I STAND WITH WILL SMITH!/A TRUE HUSBAND DEFENDS HIS WIFE WHY? Usually I don’t focus on Celebrity news, finding that world, although sometimesamusing,childish, brainless, superficial and hyper sensational, but this is a matterof principle!
WHAT HAPPENED HERE? On Oscars stage, actor, rapper and filmproducer Will Smith [1] slappedcomedian Chris Rock [2] in the face on stage after the comic made a joke aboutWill Smith’s wife Jada Pinkett. [3] When reading this, one will ask:Where is all the fuss about?Why Chris Rock should not make a joke about Will Smith’s wife?Is that a reason to act violently? That would be a reasonable question and when it were ”just a joke”I would consider the act of Will Smith unjustified and unreasonable too. But it was not ”just a joke”, neither was it the first time that Chris Rockwas provoking and insulting [these are my very words, yes] Will Smith’s wife: CHRIS ROCK’S SICK JOKES The socalled ”Joke” of Chris Rock, referring to Will Smith’s wife, was aboutJada’s appearance.Now that is not necessary a reason for any husband to go bananas [4], butwhere was Rock talking about?He referred to something very painful:at Jada’s closely shaven head. [5] Is that some of a problem, one of my readers will ask? YES, DEAR READERS, IT IS!AND WHY? Because Jada Pinkett has ALOPECIA, a n auto-immune disorder that causes hair loss! [6] BBC suggested, that perhaps Chris Rock didn’t know aboutthis illness of Jada Pinkett [7], but I can’t believe that, sinceJada Pinkett revealed the information about her sickness in 2018 [8] and if BBC knows, how in the earth the Afro American Chris Rock doesn’t? But that’s not all: BBC reveals, that Chris Rock didn’t mock and in sult Jada Pinkettfor the first time, but regularly: See note 9 ENOUGH IS ENOUGH! So there comes a time, that enough is enough!Not only Chris Rock mocked Jada Pinkett whileshe has a serious hair loss illness, which isfar below level, he also did this repeatedly. Therefore I can fully imagine, that Will Smith, who ismostly very correct, thought:Enough is enough.
THE PUNCH! So Will Smith punched Rock.Is that justified? Of course, I agree that there are other ways to handle this: He could have yelled during the Oscar Awards performance ofChris Rock:”Don’t insult my wife!”
But a human being is just a human being andhe choose not to.
I can understand that:What goes around, comes around. And remember readers, that being a comedian andmaking all sort of jokes on a stage, gives someonea position of Power at the cost of one in the audience,who is mocked by him or her and is usually not in a positionof advantage to react on that moment. In most cases that’s not such a big deal, because thesocalled ”jokes” are relatively innocent. And after all, there is freedom of opinion and comediansare supposed to say more than others, since it isentertainment and light humour. But humour has it’s limits and ends when peopleare really hurt on the ground of race, colour, religion,sexual orientation etc. And certainly when it refers to someones illness, THAT’S a line comedian must never cross andChris Rock did that, not one time, but regularly. [10] So I can understand, that Will Smith, furious of course,thought that this was the ultimatum way to makeit clear to this coward [because insulting peopleon their health issues IS an act of cowardice]that he went to far. EPILOGUE According to my opinion, a real husband defendshis wife and doesn’t allow another human being, especially aman, to hurt and insult his wife A punch may not be the best solution, but if ever, this so-called ”comedian” Chris Rock provoked it. And because I like men, who defend the people they love, I STAND WITH WILL SMITH!
ASTRID ESSED
And in honour of Will Smith, a major, impressive piecefrom my favourite Will Smith film:The pursuit of happyness ENJOY! YOUTUBE.COMTHE PURSUIT OF HAPPYNESS: CHRIS IS HIRED https://www.youtube.com/watch?v=S_6vjb1cJkE NOTES NOTES 1 T/M 8
DE ZAAK GRUNBERG/WIJENBERG/AANGETEKENDE BRIEFAAN DE STAATSSECRETARIS VAN CULTUUR EN MEDIA [Onderstaand document is op mijn website geplaatst met uitdrukkelijke toestemming van de heer Wijenberg]
Naar aanleiding van de Zaak Grunberg/Wijenberg [1] heeft Astrid Essedde onder noot 1 vermelde brief verzonden naar de Staatssecretaris vanCultuur en Media, mevrouw Uslu.Deze brief is aangetekend verzonden. ASTRID ESSED
ASTRID ESSED/BRIEF AAN STAATSSECRETARIS MEVROUW USLU[AANGETEKEND VERZONDEN]
AANSTAATSSECRETARIS CULTUUR EN MEDIA Mevrouw G. Uslu
Postbus 163752500
BJ Den Haag
Amsterdam 23 maart 2022 [Alle onder P/S vermelde informatie, via Internetlinks, is gepubliceerdmet uitdrukkelijke toestemming van de heer J Wijenberg, oud-ambassadeur]Geachte mevrouw Uslu, Ongetwijfeld bent u op de hoogte van het feit, dat in mei 2022 de PC Hooftprijs zal worden uitgereikt aan de schrijver Arnon Grunberg.Hierbij een vriendelijk verzoek aan u, om de prijsuitreiking NIET met uw aanwezigheid te vereren. Reden voor dit [ik besef dat] buitennissige verzoek:De onethische en onbeschaafde wijze waarop de heer Grunbergkaraktermoord heeft gepleegd op de heer J Wijenberg, oud ambassadeur indienst van het Koninkrijk der Nederlanden.De heer Wijenberg is een zeer goede bekende van mij en was evenals ikbestuurslid van de destijds door mevrouw G Duisenberg opgerichte StichtingStop de Bezetting. Achtergrond:In 2020 ontbrandde een verhitte discussie tussen Jan Wijenberg, oud ambassadeur en voorvechter voor een op het Internationaal Recht gebaseerde rechtvaardige vrede in het Midden-Oostenconflict en schrijver Arnon Grunberg.
Directe aanleiding vormde een brief van de heer Wijenberg aan premier Rutte en de voorzitter Nationaal Comite 4 en 5 mei, met kritische kanttekeningen over de jaarlijkse wijze van herdenking, met bijgevoegd rapportage over de Israelische bezettingspolitiek jegens de bezette Palestijnse bevolking, als ook kritische kanttekeningen over de 4 mei lezing 2020 van genoemde schrijver, de heer Grunberg. Noot 1 onder P/SGenoemde kritiek, alsmede de brief aan premier Rutte en de voorzittervan het Nationaal Comite 4 en 5 mei, deed Wijenberg aan Grunberg permail toekomen, waarna een verhitte discussie tussen de heren ontbrandde.Noot 2 Nu is er niets mis met een stevige discussie, zolang beide partijendeze maar met beschaving en respect voor elkaar voeren.Daarvan was echter, gaande discussie, bij de heer Grunberg geen sprakemeer:Na de heer Wijenberg van ”anti-semitisme” te hebben beschuldigd [noot 3], liep het steeds verder uit de hand, tot op het onbetamelijke af: Ik citeer de heer Grunberg ”U bent een antisemiet. Het spijt me zeer dat u net iets te laat bent geboren om lid te worden van de Waffen-SS om eigenhandig Joden in Oost-Europa te fusilleren, dat spijt u zelf kennelijk ook. Uw quasi-juridische formuleringen wijzen noch op intelligentie noch op werkelijke kennis van het recht, internationaal of niet. Ik raad u bijvoorbeeld aan het werk van Carl Schmitt te lezen. U weet ongetwijfeld wat Nietzsche zei, word wie je bent. Er zijn op het internet vinden nog wel SS-uniformen te vinden, die kunt u aantrekken en daarmee kunt u door het huis en wellicht uw tuin paraderen. Als u wordt aangevallen zal ik u als uw hulpverlener verdedigen. Noodzakelijke en alternatieve therapie neemt soms curieuze vormen aan. Het zou u ook buitengewoon helpen als u onder uw mails vanaf nu consequent Sieg Heil schrijft.” Einde citaat GrunbergNoot 4 Maar dat was nog niet alles!Naast de ”Waffen SS beschuldiging” wordt Wijenberg’s professieals oud ambassadeur in twijfel getrokken en wordt hij aangeduid als”gepensioneerde sekswerker” Ik citeer Grunberg:”lk vermoed dat u geen oud-diplomaat bent maar een gepensioneerde sekswerker die door Christus wil worden
gezalfd en vergeven. Dat zou dat niet aflatende gejengel om aandacht verklaren.
Als u mij erkent als Heiland is uw virutente antisemitisme u vergeven. Zo ben ík.
lndien gewenst kom ik van de herfst op huisbezoek. Laat mij weten of dat nodig is- U mag opendoen in uw uniform….”
Einde citaat Grunberg
Noot 5
En dan tenslotte dit citaat van de heer Grunberg, geschreven in
zijn laatste mail aan de heer Wijenberg:
”Waarom uw uitlatingen antisemitisch zijn heb ik u meerdere malen uitgelegd. Maar u gaat daar liever
niet op in. Of u bent niet bij machte daarop in te gaan.
Hebt u kinderen, een partner, familieleden? Wie zorgt voor u? Misschien kan ik bij hen embedded
gaan? Het lijkt me interessant om de omgeving van een ”oud-ambassadeur” met antisemitische
obsessies die hij graag antizionistische obsessies noemt nader te bestuderen.
Kunt u me in contact brengen met hen?
Ook zou ik een week of zo bij u kunnen komen wonen. Misschien is dat nog beter. Ik wilde altijd al
eens embedded gaan bij neonazi’s – maar het is misschien wel zo aardig te beginnen bij u —ik hoor
graag wanneer het schikt. We moeten niet te lang wachten. Ik wil u zeker niet reduceren tot uw
antisemitische uitlatingen, u bent veel meer dan uw antisemitische uitlatingen. Misschien kunt u me
een lijstje sturen met wat u nog meer bent. Mens natuurlijk, oud-ambassadeur, beweert u. Wat hebt u
allemaal bereikt als oud-ambassadeur? Behalve wat relletjes? Wat had u willen bereiken? Et cetera.
Misschien kunt u me een lijstje sturen met de mensen die zich om u bekommeren? Dan kan ik ook
deze mensen interviewen. Allicht zijn uw artsen bereid met uw toestemming ook met mij te spreken,
dat lijkt me nuttig voor het project.”
Einde citaat de heer Grunberg
Noot 6
EN [uit dezelfde mail], waarbij ook de vader van Wijenberg een
trap na krijgt
”Het gaat mij erom uw leven en uw opvattingen recht te doen, hoe beperkt en
antisemitisch uw uitlatingen ook moge zijn, ik wil u nogmaals graag recht doen.
Ook ben ik benieuwd naar uw ouders. Was uw vader lid van de NSB en/of van de waffen-SS? Bent u
misbruikt door uw ouders of door andere familieleden? Hebt u uw ouders of andere familieleden
misbruikt? Zo ja, in beide gevallen, hoe lang duurde het misbruik? Graag gegevens over de aard van
het misbruik. Wie waren ervan op de hoogte? Hebt uw zussen, broers, die nog leven? Kunt u mij met
hen in contact brengen? Hoe zijn uw ouders gestorven? Hebt u partners gehad? Hoeveel? Et cetera?
Contactgegevens van de partners die nog leven.”
Einde citaat de heer Grunberg
Noot 7
BEOORDELING
Mevrouw Uslu, als u de correspondentie tussen Grunberg en Wijenberg
goed gelezen hebt [Zie Noot 8 en andere noten], dan zult u geconstateerd
hebben, dat Wijenberg zich steeds zakelijk heeft uitgelaten.
