.15 uur een melding binnenkwam over een man met een vuurwapen die “dreigend rondliep” bij het Oosteinde. De agenten gingen daarheen en spraken hem later aan bij het Westeinde, waar ook De Nederlandsche Bank aan ligt. Bij die confrontatie voelde de politie zich naar eigen zeggen genoodzaakt om op hem te schieten, waarbij de man dodelijk werd verwond.

Volgens een woordvoerder van De Nederlandsche Bank lijkt het erop dat het incident niets met de bank te maken heeft.

“Het is nu rustig. De politie doet onderzoek”, zegt verslaggever Edwin van den Berg. “Het gebeurde op een hoek bij de bank. Daar staat nu een tentje waar de verdachte onder ligt. De omgeving van de bank is afgezet.” Ook de rijksrecherche is ter plaatse, omdat er een dode is gevallen door politievuur.

‘Twintig schoten’

Een ooggetuige zegt tegen AT5 dat er twintig schoten zijn gehoord. In de buurt van het Frederiksplein zijn mensen de tram uitgestuurd. De politie houdt nieuwsgierigen op enkele honderden meters bij de plek van het incident vandaan.

Eerder werd er een verband gelegd met een klemgereden auto bij een tankstation op de Gooiseweg, waarbij de inzittenden werden aangehouden. Die aanhoudingen hebben niets met het schietincident te maken, zei de politie later.  

EINDE NOS BERICHT

[8]

”Op de stoep voor De Nederlandsche Bank op het Frederiksplein in Amsterdam heeft de politie een man doodgeschoten. Het gaat om een 31-jarige Amsterdammer. Een fietser die passeerde raakte gewond, volgens de politie aan het been.”NOSPOLITIE SCHIET MAN DOOD OP STOEP NEDERLANDSCHE BANK/FIETSER GEWOND6 FEBRUARI 2019
https://nos.nl/artikel/2270822-politie-schiet-man-dood-op-stoep-de-nederlandsche-bank-fietser-gewond.html

[9]
POLITIE SCHIET MAN NEER BIJ DE NEDERLANDSCHE BANK/DOOD OP DE STOEP/21 KOGELS AFVUREN IS EXECUTIE!ASTRID ESSED20 FEBRUARI 2019
https://www.astridessed.nl/politie-schiet-man-neer-bij-de-nederlandsche-bank-dood-op-de-stoep-21-kogels-afvuren-is-executie/

[10] 
””De volgende dag belde hij de politie vanuit een telefooncel in de buurt van het Frederiksplein. Toen agenten arriveerden, zagen zij de jas van de man in de telefooncel hangen. De Duitser zat even verderop op de grond in het parkje op het plein. Toen hij de agenten zag aankomen, begon hij op hen te schieten. Die vuurden in antwoord daarop 21 kogels op de man af.””

VOLKSKRANT

OM ZIET AF VAN VERVOLGING SCHIETPARTIJ

FREDERIKSPLEIN

16 FEBRUARI 2005

https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/om-ziet-af-van-vervolging-schietpartij-frederiksplein~b9b40303/

Het Openbaar Ministerie (OM) gaat niet over tot strafrechtelijke vervolging tegen de zeven politiemannen die op 8 augustus een man hebben neergeschoten op het Frederiksplein in Amsterdam….

ANP

16 februari 2005, 14:35

Justitie maakte woensdag bekend dat de betrokken politiemannen niet fout hebben gehandeld, omdat het slachtoffer zelf begon met schieten. De Duitser schoot met een gaspistool, dat bijna niet te onderscheiden is van een echt wapen, een of meerdere malen op de agenten en omstanders. Volgens het OM rende het slachtoffer vervolgens weg, waardoor de politie moest ingrijpen om hem niet te laten ontsnappen en gedwongen was geweld te gebruiken om hem te overmeesteren.

Om tot een goede beslissing te komen, besloot het OM tot een reconstructie. Die had op 27 oktober achter geblindeerde hekken, buiten het oog van publiek, plaats. De betrokken agenten werkten aan de reconstructie mee.

De schietpartij veroorzaakte veel opschudding. Het heeft er alle schijn van dat de Duitser de dood zelf heeft opgezocht. De man was de avond voorafgaand aan de schietpartij al een Amsterdams politiebureau ingelopen om te praten over een aanrijding waarbij hij betrokken was geweest. Bij de balie van het bureau trok hij een vuurwapen en bedreigde daarmee een politieagent, waarop hij de benen nam.

De volgende dag belde hij de politie vanuit een telefooncel in de buurt van het Frederiksplein. Toen agenten arriveerden, zagen zij de jas van de man in de telefooncel hangen. De Duitser zat even verderop op de grond in het parkje op het plein. Toen hij de agenten zag aankomen, begon hij op hen te schieten. Die vuurden in antwoord daarop 21 kogels op de man af. Vier daarvan raakten hem, waarop hij ter plekke stierf. Het wapen waarmee de man had geschoten, bleek achteraf een gaspistool te zijn. Hiermee kunnen personen verwond maar niet gedood worden.

EINDE VOLKSKRANT BERICHT

NU.NLOM ZIET AF VAN VERVOLGING SCHIETPARTIJ FREDERIKSPLEIN16 FEBRUARI 2005
https://www.nu.nl/algemeen/483235/om-ziet-af-van-vervolging-schietpartij-frederiksplein.html

AMSTERDAM – Het Openbaar Ministerie (OM) gaat niet over tot strafrechtelijke vervolging tegen de zeven politiemannen die in augustus een man hebben neergeschoten op het Frederiksplein in Amsterdam. De agenten schoten gericht op de 20-jarige Duitse man, die aan zijn verwondingen overleed.

Justitie maakte woensdag bekend dat de betrokken politiemannen niet fout hebben gehandeld, omdat het slachtoffer zelf begon met schieten. De Duitser schoot met een gaspistool, dat bijna niet te onderscheiden is van een echt wapen, een of meerdere malen op de agenten en omstanders. Volgens het OM rende het slachtoffer vervolgens weg, waardoor de politie moest ingrijpen om hem niet te laten ontsnappen en gedwongen was geweld te gebruiken om hem te overmeesteren.

EINDE NU.NL BERICHT

[11]


WIKIPEDIA

SUICIDE BY COP

https://en.wikipedia.org/wiki/Suicide_by_cop

”SUICIDE BY COPWanneer door de politie dodelijk geweld gebruikt wordt en nietbepaald in de strijd tegen de Mokro Maffia, een georganiseerde takvan de professionele criminaliteit [11], maar tegen burgers, die meestal in’hun eentje zijn en dus sowieso geen kans hebben tegen zwaarbewapendeagenten, die bepaald niet in hun eentje komen, wordt weleens hetargument ”suicide by cop” gebruikt. [12]In mensentaal samengevat:Iemand wil zelfmoord plegen en zoekt daarbij bewust een confrontatiemet de politie. [13]Nu zeg ik niet, dat dat altijd complete onzin is.Er zijn gevallen bekend, waarbij dat best kan hebben gespeeld [14],maar hoe bewijs je dat?Vaak [niet altijd] hebben we hier alleen de lezing van de politie, die -laten we’maar eerlijk zijn- zo’n verhaal natuurlijk wel goed uitkomt.Opvallend is, dat deze theorie is gebezigd, door het OM [dat vaak sowiesoniet happig is in het vervolgen van de politie] [15], in zowel het geval van degenoemde Duitser [jammer, ik ken zijn naam niet], als nu weerbij Micheal Fudge. [16]Ook suggereert Het Parool in een interview met zijn moeder,dat hij op ”suicide by cop” uit zou zijn. [17]OKAY, even aangenomen, dat dat zo is:Betekent dan, dat de politie hierin mee moet gaan.Want duidelijk is dat mensen met zo’n vreemde doodswens ernstigin de war zijn.En dan schieten we ze maar af?Dan is het nodig om 21 KOGELS af te vuren en volstaan twee of driegerichte kogels niet om iemand tijdelijk uit te schakelen?Tenslotte heeft destijds de politie Mohammed B, verantwoordelijk voorde dood van Islamofoob T van Gogh ook in het been geschoten [18],dus het kan wel, heren agenten!”
UIT:
ARTIKEL ASTRID ESSED:
POLITIE SCHIET MAN NEER BIJ DE NEDERLANDSCHE BANK/DOOD OP DE STOEP/21 KOGELS AFVUREN IS EXECUTIE!ASTRID ESSED20 FEBRUARI 2019
https://www.astridessed.nl/politie-schiet-man-neer-bij-de-nederlandsche-bank-dood-op-de-stoep-21-kogels-afvuren-is-executie/

[12]

Het valt mij  op, dat de agenten in wel heel veel gevallenbij betrokken geweldsincidenten als etiket ”handelend uit noodweer” krijgen opgeplakt

”De twee agenten, die eind januari betrokken waren bij het schietincident in de buurt van het Groninger Museum, handelden uit noodweer. Dat blijkt uit onderzoek van de Rijksrecherche in opdracht van het Openbaar Ministerie.”
RTV NOORDAGENTEN HANDELDEN UIT NOODWEER BIJ SCHIETINCIDENT GRONINGER MUSEUM18 JUNI 2015
https://www.rtvnoord.nl/nieuws/150441/Agenten-handelden-uit-noodweer-bij-schietincident-Groninger-Museum
De twee agenten, die eind januari betrokken waren bij het schietincident in de buurt van het Groninger Museum, handelden uit noodweer. Dat blijkt uit onderzoek van de Rijksrecherche in opdracht van het Openbaar Ministerie.Bij het incident kwam een 23-jarige, verwarde man om het leven.

Wat gebeurde er op die avond?
De agenten schoten op de man die voorbijgangers met een mes bedreigde. Ze hadden de man eerst gesommeerd het mes te laten vallen. Dat deed hij niet en hij sloeg op de vlucht.

Nadat de man een stekende beweging richting een passerende fietser maakte, schoten de agenten de man in zijn benen. De man stopte niet, rende door en sprong bij het museum in het water.

Uit onderzoek is gebleken dat de man is overleden ten gevolge van fors bloedverlies, veroorzaakt door twee snijwonden in de halsstreek. De man is door een kogel uit een politiewapen in zijn linkerbeen geraakt. De kogel heeft volgens het onderzoek geen grote bloedvaten geraakt en heeft geen rol gespeeld bij het overlijden van de man.

Wat is noodweer?
Voor een beroep op noodweer is vereist dat er sprake is van een noodzakelijke verdediging van eigen of andermans lijf, eerbaarheid of goed tegen een ogenblikkelijke wederrechterlijke aanranding of een onmiddellijk dreigend gevaar voor zo een aanranding.

Dreigend gevaar
Volgens de Rijksrecherche was er sprake van onmiddellijk dreigend gevaar. ‘De beide politiemensen hebben geschoten omdat de man andere personen met een mes (ernstig) bedreigde, waarbij een fietser net wist te voorkomen dat hij gestoken werd. Zij schoten dus om te voorkomen dat de man daadwerkelijk iemand met zijn mes zou raken. Daarbij schoten ze gericht op de benen. Het schieten was daarom in deze situatie gerechtvaardigd.’

EINDE BERICHT RTV NOORD 

”De agent die in mei in Nieuw-Vennep een 17-jarige overvaller uit Amsterdam neerschoot tijdens een gijzeling, handelde uit noodweer. Hij wordt daarom niet vervolgd. Dat besloot het Openbaar Ministerie dinsdag na onderzoek door de Rijksrecherche.”
HET PAROOLAGENT VRIJUIT NA NEERSCHIETEN AMSTERDAMMER (17) IN NIEUW VENNEP1 OCTOBER 2013

https://www.parool.nl/nieuws/agent-vrijuit-na-neerschieten-amsterdammer-17-in-nieuw-vennep~bce65c26/

De agent die in mei in Nieuw-Vennep een 17-jarige overvaller uit Amsterdam neerschoot tijdens een gijzeling, handelde uit noodweer. Hij wordt daarom niet vervolgd. Dat besloot het Openbaar Ministerie dinsdag na onderzoek door de Rijksrecherche. 
De overvaller raakte door het schietincident zwaargewond. Volgens het OM was sprake van zogenoemd ‘putatief noodweer’, waarbij de agent dacht dat hij werd aangevallen en zich daartegen verweerde, terwijl later bleek dat hij zich in de situatie vergiste.

Op woensdagavond 30 mei beroofden twee 17-jarige Amsterdammers een snackbar in Nieuw-Vennep. Ze bedreigden het personeel met een slagwapen en iets dat leek op een vuurwapen. Op de vlucht voor de politie verschansten de jongens zich in een woning waar ze de bewoner bedreigden. De politie omsingelde het huis, waarop een van de verdachten met de bewoner naar buiten kwam terwijl hij zijn gijzelaar onder schot hield. Een van de agenten loste met zijn dienstwapen een schot, dat de jongen in zijn schouder trof. De twee verdachten werden aangehouden en de gijzelaar kwam met de schrik vrij.  