Het is, naar mijn menming, Grunberg geweest, die vrijwel vanaf het
begin met modder begon te gooien, Wijenberg betichtigde van nazi sympathieen, ongepaste en ook absoluut irrelevante uitingen deed over sexualiteit en-last, but not least- ook nog de vader van Wijenberg
een trap na gaf.
Naar mijn mening, hoogst onfatsoenlijk en karaktermoord,
wat ik ook in een Ingezonden Stuk heb benadrukt.
Noot 9
EPILOOG
Vandaar mijn oproep aan u, niet aanwezig te zijn bij de
PC Hooftprijs uitreiking aan de heer Grunberg.
Want naar mijn mening kunt u bovenstaande discussie niet
afdoen als zomaar een emailruzie of het recht op vrijheid van
meningsuiting:
Want iemand zonder serieuze grond beschuldigen van sympathie voor de
Waffen SS, ervan beschuldigen, dat het hem zeker zal spijten, dat hij
geen Joden heeft kunnen executeren in WO II en er zelfs zijn vader bij halen en deze ook belasteren, dat is geen vrijheid van meningsuiting.
Dat is smaad en laster, beide vervolgbaar in de zin van de Wet.
Bovendien getuigen deze aanvallen ad hominem van een groot
gebrek aan beschaving en in strijd met de normale fatsoensnormen.
Uw aanwezigheid ter plekke, bij die prijsuitreiking, zou impliciet
een legitimering van het onbeschaafde gedrag van Grunberg [zijn
prijs betwist ik niet, die krijgt hij immers op grond van
zijn literaire prestaties] zijn.
Het zou u dus sieren, hierbij niet aanwezig te zijn.
Graag ontvang ik uw reactie zo snel als het u mogelijk is,
schriftelijk of per mail
Bedankt voor het lezen van de brief en ik hoop,
dat u de juiste beslissing neemt, uiteraard met opgave
van redenen, waarvoor u mij zeker mag citeren of aanhalen
Noot 4 Op vr 31 jul. 2020 om 20:07 schreef Arnon Grunberg
Arnon Grunberg m>
1 aug. 2020 14:01 (7 dagen geleden)
aan mij
U bent een antisemiet. Het spijt me zeer dat u net iets te laat bent geboren om lid te worden van de Waffen-SS om eigenhandig Joden in Oost-Europa te fusilleren, dat spijt u zelf kennelijk ook. Uw quasi-juridische formuleringen wijzen noch op intelligentie noch op werkelijke kennis van het recht, internationaal of niet. Ik raad u bijvoorbeeld aan het werk van Carl Schmitt te lezen. U weet ongetwijfeld wat Nietzsche zei, word wie je bent. Er zijn op het internet vinden nog wel SS-uniformen te vinden, die kunt u aantrekken en daarmee kunt u door het huis en wellicht uw tuin paraderen. Als u wordt aangevallen zal ik u als uw hulpverlener verdedigen. Noodzakelijke en alternatieve therapie neemt soms curieuze vormen aan. Het zou u ook buitengewoon helpen als u onder uw mails vanaf nu consequent Sieg Heil schrijft…”
Met enige aarzeling reageer ik toch maar op ‘No-fly 2. Rob Lubbersen reageert op Peter Storm’.(1) Aarzeling, want zoiets leidt na de eerste paar discussiebijdragen maar al te vaak tot geharrewar, jij-bakken en welles-nietes. Maar ik kan het toch niet laten, deels vanwege het belang van de discussie, deels ook omdat Lubbersen voor een deel reageert op zaken die ik niet zeg en niet bedoel. Een beetje opheldering kan dus wellicht geen kwaad.
Het eerste punt dat ik nog eens wil maken: we zijn het eens dat Rusland, preciezer gezegd de Russische heersers en hun militaire uitvoerders, deze misdaad plegen. We zijn het eens dat die misdaad ongerechtvaardigd is. We zijn het eens dat Rusland die soldaten waarvan Lubbersen zegt ‘ze horen daar niet! Wegwezen!’ nooit had mogen sturen en zo snel mogelijk weg moet halen. We zijn het trouwens hoogstwaarschijnlijk ook eens dat mensen in Oekraïne het volste recht hebben zich daartegen te verweren met alle middelen die zijn nodig vinden, en met alle wapens die ze kunnen maken, krijgen, kopen en stelen. Lubbersen gebruikt een boel woorden om zijn verontwaardiging er nog eens in te hameren. Maar die verontwaardiging hebben we allang gemeen.
Rusland voert een agressie- en veroveringsoorlog die door helemaal niets wordt gerechtvaardigd, en daar heb ik bij herhaling op gehamerd. In het stuk waar Lubbersen op reageert schreef ik dan ook: ‘Lubbersen heeft intussen wel degelijk gelijk in zijn volledige en felle afwijzing van Poetins agressie-oorlog.’ Dat ik de NAVO-rol kritisch en afwijzend belicht, betekent dan ook geenszins dat ik de NAVO als hoofdverantwoordelijke van de oorlog houdt, laat staan als schuldige. ‘Poetin daagt de volle verantwoordelijkheid voor zijn agressie, Lubbersens verontwaardiging is terecht!’ Ik voeg er aan toe: ‘Maar dat ontheft de NAVO niet van haar verantwoordelijkheid’ – een verantwoordelijkheid die ligt in het verschaffen van een context waarin zijn agressie oorlog ietsje makkelijker kon legitimeren als wat het dus niet is: een soort van legitieme zelfverdediging. De NAVO in deze zin mee verantwoordelijk houden voor de oorlog is echt iets anders dan de NAVO als schuldige aanwijzen. Dat laatste doe ik niet, en ik kom niet eens in de buurt.
Als Lubbersen in zijn reactie op mijn reactie dan ook de linkse Oekraïense linkse historicus Taras Bilous opvoert en citeert: ‘Als mensen de NAVO de schuld blijven geven van de Russische invasie, laten ze alleen maar zien dat ze de veranderde s situatie niet hebben begrepen’, dan kan ik Lubbersen wellicht geruststellen. Tot die ‘linkse mensen’ behoor ik niet, want nergens geef ik de NAVO dus van die invasie de schuld. Wat in Oekraïne gebeurt is het Russische imperialisme dat haar macht weer probeert uit te breiden. Hoe boos Lubbersen klaarblijkelijk ook is, hij hoeft verder niet te doen alsof ons meningsverschil daar ligt.
Waar ons meningsverschil ligt, is in het nut van een NAVO-ingrijpen. Daarover eerst dit. Het is verkeerd om de huidige NAVO politiek te omschrijven met: ‘en nu? Nu kijkt de NAVO toe hoe een compleet volk op de vlucht wordt gejaagd’, en zo verder. De NAVO kijkt helemaal niet toe. NAVO-staten leveren wapens, vaak van een buitengewoon effectief soort. NAVO-staten kiezen er voor om Oekraïne voldoende wapens te leveren om niet te worden verslagen, maar niet veel meer dan dat. NAVO-landen doen dat in communicatie met elkaar, en als ‘de NAVO’ het heel anders zou willen, dan zou het niet gebeuren.
Anders gezegd; de NAVO grijpt allang in, actief en militair, zij het indirect. De NAVO zorgt er voor dat Oekraïne de oorlog niet helemaal kan verliezen. Het doel van dat ingrijpen is dus niet het helpen van de burgerbevolking. Doel van dat ingrijpen is Rusland de overwinning te ontzeggen. Dat komt neer op het eindeloos gaande houden van de oorlog, om Rusland leeg te bloeden ongeveer zoals de Sovjet-Unie eerder in Afghanistan is leeggebloed, met op de achtergrond een CIA die bereid was door te vechten tot de laatste Afghaan. Degenen die dit hebben bedacht en besloten, weten waar ze mee bezig zijn. Dit is dus de huidige NAVO: een bende leiders die Oekraïne gebruiken als slagveld om Rusland mee te bestrijden, en Oekraïners als kanonnenvoer in die strijd.
Dat Oekraïners intussen elk wapen dat uit NAVO-landen verwelkomen en roepen om meer, dat vind ik logisch. Nogmaals, mensen in Oekraïne hebben het volste recht om zich met alles wat ze verkrijgen kunnen zich met hand en tand tegen de Russische aanvallers te verweren. Maar aan de NAVO-politiek verandert dat niets. En van die NAVO hoopt Lubbersen iets humaans te verkrijgen? Hoe slecht Rusland ook bezig is, dat maakt de NAVO nog steeds niet tot iets goeds.
Ik kan me dus heel goed voorstellen dat mensen in Oekraïne, in hun wanhoop, toch deze verachtelijke NAVO te hulp roepen. Ik ga de dappere en scherpzinnige Taras Bilous niet de les lezen op dit punt. Maar ik zie niet in waarom mensen in een land als Nederland dit soort oproepen ook nog eens zouden gaan ondersteunen, herhalen en versterken. Dat Rusland in Oekraïne de vijand is, maakt nog helemaal niet dat die cynische, Oekraïners misbruikende NAVO nu opeens als potentiële bondgenoot in de strijd voor humaniteit kan worden opgevoerd.(*) De NAVO is voor het helpen van mensen niet ingericht en niet opgericht, en daar heb ik geen door Lubbersen aan mij toegedichte ‘anti-Navo-reflex’ voor nodig. Een beetje analyse volstaat. Lubbersen kan wel willen dat de NAVO mensen te hulp schiet, maar de NAVO is voor zoiets totaal niet ontvankelijk. De NAVO is geen instrument voor wat Lubbersen of ik wel allemaal kan willen of bedenken. We hebben dat ding nu eenmaal niet aan een touwtje.
Ten slotte: Lubbersen stelt mijn pleidooi en dat van hemzelf op een lijn waar het onze relatieve machteloosheid betreft. Lubbersen wijst op mijn ‘hoop op niet-militaire maatregelen’. Welnu, ik pleit nergens voor ‘maatregelen’, ik ben geen adviseur van de Nederlandse regering. Ik vraag dus ook niet om niet-militaire maatregelen, ik pleit tegen militaire maatregelen, hetgeen iets anders is. En hij zegt dat ik ook wel kan weten dat die geen ‘soelaas biedt’ voor wie of wat dan ook. Inderdaad, ik heb geen recept in de aanbieding dat snel en gegarandeerd werkt. Maar dat is nog geen reden om mee te gaan met recepten voor vergif. Soms is het niet mogelijk om op korte termijn te keren. Maar dat is nog geen reden om er een ander kwaad bovenop te doen. First, do no harm. Ik kan geen soelaas bieden, en ik pretendeer dat ook niet. Maar dat is nog geen reden om mijn mond te houden over levensgevaarlijke voorstellen richting verdere escalatie en oorlogsuitbreiding.
Lubbersens ‘voorstel om een no-fly zone boven de Oekraïne in te stellen’ kan wel degelijk op ‘erg veel bijval’ rekenen, ook al suggereert hij zelf van niet. De bijval komt kennelijk zelfs van die luchtmachtgeneraal en oorlogsprofessor Odinga die hij citeert. Het zou me weinig moeite kosten om pleidooien voor no-fly zone te citeren van mensen op machtsposities, met aanzienlijk meer invloed dat Lubbersen en dan ik. Wat Lubbersen doet is dus geen kansloos gevecht tegen de bierkaai, maar het ondersteunen van een trend die in hoge VS- en Britse kringen allang is ingezet: richting verder ingrijpen in de oorlog van Westerse zijde. Dat zegt nog niets over de zin of onzin van de no-fly zone. Ik zal mijn argumenten ertegen niet herhalen, want ze zijn wat mij betreft niet effectief weerlegd. Maar het beeld alsof Lubbersen met zijn pleidooi in die richting een roepende in de woestijn is, is weinig geloofwaardig. Eerder verschaft hij de NAVO wat extra cover op de linkerflank.