EINDE BERICHT HET PAROOL

”Volgens het Openbaar Ministerie was de situatie dermate dreigend dat het geweld dat de agent heeft gebruikt, gerechtvaardigd is. Hij handelde volgens het OM uit noodweer. Er wordt dan ook geen strafrechtelijke vervolging ingesteld.”
TUBANTIA.NLAGENT HANDELDE UIT NOODWEER BIJ SCHIETINCIDENT4 SEPTEMBER 2012

https://www.tubantia.nl/overig/agent-handelde-uit-noodweer-bij-schietincident~afd7c4240/?referrer=https://www.google.nl/

HENGELO – De agent die in de nacht van zaterdag 21 op zondag 22 april betrokken was bij een schietincident in Hengelo, wordt niet vervolgd. Een 50-jarige man uit Hengelo raakte zwaargewond bij het incident en overleed enkele dagen later.

Volgens het Openbaar Ministerie was de situatie dermate dreigend dat het geweld dat de agent heeft gebruikt, gerechtvaardigd is. Hij handelde volgens het OM uit noodweer. Er wordt dan ook geen strafrechtelijke vervolging ingesteld.’

EINDE BERICHT TUBANTIA
”De agent die vorig jaar september in Den Haag een man van 34 jaar neerschoot, handelde uit noodweer. Dat concludeert het Openbaar Ministerie na een onderzoek van de Rijksrecherche.”

NOSAGENT VRIJUIT NA NEERSCHIETEN MAN1 FEBRUARI 2012
https://nos.nl/artikel/336259-agent-vrijuit-na-neerschieten-man.html

De agent die vorig jaar september in Den Haag een man van 34 jaar neerschoot, handelde uit noodweer. Dat concludeert het Openbaar Ministerie na een onderzoek van de Rijksrecherche.

De politie kreeg op 22 september in de vooravond meldingen dat op terrassen aan de Grote Markt een verwarde man met een mes dreigde. Er waren veel mensen op het plein vanwege het mooie weer en de koopavond.

Agenten lukte het niet om de man te kalmeren. Hij wilde zijn mes niet loslaten, ook niet nadat de agenten pepperspray hadden gebruikt. Uiteindelijk schoot een agent op de benen van de man, waarna die zichzelf een aantal keren met het mes in zijn hals stak.

Vervolgens schoot de agent nogmaals op de man, zodat hij zichzelf niet verder zou verwonden. De politiekogel raakte een slagader in het been van de man. Dat veroorzaakte veel bloedverlies, waarna de man overleed.

Niet strafbaar

Volgens het OM schoot de agent zowel de eerste als de tweede keer uit noodweer. Daarom heeft hij niet strafbaar gehandeld, zegt het OM.

Doordat de man zo agressief was en een mes had, was het volgens het OM niet mogelijk om de man op een andere manier te benaderen.

EINDE BERICHT NOS

[13]

” Het Openbaar Ministerie (OM) gaat niet over tot strafrechtelijke vervolging tegen de zeven politiemannen die op 8 augustus een man hebben neergeschoten op het Frederiksplein in AmsterdaM”

VOLKSKRANT

OM ZIET AF VAN VERVOLGING SCHIETPARTIJ

FREDERIKSPLEIN

16 FEBRUARI 2005

https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/om-ziet-af-van-vervolging-schietpartij-frederiksplein~b9b40303/

Het Openbaar Ministerie (OM) gaat niet over tot strafrechtelijke vervolging tegen de zeven politiemannen die op 8 augustus een man hebben neergeschoten op het Frederiksplein in Amsterdam….

ANP16 februari 2005, 14:35Justitie maakte woensdag bekend dat de betrokken politiemannen niet fout hebben gehandeld, omdat het slachtoffer zelf begon met schieten. De Duitser schoot met een gaspistool, dat bijna niet te onderscheiden is van een echt wapen, een of meerdere malen op de agenten en omstanders. Volgens het OM rende het slachtoffer vervolgens weg, waardoor de politie moest ingrijpen om hem niet te laten ontsnappen en gedwongen was geweld te gebruiken om hem te overmeesteren.

Om tot een goede beslissing te komen, besloot het OM tot een reconstructie. Die had op 27 oktober achter geblindeerde hekken, buiten het oog van publiek, plaats. De betrokken agenten werkten aan de reconstructie mee.

De schietpartij veroorzaakte veel opschudding. Het heeft er alle schijn van dat de Duitser de dood zelf heeft opgezocht. De man was de avond voorafgaand aan de schietpartij al een Amsterdams politiebureau ingelopen om te praten over een aanrijding waarbij hij betrokken was geweest. Bij de balie van het bureau trok hij een vuurwapen en bedreigde daarmee een politieagent, waarop hij de benen nam.

De volgende dag belde hij de politie vanuit een telefooncel in de buurt van het Frederiksplein. Toen agenten arriveerden, zagen zij de jas van de man in de telefooncel hangen. De Duitser zat even verderop op de grond in het parkje op het plein. Toen hij de agenten zag aankomen, begon hij op hen te schieten. Die vuurden in antwoord daarop 21 kogels op de man af. Vier daarvan raakten hem, waarop hij ter plekke stierf. Het wapen waarmee de man had geschoten, bleek achteraf een gaspistool te zijn. Hiermee kunnen personen verwond maar niet gedood worden.

EINDE ARTIKEL

[14]

ZIE NOOT 12

[15]

DUTCH POLICE OFFICER, WHO SHOT RISHI CHADRIKASING, ACQUITTED/COURT GIVES POLICE LICENCE TO KILLASTRID ESSED10 JANUARY 2014
https://www.astridessed.nl/dutch-police-officer-who-shot-rishi-chandrikasing-acquittedcourt-gives-police-licence-to-kill/

[16]

RECHTSPRAAK.NL
DE ZAAK MITCH HENRIQUEZ
https://www.rechtspraak.nl/Bekende-rechtszaken/mitch-henriquez

De rechtbank Den Haag heeft in december 2017 uitspraak gedaan in deze strafzaak. De 2 agenten die verdacht werden van de dood van Mitch Henriquez zijn veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden voor mishandeling die de dood van Henriquez tot gevolg heeft gehad.Het gerechtshof Den Haag startte in november 2018 met het hoger beroep. Het gerechtshof deed op 19 juni 2019 uitspraak en heeft één van de twee agenten die betrokken was bij de aanhouding van Mitch Henriquez vrijgesproken.
EINDE BERICHT RECHTSPRAAK.NL
”De Rechtbank Den Haag veroordeelde beide agenten op 21 december 2017 tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van zes maanden wegens mishandeling met de dood als gevolg. De rechtbank kon de precieze doodsoorzaak niet vaststellen, maar oordeelde dat in ieder geval een causaal verband bestond tussen het toepassen van de nekklem en de dood van Henriquez. Naar het oordeel van de rechtbank waren het toepassen van de nekklem en het in het gezicht slaan en in het gezicht wrijven van pepperspray beide op zichzelf niet onrechtmatig, maar was het toepassen van de nekklem naar zijn duur disproportioneel en bijgevolg onrechtmatig, en had de tweede agent Henriquez “vanwege de onvoorspelbare cumulatieve gevolgen” niet mogen slaan en hem geen pepperspray in het gezicht mogen wrijven terwijl die nekklem werd toegepast.[11]Op 19 juni 2019 werd de agent die de nekklem toepaste in hoger beroep door het Gerechtshof Den Haag opnieuw veroordeeld tot een geheel voorwaardelijk gevangenisstraf van zes maanden.[12] De tweede agent werd in hoger beroep vrijgesproken. Het gerechtshof was, anders dan de rechtbank, van oordeel dat zijn handelen in de gegeven omstandigheden niet buitenproportioneel was”
WIKIPEDIADOOD VAN MITCH HENRIQUEZ
https://nl.wikipedia.org/wiki/Dood_van_Mitch_Henriquez

Vanmiddag deed de Haagse rechtbank uitspraak in de strafzaak tegen twee van de vijf agenten die betrokken waren bij de gewelddadige dood van Mitch Henriquez. De twee agenten werden veroordeeld wegens mishandeling met de dood tot gevolg en kregen een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden. ”

SOCIALISME.NUGEEN RECHTVAARDIGHEID, MAAR HEEL VEEL VRAGEN21 DECEMBER 2017
https://socialisme.nu/geen-rechtvaardigheid-heel-vragen/

Vanmiddag deed de Haagse rechtbank uitspraak in de strafzaak tegen twee van de vijf agenten die betrokken waren bij de gewelddadige dood van Mitch Henriquez. De twee agenten werden veroordeeld wegens mishandeling met de dood tot gevolg en kregen een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden. De rechtbank ging niet helemaal mee in het betoog van het OM dat de twee agenten weliswaar ‘buitenproportioneel geweld’ hadden toegepast, maar dat er geen sprake zou zijn geweest van een causaal verband tussen dit geweld en de dood van Mitch. Volgens de rechtbank was dat verband er wel. Daarom oordeelde de rechtbank dat de twee agenten zich schuldig hadden gemaakt aan mishandeling met de dood tot gevolg.De rechtbank legde een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden op: enerzijds om zo recht te doen aan het leed dat de nabestaanden van Mitch is aangedaan, anderzijds ook als signaal dat het geweld van de agenten niet door de beugel kan.Voor de nabestaanden kwam dit gedeeltelijk als een opluchting – zij hadden begrijpelijkerwijs weinig vertrouwen in deze rechtszaak en hadden daarom rekening gehouden met vrijspraak. Maar een erg rechtvaardige uitspraak is dit niet. De agenten hoeven niet de cel in en worden effectief niet gestraft. Daarbij zijn zij alleen schuldig bevonden aan mishandeling met de dood tot gevolg, maar vrijgesproken voor zware mishandeling met de dood tot gevolg en voor doodslag.Gezien de feiten in deze zaak – het grove geweld tegen Henriquez, het gebrek aan tijdige medische hulp – is dat ongelooflijk. De argumentatie van de rechters was dat de doodoorzaak van Mitch onduidelijk zou zijn geweest: die kon liggen in de verwurging door de nekklem, Mitch’ ‘opwindingstoestand’, of – het meest waarschijnlijke, volgens de rechters – een combinatie van beiden.DeskundigenNader onderzoek zou hier volgens de rechters niets aan veranderen: zij verwachtten niet dat de deskundigen het ooit eens zouden worden. Dat laatste is natuurlijk een open deur. Zoals we namelijk sinds de uitzending van Argos van afgelopen zaterdag weten, is het ‘accuut stress syndroom’ waaraan Mitch volgens drie deskundigen zou zijn overleden, een volstrekt fictieve aandoening. De enige redelijke conclusie zou natuurlijk zijn dat de deskundigheid van deze lieden in twijfel getrokken zou moeten worden.Maar dat deed de rechtbank niet. Hoewel de rechters het niet met het OM eens waren dat dit stress syndroom de enige mogelijke doodsoorzaak is geweest, blijven zij van mening dat het een van de mogelijke doodsoorzaken is. We moeten dus concluderen dat het rookgordijn van het ‘accuut stress syndroom’ gewerkt heeft: op basis van dit niet-bestaande syndroom is er ineens twijfel over de exacte doodsoorzaak van Mitch en komen de agenten de facto ongestraft weg.Het ligt daarom voor de hand dat deze zaak nog een staartje zal krijgen. De nabestaanden van Mitch zijn inmiddels al een procedure begonnen bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Maar daar zou het niet bij moeten blijven. Deze rechtszaak heeft niet geleid tot rechtvaardigheid voor Mitch en zijn nabestaanden – die strijd gaat dus nog door. Maar het heeft wel een hele reeks vragen opgeworpen over de onafhankelijkheid van het Openbaar Ministerie, het NFI, de Nationale Politie en de rechtspraak zelf.VragenHet feit dat ook een tweede forensisch arts van het Nederlands Forensisch Instituut (NFI) – in tegenstelling tot zijn collega Vidija Soerdjbalie – concludeert dat Mitch alleen maar door een niet-bestaand syndroom kan zijn overleden, zou aanleiding moeten zijn voor een serieus onderzoek naar de kundigheid, maar vooral ook naar de onafhankelijkheid van het NFI. Aangezien dit ‘stress syndroom’ volgens een hele reeks aan deskundigen gewoonweg niet bestaat, dringt zich de vraag op hoe, en vooral waarom, deze arts tot zijn conclusies is gekomen.De politie is de agenten steeds blijven steunen. De inmiddels overleden oud-korpschef Bouman beloofde de agenten dat zij hun baan zouden behouden. Inmiddels heeft de politie laten weten dat de twee veroordeelde agenten voorlopig hun baan behouden. Dat is toch vrij opvallend, aangezien de wervingssite van de politie zegt dat ‘iedereen die bij de politie wil werken … van onbesproken gedrag [moet] zijn.’Ook de rol van het Openbaar Ministerie in deze zaak zou onderzocht moeten worden. Formeel gesproken was het OM aanklager in deze zaak, maar je kunt je afvragen of de aangeklaagden met zo’n aanklager nog wel een verdediging nodig hadden. Vanaf het begin van deze zaak heeft het OM fout op fout gestapeld – allen in het voordeel van de twee agenten.Zij beweerden aanvankelijk dat Mitch onderweg naar het politiebureau onwel was geworden en stelden dit pas bij toen beeldmateriaal van omstanders aantoonde dat dit niet zo was. Tijdens het proces voerden zij de drie deskundigen op die met het ‘accuut stress syndroom’ aankwamen. Ook raakte het OM belangrijk en belastend bewijsmateriaal kwijt, dat door de advocaat van de nabestaanden van Mitch moest worden opgerakeld.Dat de rechtbank mee is gegaan in het verhaal dat er onduidelijkheid zou zijn over de doodsoorzaak van Mitch en onderzoeken als bewijs is blijven accepteren die inmiddels volledig in diskrediet zijn gebracht zou te denken moeten geven. Op zijn minst wekt dit de suggestie dat hier sprake is geweest van klassenjustitie en dat in deze zaak niet het recht en de waarheidsvinding, maar de belangen van de politie doorslaggevend zijn geweest.Deze strafzaak tegen DH01 en DH02 heeft in ieder geval meer vragen opgeworpen dan het antwoorden heeft verschaft. Een grondig onderzoek naar de betrokken instellingen zou op zijn plaats zijn – maar zo’n onderzoek veronderstelt natuurlijk wel dat er de wil is om de waarheid boven tafel te krijgen. Gezien de geschiedenis van de afgelopen twee en een half jaar lijkt het er op dat het tegenovergestelde het geval is.