Toegegeven: als die no-fly zone er straks komt, dan zal het pleidooi van Lubbersen niet de doorslaggevende factor zijn geweest. Maar een heel klein beetje medeverantwoordelijkheid voor het creëren van ‘links’ draagvlak voor zo’n verkeerd en allang breed gedragen besluit-in-wording zij hem dan van ganser harte gegund.
(*) Opmerking, 25 maart 2022, 14.,14 uur: Aangepast kort na plaatsing, Wat er stond was een rommeltje.
The recent verdict of the Israeli High Court, which states that the building of the Israeli Wall at the West Bank must be adjusted with 30 kilometers because of the violations of human rights is not only a partial fullfilling of the humanitarian needs of the Palestinian population, but is also in contarily with International Law.
In the first place the motivation for the verdict is being based on the fact that because of the building of the Wall the inhabitants of the Beit Surik community had no entrance to their agricultural grounds and schools, but in the named verdict the Court doesn’t refer to the other Palestinian inhabitants of the West Bank [85.000 people], who are likewise excluded from their agricultural grounds.
In the second place the Israeli building of the Wall is as such a violation of International Law, because it cuts deeply in the occupied Palestinian areas which is a violation of UN Security Council Resolution 242 dd 1967 by which Israel was summoned to withdraw from the in the june-war occupied Palestinian areas.
Further the building of the Wall is being made possible by hugh Palestinian landownings which is yet apart from the flagrant injustice a violation of International Law [the 4th Geneva Convention] which forbids land and house-ownings of ”protected people” [people who are living under an occupation] It is therefore highly recommendable, that the Israeli High Court adjusts its vedict according to the principles of International Law.
Onderstaand stukje schreef ik voor Konfrontatie, waar het dus al staat. Het is een reactie op een artikel dat ik daar las. Nu dus ook hier.
Rob Lubbersen houdt op de website van Konfrontatie Digitaal een pleidooi voor NAVO-ingrijpen tegen Rusland.(1) In Konfrontatie! Een magazine dat wortels heeft in een linkse beweging voor wie anti-imperialisme ooit iets betekende. Volgens Lubbersen is NAVO-interventie echter een noodzakelijk en zinnig antwoord op de bloedige Russische aanval op Oekraïne. Ik ben het daar niet mee eens, om meerdere redenen. Maar eerst moet me van het hart dat Rob Lubbersen slordig omgaat met feiten. Deels is dat een kwestie van selectiviteit. Deels is het een kwestie van echte onjuistheden.
Selectief is zijn verwijt aan NAVO-landen dat ze van te voren zeiden dat ze militair niet in zouden grijpen, waarmee Poetin als het ware groen licht kreeg. Op zichzelf is die vaststelling juist. Maar wat de auteur niet vermeldt is dat met name de VS zelf bijdroeg aan de spanning door Poetins eisen – vooral ‘Oekraïne nooit in de NAVO’ – bij voorbaat onbespreekbaar te maken. Terwijl tegelijk glashelder was dat … Oekraïne nog heel lang geen NAVO-lid zou worden. Dat de Russische veiligheidselite niet blij is met een steeds grotere NAVO steeds dichter bij Moskou, vind ik trouwens niet raar. En ook als we de NAVO-uitbreiding alleen als voorwendsel en smoes voor Poetins aanval zien, dan nog had de NAVO best wat beter zijn best kunnen doen om Poetin dat voorwendsel niet op een dienblad te komen presenteren. De Westerse weigering om serieus te praten droeg bij aan de catastrofe die Poetin vervolgens ontketende. Poetin draagt de volle verantwoordelijkheid voor zijn agressie, Lubbersens verontwaardiging is terecht! Maar dat ontheft de NAVO niet van haar verantwoordelijkheid.
Wat bijvoorbeeld ook niet hielp is de wel degelijk steeds nauwere militaire samenwerking tussen Oekraïne en NAVO-landen. De Westerse wapenstroom richting Oekraïne is bepaald niet pas op 24 februari begonnen. Zo heel erg onvoorbereid was Oekraïne helemaal niet. Dat blijkt trouwens ook wel uit het verloop van de strijd. Het enige waar het Russische leger goed in is, is het verwoesten van steden en het vermoorden van mensen. Als het op daadwerkelijk vechten aankomt, is het de Oekraïense kant die effectief is. Niet de Russische.
Lubbersen ziet dat ook, hij noemt Poetin niet voor niets een prutser. Dat maakt zijn pleidooi ook wat wonderlijk, want de kans dat Poetin deze oorlog gaat winnen als de NAVO niet actief ingrijpt lijkt me eigenlijk heel erg klein. Daarvoor is de bevolking in Oekraïne veel te vastberaden en op dit punt eensgezind, de gevechtskracht van Oekraïense strijdkrachten – leger, territoriale milities en allerlei vrijwillige eenheden – veel te groot, en het Russische leger inderdaad veel te veel een zootje dat wordt aangestuurd door prutsers. Intussen gonst het in Rusland zelf van protest, soms tot in de nieuwsstudio aan toe.
Als Poetin te lang doorgaat met zijn misdadige maar ook nog eens mislukkende oorlog, verspeelt hij niet alleen elke kans op Oekraïne, maar ook nog Rusland zelf. NAVO-ingrijpen voegt daar weinig aan toe, maar vergroot wel de kans dat Russen zich juist meer achter Poetin gaan scharen. Precies niet de kant die ik op zou willen. Ik zie Poetin liever ook vandaag dan morgen ten val gebracht worden, door een boze bevolking. Het helpt niet als de NAVO die bevolking verder in de armen van dictator Poetin drijft, met militair in grijpen of met economische oorlogsvoering die dan ‘sancties’ wordt genoemd.
Dan een enkele onjuistheid. Lubbersen beklaagt zich over dat konvooi bij Kiev dat nog steeds niet is weggevaagd. Als hij de frontberichten volgt, dan had hij kunnen weten dat dit konvooi intussen is opgesplitst en als groot konvooi dus niet meer bestaat. ‘De gelegenheid om het konvooi te vernietigen is voorbijgegaan, aangezien het zich verspreid heeft en nu deel uitmaakt van de Russische inspanning om de stad in te nemen’, Kiev dus. Lubbersen zegt dat er volkenrechtelijk er niks mis zou zijn met zo’n actie’, want de ‘wettige regering vraagt er om’. Klopt dat wel? Die Oekraïense regering vraagt om een no-fly zone. Maar een verzoek om dat konvooi te vernietigen heb ik die regering niet horen doen. Misschien heb ik hier iets gemist.
Overigens is Lubbersens pleidooi om dat konvooi weg te vagen gewoon een pleidooi voor massamoord. Hij geeft zelf toe dat het de vraag is of ‘het ze lukt’ om weg te komen als de NAVO ze die gelegenheid via een ultimatum zou geven. Het lukt ze dus waarschijnlijk niet, zo’n ultimatum is dus een wassen neus, en de Russische soldaten maken dus geen enkele kans. Mij doet de optie denken aan wat Amerikaanse luchtaanvallen deden met uit Koeweit vluchtende Iraakse militairen aan het eind van de Golfoorlog in 1991. Wil Lubbersen echt een Highway of Death 2.0?
Er is waarschijnlijk een reden dat dit konvooi zo lang daar heeft rondgehangen: onwil van de Russische soldaten om oorlog te voeren tegen Oekraïners. Van die onwil zijn steeds meer tekenen, tot en met georganiseerde weigering van eenheden om naar het front te gaan.(3) Daar ligt volgens mij ook een reden voor de brute aanpak van de Russische militaire macht. Bereidheid om daadwerkelijk te vechten ontbreekt bij heel veel Russische soldaten. Meer dan van grote afstand steden in puin schieten weet Rusland nauwelijks te presteren. Die strategie is bepaald geen teken van Russische kracht. En juist die onwillige soldaten – potentiële muiters tegen Poetins moordmachine – zouden NAVO-doelwit moeten worden?
Daarmee kom ik weer op de zin en onzin van een NAVO-ingrijpen zelf. In de eerste plaats: ook Lubbersen ziet dat de NAVO en haar leden vaak genoeg kwaad hebben aangericht. Hij noemd zelf voorbeelden, van Vietnam tot en met Nicaragua en Irak. Een club die keer op keer crimineel geweld pleegt, noem ik een criminele bende. De NAVO en haar lidstaten hebben keer op keer crimineel geweld ontketend en vormen dus een criminele bende. Lubbersen vraagt dus aan criminelen en hun bende om in te grijpen tegen een andere criminele bende, de Bende van Poetin. Volgens mij komt er uit een strijd tussen criminele bendes alleen maar een grote gangster-oorlog. Geen vrijheid en al helemaal geen vrede, maar meer dood, verwoesting en verderf.
Lubbersen heeft intussen wel degelijk gelijk in zijn volledige en felle afwijzing van Poetins agressie-oorlog. Lubbersen heeft ook volledige gelijk waar hij zoekt naar een passend antwoord daarop. Maar hij zoekt bij de NAVO op de verkeerde plek: die is deel van het oorlogsprobleem, van de context die tot oorlog heeft geleid. En zelfs al zou een NAVO-ingrijpen zoals Lubbersen dat bepleit volkenrechtelijk in orde zou zijn – wat best zou kunnen – dan heb ik toch twee bezwaren. Een: sinds wanneer houden we ons als linkse activisten vast aan wat het volkenrecht ons zegt? Het volkenrecht is deel van precies die rechtsorde waarvan krakers in 1980 al zeiden dat die de onze niet was. Dat iets juridisch toegestaan is, betekent nog niet dat het een goed en juist en rechtvaardig idee is.
Twee: een no-fly zone betekent rechtstreeks actief oorlog voeren, door NAVO-staten, aan Oekraïense zijde. Het betekent Russische vliegtuigen neerhalen. Het betekent Russische raketinstallaties beschieten, ook in Rusland zelf. Denken we nu echt dat Rusland daarvoor gaat wijken? Wat gaat de NAVO doen als Russische militairen hun raketinstallaties verdedigen en daarbij dan Amerikaanse bommenwerpers neerhalen? Wat wordt de volgende stap, als Rusland haar oorlog blijft voeren, maar nu ook rechtstreeks tegen NAVO-staten en de mensen die daar wonen? Wat heb je aan een abstract juridisch recht tot interventie, als de uitkomst ervan de dood wordt, niet alleen van enkele tienduizenden Oekraïners, maar mogelijk ook van vele tientallen miljoenen mensen in een hele reeks Midden-Europese landen en mogelijk ook elders? Wat hebben die dode mensen aan het volkenrechtelijke gelijk van Rob Lubbersen?
Ik denk dat Lubbersens pleidooi tot NAVO-ingrijpen wortelt in woede en frustratie. Ik deel die gevoelens. Kwaad op Poetins agressie, gefrustreerd omdat ik er zo weinig aan kan doen. Maar dat ik er weinig aan kan doen, is toch nog geen argument om mee te gaan met ‘oplossingen’ die de ellende nog veel groter dreigen te maken?
Sylvana Simons’ partij BIJ1 vroeg in een tweet naar aanleiding van de Oekraïne-oorlog aandacht voor “mensen van kleur, de arbeidersklasse, vrouwen en de LHBTIQA+-gemeenschap” die volgens de partij altijd “de hoogste prijs” betalen. Sander Schimmelpenninck beet de partij toe dat het nu even niet om haar “cultuuroorlogje” gaat.
Nu begrijp ik de irritatie wel, er was daarvoor net een filmpje viraal gegaan met daarin, verspreid over de straten, de uiteengereten lichamen van de slachtoffers van een Russische clusterbom. Deze mensen hadden de “hoogste prijs” betaald, en de BIJ1-tweet was dus extreem ongelukkig geformuleerd.