EINDE ARTIKEL
FRONTAAL NAAKTACUTE STRESS
https://www.frontaalnaakt.nl/archives/acute-stress.html

[17]

WIKIPEDIA

MOCRO MAFFIA

https://fr.wikipedia.org/wiki/Mocro_Maffia

SPELD.NL

MOCRO MAFFIA HEET VOORTAAN ”MAFFIA MET EEN

MIGRATIEACHTERGROND”

Naam had negatieve lading gekregen

De Mocromaffia verandert haar naam in ‘maffia met een migratieachtergrond’. Volgens kopstuk Saïd R. had de oude naam een negatieve lading gekregen.

“Wij kregen veel e-mails van mensen die een nare bijsmaak kregen door de term ‘Mocro’. Daar wilden we vanaf. Wij willen namelijk niet dat mensen een vervelend gevoel krijgen door onze organisatie”, aldus R. in een verklaring.

EINDE BERICHT

DE RECHTSSPRAAK.NL

LEVENSLANGE GEVANGENISSTRAFFEN IN DE STAATSLIEDENBUURT ZAAK

https://www.rechtspraak.nl/Organisatie-en-contact/Organisatie/Gerechtshoven/Gerechtshof-Amsterdam/Nieuws/Paginas/Levenslange-gevangenisstraffen-in-de-Staatsliedenbuurt-zaak.aspx  
Amsterdam, 20 maart 2020
In het onderzoek Ebetsu, in de media bekend geworden als de ‘Staatsliedenbuurt-zaak’, zijn de verdachten A.B. (40 jaar) en A.A. (31 jaar) wegens 2 moorden, een poging tot moord en 2 pogingen tot doodslag in hoger beroep veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. Dat heeft het gerechtshof Amsterdam vandaag beslist. De rechtbank Amsterdam kwam eerder tot dezelfde straffen. Het Openbaar Ministerie eiste ook een levenslange gevangenisstraf.

De verdachte A.A. is ook veroordeeld voor het schieten op zijn toenmalige vriendin, die daar zwaar lichamelijk letsel aan overhield, en voor bezit van vuurwapens. Beide verdachten moeten in totaal ongeveer 35.000 euro betalen als schadevergoeding aan de verschillende benadeelde partijen.

De feiten


Op 29 december 2012 kwamen in de Staatsliedenbuurt in Amsterdam 2 auto’s – een Audi RS4 en een Volkswagen Golf – aan met daarin personen die gericht waren op de liquidatie van verschillende personen. Nadat B.A. was beschoten door de inzittenden van de Audi (waaronder A.B. en A.A.) en deze ternauwernood wist te ontkomen, zijn twee mannen doodgeschoten. De slachtoffers zijn achtervolgd door de daders, waarbij deze uit rijdende auto’s schoten. Daarbij is onder andere vanuit de Audi door de eigen voorruit heen geschoten. Na het verlaten van de Staatsliedenbuurt is er vanuit de Audi geschoten op motoragenten. Uit onderzoek bleek dat is geschoten met diverse vuurwapens, waaronder een AK-47 (Kalasjnikov).

De straf


De feiten die op 29 december 2012 plaatsvonden in de Staatsliedenbuurt in Amsterdam kunnen retrospectief worden beschouwd als een beginpunt van wat wel is benoemd als de ‘oorlog in de mocromaffia’. De gebeurtenissen in de Staatsliedenbuurt leidden tot een reeks van wraakacties met tal van (vergis)moorden tot gevolg. Dit is bij de waardering van de ernst van de feiten meegewogen.

Het gerechtshof acht de handelingen van A.B en A.A. kil en gewetenloos. Ongekend is het gebruikte vuurwapengeweld. Er is geschoten met (oorlogs)vuurwapens in een dichtbebouwde woonwijk in Amsterdam. Het is een wonder dat er niet meer volstrekt willekeurige slachtoffers zijn gevallen. Kil en gewetenloos is ook het tijdens de vlucht onder vuur nemen van de motoragenten. Ook zij zijn ternauwernood aan de dood ontsnapt.

Gezien de ernst van de feiten komt alleen een tijdelijke gevangenisstraf van de maximale duur of een levenslange gevangenisstraf in aanmerking.

Bij de keuze tussen de oplegging van een tijdelijke gevangenisstraf van de maximale duur of een levenslange gevangenisstraf heeft het gerechtshof gelet op de speciale preventie (voorkomen moet worden dat deze dader opnieuw een strafbaar feit pleegt) en de generale preventie (in algemene zin moet worden voorkomen dat anderen soortgelijke feiten plegen).

Het gerechtshof heeft geoordeeld dat uit het oogpunt van generale preventie de feiten streng moeten worden bestraft. Het gerechtshof beoogt met de wijze waarop deze zaak wordt afgedaan eraan bij te dragen dat anderen ervan worden weerhouden om dergelijke misdrijven te begaan. De verdachten meenden ook – kil en gewetenloos – te kunnen beschikken over leven en dood van anderen. Daarom dient ook de samenleving te worden beschermd tegen de verdachten. Het gerechtshof acht dan ook enkel een levenslange gevangenisstraf passend en geboden.

VONNISSEN

ECLI: GHAMS: 2020:910

https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2020:910

ECLI: GHAMS: 2020:915  

https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2020:915

WIKIPEDIA

RIDOUAN TAGHI

https://nl.wikipedia.org/wiki/Ridouan_Taghi

NOS

CRIMINEEL RIDOUAN TAGHI AANGEHOUDEN IN DUBAI NA ”INTENSIEVE SAMENWERKING”

https://nos.nl/collectie/13809/artikel/2315038-crimineel-ridouan-taghi-aangehouden-in-dubai-na-intensieve-samenwerking

Ridouan Taghi, de meest gezochte crimineel van Nederland, is opgepakt in Dubai.

De 41-jarige Taghi wordt onder meer verdacht van betrokkenheid bij verschillende liquidaties. Ook wordt hij gezien als kopstuk in de cocaïnehandel.

‘Rustig verlopen’

De politie van Dubai arresteerde hem afgelopen nacht in een villa. De aanhouding is volgens de politie in het emiraat rustig verlopen, zei de Nederlandse politie tijdens een persconferentie over de zaak.

Volgens de autoriteiten in Dubai was hij met een vals paspoort en visum het emiraat binnengekomen via het vliegveld. Daarna gebruikte hij verschillende identiteitsbewijzen om uit handen te blijven van de politie.

De Nederlandse politie zegt dat de aanhouding te danken is aan “intensieve samenwerking” met de politie in Dubai.

Het Landelijk Parket heeft om Taghi’s uitlevering gevraagd. Het Openbaar Ministerie zegt dat de uitleveringsprocedure vermoedelijk enige tijd in beslag neemt.

Nederland heeft geen uitleveringsverdrag met Dubai, maar volgens hoofdofficier van justitie Fred Westerbeke hoeft dat een snelle uitlevering niet in de weg te staan. Hij denkt dat Taghi aanwezig is bij de eerstvolgende zitting in het proces tegen hem, eind februari.

Voor informatie die zou leiden tot de aanhouding van de crimineel werd vorig jaar een beloning van 100.000 euro uitgeloofd. Dat geld wordt niet uitgekeerd, omdat Taghi niet is gearresteerd naar aanleiding van een tip.

Volgens de politie hebben ongeveer 100 rechercheurs meer dan een jaar aan deze zaak gewerkt en is “alles uit de kast getrokken”.

Politiechef Landelijke Eenheid Jannine van den Berg zegt dat er met de aanhouding een grote klap is uitgedeeld aan de georganiseerde criminaliteit in Nederland. “Alle specialismen binnen de politie verdienen een groot compliment voor hun kunde en expertise.”

Het Openbaar Ministerie typeerde de criminele groep van Taghi en zijn rechterhand Said Razzouki als “een goed geoliede moordorganisatie”. Ook voor Razzouki is 100.000 euro tipgeld uitgeloofd.

Taghi is hoofdverdachte in het zogenoemde Marengo-proces, waarin vijf moorden en meerdere liquidatiepogingen worden behandeld. Kroongetuige in het liquidatieproces is Nabil B., die bij de politie belastende verklaringen aflegde over Taghi en zijn organisatie.

Moord op broer kroongetuige

Een week nadat bekend was geworden dat B. die verklaringen had afgelegd, werd zijn broer, die nergens iets mee te maken had, doodgeschoten in Amsterdam. Vandaag werd de dader in hoger beroep veroordeeld tot 28 jaar cel.

In september werd Derk Wiersum, een van de twee advocaten van B., doodgeschoten bij zijn huis in de Amsterdamse wijk Buitenveldert. Een neef van Taghi werd aangehouden voor betrokkenheid bij die moord.

De andere advocaat van de kroongetuige legde onlangs de verdediging neer. Vorige week werd duidelijk dat B. nog geen nieuwe raadsman heeft.

[18]DUTCH POLICE OFFICER, WHO SHOT RISHI CHADRIKASING, ACQUITTED/COURT GIVES POLICE LICENCE TO KILLASTRID ESSED10 JANUARY 2014
https://www.astridessed.nl/dutch-police-officer-who-shot-rishi-chandrikasing-acquittedcourt-gives-police-licence-to-kill/
MITCH HENRIQUEZ/DODE POLITIEGEWELD EN BEPAALD NIET DE EERSTE/NO JUSTICE, NO PEACEASTRID ESSED1 JULI 2015
https://www.astridessed.nl/mitch-henriquezdode-politiegeweld-en-bepaald-niet-de-eersteno-justice-no-peace/
POLITIE BETROKKEN BIJ DOOD 39 JARIGE MAN IN WADDINXVEEN/PAUL SELIER, ZOVEELSTE POLITIEDODEASTRID ESSED10 FEBRUARI 2018
https://www.astridessed.nl/politie-betrokken-bij-dood-39-jarige-man-in-waddinxveen-paul-selier-zoveelste-politiedode/
[2011]/DOOD TURKSE ARRESTANT IN POLITIECEL/POLITIE STAAT NIET BOVE DE WETASTRID ESSED
https://www.astridessed.nl/2011dood-turkse-arrestant-in-politiecelpolitie-staat-niet-boven-de-wet/
MITCHEL LIET ZICH DOELBEWUST NEERSCHIETEN/BLAMING THE VICTIM/BRIEF AAN REDACTIE DE TELEGRAAFASTRID ESSED11 JULI 2016
https://www.astridessed.nl/mitchel-liet-zich-doelbewust-neerschietenblaming-the-victimbrief-aan-redactie-de-telegraaf/

POLITIE SCHIET MAN NEER BIJ DE NEDERLANDSCHE BANK/DOOD OP DE STOEP/21 KOGELS AFVUREN IS EXECUTIE!ASTRID ESSED20 FEBRUARI 2019
https://www.astridessed.nl/politie-schiet-man-neer-bij-de-nederlandsche-bank-dood-op-de-stoep-21-kogels-afvuren-is-executie/

Mitch Henriquez, Rishi Chandrikasing, Ihsan Gürz, Bertus de Man, Wensley Udenhout, Bekim Hasani, Egbert Uitenwerf, Cyprian Broekhuis, Mitchel Winters, Jerry Landveld, Umuru Seray, Rubert Lodovica, Michael Koomen, Rinus van Loos, Mike Stok, Barry Kouwenberg, René Holshuijsen, Predrag Molnar, Meta Hofman, Hans Kok, Jan Weggelaar, Steven Ho A Chin, Hmidou Takrifa.

23 doden door politiegeweld en die lijst is bij lange na niet compleet. De rest in onvindbaar, met hun dood voorgoed in vergetelheid geraakt. Doodgeschoten, gewurgd, verdrukt, laten creperen in cellen, en vaak in statistieken niet eens voorkomend. Laat staan dat hun naam nog eens wordt genoemd.”

ALLES ONDER CONTROLE?
JOKE KAVIAAR
24 DECEMBER 2017

https://www.jokekaviaar.nl/alles-onder-controle.html 

[19]

Hij had euthanasie gewild, maar toen dat niet lukte koos hij voor ‘suicide by cop’.

“Deze wereld is niet voor mij, zei hij me woensdag nog,” zegt zijn moeder Tanja Samojlenko. “Hij had al van kinds af angststoornissen en hevige depressies. Kinderpsychologen, en vanaf zijn tiende jaar vier, vijf psychiaters, hebben hem niet kunnen helpen. Hij heeft me ooit geopperd: ‘Als ik er uit ga, laat ik me bij de Nederlandsche Bank neerschieten door de Marechaussee’.”HET PAROOLMOEDER DOODGESCHOTEN MICHAEL FUDGE:”MICKEY WAS ZIEK”7 FEBRUARI 2019https://www.parool.nl/amsterdam/moeder-doodgeschoten-michael-fudge-mickey-was-ziek~a4622849/ ‘H’ij had euthanasie gewild, maar toen dat niet lukte koos hij voor ‘suicide by cop’.

“Deze wereld is niet voor mij, zei hij me woensdag nog,” zegt zijn moeder Tanja Samojlenko. “Hij had al van kinds af angststoornissen en hevige depressies. Kinderpsychologen, en vanaf zijn tiende jaar vier, vijf psychiaters, hebben hem niet kunnen helpen. Hij heeft me ooit geopperd: ‘Als ik er uit ga, laat ik me bij de Nederlandsche Bank neerschieten door de Marechaussee’.”‘Zachtmoedig’
Michael ‘Mickey’ Fudge werd in Amsterdam geboren. Zijn vorig jaar overleden vader was van Britse komaf, maar woonde 45 jaar in Amsterdam. Zo kwam hij naast zijn Nederlandse aan zijn Britse nationaliteit. Zijn moeder is Nederlandse met een Oekraïense vader en een Russische moeder. “Dat vond Mickey ook wel een interessante combi.”Fudge woonde bij zijn moeder aan de Weteringschans, om de hoek van de plek waar hij gisteren werd doodgeschoten. Ze benadrukt dat haar zoon heel zachtmoedig was en bepaald geen crimineel. “Hij was aardig voor daklozen en had het beste voor met asielzoekers.” zegt Samojlenko. “Hij was heel erg antifascistisch. We hebben nog samen gedemonstreerd tegen dat extreemrechtse Pegida met hun varkenskoppen, de griezels.”

Als achttienjarige plakte hij witte tape over het woord ‘politie’ op een politiewagen en werd gearresteerd. “Hij moest in de cel slapen. Dat zal de reden zijn dat hij in de politiesystemen voor vernieling staat geregistreerd. Met criminaliteit of zo had hij niets te maken.”

Archeoloog
Fudge zat op de ASVO-basisschool aan het Frederiksplein. Daarna op het Hervormd Lyceum Zuid, maar dat beviel niet. Vervolgens zat hij op een particuliere school. Hij wilde archeoloog worden en ‘groef in alle hoeken en gaten’. “Hij had als twaalfjarige menselijke botten opgegraven bij het Hortusplantsoen. (Van een twee eeuwen oude begraafplaats, red.) Daar stond hij nog mee in Het Parool,” zegt zijn moeder.

Later wilde hij onderzoeksjournalist worden, maar dat is er nooit van gekomen. “Zodra er druk achter kwam, ging het niet meer. Hartkloppingen, zweten. We hebben een heel lieve huisarts en die gaf hem medicijnen, maar het was niet voldoende om hem echt te kunnen helpen.

‘Het ging niet goed’
“Nadat hij met zijn moeder nog ‘een stom spelletje’ had gespeeld op de bank, vertrok Fudge woensdag aan het begin van de avond van huis. “Hij wilde een ommetje maken, dat deed hij wel vaker. Dan haalde hij een patatje of zo. Het ging niet goed, maar als ik écht het gevoel had gehad dat het zó mis was, had ik hem wel binnen gehouden, al is dat met een vent van 31 niet eenvoudig.”

Even later hoorde ze dat er wat groots aan de hand was om de hoek. “Sirenes, politiepaarden, het hele arsenaal. Ik ben naar buiten gegaan en zag op het Frederiksplein een jongen op een brancard een ambulance in worden gereden. Oh toch wat anders, dacht ik, dus ik ging weer naar binnen. Dat zal die fietser zijn geweest die in zijn been was geraakt door een afgedwaalde kogel.”

Verklaringen
De opluchting was van korte duur. Op AT5 zag ze vervolgens tot haar schrik dat iemand was neergeschoten door de politie. “Op een gedeeltelijk geblurde foto van het slachtoffer zag ik Mickeys schoenen. Het was helemaal mis. Ik heb de politie gebeld: ‘Dat is mijn kind’. Ik heb urenlang verklaringen afgelegd. Dat hij geen terrorist of zo is, en geen bankovervaller.”Zijn moeder is, dwars door al het verdriet, ‘heel blij dat haar zoon nu rust heeft’. “Het lijkt me heel erg voor de agenten hoe dit is gegaan. Maar het is niet dat hij een heroïsch einde wilde of zo. Mickey was ziek en het ging niet meer.”
EINDE ARTIKEL HET PAROOL

[20]
Raadslid Sylvana Simons van BIJ1 vindt het politieoptreden waarbij Michael Fudge op de stoep van De Nederlandsche Bank werd gedood, ‘onnodig en buitensporig’. Volgens haar creërt het juist een gevoel van onveiligheid.”
AT5SYLVANA SIMONS: POLITIE VUURDE BOVENMATIG AANTAL KOGELS AF BIJ DNB

https://www.at5.nl/artikelen/191555/sylvana-simons-politie-vuurde-bovenmatig-veel-kogels-af-bij-dnb

Raadslid Sylvana Simons van BIJ1 vindt het politieoptreden waarbij Michael Fudge op de stoep van De Nederlandsche Bank werd gedood, ‘onnodig en buitensporig’. Volgens haar creërt het juist een gevoel van onveiligheid.

Ze wil dat het college met spoed verantwoording aflegt over de schietpartij. 

Volgens Simons maken Amsterdamse inwoners zich ernstig zorgen over het ‘bovenmatige aantal kogels’ dat is gebruikt om Fudge neer te schieten. Getuigen lieten weten dat er ongeveer twintig schoten klonken. Bij het schietincident werd een voorbijkomende fietser geraakt in het been.

Lees ook: Politie schiet man neer bij De Nederlansche Bank

Suicide by cop
De politie greep in toen Fudge met een vuurwapen op een agent af kwam rennen. Later bleek dat het om een nepwapen ging, dat volgens de politie niet van echt te onderscheiden was. De politie doet nog onderzoek en houdt er rekening mee dat Fudge mogelijk zichzelf wilde laten doden door een agent, ook wel bekend als suicide by cop

Fudge werd in Amsterdam geboren. Maar heeft een Britse vader. Hij kwam eerder met justitie en politie in aanraking voor kleine vergrijpen zoals vernieling en overlast. Hij was de laatste tijd verward.

Lees ook: Het komt vaker voor dat iemand dood wil door een politiekogel

‘Onveiligheid’
Simons meent dat de stad juist onveiliger wordt door het optreden van de politie. ‘De Amsterdamse burgers verdienen dan ook een spoedige verantwoording van het college over het toepassen van dit buitensporige en onnodige politiegeweld’, schrijft ze.

EINDE BERICHT AT5

[21]

”De Amsterdamse gemeenteraad is woensdagmiddag over Sylvana Simons’ aanvraag voor een spoeddebat gevallen. De fractievoorzitter van het Amsterdamse BIJ1 was van mening dat er “onnodig en buitensporig” veel kogels waren afgevuurd bij het schietincident bij De Nederlandsche Bank (DNB).”NU.NLAMSTERDAMSE RAAD BOOS OP SIMONS NA AANVRAAG DEBAT”POLITIEGEWELD” DNB13 FEBRUARI 2019https://www.nu.nl/binnenland/5740209/amsterdamse-raad-boos-op-simons-na-aanvraag-debat-politiegeweld-dnb.html

”Bij1 sprak in de aanvraag voor het debat over een ‘bovenmatig aantal kogels’ en eiste ‘spoedige verantwoording van het college over het toepassen van dit buitensporige en onnodige politiegeweld’.……”Simons gaf aan dat ze de integriteit van de politie niet in twijfel wil trekken, maar wel vragen wil stellen. De toon die Bij1 had gebruikt bij de aanvraag van het debat was ‘te scherp’, erkende ze. ,,Dat was wellicht een faux pas.’’
ADKEIHARDE CLASH TUSSEN GEMEENTERAAD EN SYLVANASIMONS NA SUGGESTIE RACISME POLITIE
https://www.ad.nl/politiek/keiharde-clash-tussen-gemeenteraad-en-sylvana-simons-na-suggestie-racisme-politie~ad4d8840/
De Amsterdamse gemeenteraad heeft vanmiddag in ongekende bewoording kritiek geuit op Sylvana Simons (Bij1), nadat die had gesuggereerd dat jongeren van kleur meer te vrezen hebben van de politie dan andere jongeren. Ze moet zich diep, diep schamen, heeft zich onsterfelijk belachelijk gemaakt en zaait angst onder jongeren, vond de raad.

Reinier van Dantzig (D66) noemde het emotionele debat ‘het dieptepunt uit zijn carrière als raadslid’.

Sylvana Simons had het debat zelf aangevraagd. Aanleiding was het schietincident eerder deze maand bij De Nederlandsche Bank, waarbij een man met wat later bleek, een nepwapen door de politie is neergeschoten en uiteindelijk overleed. Het lijkt te gaan om ‘suicide by cop’, waarbij het slachtoffer zich bewust laat neerschieten door de politie.

Bij1 sprak in de aanvraag voor het debat over een ‘bovenmatig aantal kogels’ en eiste ‘spoedige verantwoording van het college over het toepassen van dit buitensporige en onnodige politiegeweld’.

Gedeisd houden

Simons had nog geen woord gezegd, of SP-raadslid Nicole Temmink sprak al haar onvrede uit over het debat. De Rijksrecherche doet nog onderzoek naar het incident en politici moeten zich tijdens dit onderzoek gedeisd houden, vindt ze.

Simons gaf aan dat ze de integriteit van de politie niet in twijfel wil trekken, maar wel vragen wil stellen. De toon die Bij1 had gebruikt bij de aanvraag van het debat was ‘te scherp’, erkende ze. ,,Dat was wellicht een faux pas.’’

Daarmee was de kou niet uit de lucht, want het debat ontplofte toen Simons zei van jongeren van kleur te horen dat die bang zijn te worden neergeschoten door agenten. ,,En die zorgen zijn niet onterecht.’’

Schamen

Fractievoorzitter Eric van der Burg van de VVD vond dat Simons zich ‘kapot moet schamen.’ ,,U wekt de suggestie dat mensen van kleur te vrezen hebben van de politie. Dat is walgelijk. De agenten stonden er voor u omdat er klootzakken waren die u bedreigden.’’

Sofyan Mbarki (PvdA) vond dat Simons jongeren bang maakt. Johnas van Lammeren (Partij voor de Dieren) zei dat de politiek zich niet hoort uit te spreken als nog onderzoek loopt door de Rijksrecherche. ,,U zegt dat jongeren zich zorgen moeten maken dat ze worden neergeschoten door politie. U moet zich diep schamen. Ik neem het hoogst persoonlijk op.’’

Simons nam geen woord terug. ,,Ik spreek mensen wiens leven beïnvloed wordt door het feit dat zij een bepaalde kleur hebben. Kleur is voor mensen van kleur een bepalende factor. Zij vragen mij dat met u te bespreken.’’

Burgemeester Femke Halsema hield het kort. ,,Dit lijkt mij geen moment om over het functioneren van de politie te spreken. Ik heb gisteren met de twee agenten gepraat. Dit is juist niet waarom je agent wordt. Je wilt mensen dienen, de stad veiliger maken. Dit is een traumatische gebeurtenis.’’