Maar we mogen onze blik niet afwenden van het expliciete racisme waar de Oekraïners tussen het verdedigen van hun land door blijkbaar toch tijd voor vrij weten te maken. Ook al regent het bommen, kennelijk blijft de discriminatie van zwarte en bruine mensen topprioriteit. Ze worden gediscrimineerd aan beide kanten van de grens met Polen, uit bussen en treinen geweerd, geslagen en er wordt zelfs met auto’s op ze ingereden. Ze moeten in Oekraïne blijven terwijl Oekraïners het land wel uit mogen. Zoals een Nigeriaanse student tweette: “Wie moeten hun land gaan verdedigen? Wij?” In Polen worden zwarte vluchtelingen belaagd door neonazi’s.
En dat is zeer schokkend en niet af te doen als een “cultuuroorlogje”.
19e-eeuwse koloniaal
Het geldt ook niet alleen de Polen en Oekraïners. De hele wereld lijkt door de oorlog zijn innerlijke 19e-eeuwse koloniaal te hebben hervonden. Om te beginnen met Wierd Duk, die Poetins repressieve agressie jaren- en jarenlang als een leeuw heeft verdedigd, en nu naar de moslims wijst. In De Voormalige Nazikrant concentreert hij zich op Poetins islamitische moordcommando’s in Oekraïne, Tsjetsjenen. “Geen volk dat zo wordt gevreesd”, schrijft Duk, die er een avonturenroman uit de 19e eeuw van maakt.
En moet je deze Amerikaanse journalist horen: “Dit is geen Irak of Afghanistan, maar een relatief beschaafde, Europese stad waar je dit niet zou verwachten.” Ik begrijp best dat de oorlog in Oekraïne voor westerlingen, vooral Europeanen, bedreigender schijnt dan die in Syrië (eerst bombardeerde Poetin de Syriërs, maar ik zei niks, want ik ben geen Syriër…) maar hou je racistische bek over beschaving want wat Poetin de Oekraïners aandoet, doen onze regeringen het Midden-Oosten en Afrika aan, al eeuwen. Westerlingen hebben er de barbarij gebracht.
Hondsdolheid
En ik zou de Nederlandse betrokkenheid met Oekraïense vluchtelingen hartverwarmend vinden als zelfs die niet zo openlijk racistisch was. Pas onlangs nog werd een bejaarde Nederlandse vrouw veroordeeld tot een gevangenisstraf, omdat ze een Syrische vluchteling een lift had gegeven naar het asielzoekerscentrum in Ter Apel. Gisteren zag ik de NS tweeten dat Oekraïense vluchtelingen gratis met de trein naar Nederland mogen. Oekraïense vluchtelingen worden niet eens als asielzoekers beschouwd, hebben geen visum nodig en mogen gaan en staan waar ze willen.Vandaag werd het nog gekker: niet alleen de Oekraïners worden van harte uitgenodigd, maar ook hun katten, papegaaien, hamsters en honden, ‘ondanks het hoge risico op hondsdolheid’, schrijft het AD.
Syriërs mogen dood, laat de Oekraïense honden tot ons komen. Je zou dit on-Nederlandse barmhartigheid kunnen noemen, ik zie het als het werk van een hondsdolle racist, ergens op een ministerie, die zijn racistische punt probeert te drukken. Provincialen, die afgelopen zomer nog voor een asielzoekerscentrum stonden te blèren dat alle zwarten naar Auschwitz moesten, hebben nu ontvangstcomité’s voor Oekraïense vluchtelingen want, zoals een dorpeling het verwoordt: “wij vangen graag vluchtelingen op uit onze eigen regio, met onze eigen normen en waarden en onze eigen godsdienstige basis.”
Goed dat er in Nederland tenminste één partij is die hier aandacht voor vraagt
EINDE ARTIKEL PETER BREEDVELD
Reacties uitgeschakeld voor Artikel Frontaal Naakt/[Peter Breedveld]/Cultuuroorlogje
Onderstaand artikel is al te lezen en bekijken op Doorbraak, waar je ook nog een boel foto’s en videobeelden in het stuk aantreft.En waar je hieronder de noten met nummers zijn aangegeven en onder het artikel te lezen zijn, daar zijn bij Doorbraak de noten als hyperlink in de tekst verwerkt. behalve de laatste, die staat ook daar helemaal onderaan.
Oorlog in en om Oekraïne: een drieluik
Het is oorlog in Oekraïne. Rusland is die begonnen met een militaire aanval. De Westerse mogendheden in NAVO- en EU-verband, en afzonderlijk – droegen aan de spanning bij en hebben zich tegen Rusland in de strijd gemengd, met propaganda, sancties en een snel groeiende rij wapenleveranties aan Oekraïne. Daarmee dreigt wat wel degelijk ook een vrijheidsstrijd is, steeds eenduidiger een ordinaire maar tegelijk levensgevaarlijk escalerende oorlog tussen twee imperialistische machten te worden. Dat is het al, maar die vrijheidsstrijd is er ook nog steeds! In die strijd sta ik graag aan de onderkant, die van tegen Russische agressie terugvechtende mensen in Kiev, Charkov en ook van de tegen Poetin en zijn oorlog protesterende mensen in Moskou, St. Petersburg en Minsk. In de strijd tussen Oost en West past echter slechts het vastbesloten afwijzen van beide partijen. Ter toelichting: een kritische anatomie van de Oekraïense strijd en haar context, als longread in drie hoofstukken.
1 Twee oorlogen, twee imperialistische projecten
Rusland heeft een agressie-oorlog ontketend tegen Oekraïne. Het overduidelijke doel is: daar een regering neerzetten die doet wat Poetin wil en die minstens belooft om nooit NAVO-lid te worden. Maar uit de toespraken van Poetin blijkt een diepergaand doel: hij ontkent feitelijk dat Oekraïne als zelfstandig land bestaansrecht heeft, het is wat hem betreft een deel van het grote Rusland dat weer ingelijfd moet worden bij het onder Poetins harde hand herlevende Russische rijk. Hiermee reageert hij op het verval dat dit Russische rijk onderging via het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991. Dat verval wil hij terugdraaien, en de oorlog in Oekraïne dienen we in dit licht te zien. Een imperialistische aanvalsoorlog? Jazeker. Wel degelijk. Eentje waarin Rusland maar beter een smadelijke nederlaag kan leiden, als het even kan met de ondergang van Poetins regering erbij.
Gaat daarmee het Westen, de NAVO vooral, vrijuit? Geenszins! Die NAVO, en de VS aan het hoofd ervan, draagt bij aan de spanning en heeft het Poetin nodeloos makkelijk gemaakt om zijn bedoelingen te verhullen in een defensief jasje. In Oekraïne botst niet alleen het Russische imperialisme op een vrijheidsstreven van de Oekraïense bevolking, waar de Oekraïense staat nationalistisch uitdrukking aan geeft maar die met Oekraïens staatsbelang en nationalisme bepaald niet samenvalt. Die staat gebruikt het vrijheidsstreven, door er via nationalisme zichzelf mee te versterken – ten koste van elke bevrijding die verder gat dan het verdedigen van een lijn om de kaart. Nee, wie zich tegen de Russische aanval keert hoeft zich helemaal niet voor de Oekraïense staat en haar nationalistische ambities uit te spreken. Beter van niet!
In en om Oekraïne botst het Russische imperialisme tegelijk op het Westerse imperialisme, dat in NAVO-uitbreiding haar uitdrukking vond en vindt. Maar het is zaak om het ene imperiale project niet te hanteren als excuus voor het andere. Noch ook andersom. Het betreft hier twee projecten die botsen, een botsing die momenteel gewapenderhand uitgevochten worden in Kiev, Charkov en andere plaatsen die onder Russisch vuur liggen en in toenemende mate met Westerse wapens verdedigd worden.
De strijd in Oekraïne omvat dus feitelijk twee oorlogen tegelijk: een soort vrijheidsstrijd tegen Russische overheersing enerzijds, een botsing tussen twee imperialistische kampen anderzijds. In het eerste conflict kies ik voor de onderkant, de mensen in Oekraïne die zich tegen de Russische inval verweren met alles wat ze kunnen vinden. In dat tweede conflict zeg ik: dat ze allebei mogen verliezen en verdwijnen, bij voorkeur snel.
Hoe zit dat met die twee imperialistische projecten die botsen? Het Russische project heb ik aangestipt. Het gaat hier herstel van het Russische rijk, met Oekraïne weer binnen Rusland, andere Oost-Europese landen weer in de Russische invloedssfeer, met minstens pro-Russische regeringen in het zadel, en flink wat minder democratie en vrijheid want dat brengt mensen maar op subversieve ideeën die kunnen overwaaien naar Rusland zelf. Aan dat project is niets progressiefs. Het verdient een smadelijke nederlaag, en aan die nederlaag dragen dappere mensen in Oekraïne momenteel met gevaar voor eigen leven bij. Die mensen verdienen onze steun en solidariteit. Maar die mensen verdienen het niet om als boksbeugel door het Westen te worden misbruikt, zoals momenteel in toenemende mate gebeurt.
Het Westerse imperialistische project houdt uitbreiding van de invloedssfeer in van VS, NAVO en ook EU. Het idee was en is om van het verval van het Russische rijk gebruik te maken om in Midden- en Oost-Europa een neoliberale orde te vestigen. De regio moet een zone worden waar Westerse bedrijven vrij kunnen investeren, waarin regeringen dat via neoliberaal beleid faciliteren, en waarin die regeringen een pro-Westerse buitenlandse politiek voeren. Bij dit project hoort liberale democratie: in zo’n bestel kunnen bedrijven makkelijk lobbyen bij regeringen.
Een scheut democratie blijkt ook prima te combineren met neoliberaal beleid, dat er dan uitziet als onderdeel van de ‘vrijheid die mensen willen. Zo’n (neo-)liberaal democratisch bestel kan tevens propagandistisch benut worden in een herleving van ‘Het Vrije Westen’ tegenover het onvrije Rusland. Zo’n liberaal democratisch bestel drukt daarmee tegelijk Westerse superioriteit uit. Om de hele regio W waar het NAVO-imperiale project gestalte krijgt hoort dan een hek, want deelname aan de voordelen die het hele project biedt, dient een privilege te blijven. Het buitensluiten van vluchtelingen aan de Poolse grens, het filteren van Oekraïense vluchtelingen die wel en Nigeriaanse vluchtelingen die niet, Oekraïne uit mogen… het hoor net zo bij dat project als de mensenrechten voor wie het voorrecht heeft er te mogen wonen.
Dat mensen in dit type neoliberaal bestuurde staten vaak meer vrijheid hebben – ook om te demonstreren en te staken – dan in bijvoorbeeld Rusland, klopt. Maar die vrijheid is nergens het doel van dit beleid. Het is hooguit iets dat beleidsmakers als overheadkosten bereid zijn te tolereren binnen bepaalde grenzen. De vrijheid is ook niet de verdienste van het neoliberale model en de bijbehorende regeringen, maar van de mensen die, met gevaar voor eigen leven, voor vrijheid hebben gevochten tegen de vorige set van machthebbers in de Communistische eenpartijstaten uit de tijd toen de regio nog onder Russisch overwicht viel. Hun neoliberale opvolgers hebben die strijd voor eigen machtspolitiek benut, maar de drang tot vrijheid kwam wel degelijk van onderop. En de vrijheid is in neoliberale context altijd begrensd en voorwaardelijk: als politieke of sociale onrust bedreigend wordt voor de macht, is er de oproerpolitie, de veiligheidsdienst en eventueel ook de censuur en andere vormen van repressie. Geen staker of demonstrant in Warschau, Boedapest of ook Kiev hoeft dankjewel te zeggen tegen de ‘eigen’ regering voor de vrijheid om tegen die regering te staken of te demonstreren.