EINDE BERICHT AD 

OPINIES OVER SYLVANA SIMONS EN DE BOZE GEMEENTERAAD:
GRUTJES.NL

U MOET ZICH KAPOT SCHAMEN!

WALGELIJK!”

FATAAL SCHIETINCIDENT, SYLVANA SIMONS EN DE AMSTERDAMSE GEMEENTERAAD/SYLVANA SPOKE THE TRUTH

ASTRID ESSED

24 FEBRUARI 2019

FRONTAAL NAAKT

HOE DE AMSTERDAMSE GEMEENTERAAD PROBEERT EEN ZWARTE VROUW DE MOND TE SNOEREN

14 FEBRUARI 2019

https://www.frontaalnaakt.nl/archives/hoe-de-amsterdamse-gemeenteraad-probeert-een-zwarte-vrouw-de-mond-te-snoeren.html

Als de politie 23 kogels afvuurt om een suïcidale man dood te schieten en daarbij ook nog een toevallige voorbijganger in zijn been raakt, mogen er best een paar kritische vragen worden gesteld over de proportionaliteit van dat politiegeweld.

Wat zich gisteren voltrok in de Amsterdamse gemeenteraad, is dan ook een travestie, een aanfluiting van de democratie, het is gewoon eng, als de voltallige raad, inclusief de burgemeester, tegen één vrouw staat te blèren die het gore lef heeft vragen over de politie te stellen. Tegen haar schreeuwen dat ze zich moet schamen, dat ze zich onsterfelijk belachelijk maakt, dat ze jongeren bangmaakt, dat dit niet het moment is, dat het ongepast is.

Sylvana Simons moet, kortom, haar bek houden. In Nederland is het VERBOTEN kritiek te hebben op de politie of er zelfs maar vragen over te stellen. Wie het toch doet, krijgt te maken met de ongekende agressie van media, politiek, de burgerij en natuurlijk de politie zelf, die volstrekt allergisch is voor elke vorm van kritiek.

Disproportioneel geweld

Natuurlijk, er is een onderzoek gaande van de rijksrecherche, we weten nog niet wat er precies is gebeurd. Maar we weten een paar dingen. Er is een man dood door twintig politiekogels, een voorbijganger kreeg een politiekogel in zijn been. En je kunt het niemand kwalijk nemen een beetje sceptisch te zijn over het politie-onderzoek. We herinneren ons Mitch Henriquez nog, met zijn verbrijzelde strottenhoofd, wiens penis zelfs was vernield door de politie, maar die het toch voor elkaar had gekregen te overlijden aan stress. We herinneren ons tal van andere dodelijke slachtoffers van de politie: Rishi ChandrikasingIhsan Gürz, om er twee te noemen. We weten ook dat de politie nogal eens liegt na het zoveelste geval van misselijkmakend, disproportioneel geweld.

Een politieagent, Joeri Sterringa, schreef een open brief aan Sylvana Simons en plaatste dat op zijn blog. Het is een larmoyante smartlap waarin vooral de politie weer heel erg zielig is, en er staan een paar opmerkelijke dingen in, bijvoorbeeld dat de suïcidale man op de politie bleef schieten. Met een nepwapen.

De gebruikelijke Sylvana-haters reageren op het blog op hun gebruikelijke sjieke manier. Iemand vindt dat de politie goed gehandeld heeft en de volgende keer gewoon weer ‘de trekker moet overhalen’. Er staan racistische reacties tussen en iemand vindt dat Simons ‘een einde aan haar leven moet maken’.

Treurig dieptepunt

Sterringa verwijdert die reacties niet, hij vindt het blijkbaar best, dat naakte racisme en die doodwensen. Daarmee laat hij zien wat zijn echte bedoeling is: een volksvertegenwoordiger intimideren, haar de mond snoeren. De zwarte vrouw met haar grote mond moet haar plaats kennen.

Maar Simons heeft een achterban die terechte zorgen heeft, omdat ze dagelijks te maken heeft met het racisme dat welig tiert bij de politie, en met politiegeweld. Is het Simons die jongeren bangmaakt voor de politie, zoals PvdA’er Sofyan Mbarki beweert, of is het gewoon de politie zelf, die nog geen Marokkaan met rust kan laten die op een mooie fiets rijdt?

Het debat in de gemeenteraad is volgens D66’er Reinzier van Dantzig ‘het dieptepunt uit zijn carrière als raadslid.’ Dat klopt. Dantzig en ook Eric van der Burg van de PVV, de oliedomme Nicole Temmink van de SP maar ook het ruggegraatloze DENK, de Dierenpartij en Femke Halsema, met afstand de slechtste burgemeester die Amsterdam sinds decennia heeft gehad, hebben gisteren rock bottom bereikt met hun gebullebak, dat niet alleen een dikke middelvinger is naar Sylvana Simons, maar ook naar haar achterban van meer dan vijfduizend Amsterdammers die op haar hebben gestemd, die niet voor de eerste keer ingewreven kregen dat zij er niet toe doen voor de gevestigde orde. Treurig dieptepunt indeed.

Gebrek aan empathie

Simons is een volksvertegenwoordiger. Ze moet zich niet “gedeisd houden” en de witte mannen en vrouwen bepalen niet voor haar wat gepast is en niet. Als de politie 20 kogels in een man pompt en het zelfs nog voor elkaar krijgt een voorbijganger te raken, dan is dát het moment om het erover te hebben. Niet wanneer het Halsema uitkomt, of wanneer Temmink het gepast vindt, wanneer the man uptown thinks it’s due. Simons zit daar niet om het de VVD naar de zin te maken, ze zit daar voor haar kiezers. En die kiezers hebben vragen. Fucking terechte vragen. En die heb je te beantwoorden.

En het toppunt van onbeschaamdheid is wel de verschaalde vetvlek Theodor Holman, die Simons verwijt ‘geen empathie te bezitten‘. Er wordt een Elfstedentocht in de hel gehouden, Holman, het moment dat we ons iets laten vertellen over ’empathie’ door een hufter die openlijk verklaarde zich verwant te voelen met massamoordenaar Anders Breivik, en daar nooit één kritische vraag over heeft gehad.

EINDE ARTIKEL FRONTAAL NAAKT [PETER BREEDVELD] 

[22]

”De burgemeester sprak van een groot drama voor alle betrokkenen. ‘Het onderzoek door de Rijksrecherche wordt versneld uitgevoerd vanwege het grote belang van de zaak. Wij moeten als leken hierop wachten. Ik heb gisteren met de betrokken agenten gepraat. Dit is niet waarom je agent wordt. Je wordt agent omdat je mensen wil dienen. Omdat je de stad veiliger wil maken. Het is een nachtmerrie en traumatische gebeurtenis voor de agenten. Deze agenten verdienen ons inlevingsvermogen en niet ons oordeel. We kunnen trots zijn op onze politie.’

AT5

HELE RAAD NEEMT AFSTAND VAN SYLVANA SIMONS IN VERHIT DEBAT

https://www.at5.nl/artikelen/191609/sylvana-simons-verdedigt-aanvraag-spoeddebat-maar-misschien-waren-mijn-woorden-te-scherp

Sylvana Simons (Bij1) heeft vanmiddag in de gemeenteraad haar aanvraag voor een spoeddebat over de fatale schietpartij bij de De Nederlandsche Bank verdedigd. Daar werd vorige week de 31-jarige Michael Fudge doodgeschoten door agenten. Wel zei Simons dat haar woorden misschien ‘te scherp’ waren. De totale raad nam afstand van de uitspraken van Simons. ‘Dit debat is het dieptepunt uit mijn carrière’, zei D66’er Reinier van Dantzig.

Simons noemde het politieoptreden – waarbij Fudge op de stoep van De Nederlandsche Bank werd gedood – in de aanvraag voor het spoeddebat ‘onnodig en buitensporig’. Volgens haar creërt het juist een gevoel van onveiligheid en maken Amsterdamse inwoners zich ernstig zorgen over het ‘bovenmatige aantal kogels’ dat werd gebruikt.

Lees ook: Sylvana Simons: politie vuurde bovenmatig aantal kogels af bij DNB

SP-raadslid Nicole Temmink stond al bij de interruptiemicrofoon voor Sylvana Simons aan haar betoog kon beginnen. Ze wilde haar ongenoegen uitspreken over het spoeddebat. ‘Er is een tragisch voorval geweest waarbij een jongen is neergeschoten. Tragisch voor nabestaanden, agenten en familie van agenten. We moeten terughoudend zijn om uitspraken erover te doen. We weten niet wat er heeft plaatsgevonden. We weten nog niet wat er is gebeurd. De Rijksrecherche doet onderzoek. We moeten daarop wachten.’

Direct schoot Simons in de verdediging: ‘Ik wil u vragen hetzelfde te doen: wachten tot ik wat gezegd heb.’

Simons: ‘De woorden waren scherp, misschien te scherp. Misschien wel een faux pas. Het moet een waar drama zijn geweest voor alle betrokkenen. Suicide by cop moet voor de agenten tragisch zijn. Ik heb dankzij de politie de afgelopen drie jaar in veiligheid kunnen leven. Daarvoor ben ik ze dankbaar.’

‘Witte cisvrouw’
Gelijk daarna stond VVD-fractievoorzitter Eric van der Burg bij de interruptiemicrofoon. Hij haalde een tweet aan van Bij1-duoraadslid Vreer Verkerke en vroeg of Simons daar als fractievoorzitter achterstaat. De tweet van Verkerke werd maandag verstuurd met de tekst: ’21 kogels. Tegen 1 persoon. Die niet eens had geschoten. Je zou denken dat de politie getraind genoeg is om met een paar schoten iemand neer te brengen. Anders mankeert er iets aan hun training lijkt me. Jij hebt makkelijk praten als witte cisvrouw.’

Lees ook: Politieagent Joeri na kritiek Sylvana Simons: ‘Stoom kwam uit mijn oren’

Simons liet daarop weten geen afstand te nemen van deze tekst. ‘Ik ben niet verantwoordelijk voor alle tweets van mijn collega’s binnen de partij.’

Van de Burg: ‘Ik had hier een nederig raadslid verwacht, maar dat is niet zo.’

Woedende raadsleden
De toon in het debat sloeg al snel om in boosheid bij overige raadsleden. Van der Burg: ‘U moet zich kapotschamen. Die agenten hebben er voor u gestaan toen klootzakken u bedreigden. U suggereert dat zwarte mensen moeten vrezen voor de politie en Openbaar Ministerie.’

Simons zei wel te begrijpen dat jongeren van kleur angst hebben voor de politie: ‘Ik heb jongeren van kleur gesproken die zich zorgen maken om neergeschoten te worden door de politie. Ik begrijp die zorgen.’

Fractievoorzitter van de PvdA, Sofyan Mbarki, nam afstand van deze uitspraken. ‘Ik spreek jongeren van kleur die zich beschermd voelen door de politie.’ Ook DENK-raadslid Numan Yilmaz zei zich niet te herkennen in het door Simons geschetste beeld.

Twijfels over OM
In het debat twijfelde Simons ook openlijk in de vergadering aan de informatieverspreiding van het Openbaar Ministerie: ‘Als het OM verklaart over een incident, hoef ik dat niet meteen klakkeloos aan te nemen als de waarheid. Ik spreek mensen die zich druk maken hierover. Ik ben raadslid, volksvertegenwoordiger, ik moet hun zorgen hier vertellen. De informatie van de open brief van agent Joeri correspondeert ook al niet met de informatie van justitie. Joeri sprak over een rennende Michael Fudge, justitie zei daar niks over in het persbericht.’

Lees ook: Politie schiet man neer bij De Nederlandsche Bank

Simons sloot haar betoog af met: ‘Er is veel ophef geweest over deze actualiteit. Ook in de zaal hier lopen de emoties hoog op. Er is mij verweten dat ik geen empathie had voor de politie. Daar kan ik mij niet mee identificeren. De enige waarmee ik mij kan identificeren is de moeder van het slachtoffer.’

‘Dieptepunt van mijn carrière’
Partij voor de Dieren-fractievoorzitter Johnas van Lammeren zei te hopen dat Amsterdammers weten dat de voltallige raad afstand neemt van de uitspraken van Simons. D66’er Reinier van Dantzig sprak van een dieptepunt in zijn carrière als raadslid: ‘Dit debat had er nooit moeten zijn.’

Ook burgemeester Femke Halsema vond het debat nu niet gepast. ‘Ik denk dat er hele goede redenen kunnen zijn om te praten over het functioneren van de politie. Binnenkort ontvangt u het rapport over etnisch profileren bij de politie. Dat zou een moment kunnen zijn om over het functioneren van de politie te praten. Dat is het nu niet.’

‘Agenten verdienen ons inlevingsvermogen’
De burgemeester sprak van een groot drama voor alle betrokkenen. ‘Het onderzoek door de Rijksrecherche wordt versneld uitgevoerd vanwege het grote belang van de zaak. Wij moeten als leken hierop wachten. Ik heb gisteren met de betrokken agenten gepraat. Dit is niet waarom je agent wordt. Je wordt agent omdat je mensen wil dienen. Omdat je de stad veiliger wil maken. Het is een nachtmerrie en traumatische gebeurtenis voor de agenten. Deze agenten verdienen ons inlevingsvermogen en niet ons oordeel. We kunnen trots zijn op onze politie.’

EINDE BERICHT AT5 

[23]

”De burgemeester is ze gaan bezoeken. Die schietende agenten hè, niet de moeder van de doodgeschoten man, en ook niet de voorbijfietsende omstander die een politiekogel door zijn been kreeg.”
GRUTJES.NL

U MOET ZICH KAPOT SCHAMEN!

WALGELIJK!”

[24]

BURGEMEESTER HALSEMA EN WE ARE HERE/WEL DEGELIJK ILLEGALENJACHT, MEVROUW HALSEMA

ASTRID ESSED

24 DECEMBER 2019

 [25]

WIKIPEDIAKETIKOTI
https://nl.wikipedia.org/wiki/Ketikoti

[26]

TOESPRAAK FEMKE HALSEMA TIJDENS KETI KOTI, DE NATIONALE HERDENKING VAN DE AFSCHAFFING VAN DE SLAVERNIJhttps://www.amsterdam.nl/bestuur-organisatie/college/burgemeester/speeches/toespraak-burgemeester-halsema-tijdens-0/

Frimangron, ‘land van vrije mensen’.
Was de naam van de plek, tussen Paramaribo en de plantages, waar in de achttiende eeuw vrije Afro-Surinamers gingen wonen.
Deze voormalige slaafgemaakten werden vrijgelaten omdat het systeem, met geweld alleen, niet vol was te houden, schrijft de Leidse historicus Karwan Fatah-Black.
Ze kregen een sprankje hoop, valse hoop, om een systeem van racistische onderdrukking in stand te kunnen houden.

Tot 1863, toen de slavernij werd afgeschaft. Of, zoals het thema van de herdenking dit jaar luidt, men begon aan ‘een lange weg omhoog’. Want ook toen bleek de vrijheid voor velen slechts valse hoop: tot 1873 werden slaven gedwongen om op de plantages te blijven werken.

Vrijheid verloedert snel tot valse hoop als er geen wezenlijke gelijkheid is.

Valse hoop leidde 50 jaar geleden tot het grote verzet in Willemstad van zwarte arbeiders tegen het koloniale bestuur. Het was het begin van Afro-Curaçaos zelfbewustzijn.

Valse hoop was er ook voor de nazaten van slaafgemaakten. Toen de eerste Surinamers en Antillianen naar Amsterdam kwamen werden ze uit een aantal stadswijken geweerd. Een deel van de stad bleef gesloten voor hen.
En discriminatie op de arbeidsmarkt is er tot de dag van vandaag. Het moeilijkste te verteren is nog wel dat de mensen die opstaan tegen uitsluiting en racisme nog altijd te maken krijgen met haat en bedreigingen.
Een lange, maar ook een langzame weg omhoog.

En dat geldt ook voor de omgang met de geschiedenis van Amsterdam. De stad waar koopmannen verdienden aan de handel in mensen en investeerden in plantages. De stad die één van de drie eigenaren was van de Sociëteit Suriname, het bedrijf dat de kolonie bestuurde tot het einde van de achttiende eeuw. Of zoals een onderzoeker al in de achttiende eeuw concludeerde: in de stad was er niemand die geen stuk brood verdiende aan de slavernij.

Ook Amsterdam heeft een lange weg omhoog te gaan. Door de betekenis van slavernij in de lokale economie te onderzoeken, door een slavernijmuseum in het leven te roepen. En door verantwoordelijkheid te nemen.

Dat is niet alleen gerechtigheid voor de slachtoffers en hun nazaten, dat komt ook voort uit het besef dat we als stad incompleet zijn als we onze eigen geschiedenis niet kennen, als we de meest beschamende delen van onze geschiedenis ontkennen of onderbelichten.

De komende jaren willen wij een sprong maken.
De stad groeit. Er komen woningen bij, sociale en culturele voorzieningen, plekken voor ondernemers en kunstenaars. We bouwen en breiden uit.

En in onze groeiende stad moeten nieuwe verhalen, nieuwe herinneringen hun centrale plek kunnen vinden. Ook als ze pijnlijk zijn.
Niet als de herinneringen van een Afro-Caribische gemeenschap die worstelt met hoop en valse hoop. Maar als het cultuurgoed van alle Amsterdammers. Dat zijn de verschrikkingen die tijdens keti-koti worden herdacht, maar het zijn ook de verhalen over de helden die het verzet tegen slavernij hebben geleid en de pioniers die aan zelfbewustzijn hebben gewerkt. In Suriname, op de eilanden en in Nederland.

Wij willen samen de weg omhoog gaan. Zodat Amsterdamse jongeren nieuwe rolmodellen en iconen leren kennen. Uit heden en verleden. Niet alleen in de musea en de geschiedenisboekjes, maar op school, tijdens herdenkingen, bij vieringen en in onze publieke ruimte.
Binnenkort zal een nieuwe wijk op IJburg – centrumeiland – worden vernoemd naar diegenen die een leven lang hebben gevochten tegen kolonialisme en slavernij in Indonesië, op de Antillen en in Suriname. Maria Ulfah, feministe en rechtsgeleerde uit Indonesië, Otto en Hermina Huiswoud, de Surinaamse activisten, Frank Martinus Arion, Curaçaose schrijver en pleitbezorger van dit monument. En vele anderen.

Wij willen dat Amsterdam ieders stad wordt. Waarvan we de geschiedenis delen, onderzoeken en dan berouwen.
Een stad van gelijkwaardige en werkelijk vrije mensen.

Dank u wel.

ZIE OOK: 
YOUTUBE.COM

STRATEN CENTRUM EILAND WORDEN VERNOEMD NAAR STRIJDERS TEGEN SLAVERNIJ

TRANSCRIPTIE
TEKST
Excellenties, dames en heren, Geachte aanwezigen,

Frimangron, ‘land van vrije mensen’.
Was de naam van de plek, tussen Paramaribo en de plantages, waar in de achttiende eeuw vrije Afro-Surinamers gingen wonen.
Deze voormalige slaafgemaakten werden vrijgelaten omdat het systeem, met geweld alleen, niet vol was te houden, schrijft de Leidse historicus Karwan Fatah-Black.
Ze kregen een sprankje hoop, valse hoop, om een systeem van racistische onderdrukking in stand te kunnen houden.

Tot 1863, toen de slavernij werd afgeschaft. Of, zoals het thema van de herdenking dit jaar luidt, men begon aan ‘een lange weg omhoog’. Want ook toen bleek de vrijheid voor velen slechts valse hoop: tot 1873 werden slaven gedwongen om op de plantages te blijven werken.

Vrijheid verloedert snel tot valse hoop als er geen wezenlijke gelijkheid is.

Valse hoop leidde 50 jaar geleden tot het grote verzet in Willemstad van zwarte arbeiders tegen het koloniale bestuur. Het was het begin van Afro-Curaçaos zelfbewustzijn.

Valse hoop was er ook voor de nazaten van slaafgemaakten. Toen de eerste Surinamers en Antillianen naar Amsterdam kwamen werden ze uit een aantal stadswijken geweerd. Een deel van de stad bleef gesloten voor hen.
En discriminatie op de arbeidsmarkt in onze samenleving is er tot de dag van vandaag. En het moeilijkste te verteren is nog wel dat de mensen die opstaan tegen uitsluiting en racisme nog altijd te maken krijgen met haat en bedreigingen.
Het is een  lange, maar ook een langzame weg omhoog.

En dat geldt ook voor de omgang met de geschiedenis van Amsterdam. De stad waar koopmannen verdienden aan de handel in mensen en investeerden in plantages. De stad die één van de drie eigenaren was van de Sociëteit Suriname, het bedrijf dat de kolonie bestuurde tot het einde van de achttiende eeuw. Of zoals een onderzoeker al in de achttiende eeuw concludeerde: in Amsterdam was er niemand die geen stuk brood verdiende aan de slavernij.

Ook Amsterdam heeft een lange weg omhoog te gaan. Door de betekenis van slavernij in de lokale economie te onderzoeken, door een Nationaal slavernijmuseum in het leven te roepen binnen onze stadsgrenzen. En door onze verantwoordelijkheid te nemen.

Dat is niet alleen gerechtigheid voor de slachtoffers en hun nazaten, dat komt ook voort uit het besef dat we als stad incompleet zijn als we onze eigen geschiedenis niet kennen, als we de meest beschamende delen van onze geschiedenis ontkennen of onderbelichten.

De komende jaren willen wij een sprong maken.
Onze stad groeit. Er komen woningen bij, sociale en culturele voorzieningen, plekken voor ondernemers, mensen, kunstenaars. We bouwen, we  breiden uit.

En in onze groeiende stad moeten nieuwe verhalen, nieuwe herinneringen hun centrale plek gaan vinden. Ook als ze pijnlijk zijn.
En niet alleen als de herinneringen van een Afro-Caribische gemeenschap die worstelt met hoop en valse hoop. Maar als het cultuurgoed van alle Amsterdammers. En dat zijn de verschrikkingen die tijdens keti-koti worden herdacht, maar het zijn ook de verhalen over de helden die het verzet tegen slavernij hebben geleid en de pioniers die aan zelfbewustzijn hebben gewerkt. In Suriname, op de eilanden en in Nederland.

Wij willen samen de weg omhoog gaan. Zodat Amsterdamse jongeren nieuwe rolmodellen en iconen leren kennen. Uit heden en verleden. En niet alleen in de musea en de geschiedenisboekjes, maar op school, tijdens herdenkingen, bij vieringen en in onze publieke ruimte.
Binnenkort zal een nieuwe wijk op IJburg – centrumeiland – worden vernoemd naar diegenen die een leven lang hebben gevochten tegen kolonialisme en slavernij in Indonesië, op de Antillen en in Suriname. Maria Ulfah, feministe en rechtsgeleerde uit Indonesië, Otto en Hermina Huiswoud, de Surinaamse activisten, Frank Martinus Arion, Curaçaose schrijver en pleitbezorger van dit monument. En vele, vele anderen.

Wij willen dat Amsterdam ieders stad is. Waarvan we de geschiedenis delen, onderzoeken en dan berouwen.
Een stad van gelijke en werkelijk vrije mensen.

Dank u wel

[27]

AT5

HALSEMA SPREEKT BIJ HERDENKING DECEMBERMOORDEN

8 DECEMBER 2019https://www.at5.nl/artikelen/198757/halsema-spreekt-bij-herdenking-decembermoorden

TEKST

Het is vandaag 37 jaar geleden dat vijftien vooraanstaande Surinamers werden vermoord onder het militaire bewind van Desi Bouterse. In Amsterdam wordt deze dag jaarlijks herdacht.

De fakkeltocht en bloemlegging start vanmiddag om 16.30 uur bij de Stopera aan de kant van metrohalte Waterlooplein. Rond 16.45 uur begint dan de plechtigheid bij het 8 Decembermonument bij de Mozes & Aäronkerk.

Herdenking

Om 17.30 uur begint de herdenking in de Amstelkerk. Hierbij zal burgemeester Femke Halsema een toespraak houden. Ook Tweede Kamerlid Sadet Karabulut (SP), Lilianne Ploumen (PvdA), advocaat Gerard Spong en columniste Sheila Sitalsing nemen het woord. Oud-president Ronald Venetiaan is hierbij aanwezig.

Op 29 november werd Desi Bouterse door de krijgsraad in de Surinaamse hoofdstad Paramaribo veroordeeld tot twintig jaar cel voor zijn rol in de Decembermoorden. Eerder noemde nabestaande Romeo Hoost de veroordeling ‘een felicitatie voor de rechtsstaat.’ 

AANWEZIGHEID BURGEMEESTER HALSEMA BIJ DE 8 DECEMBER HERDENKING

YOUTUBE.COM

SLACHTOFFERS DECEMBERMOORDEN HERDACHT

[28]

ZIE NOOT 26

[29]

”Daarmee was de kou niet uit de lucht, want het debat ontplofte toen Simons zei van jongeren van kleur te horen dat die bang zijn te worden neergeschoten door agenten. ,,En die zorgen zijn niet onterecht.’’ADKEIHARDE CLASH TUSSEN GEMEENTERAAD EN SYLVANASIMONS NA SUGGESTIE RACISME POLITIE
https://www.ad.nl/politiek/keiharde-clash-tussen-gemeenteraad-en-sylvana-simons-na-suggestie-racisme-politie~ad4d8840/

[30]
ZIE NOOT 18

[31]
[31]

”Er wordt in Amsterdam niet op illegalen gejaagd’, reageerde Halsema. ‘Laat ik dat nog maar eens stevig herhalen. Daar is geen sprake van en er zal geen sprake van zijn. Dat zal niet gebeuren. Iets anders is het als mensen strafbare feiten plegen.’