De NAVO is dus het militaire bondgenootschap waarbinnen steeds meer Oost- en Midden-Europese landen het neoliberale beleidsmodel toepasten, op een manier waarop vooral Amerikaanse economische en militaire belangen werden behartigd. Die nieuwe NAVO-landen werden klanten van Amerikaanse wapenleveranciers, en ook gebieden waar Amerikaanse en andere NAVO-troepen oefeningen konden houden en van militaire bases werden voorzien. Het was het wegvallen van Russische oppermacht in de regio die de NAVO deze kans gaf – een kans die de NAVO onder opeenvolgende presidenten gretig – en in strijd met gewekte vredesverwachtingen – aangreep.
De NAVO-uitbreiding was echter niet de oorzaak van het wegvallen van die Russische hegemonie. Het was een reactie daarop. Het is dan ook onjuist om de NAVO als agressor en Rusland als de aangevallen partij te zien. Beide kanten streefden machtsuitbreiding na. Dat de macht van Rusland rond 1991 een dieptepunt aan het bereiken was, werd niet door de NAVO-uitbreiding veroorzaakt want die was van later datum. Dat het Russische machtsverlies deels een gevolg was van het verliezen van een eerdere wedloop met ene via NAVO achter de VS geschaard Westen– een wedloop in wapens, maar daarachter in economische kracht – is waar. Maar waar twee bedrijven concurreren, waar twee rivalen een wedloop hebben,is het onzin om een daarvan de schuld toe te schuiven. Dat geldt ook als een van de rivalen duidelijk zwakker is dan de andere.
De NAVO en haar uitbreiding vormen een imperialistisch project dat niet de vrijheid dient, maar de macht en de rijkdom van de heersers in Westerse staten tot doel heeft. Dit imperialistische project is niet de oorzaak van de Oekraïne-oorlog. Maar het heeft wel bij gedragen aan de context waarin die plaats vindt. De oorlog had een aanloop waarin rivaliteit tussen Rusland enerzijds, VS en EU anderzijds, al eerder tegenover elkaar kwamen te staan – op een groot plein in Kiev. We gaan het even hebben over de naar dat plein genoemde gebeurtenissen: de Maidan Revolutie.
2 De kleuren van Maidan
Het Westerse imperialisme speelt in de voormalige deelrepublieken van de Sovjet-Unie vaak in op onvrede in landen waar ze haar invloed wil versterken ten koste van regeringen die in de weg staan, omdat ze niet neoliberaal genoeg zijn en/of teveel Russische invloed accepteren of uitdrukken. Uitbarstingen van die onvrede worden dan beïnvloed met geldstromen en politieke propagandasteun. Het resultaat is dan wat inmiddels als Kleuren-revolutie bekend staat: massademonstraties, stakingen, confrontaties met de staatsmacht, maar met op de achtergrond een setje pro-Westerse, neoliberale politici die klaarstaan om de macht over te nemen als de zittende regering onder de druk bezwijkt.
Linkse mensen maken hieromtrent nogal eens de fout om dit soort omwentelingen enkel en alleen te zien als machtsgreep van rechts, als pro-Westerse intriges, als staatsgreep. Dat is echter een miskenning van de woede die aan de demonstraties ten grondslag ligt. Die is maar al te gegrond, en richt zich dat tegen politici die echt corrupt zijn, verkiezingen die inderdaad frauduleus zijn verlopen, en onderdrukking die ook buiten de fantasie van demonstranten wel degelijk bestaat. Allerhande liberalen en (sociaal-)democraten zien in deze kleurenrevoluties alleen maar spontaan en authentiek volksprotest, uitmondend in mooie democratisering. Ook dat is eenzijdig, maar dan andersom.
De realiteit is dat de protesten vaak authentiek zijn, een uitdrukking van echte en terechte woede. Maar de richting die de beweging ingaat, aangestuurd door neoliberale politici en wel degelijk Westers regeringsgeld en geheime diensten die hun ding doen, draait er op uit dat de ene vorm van onderdrukking en uitbuiting door een andere wordt vervangen. Het gaat dan van semi-staatskapitalisme naar neoliberaal marktkapitalisme, terwijl de politie leger en veiligheidsdienst van opdrachtgever veranderen maar nauwelijks van structuur. Achteraf kun je kleurenrevoluties dan ook zien als etappes in de uitbouw van de neoliberale invloedssfeer die door VS, EU en NAVO in Midden- en Oost-Europa, de Kaukasus en Centraal-Azië van de grond is en wordt getrokken.
Maar terwijl zo’n kleurenrevolutie gaande is, ligt de uitslag niet vast. De dominantie van pro-Westerse en neoliberale politieke stromingen is niet gegarandeerd. Waar mensen serieus uitdrukking proberen te geven aan andere belangen en verlangens, waar radicalere stromingen enige impact hebben, waar sociale tegenstellingen naar voren komen en arm-tegen-rijk deel van de thematiek uitmaakt, daar kunnen deze kleurenrevoluties meer revolutie worden. In Georgië vond in 2003 een omwenteling plaats, de Rozenrevolutie. In Kirgizië vond in 2005 ook een omwenteling plaats , de Tulpenrevolutie. Allebei kleurenrevoluties, maar in Kirgizië ging het ruig toe en had de strijd een flinke neiging om aan welke greep van bovenaf dan ook te ontsnappen. In Kirgizië ontstond ook de interessante traditie om zo’n omwenteling nu en dan te herhalen, als de nieuwe president ook weer niet beviel. Dit pleit allemaal niet voor een complete regie vanuit CIA en NAVO.
Gezien het Communistische verleden, waarin machthebbers zich van rode feestkledij voorzagen en door links als icoon werden bejubeld, is het niet verwonderlijk dat onderdrukte mensen die uitdrukking aan hun woede geven, niet meteen naar linkse ideeën kijken als ze hun woede willen verwoorden en doordenken. De pro-Westerse houding in bijvoorbeeld Kiev en Minsk is niet alleen maar een product van Westerse en neoliberale propaganda. Reden temeer voor anarchisten of aanverwante linksradicalen, mensen die een links-van-onderop willen en een anti-autoritair en solidaire richting in willen, om zich wel degelijk solidair te verklaren met en deel te nemen aan het soort protestbewegingen dat mede aan de basis van dit soort kleurenrevoluties ligt. Dit maakt de kans op een werkelijk bevrijdende dynamiek iets groter. Het maakt het gevaar dat demonstranten nauwelijks andere opties hebben dan naar rechts kijken voor inspiratie, zodat neoliberaal en/of fascistisch rechts er des te eenvoudiger mee aan de haal gaat kleiner.
Hoe dingen kunnen uitpakken is uitgerekend aan Oekraïense voorbeelden te illustreren. In 2004 vonden presidentsverkiezingen plaats. Janoekovitsj – pro-Russisch , met machtsbasis onder oligarchen in het vooral Russisch-sprekende oosten van het land – claimde een overwinning die breed als frauduleus werd aangevochten. Protesten van aanhangers van de pro-Westerse Joetjenko vulden vervolgens pleinen in Kiev en elders. De druk werd zo groot dat de verkiezingen overnieuw werden gedaan, waarna Joetsjenko won. De koers werd meer pro-Westers, verder veranderde er weinig. De episode ging de geschiedenisboeken in als de Oranje revolutie, naar de campagnekleur van de oppositie rond Joetsjenko. Het was een klassieke kleurenrevolutie, met slechts beperkte kracht van onderaf, en in hoge mate geregisseerd door pro-Westerse neoliberale politici en de zakelijke en machtspolitieke belangen daar achter.
In 2010 won dezelfde Janoekovitsj alsnog de verkiezingen. Toen die echter in 2013 een verdrag dat Oekraïne meer met de EU zou verbinden, op het laatste moment niet ondertekende, waren pro-Westerse politici en activisten boos. Ze gingen de straat om – en grote aantallen mensen in Kiev en andere steden in westelijk Oekraïne sloten zich aan. Die mensen gaven daarmee uitdrukking aan frustraties die vaak veel dieper gingen dan enkel ergernis over de buitenlandse politiek van Oekraïne. Mensen kwaad over corruptie en repressie en verpaupering, veel van hen zagen bij gebrek aan zichtbare alternatieven de EU en een liberaal-democratische politiek als oplossingen. Maar ook een harder rechts nationalisme, dat anti-Russische gevoelens bespeelde en aanwakkerde, manifesteerde zich. Confrontaties met de oproerpolitie bleven niet uit, en daarin bleken vooral Oekraïense fascisten erg actief en effectief. Westerse politici juichten de protesten openlijk toe, soms zelfs vanaf het podium ten overstaan van demonstranten in Kiev zelf. Westerse druk en fascistische straatactie speelden een wezenlijke rol in de omwenteling die als Euromaidan bekend kwam te staan (Maidan was de naam van het plein waar de protestbeweging haar middelpunt vond, ongeveer zoals Tahrir in Cairo, Egypte). Maar de gebeurtenissen kunnen niet tot deze reactionaire en imperialistische dimensies gereduceerd worden. Daarvoor was het protest te breed, te diep en te divers. Ook anarchisten probeerden hun bijdrage te leveren, maar werden door rechts makkelijk gemarginaliseerd, soms hardhandig.(1)
In februari 2014 bezweek Janoekovitsj en zijn regering onder de druk. Een nieuwe regering van rechtse liberale en fascisten, kwam in het zadel. Dat was scary, maar het maakte van het land nog geen fascistische staat. Wel sloeg de nieuwe regering agressieve taal uit wat betreft de status van de Russische taal, die vooral in het oosten van het land dominant was en is. In dat dele van het land kam een opstand op gang teen de nieuwe regering. Die opstand leidde tot de oprichting van de zogeheten volksrepublieken Donetsj en Loekhansk die zich losmaakten van Oekraïne. Daarin was de gewapende invloed van de Russische staat onmiskenbaar. Poetin kon de val van haar bondgenoot Janoekovitj bepaald niet waarderen, kenschetste de Maidan-revolutie als rechtse en pro-Westerse staatsgreep, en accepteerde het nieuwe bewind feitelijk niet. Gewapende Russische steun hield de twee republieken overeind, Oekraïne accepteerde de afscheiding echter niet en viel ze aan, zonder succes, maar met veel bloedvergieten over en weer. Vanaf 2014 woedde hier oorlog. Rusland annexeerde intussen ook nog even de Krim, formeel Oekraïens territorium.
In Oekraïne zelf kwamen er herhaaldelijk verkiezingen, voor zowel parlement als president. Uit parlementsverkiezingen bleek hoe klein de steun voor fascistische partijen as: enkele procenten. En de huidige, vorig jaar gekozen president Zelinsky kan van alles worden verweten, maar een neonazi is hij niet. Dat zou ook wel vreemd zijn: de man is joods, en meerdere van zijn familieleden zijn door nazi-Duitsland in de holocaust vermoord.(2) Fascisten hebben een verontrustende invloed in Oekraïne. Maar fascisten runnen niet het land, er heerst daar geen neo-nazi-bewind maar een liberaal democratisch bestuur met een aanzienlijke speelruimte voor kritiek en protest. Die speelruimte is deels ook een erfenis van Maidan: regeerders weten wat er kan gebeuren als ze de boosheid van een getergde bevolking negeren.