AT5

GROEN LINKS ”ZEER KRITISCH” OP NIEUW KRAAKBELEID

18 DECEMBER 2019

https://www.at5.nl/artikelen/198970/groenlinks-zeer-kritisch-op-nieuw-kraakbeleid

GroenLinks is niet blij met het nieuwe kraak- en ontruimingsbeleid in de stad. Onder meer de namen van krakers worden straks bijgehouden en de politie kan meteen optreden tijdens het begin van een kraakactie. Voor de partij gaat dat veel te ver.

Burgemeester Femke Halsema informeerde de gemeenteraad gisteren over het nieuwe beleid. Volgens haar wordt kraken, dat nu vaak als ‘anoniem en risicoloos’ gezien wordt, op deze manier minder aantrekkelijk.

GroenLinks vreest echter voor de gevolgen van het beleid. ‘Kraken heeft ook een functie om leegstand tegen te gaan’, zegt fractievoorzitter Femke Roosma. ‘Ik maak me het meest zorgen over het registreren en het onverwachte. Want dat is met name voor mensen zonder papieren heel gevaarlijk. Als ze hun gegevens moeten achterlaten, dan kunnen ze in detentie raken.’

‘Het is met name voor mensen zonder papieren heel gevaarlijk’

FEMKE ROOSMA, GROENLINKS

De rechtse oppositiepartijen reageerden vandaag wel enthousiast. ‘Fantastisch dat zij deze stap zet’, vindt CDA-fractievoorzitter Diederik Boomsma. ‘Het is echt een stap de goede kant op. Al jaren zeggen wij, kraken moeten we bestraffen en niet belonen. En dat laatste gebeurde.’

‘Ik zou zeggen, eindelijk, Amsterdam gaat zich ook aan de landelijke regelgeving houden’, zegt VVD-fractievoorzitter Marianne Poot. ‘Dus dat is hartstikke positief. Het is nog niet genoeg wat mij betreft. Want het rare beleid dat er niet ontruimd wordt voor leegstand blijft gewoon.’

‘Het is nog niet genoeg wat mij betreft, het rare beleid dat er niet ontruimd wordt voor leegstand blijft’

MARIANNE POOT, VVD

Volgend jaar wil GroenLinks er opnieuw met Halsema over spreken. ‘De burgemeester is niet van GroenLinks, dus het is logisch dat GroenLinks soms anders denkt over het beleid van de Driehoek (gemeente, politie en justitie, red.)’, zegt Roosma. ‘Dat is volgens mij ook helemaal niet gek.’Roosma vroeg Halsema vandaag ook om opheldering over een eerdere uitspraak in het AT5-programma Het Gesprek met de Burgemeester. Daarin zei ze dat de vreemdelingenpolitie eigenlijk in actie zou moeten komen als illegalen voor problemen zorgen. Toen Het Parool hier over schreef, gaf GroenLinks aan vragen te stellen.

Er wordt in Amsterdam niet op illegalen gejaagd’, reageerde Halsema. ‘Laat ik dat nog maar eens stevig herhalen. Daar is geen sprake van en er zal geen sprake van zijn. Dat zal niet gebeuren. Iets anders is het als mensen strafbare feiten plegen.’Volgens Halsema gebeurt het op dit moment echter zelden dat asielzoekers zonder verblijfsvergunning na het plegen van meerdere strafbare feiten in vreemdelingendetentie worden geplaatst. ‘Waardoor Amsterdam bij herhaling te maken heeft met vreemdelingen die criminele feiten plegen. Op dat moment kan er wel sprake zijn van de vreemdelingenpolitie zijn en ik vind dat dat in dat geval ook logisch zou zijn. 

EINDE AT5 BERICHT

[32]

ZIE NOOT 24

[33]””De wethouders gaan over het beleid, mijn taak wordt om in de buurt te blijven bij hen die het moeilijk hebben en met hen in gesprek te gaan”
HET PAROOLFEMKE HALSEMA: IK BEN ER VOOR WIE HET LASTIG HEEFT13 JULI 2018
https://www.parool.nl/nieuws/femke-halsema-ik-ben-er-voor-wie-het-lastig-heeft~bfe32f19/

Tijd om rustig in te werken krijgt de nieuwe burgemeester niet. De ambtsketen drukt meteen zwaar op de schouders van Femke Halsema.  

Femke Halsema (52) was nog geen half uur burgemeester toen ze door de hoofdcommissaris even apart werd genomen. In de De Pijp was een liquidatiepoging geweest, iets waarvan de burgemeester altijd direct op de hoogte wordt gesteld. Het feest ging door, maar Halsema stond meteen op scherp.

Wat dacht u toen u dat hoorde?
“Het is verschrikkelijk wat er is gebeurd, maar het illustreert ook wat zowel Jozias van Aartsen als ik hebben gezegd: het probleem dat zware criminaliteit vormt in de stad. Op zo’n moment voel je de volle verantwoordelijkheid van die ambtsketen.”

“Ik had me gelukkig gerealiseerd dat dit kon gebeuren, dus een van de andere wethouders had piketdienst, omdat ik nog niet alle vereiste telefoonnummers heb voor zoiets. Maar het is een enorme realitycheck. Op het moment dat je de keten om krijgt, ben je 24 uur per dag burgemeester.”

Wat ziet u als uw belangrijkste opdracht?
“De vrijheid hoeden, al klinkt dat wat pretentieus. Ik heb maandag mijn eerste overleg met de politie en het Openbaar Ministerie. Ik ga mij inlezen en kennismaken zodat ik dit werk snel beheers. Dan kan ik een koers gaan ontwikkelen voor de stad.” ‘

“Als criminoloog heb ik altijd geleerd dat er voor hen die de wet overtreden, snelheid en zekerheid van straf moeten zijn, dat is nog veel belangrijker dan de zwaarte van de straf. De handhaving van de wet zal onder mijn verantwoordelijkheid dus heel veel aandacht krijgen. Het coalitieakkoord is kort over de openbare orde en veiligheid. Dat biedt mij de ruimte om een opvatting te vormen over de zware criminaliteit, de radicalisering en dergelijke onderwerpen, zodat de richting voor alle Amsterdammers duidelijk wordt.”

U heeft een achtergrond in GroenLinks. Gaat u andere accenten zetten dan uw PvdA-­voorgangers?
“De tijd zal het leren. Vooralsnog spiegel ik mij aan de geweldige burgemeesters die Amsterdam heeft gehad, zoals Van der Laan, Cohen en Van Thijn. Deze stad is altijd gezegend geweest met goede burgemeesters, die recht van lijf en leden en rechtsstatelijk waren. Als ik daarbij in de buurt kan komen ben ik al heel blij. Een inspiratie vormt Andrée van Es (voormalig GroenLinkswethouder, red.). Dat komt door haar combinatie van kalmte, wijsheid – maar ook een beetje stout.”

U zei in uw eerste toespraak dat u meer wil gaan praten met hen die zich niet gehoord voelen. Waarom?
“Amsterdam is alleen een vrije stad als iedereen mee kan delen in die vrijheid. Ik gebruikte de opening van de Noord/Zuidlijn als voorbeeld, want dat mag geen feest worden voor alleen de mensen voor wie de verbinding met de stad beter wordt, maar ook voor de groepen die hierdoor juist afstand zien ontstaan. Anarchist en P.C. Hooft-prijswinnaar Arthur Lehning zei: ‘Als vrijheid het hoogste goed is, dan heeft iedereen er recht op, en moet er gelijkheid van vrijheid bestaan.’ Dat betekent dat iedereen evenveel toegang heeft tot de rijkdommen, de voorzieningen en het bestuur van deze stad.”
“De wethouders gaan over het beleid, mijn taak wordt om in de buurt te blijven bij hen die het moeilijk hebben en met hen in gesprek te gaan. We moeten een lastig gesprek durven voeren over wat belangrijk is.”

Is er de laatste tijd dan iets veranderd in de ­manier waarop deze stad omgaat met de kans­armen?
“De stad groeit heel snel, dus de relatieve afstand met de mensen die het minder goed hebben wordt groter. Het kan niet zo zijn dat de Ring een toegangspoort wordt. Het geldt overigens niet alleen buiten de Ring, maar ook in wijken zoals de Transvaalbuurt, waar ik nu woon.”

Blijft u daar wonen, of verhuist u naar de ambtswoning als de renovatie klaar is?
“Daar zijn we als gezin in principe toe bereid, maar we willen er na de renovatie eerst een kijkje nemen. We hebben er hartzeer over, omdat de hond misschien niet mee kan. Er is bij de Heren­gracht weinig gras, zo’n beest kan nergens lopen. We zullen het zien als het af is, mijn kinderen hebben er ook iets over te zeggen.”

U bent de eerste vrouwelijke burgemeester. Heeft dat betekenis voor u?
“Ja, het geeft mij een zekere verantwoordelijkheid naar vrouwen in de stad en de kansen die zij krijgen. Mijn dochter zit hier op een middelbare school en soms vind ik de cultuur voor meisjes zo hard, ze worden voor ‘bitch’ uitgemaakt terwijl ze soms zo onzeker zijn. Als ik een bijdrage kan leveren aan het zelfvertrouwen van jonge vrouwen en aan het gevoel dat ze hier vrij en veilig zijn, zou ik daar heel blij mee zijn.”  

EINDE ARTIKEL HET PAROOL

[34]
ZIE NOOT 23

[35]
[35]

DOORBRAAK/HET GEBLADERTEHOLLANDSE KOOPMANSGEEST GEEN REDEN TOT FEESTZOMER 2002
http://www.doorbraak.eu/geblad erte/10842f52.htm

MICHIEL DE RUYTER, ZETBAAS VAN DE NEDERLANDSE SLAVENHANDELASTRID ESSED26 AUGUSTUS 2015
https://www.astridessed.nl/michiel-de-ruyter-zetbaas-van-de-nederlandse-slavenhandel/

MICHIEL DE RUYTER/GEEN HELD, MAAR ZETBAAS VAN DE NEDERLANDSE SLAVENHANDEL/BRIEF AAN DE TV KRANTASTRID ESSED8 AUGUSTUS 2017
https://www.astridessed.nl/michiel-de-ruytergeen-held-maar-zetbaas-van-de-nederlandse-slavenhandelbrief-aan-de-tv-krant/

URK WIL J.P. COENSTRAAT/MASSAMOORDENAARS OP VOETSTUKASTRID ESSED27 FEBRUARI 2018
https://www.astridessed.nl/urk-wil-j-p-coenstraat-massamoordenaars-op-voetstuk/

GEMEENTE UTRECHT STOPT SAMENWERKING MET ACTIEGROEP DE GRAUWE EEUW/STANDBEELDEN KOLONIALE MISDADIGERS DE NOORDZEE IN!ASTRID ESSED21 NOVEMBER 2017
https://www.astridessed.nl/gemeente-utrecht-stopt-samenwerking-met-actiegroep-de-grauwe-eeuw-standbeelden-koloniale-misdadigers-de-noordzee-in/

[36]

Waar wij ons tegen verzetten, is hoe de gebeurtenissen in de zeventiende eeuw in het dominante publieke vertoog worden verdraaid, hoe de misdaad van de transatlantische slavenhandel onder tafel wordt geveegd, hoe daarmee een groot deel van de mensheid uit de geschiedenis wordt weggeschreven, alsof ze nooit hebben bestaan, alsof de verschrikkingen die ze hebben ondergaan nooit hebben plaatsgevonden. Dat gebeurt in de film waar wij kritiek op leveren.”


DOORBRAAK.EU

VRAGEN EN ANTWOORDEN OVER DE KOLONIALE ZEESCHURK MICHIEL DE RUYTER

21 JANUARI 2015

http://www.doorbraak.eu/vragen -en-antwoorden-de-koloniale- zeeschurk-michiel-de-ruyter/ 

GESLAAGD PROTEST TEGEN KOLONIALE

VERHEERLIJKING IN FILM ”MICHIEL DE RUYTER

”27 JANUARI 2015


http://www.doorbraak.eu/ geslaagd-protest-tegen- koloniale-verheerlijking-film- michiel-de-ruyter-verslag-met- videos/  

[37]

VERKLARING BLOED AAN HUN HANDEN COLLECTIEF
INDYMEDIA.NL

AMSTERDAM: GENOCIDALE STRAATNAAMBORDEN BEKLAD

https://www.indymedia.nl/node/48099


TEKST
Nieuws, gepost door: Bloed Aan Hun Handen Collectief op 23/06/2020 06:09:38

Waar: Amsterdam, Netherlands
Wanneer: 23/06/2020 – 20:22[English below] Vanochtend zijn straatnaamborden, waarop oorlogscriminelen en koloniale moordenaars worden verheerlijkt, beklad met rode verf in de Admiralenbuurt en de Baarsjes in Amsterdam.

De gewelddadige en genocidale geschiedenis van Nederland, en Europa in het algemeen, wordt gevierd door de vele straten en pleinen die naar massamoordende kolonisten, handelaren in slavernij en hun handlangers zijn vernoemd.

Deze straatnaamborden zijn besmeurd met rode verf, verwijzend naar het bloed wat aan de handen van deze moordenaars kleeft en het bloedige gewelddadige systeem van witte superioriteit dat ze vertegenwoordigen. Bloed dat eveneens kleeft aan de handen van de gemeente Amsterdam, die de nalatenschap van deze kolonisten in stand houdt door hen als “helden” van vroeger te beschrijven.

Femke van het Bloed Aan Hun Handen Collectief zegt: ‘Waarom wordt genocidale geschiedenis verheerlijkt in onze straten? Hoe kunnen we als maatschappij tegen racisme en genocide zijn als we voortdurend de gezichten en namen van deze racistische moordenaars laten zien? We eisen dat de gemeente Amsterdam alle straatnamen hernoemt, en standbeelden en monumenten verwijdert, waar die onze koloniale geschiedenis verheerlijken. Haal ze neer of wij zullen het doen!’

De besmeurde borden en wie ze verheerlijken:

Witte de Withstraat
Deze straat is vernoemd naar de bijzonder meedogenloze, koloniale kapitein Witte de With (1599-1658), die met geestdrift werkte voor zowel de West-Indische Compagnie als de Oost-Indische Compagnie (WIC en VOC), voornamelijk in het vandaag genoemde Indonesië en India. Voorbeelden van zijn venijnig en koloniale mentaliteit zijn de verwoesting van de stad Jaya Karta en het vernietigen van 90.000 kruidnagelbomen in de Molukken als een strafmaatregel en om de prijs van kruidnagel op te drijven zodat het Nederlandse rijk daarvan kon profiteren. Hiermee werd het levensonderhoud van de lokale bevolking verwoest.

Vasco De Gamastraat
De Vasco De Gamastraat is vernoemd naar een Portugese graaf en koopman, de eerste Europeaan die naar India voer. Een van zijn vele bloedige misdaden is het geven van het bevel tot het vermoorden van honderden islamitische pelgrims om handelsconcurrentie te onderdrukken. Zijn nalatenschap leidde tot eeuwen van onderdrukking en uitbuiting van Zwarte, Indigenous, en niet-Zwarte mensen van kleur door Europees kolonialisme en slavernij.

Hudsonstraat
Hudson (1565-1611) was in dienst van de VOC om zeeroutes naar Azië te vinden. Hij bereikte land nabij Nova Scotia, Canada, waar onder zijn leiding First Nation dorpen werden aangevallen en geplunderd omdat ze geen interesse hadden in ‘handel’. Zijn reis leidde tot Nederlandse invloeden in de regio en tot een winstgevende bonthandel vanaf 1614. Dit zou later de basis leggen voor de eeuwen van bloeddorstig kolonialisme en slavernij in wat nu de Verenigde Staten van Amerika wordt genoemd.

Cabralstraat
Cabral (1457-1620) wordt gezien als de ‘Europese ontdekker van Brazilië’, en claimde Brazilië voor Portugal door met zwaar geweld het land en middelen van de oorspronkelijke bevolking te stelen. Hij maakte de weg vrij voor gewelddadige koloniale uitbuiting in Brazilië, India en over de hele wereld. Hij volgde de instructies van Vasco Da Gama om India te bereiken, wat laat zien dat deze schurken verbonden zijn in de koloniale geschiedenis.

————-ENGLISH————-

23/06/2020 – Amsterdam Genocidal Street Signs Desecrated

This morning street signs that celebrate war criminals and murderers in Admiralenbuurt and De Baarsjes in
Amsterdam were found splattered with red paint.

The violent, genocidal history of The Netherlands, and of Europe more generally, is celebrated in these neighbourhoods through the many street names named after mass murdering colonisers, slave-traders and their conspirators.

These street signs were found ruined with red paint to symbolise the blood that is on the hands of these murderers and the violent system of white supremacy they represent, as well as on the municipality of Amsterdam, which continues to perpetuate their legacy by describing them as “heroes” from the past.

Femke from the Bloed Aan Hun Handen Collective says: “Why should our streets glorify genocidal history? How can we truly be a society against racism and genocide if we systematically uphold the faces and names of racist murderers in our streets? We demand that the Amsterdam Municipality renames all the streets, and removes statues and monuments that glorify colonial history. Take them down or we will take them down for you!”

The painted street signs and who they glorify:

Witte de Withstraat
This street is named after a particularly ruthless high-ranking Dutch colonial naval officer Witte de With (1599-1658) who worked enthusiastically for both the Dutch West India Company and the Dutch East India Company (VOC and WIC), mostly in present-day Indonesia and India. Examples of his vicious and colonial mindset are the destruction of the city of Jaya Karta and destroying 90,000 clove trees in the Moluccas as a punitive action to drive up the price of spices to benefit the Dutch Empire, wrecking the livelihoods of local peoples.

Vasco De Gamastraat
Vasco De Gamastraat is named after a Portugese count and merchant who was the first European to sail to India, who ordered the killings of hundreds of Muslim pilgrims to quash trade competition, amongst other bloody crimes. His legacy paved led to centuries of oppression and exploitation of Black, Indigenous, and non-Black people of colour through European colonialism and slavery.

Hudsonstraat
Hudson (1565-1611) was employed by VOC to find sea ways to sail to Asia. He made landfall near Nova Scotia, Canada, where they assaulted and pillaged villages of First Nations people who would not ‘trade’ with them. His voyage was used to establish Dutch claims to the region and to the fur trade that prospered there after 1614. This would help lay the foundation for centuries of settler colonialism and slavery in what’s referred to as the United States of America.

Cabralstraat
Cabral (1457-1620) is considered the ‘European discoverer of Brazil,’ claiming Brazil for Portugal, taking ownership of the land and resources from the indigenous population by violent force. He paved the way for vicious colonial exploits in Brazil, India and around the world. He followed Vasco De Gama’s instructions to reach India, showing how connected these characters are in colonial history.

EINDE VERKLARING BLOED AAN HUN HANDEN COLLECTIEF

AMSTERDAM: GENOCIDALE STRAATNAAMBORDEN BEKLAD/

ADHESIEBETUIGING AAN BLOED AAN HUN HANDEN COLLECTIEF

ASTRID ESSED

27 JUNI 2020

https://www.astridessed.nl/amsterdam-genocidale-straatnaamborden-beklad-adhesiebetuiging-aan-bloed-aan-hun-handen-collectief/  

[38]

”Nederland is niet het enige land waar beelden en vernoemingen van mensen die verdiend hebben aan slavenhandel het moeten ontgelden. In Bristol in Engeland werd zondag het beeld van slavenhandelaar Edward Colston de haven in geduwd door demonstranten bij een antiracismeprotest.


NOSACTIEGROEP BEKLADT BEELD PIET HEIN EN GEVEL WITTE DE WITH IN ROTTERDAM

https://nos.nl/artikel/2337020-actiegroep-bekladt-beeld-piet-hein-en-gevel-witte-de-with-in-rotterdam.html

BBC

EDWARD COLSTON STATUE: PROTESTERS TEAR DOWN SLAVE TRADER MONUMENT

8 JUNE 2020https://www.bbc.com/news/uk-52954305

A slave trader’s statue in Bristol has been torn down and thrown into the harbour during a second day of anti-racism protests across the UK.

It comes after largely peaceful demonstrations across the weekend saw some clashes with police.

On Sunday evening, police in central London issued a dispersal order for the City of Westminster compelling people to leave the area after skirmishes.

Boris Johnson tweeted that the protests had been “subverted by thuggery”.

Thousands of protesters massed for a second day in London, as well as cities across the UK including Bristol, Manchester, Wolverhampton, Nottingham, Glasgow and Edinburgh.

Protests were generally peaceful, with aerial footage showing thousands of demonstrators flooding the roads outside the US embassy in Vauxhall, south London, before marching towards Parliament Square and Downing Street.But there were some disturbances, leading to 12 arrests in London – the majority for public order offences and one for criminal damage. Eight officers were injured, police said.

The Metropolitan Police’s Superintendent Jo Edwards said following a “predominantly peaceful protest” in the capital, officers were faced with further “scenes of violence and disorder” which were “entirely unacceptable”.

At around 20:00 BST, bottles were thrown at police and there were clashes near Parliament.

The crowd shouted “no justice, no peace” as they moved down Whitehall and let off smoke bombs.

As darkness fell, lines of police in riot gear took up positions to contain a small group of protesters in Westminster, the BBC’s Tom Symonds said.

A police officer received a head injury and a Section 35 dispersal order was issued until 06:00 on Monday.The Prime Minister later tweeted: “People have a right to protest peacefully & while observing social distancing but they have no right to attack the police. These demonstrations have been subverted by thuggery – and they are a betrayal of the cause they purport to serve. Those responsible will be held to account.”

Colston was a member of the Royal African Company, which transported about 80,000 men, women and children from Africa to the Americas.

On his death in 1721, he bequeathed his wealth to charities and his legacy can still be seen on Bristol’s streets, memorials and buildings.After the statue was toppled, a protester was pictured with his knee on the figure’s neck – reminiscent of the video showing George Floyd, the black man who died while being restrained by a Minnesota police officer.
The statue was later dragged through the streets of Bristol and thrown into the harbour. The empty plinth was used as a makeshift stage for protesters.

Home Secretary Priti Patel called the tearing down of the statue “utterly disgraceful”, adding that “it speaks to the acts of public disorder that have become a distraction from the cause people are protesting about”.

“It’s right the police follow up and make sure that justice is undertaken with those individuals that are responsible for such disorderly and lawless behaviour,” she said.

In a statement, Avon and Somerset Police confirmed there would be an investigation into the “act of criminal damage”.

Historian Prof David Olusoga told BBC News that the statue should have been taken down long before.

He said: “Statues are about saying ‘This was a great man who did great things.’ That is not true, he [Colston] was a slave trader and a murderer.”In a statement the Mayor of Bristol Marvin Rees said he knew the removal of the statue would divide opinion but it was “important to listen to those who found the statue to represent an affront to humanity”.

In Parliament Square, the statue of Sir Winston Churchill was sprayed with graffiti, and a Black Lives Matter sign attached – an act described as “stupid and counterproductive” by foreign office minister James Cleverly.And in Warwickshire, protesters caused the closure of the M6 for around an hour following on from the demonstrations in Coventry city centre.

It comes after clashes on Saturday night between police and protesters saw missiles and fireworks aimed at police and bikes thrown by some demonstrators.

The Metropolitan Police said 14 officers were injured, including a mounted officer who came off a horse as it bolted down Whitehall.

Met Chief Dame Cressida Dick said she was “appalled” by the scenes of unrest on Saturday night, which led to 14 arrests.Ms Patel said there was “no excuse for violent behaviour” and said the protests should stop.

However, speaking on Sunday morning, shadow foreign secretary Lisa Nandy backed the demonstrations, saying people “cannot be silent in the face of racism”, but she urged protesters to take precautions and socially distance.The Labour MP told the BBC’s Andrew Marr she was “proud” of young people demanding change.

WIKIPEDIA

EDWARD COLSTONhttps://en.wikipedia.org/wiki/Edward_Colston

HISTORIEK.NET

ACTIEGROEP BEKLADT STANDBEELD JAN PIETERSZOON COEN

25 OCTOBER 2016https://historiek.net/actiegroep-bekladt-standbeeld-jan-pieterszoon-coen/64841/

Leden van de actiegroep De Grauwe Eeuw hebben afgelopen nacht in Hoorn de sokkel van het standbeeld van VOC-medewerker Jan Pieterszoon Coen beklad. Ook andere monumenten moesten het ontgelden.Standbeeld van Jan Pieterszoon Coen in Hoorn (FB)Actiegroep De Grauwe Eeuw vindt het niet juist dat in Hoorn, maar ook op andere plekken in Nederland, met monumenten een eerbetoon wordt gebracht aan het VOC-verleden. Op de muur onder drie beelden van de beroemde Scheepsjongens van Bontekoe schreef de actiegroep met rode verf:

“Weg met de koloniale verheerlijking”

En op de sokkel van het standbeeld van Jan Pieterszoon Coen is met verf het woord ‘GENOCIDE’ geschreven, met daarboven een aangepast logo van de VOC, waarin de letter ‘O’ is vervangen door de afbeelding van een strop. Het standbeeld van Coen staat in het centrum van de oude VOC-stad en was al eerder onderwerp van discussie. Sinds enkele jaren