Precies deze erfenis – een zelfbewuste bevolking die in actie komt om haar verlangens kenbaar te maken en meer – boezemt de machthebbers in Moskou angst in. Poetin ziet een Rode Plein-revolutie niet zitten, en zou daarom het liefst de Maidan revolutie alsnog met terugwerkende kracht de nek omdraaien. Zijn huidige aanvalsoorlog beoogt feitelijk ook dat: een einde maken aan Oekraïne als relatief vrij land, en daarmee als besmettingshaard van protest in het onvrije Rusland. Tegelijk ziet Poetin natuurlijk de pro-Westerse koers van opeenvolgende Oekraïense regeringen vanaf 2014 met lede ogen aan. De oorlog dient – net als de gewapende steun aan de twee volksrepublieken in het oosten van het land, ook om de weg naar vooral NAVO-lidmaatschap van Oekraïne hardhandig af te snijden, en het land terug te trekken in de Russische invloedssfeer.
Natuurlijk werken NAVO-staten dit tegen, met de VS voorop. De Russische eis dat Oekraïne nooit en te nimmer NAVO-land mocht worden, werd ogenblikkelijk van tafel geveegd als onbespreekbaar. Natuurlijk: principieel heeft Poetin niets te vertellen over de vraag van welk bondgenootschap Oekraïne lid mag worden. Maar de hele houding van NAVO, VS en Oekraïne getuigde nu niet bepaald van de wil om een confrontatie met diplomatieke middelen te voorkomen en een compromis te zoeken. Poetin wil de Oekraïne terug. De NAVO dwarsboomt dat – en vecht daarmee niet voor Oekraïense vrijheid maar voor de Westerse invloedssfeer. Daarmee maken zowel Rusland als het Westers bondgenootschap Oekraïne tot speelbal. Tussen beide imperialistische kampen valt niets te kiezen.
3 Tussen vrijheidsstrijd en wereldoorlog
Intussen zijn er echter de Oekraïners zelf. Hun strijd maakt slechts gedeeltelijk deel uit van de rivaliteit tussen VS en Rusland. Hun strijd is namelijk tegelijk ook een echte vrijheidsstrijd, die precies door de twee imperialistische machten – niet alleen door Rusland – dreigt worden vermalen en verbrijzeld. Over Russische agressie horen we veel. Maar hoe draagt het Westen verder tot de ellende in Oekraïne bij? Wat is het schadelijke effect van de NAVO hier?
De eerder geschetste stelselmatige uitbreiding ervan is geen legitieme oorlogsreden voor Poetin. Er bestaan geen legitieme redenen om een land binnen te vallen en te bezetten. Het heeft het hem echter wel heel veel makkelijker gemaakt om Rusland als de bedreigde partij te framen, in de ogen van de Russische bevolking maar ook ver daarbuiten. Dat een mogendheid geprikkeld reageert als er steeds dichterbij militaire bases van de tegenstander verschijnen, zou geen verbazing horen te wekken bij die tegenstander. Er gaat van NAVO-uitbreiding wel degelijk een dreigende werking richting Rusland uit, de NAVO zit daar niet om vakantie te houden.
Dat landen die zich maar kort geleden nog in de greep van het Russische imperium bevonden, zich maar wat graag de bescherming van de NAVO laten aanleunen tegen een herleving van dat imperium, speelt de NAVO in de kaart. Rusland zelf heeft met haar politiek de NAVO krediet en geloofwaardigheid verschaft, door mensen in Oost- en Midden-Europese landen tegen zich in het harnas te jagen met intimidatie en onvrijheid. De herinneringen aan Russische overheersing zijn vers, en worden op deze manier in leven gehouden ook. Maar doet dat aan de NAVO-dreiging richting Rusland weer niets af. Dat Poetin niet blij is als St Petersburg binnen schootsafstand komt te liggen van Amerikaanse militairen, ligt voor de hand.
En er is voor gewaarschuwd: vroeg of laat gaat Rusland zich schrap zetten tegen vooruitgeschoven posities van de imperialistische rivaal aan de Russische grenzen. Een resoluut Russische ‘Nee!’ tegen NAVO-lidmaatschap van Oekraïne is op zichzelf geen heel opmerkelijke houding. In die zin was Oekraïne a disaster waiting to happen, een disaster waar de NAVO aan heeft bijgedragen. Nee, daarmee is de Russische aanval niet gerechtvaardigd. Maar relevante context levert deze NAVO-politiek wel degelijk.
Dan zijn er nog de Westerse wapenleveranties die nu snel groeien.(3) Ik snap dat ze in Oekraïne nu blij zijn met elk geweer dat ze kunnen bemachtigen, uit welke hoek dan ook. Maar leveringen scheppen afhankelijkheid, en grote leveringen van essentieel militair materieel scheppen meer afhankelijkheid. Die afhankelijkheid ondermijnt elke vrijheidsstrijd. Ga het maar navragen in wat er nog van Rojava over is, in de autonome, voornamelijk door Koerden bewoonde districten in het noorden van Syrië. De leiding van de PYD, de gewapende verzetsbeweging die deze autonomie helpt verdedigen, kibbelde onlangs over de vraag of ze nu vooral op het Syrië van dictator Assad moeten leunen, of op de Verenigde Staten.(4) Autonomie en zelfbestuur vinden hun grenzen in afhankelijkheid van de gewapende macht van imperialistische mogendheden, de VS aan de ene kant, en via Assad diens sponsor Rusland aan de andere. Oekraïne belandt maar al te makkelijk in dezelfde houdgreep.
Op dit moment ontleent Oekraïne haar gevechtskracht vooral nog aan de motivatie van de bevolking – van de soldaten, gewapende vrijwilligers en mensen die op andere manier helpen. De oorlog heeft een serieus element van mobilisatie vanuit en actieve deelname door die bevolking. Burgers die molotovcocktails aan het maken zijn (5) en her en der checkpoints en barricades hebben aangelegd om de invasie te helpen verslaan, (6) dat is tekenend. Een boze vrouw die in Ch ersson een militair van de Russische invasiemacht vraagt wat dat moet met dat wapen, en zegt ‘Doe deze zonnebloempitjes maar in je zak, dan zullen er zonnebloemen op je graf bloeien’.(7) Dat is tekenend. Een groepen ongewapende mensen die bij Melitopol een Russische militaire colonne de weg versperrren:(8), dat is tekenend. Een overheid die wapens wil uitdelen aan wie mee wil helpen tegen de[ invasie,(9) dat is ook tekenend. Die overheid weet wist in de eerste dagen waar ze het van moest hebben: van vrijwillige en actieve steun, juist ook van buiten het leger zelf. Overigens: mannen van 18 tot en met 60 jaar verbieden om het land te verlaten(10) is ook tekenend. De Oekraïense staat gedraagt zich daarmee – net als de Russische! – als de eigenaar van de lichamen van die mannen, om ze als instrument in de strijd te hanteren. Het vertrouwen van de regering in de bevolking kent grenzen. Hopelijk geldt dat andersom ook…
Poetin verliest momenteel vooral van een gewapende bevolking waarvan het Oekraïense leger een deel uitmaakt. Dat leger is nog niet superzwaar bewapend, het stelt vergeleken bij het Russische leger nog niet zo geweldig veel voor, maar het heeft wel gevechtservaring en het is supergemotiveerd. Van die motivatie maken trouwens, naast vrijheidslievende sentimenten ook extreem-rechtse opvattingen deel uit. Daarop wijzen is nodig, net als het wijzen op de rol van gewapende fascisten aan Oekraïense zijde. Het beruchte Azov Regiment, een gewapende nazi-militie, is onderdeel van het Oekraïense regeringsleger, (11) en dat is een buitengewoon akelig feit. Het verschaft niet alleen Rusland nodeloos propagandapunten, het is vooral ook een bedreiging voor de vrijheid zelf waar Oekraïners zelf voor vechten. Een vrijheid die maar beter alle mensen kan omvatten, niet alleen witte mensen, niet alleen maar Oekraïens-sprekende Oekraïners. Juist wie mensen in Oekraïne tegen Russische overheersing wil steunen, hoort ook iets te zeggen over deze onfrisse bondgenoten van de Oekraïense staat: weg ermee.
Wat gebeurt er als er steeds meer high-tech en ook zwaardere wapens naar Oekraïne gaan? Dan wordt het minder een strijd van een bevolking tegen een invasiemacht, en meer een doodgewone oorlog tussen twee legers van twee staten die meer op elkaar gaan lijken naarmate de actieve rol van niet-militairen naar de achtergrond verdwijnt. Dan wordt die volkssteun relatief minder belangrijk en de Westerse steun belangrijker. Dan wordt het minder een verzetsoorlog, een bevrijdingsstrijd, en meer een doodgewoon imperialistisch conflict, met Oekraïne als Westers stootblok tegen Rusland. In dat tweede conflict hebben linkse en radicale mensen niets te zoeken behalve een hartgrondig ‘No War But the Class War’, op alle mogelijke manieren onder de aandacht en in de praktijk gebracht.
Die Westerse steun klinkt soms onvoorwaardelijk, maar is dat uiteindelijk niet. Leveranciers – NAVO-landen – kunnen die weer stopzetten of daarmee dreigen als Oekraïne iets doet dat ze niet bevalt. En een zwaar bewapende Oekraïense staat hoeft zich minder aan haar eigen bevolking gelegen laten liggen naarmate ze haar kracht minder aan die bevolking en meer aan wapens leverende staten ontleent. Zo krijgen we wellicht een Oekraïne die Rusland weet te verslaan, maar waar van de vrijheid waar Oekraïense mensen nu molotovcocktails voor klaarzetten, weer niets terechtkomt.
Daar komt iets heel wezenlijks bij. Deze oorlog bedreigt ons allemaal steeds nadrukkelijker. Rusland zet maar vast de kernwapens een standje meer op scherp. Dat is doodeng. Wat er aan vooraf ging was dat echter ook, net als wat er op volgde. Duitsland dat 100 miljard euro uittrekt voor het modernisering van het militaire apparaat. Steeds scherpere sancties tegen Rusland. Die wapenleveranties die ik al noemde. Het uitsluiten van Russische deelname aan sport- en culturele evenementen. We worden mentaal gelijkgeschakeld en voorbereid op oorlog tegen Rusland. Nee, ik ben niet vergeten dat Rusland deze escalatie zelf ontketend heeft met haar aanvalsoorlog. Dat maakt het echter nog niet goed om in deze cyclus van escalatie met vol enthousiasme mee te doen en tegen Rusland op te bieden. En in oorlogstijd achter de eigen regeerders aanmarcheren is nooit een verstandig idee.
Wie vandaag populair wil zijn, doet er goed aan zich zo anti-Russisch mogelijk te uiten. Wie dat doet, draagt daarmee echter bij aan een griezelige nationale eenheid, en aan een levensgevaarlijke oorlogsstemming, een oorlogsstemming die het makkelijker maakt voor Westerse machthebbers om de restanten van voorzichtigheid te laten varen en van wapenhulp over te gaan naar een no-flyzone waar Oekraïne om vraagt – en zo daadwerkelijk en rechtstreeks slaags te raken met Russische militaire macht zodra de NAVO zo’n no-fly zone zou gaan afdwingen. Zo wordt men in Oekraïne niet vrij, zo gaan er vooral steeds meer mensen dood. Ik geloof niet dat linkse en radicale mensen – hier ook maar enige medewerking aan dienen te geven. Laten we daarentegen solidair proberen te zijn met de vrijheidsstrijd die in Oekraïne ook woedt.(12)
Vrijheid voor de Oekraïense bevolking is sowieso via escalerende NAVO-steun niet te bereiken. Demonstraties waarin oproepen voor zulke steun domineren zijn geen vredesdemonstraties maar functioneren vooral als een bijdrage aan de oorlog van NAVO-kant, en aan de grensoverschrijdende escalatie van die oorlog. En als we denken te weten dat dit zo is, dan horen we daarover in gesprek te gaan, juist ook met mensen die zich vastklampen aan schadelijke illusies in precies die Westerse steun. Dat is niet leuk, maar het is niet anders.
Noten:
1 Over de tegenstrijdigheden in de Maidan-protesten, het fascten er munt uit weten te slaan, en de moeilijke keuzes die dit voor anarchisten opleverde, zie: ‘The Ukrainian Revolution & The Future of Social Movements’., CrimethInc.,een datum vermeld bij het artikel, maar uit de link leid ik af: 17 maart 2014, https://nl.crimethinc.com/2014/03/17/feature-the-ukrainian-revolution-the-future-of-social-movements
12 Een zinnig project is bijvoorbeeld Solidarity International, https://operation-solidarity.org/ Zie de toelichting op de website van Doorbraak: Ilija Andrić,
‘Steun Operation Silidarity, een oekraiens initiatief van onderop’, Doorbraak, 26 februari 2022. De zinnen helemaal aan het einde van deze verklaring deden mijn wenkbroauwen wel fronsen. Ik citeer: ‘Wij walgen van de hypocrisie van onze machthebbers die met bloed aan hun handen andere imperialisten veroordelen. Tegelijkertijd beseffen we dat whataboutism een beproefd propagandamiddel is dat de aandacht afleidt van wat nu het belangrijkste is: en dat is solidariteit met de getroffen bevolking in Oekraïne en met degenen die strijden tegen deze imperialistische agressie.’
Mijn bovenstaande lange tekst is ontstaan als een nogal uit de hand gelopen poging tot commentaar op deze zinnen wilde leveren. Ik hoop te hebben laten zien dat wijzen op de gevaren die van de NAVO-rol uitgaan, geenszins in strijd hoeven te zijn met de noodzakelijke solidariteit met mensen die in Oekraïne, Rusland en Belarus Poetins dreigende bezettingsoorlog proberen te weerstaan en te verslaan.Eerder het tegendeel.
Peter Storm
Reacties uitgeschakeld voor [Artikel Peter Storm]/Oorlog in en om Oekraine: een drieluik
POETIN, DE EU EN DE OEKRAINE/VAN CRIMINELEN, DIE CRIMINELEN BESTRIJDEN LEZERS! Zie onder noot 1 mijn aan een aantal Nederlandse kranten toegezondenIngezonden Stuk over de Russische aanval op de Oekraine, de EU/VS reactieen vooral de hypocrisie van de EU!Let erop, hoe de EU goochelt met begrippen als ”in strijd met hetInternationaal Recht”, ze toepast naar eigen goeddunken EN het verschilin behandeling tussen de Oekraiense vluchtelingen en de Midden-Oostenvluchtelingen, die vorig jaar zijn gestrand in het Niemandsland tussenPolen en Belarus! [1] ”Wie durft” jaWant de mening van uw Wreker van het Onrecht gaat in tegenhet gebruikelijke mainstream gebazel van de reguliere mediaover de Oekraine Tragedie, die niet verder durft te gaan dan -terechte- fellekritiek op de Russissche aanval en weigert kritisch naar de EU en de VSte kijken.Ik wel Omdat het mij onwaarschijnlijk lijkt, dat mijn stuk ook daadswerkelijkdoor kranteredacties wordt gepubliceerd, dit hier met u gedeeld ENJOYEN LEZERS:Durf kritisch te zijn, Dat is het Begin van Wijsheid
INGEZONDEN STUKTitel:DE RUSSISCHE AANVAL OP DE OEKRAINE EN DEHYPOCRISIE VAN DE EU Ingezonden Stuk
Geachte Redactie, De meeste weldenkende mensen zullen het erover eens zijn,dat de Russische aanval op Oekraine een grove schending van desoevereiniteit is en daarmee in strijd met het Internationaal Recht.Internationale veroordelingen, vooral van de kant van deEU en de Verenigde Staten, maar ook van bevriende landen [o.a. Japan, Zuid Korea] zijn dan ook op zijn plaats. Er is echter ook een andere kant aan deze zaak. In de eerste plaats de door de EU genomen economische sancties, die, hoebegrijpelijk ook, mij te ver gaan, omdat, naar is gebleken, nu reeds de gewoneRussische bevolking, die part noch deel heeft aan het oorlogsbesluit vanRusland’s president Poetin, hiervan de dupe dreigt te worden. Nog gevaarlijker is het door EU landen naar de Oekraine toegezondenwapentuig van allerlei soort, omdat dit alleen maar escalerend werkt inde richting van Rusland en we zo een oorlog in gerommelddreigen te worden, met alle desastreuze gevolgen van dien. Want de eerste reactie van Rusland op de sancties-het activeren door Poetin van de nucleaire troepen- liegt er niet om. Verder kan Poetin ook besluiten de gaskraan dicht te draaien, waardoorde gasprijzen de lucht in zullen schieten en schaarste dreigt..De EU zou dan ook moeten stoppen met dergelijke uitdagingen richting Rusland. Maar er is meer: Want met alle sympathiek lijkende EU acties uit verklaarde solidariteitmet de Oekraieners, is de EU uiterst hypocriet bezig. Want als de EU/VS zo begaan zijn met het Internationaal Recht en soevereiniteit,hoe verklaart zich dan het feit, dat dergelijke sancties nooit genomen zijntegen Israel, dat met zijn bezetting van de Palestijnse gebieden en zijnillegale nederzettingenpolitiek al jaren het Internationaal Recht schendt? En om nog dichter bij de EU/VS te blijven: Hoe zit het met de eigen schendingen van het Internationaal Recht,zoals destijds de door de EU gesteunde Brits-Amerikaanse aanval opIrak, die ook in strijd was met het Internationaal Recht? Bitter is ook de vluchtelingenkwestie: Want terwijl de EU landen de Oekraiense vluchtelingen uit allemacht helpen en van harte welkom heten [wat ook terecht is], werdenhet afgelopen jaar uit Irak en Afghanistan afkomstige vluchtelingen[ook vaak op de vlucht voor oorlog], grof door Poolse grenswachtenbij de grens tegengehouden of teruggestuurd, met de zegen van de EU,die Polen’s ”verdediging van de grenzen” toejuichte en bouwt hetzelfdePolen, dat nu de loper uitlegt voor de Oekraiense vluchtelingen, eenMuur op de grens met Belarus [Wit-Rusland] om Irakese, Afghaanse enandere Midden Oosten vluchtelingen tegen te houden.Wrang, inhumaan en ook in strijd met het Internationaal Recht.Dus prima, dat de EU/VS combinatie [verenigd in de NAVO] Oekrainesteunt en de Russische aanval veroordeelt, maar niet escaleren graagen dezelfde mensen in dezelfde omstandigheden [Oekraiense vluchtelingenversus vluchtelingen uit het Midden Oosten] gelijk behandelen.Anders zondigt de EU tegen de eigen EU Verdragen. Astrid EssedAmsterdam
Reacties uitgeschakeld voor Poetin, de EU en de Oekraine/Van Criminelen, die Criminelen bestrijden
DE ZAAK GRUNBERG/WIJENBERG OF DE KARAKTERMOORDOP DE HEER WIJENBERG LEZERS!
Onderstaand Ingezonden Stuk heb ik toegestuurd aan de redacties vanJoop.nl en De Correspondent over de Zaak Grunberg/WijenbergIk heb natuurlijk geen idee of ze het zullen aandurven, het te plaatsen, maarin ieder geval hierbij met jullie gedeeldEven nog een toelichting, maar die kunnen jullie natuurlijkook overslaan en direct naar het Ingezonden Stuk [onder de noten] toegaanENJOY! TOELICHTING:
[Zie onder de noten, behorende bij Toelichting, mijn aan Joop.nl en deCorrespondent toegezonden Ingezonden Stuk]
In 2020 ontbrandde een verhitte discussie tussen Jan Wijenberg, oud ambassadeur en voorvechter voor een op het Internationaal Recht gebaseerde rechtvaardige vrede in het Midden-Oostenconflict en schrijver Arnon Grunberg.
Directe aanleiding vormde een brief van de heer Wijenberg aan premier Rutte en de voorzitter Nationaal Comite 4 en 5 mei, met kritische kanttekeningen over de jaarlijkse wijze van herdenking, met bijgevoegd rapportage over de Israelische bezettings en terreurpolitiek jegens de bezette Palestijnse bevolking, als ook kritische kanttekeningen over de 4 mei lezing van genoemde schrijver, de heer Grunberg. [1] Daarop ontstond een discussie tussen Wijenberg en Grunberg, die niet alleen fel was [dat zou geen probleem geweest zijn], maar van de kant van Grunberg ronduit beledigend, waarbij hij zich niet ontzag de heer Wijenberg, die hem inhoudelijk beleefd van repliek diende, uit temaken voor neo nazi en sympathisant van de Waffen SS [2]
Naar aanleiding daarvan heb ik actie ondernomen Zie onder noot 3
Aangezien Grunberg dit jaar de PC Hooft literatuurprijs uitgereikt krijgt, heeft Wijenberg de Stichting PC Hooft benaderdZie zijn brief onder noot 4
Om de heer Wijenberg te steunen, heb ik eveneens de Stichting PC Hooft aangeschreven.
In mijn Ingezonden stuk is te lezen, dat Wijenberg en ik het niet helemaal eens zijn Wijenberg wil, dat de prijs niet aan Grunberg wordt uitgereikt, ik echter ben niet tegen een uitreiking op zich, maar verzet mij wel tegen een openbare.
Op hoofdpunten echter steun ik Wijenberg en sta volledig achter hem.Grunberg’s gedrag kan niet door de beugel en daaraan moeten consequenties worden verbonden Zie onder noot 5, mijn brief aan de Stichting PC Hooft ASTRID ESSED
”De Zaak Grunberg/Wijenberg of de karaktermoord op
de heer Wijenberg”
Ingezonden Stuk
Geachte Redactie,
In 2020 uitte oud-ambassadeur en voorvechter van de Palestijnsezaak, de heer J Wijenberg in een brief aan premier Rutte en de voorzittervan het Nationaal Comite 4 en 5 mei, kritiek op de wijze van herdenking door ditNationaal Comite, namelijk op de gelegde nadruk op de Joodse slachtoffersvan de nazi terreur. Daarbij legde hij verband tussen deze wijze van herdenking en het decennialangepro Israel beleid van de Nederlandse Staat, waarbij hij, wat het Comite betreft,ook het feit noemde, dat er bestuursleden waren, die vroeger verbonden geweest waren aan pro Israel club het Cidi en dus op deze wijze de aardvan de herdenking hadden kunnen beinvloeden. Ook maakte Wijenberg kritische kanttekeningen bij de 4 Mei voordracht 2020 door de[Joodse] schrijver Arnon Grunberg. Nadat hij volgens de regels der wellevendheid, de heer Grunberg op dehoogte had gesteld van de brief aan Comite en premier, waarin dus ookde kritiek op Grunberg[aangevuld met Wijenberg’s eigen documentatie en artikelen rond het Midden Oostenconflict], ontstonder een pittige discussie tussen Grunberg en Wijenberg.
Op zich niets mis mee, ware het niet, dat Grunberg al na korte tijd”op de man”’ ging spelen, Wijenberg een anti-semiet noemde enzelfs zover ging te schrijven, dat het Wijenberg wel zou spijten,dat hij, gezien zijn leeftijd, geen lid geweest had kunnen zijn van de Waffen SS en het vast wel zou betreuren, geenOost-Europese Joden te hebben kunnen executeren.
De correspondentie eindigde met een scheldkannonade van Grunberg, die voorsteldebij Wijenberg langs te komen om hem ”te genezen” en aangaf ”altijd al embedded te hebben willen gaan bij neo-nazi’s.”
Als voormalig mede bestuurslid, samen met heer Wijenberg, van de Stichting Stop de Bezetting heb ik mij in 2020 met deze onverkwikkelijke discussie bemoeiddoor zowel de Volkskrant, NRC als Amnesty International [Grunberg schrijftvoor deze drie] aan te schrijven over dit onverkwikkelijke gedrag van Grunberg.Nu, in 2022, nu Grunberg uit handen van Stichting PC Hooft de PC Hooftliteratuurprijs zal ontvangen, hebben de heer Wijenberg en ik deze Stichtingaangeschreven.
Ik ben van mening, dat Grunberg deze prijs best toegekend mag krijgen,maar dan in stilte.Iemand, die op een dergelijke wijze de vrijheid van meningsuiting schendt,waarop ook de heer Wijenberg recht heeft en hem voor rotte vis uitmaakt,omdat hij zijn kritiek op Israel onverbloemd uit, verdient geen Feestje.Bovendien verdenk ik Grunberg ervan, dat hij karaktermoord heeftwillen plegen, omdat hij geen kritiek op Israel kan velen.
Maar wat de reden van zijn liederlijke aanval op Wijenberg ook is,, het is beneden ieder peil om op een dergelijkewijze een debat te voeren, zeker daar de heer Wijenberg de regels der rationaliteit, beschaving en coherente argumentatie wel in acht namen op geen moment gedurende hun discussie grof is geworden.
Van de winnaar van de PC Hooftprijs mag men meer niveau verwachten enik acht het van het grootste belang, dat deze kant van Grunberg via ditIngezonden stuk bekend wordt gemaakt.
JAN WIJENBERG EN ARNON GRUNBERG/CONTINUING STORY/BRIEFASTRID ESSED AAN STICHTING PC HOOFT
WAT HIERAAN VOORAF GING: Weet u het nog lezers?In 2020 ontbrandde een verhitte discussie tussen Jan Wijenberg, oud ambassadeur en voorvechter voor een op het Internationaal Recht gebaseerderechtvaardige vrede in het Midden-Oostenconflict en schrijver Arnon Grunberg.De directe aanleiding vormde een brief van de heer Wijenberg aan premier Rutte en de voorzitter Nationaal Comite 4 en 5 mei, met kritische kanttekeningen over de jaarlijkse wijze van herdenking, de Israelische bezettings en terreurpolitiek jegens de bezette Palestijnse bevolking, alsookkritische kanttekeningen over de 4 mei lezing van genoemde schrijver, de heer Grunberg. [1]Daarop ontstond een discussie tussen Wijenberg en Grunberg, die nietalleen fel was [dat zou geen probleem geweest zijn], maar van de kantvan Grunberg ronduit beledigend, waarbij hij zich niet ontzag de heerWijenberg, die hem inhoudelijk beleefd van repliek diende, uit temaken voor neo nazi en sympathisant van de Waffen SS [2]Naar aanleiding daarvan heb ik actie ondernomenZie onder noot 3 Aangezien Grunberg dit jaar de PC Hooft literatuurprijs uitgereikt krijgt,heeft Wijenberg de Stichting PC Hooft benaderdZie zijn brief onder noot 4Om de heer Wijenberg te steunen, heb ik eveneens de Stichting PC Hooft aangeschreven.De lezer zal zien, dat Wijenberg en ik het niet helemaal eens zijn [Wijenbergwil, dat de prijs Grunberg niet wordt uigereikt, ik ben niet tegen een uitreiking opzich, maar verzet mij tegen een openbare], maar op hoofdpunten steun ikhem en fel ook.Grunberg’s gedrag kan niet door de beugel en daaraan moeten consequenties worden verbondenZie onder de noten, mijn brief aan de Stichting PC Hooft ASTRID ESSED NOTEN[Brieven/correspondentie van de heer Wijenberg zijn op mijn websitegepubliceerd met zijn uitdrukkelijke toestemming] [1] OUD-AMBASSADEUR JAN WIJENBERG/KRITISCHE BRIEF AAN PREMIER RUTTE EN DE VOORZITTER VAN HET NATIONAAL COMITE 4 EN 5 MEI OVER 4 MEI HERDENKING/”HET VERDRIET MONOPOLIE VAN DE JOODSE SLACHTOFFERS] https://www.astridessed.nl/oud-ambassadeur-jan-wijenberg-kritische-brief-aan-premier-rutte-en-de-voorzitter-van-het-nationaal-comite-4-en-5-mei-over-4-mei-herdenking-het-verdriet-monopolie-van-de-joodse-slachtoffers/
AANSTICHTING P.C. HOOFT-PRIJS VOOR LETTERKUNDE De heer A. MeindertsAmbtelijk Secretaris Onderwerp:De aan uw Stichting dd 29 december 2021 toegezonden brief van de heerJ.J. Wijenberg met als titel: ”Oeuvreprijs 2022″
Geachte heer Meinderts, Zou u zo vriendelijk willen zijn om deze brief, compleet metnoten en bijlagen te doen toekomen aan de leden en Bestuur van uw Stichting?Ik ben u zeer erkentelijk.Dan ga ik nu over tot mijn aan het Bestuur gerichte brief: Geachte leden van het Bestuur van de Stichting PC Hooft,[Bijlagen in Word:Brief van de heer Wijenberg aan de Stichting PC HooftCorrespondentie tussen de heren Jan Wijenberg en Arnon Grunberg][Aanbeveling:Mocht u in tijdnood zijn, dan raad ik u aan slechts te lezen:III”CORRESPONDENTIE JAN WIJENBERG/ARNON GRUNBERGDE ONSMAKELIJKE AD-HOMINEM BAGGER VAN SCHRIJVER ARNON GRUNBERG JEGENS JAN WIJENBERG:EN V CONCLUSIE EN UW OPDRACHT] Hierbij wil ik graag uw aandacht vragen voor het volgende: Op 29 december 2021 hebt u, via de ambtelijke secretaris van uw Stichting,de heer Meinderts, een schrijven ontvangen van de heer J.J. Wijenberg, oud ambasadeur, getiteld ”De Oeuvre Prijs 2022”, compleet het bijlagen,correspondentie tussen hem en schrijver Arnon Grunberg [die deze brief, samenmet andere betrokkenen, cc ontvangt], een brief van de Israelische ambassadeur in Nederland en rapportages.In deze brief formuleerde de heer Wijenberg aan u de eis, niet over te gaantot de toekenning van de PC Hooft lteratuurprijs 2022 aan de heer Grunberg [1] U hebt het vast gelezen, ik hoef dat niet meer toe te lichten, maar voor uw gemak een bijlage van de brief van de heer Wijenberg aan u. Alvorens verder te gaan mijn verzoek, om de heer Wijenberg zo snel mogelijkvan een reactie te voorzien, aangezien hij deze tot op heden niet van uheeft ontvangen. I ACHTERGRONDINFORMATIE BIJ HET SCHRIJVEN VAN DEZE BRIEF: MIJN BETROKKENHEID Graag wil ik u in het kort toelichten, hoe ik bij deze zaak betrokken geraaktben.Ik ben al jaren een zeer goede bekende van de heer Wijenberg, die ik heb lerenkennen toen wij beiden bestuursleden waren van de in 2004 doormevrouw Gretta Duisenberg opgerichte Stichting Stop de Bezetting. In die periode en daarna heb ik de heer Wijenberg leren kennen als een zeerinteger en betrokken medestrijder voor een op het Internationaal Recht gebaseerde rechtvaardige vrede in het Israelisch-Palestijnse conflict.Zijn rapporten en analyses getuige mijns inziens van een grote maatschappelijke betrokkenheid en worden door mij en belangrijkere mensendan mijzelf, zeer gewaardeerd. II BRIEF DE HEER WIJENBERG AAN HET NATIONAAL COMITE 4 EN 5 MEI,IN VERBAND MET DE 4 MEI HERDENKING IN 2020 In dit verband neem ik regelmatig kennis van zijn rapportages en publicaties,zo ook van een brief, die de heer Wijenberg in 2020 heeft gestuurd aan premierRutte en de voorzitter van het Nationaal Comite 4 en 5 mei, over ”het verdrietmonopolie” van de Joodse slachtoffers van de nazi’s [noot 2, opmijn website gepubliceerd met uitdrukkelijke toestemming van de heer Wijenberg], waarbij hij van mening was, dat de nadruk bij herdenking lagbij de joodse slachtoffers.Ook stond Wijenberg in die brief kritisch stil bij de 4 mei lezing van de schrijver de heer Arnon Grunberg [3], alsmede bij de volgens Wijenberg bestaande verwevenheid van het Nationaal Comite 4 en 5 meimet het pro Israel Centrum CIDI [Centrum voor Informatie en DocumentatieIsrael], aangezien volgens de informatie van Wijenberg een van de ledenvan het Nationaal Comite [de heer Onno Hoes], voorzitter van het CIDI is geweest [4], waardoor de pro Israel houding van het CIDI, alsmede die van de Nederlandse Staat, via een achterdeur de 4 Mei Herdenking zou beinvloeden. [5] III CORRESPONDENTIE JAN WIJENBERG/ARNON GRUNBERGDE ONSMAKELIJKE AD-HOMINEM BAGGER VAN SCHRIJVER ARNON GRUNBERG JEGENS JAN WIJENBERG: Van de hier bovengenoemde Wijenberg brief was ik dus op de hoogte en eveneens heeft de heer Wijenberg mij op de hoogte gesteld van de tussen hem en de heer Arnon Grunberg ontstane verhitte discussie [6] met als basis en achtergrond de reeds genoemdeWijenberg brief aan premier Rutte en de voorzitter van het NationaalComite 4 en 5 mei, waarin o.a. Wijenberg’s kritische opmerkingen over Grunberg [7] Voor ik daar verder op in ga, eerst dit.Ik heb groot respect en waardering [en dat mag hij gerust weten] voor deonverbloemde anti-racistische opstelling van de heer Grunberg, die indiverse publicaties duidelijk tot uiting is gekomen, zoals inzijn Volkskrant column ”Een slordig excuus voor haat” [8], maar ook inzijn op 4 mei 2020 gehouden 4 mei voordrachtZijn woorden:”Voor mij was het van begin af aan duidelijk: als ze het over Marokkanenhebben, dan hebben ze het over mij.”[9] hebben opmij grote indruk gemaakt en daarin verschil ik met de heer Wijenberg van opvatting, zoals ik hem ookheb meegedeeld. Grunberg blijft waarschuwen tegen het gevaar van het oprukkende fascisme,waarvan hij door zijn achtergrond helaas maar al te goed weet heeft en dat isbyzonder waardevol.Deden maar meer schrijvers en intellectuelen als hij! Wat zijn columns en vooral stukken in Amnesty’s maandblad Wordt Vervolgdbetreft:Daar ben ik niet altijd stuk van.In vele gevallen zeker vanuit een goede intentie geschreven, maar vaak wat [mijn mening hoor] verward en onsamenhangend. Over zijn literair Oeuvre heb ik persoonlijk geen mening [ik wil zonder meer aannemen,dat hij een goede schrijver is, want anders kreeg hij uw prijs niet],omdat ik-ik beken het- nooit eerder een boek van hem gelezen heb. MAAR DAAR STOPT MIJN WAARDERING! Want de weerzinwekkende bagger, die Grunberg over Wijenberg heeft uitgestorttijdens hun correspondentie [10], vind ik met geen pen te beschrijven!Kijk, je kunt het in een discussie nog zo ONeens zijn, maar er zijn grenzen,gesteld door beschaving en normaal fatsoen, waarvan IK vind, dat je ze niet overtreedt.Dat Grunberg het met Wijenberg’s gezichtspunten niet eens was, allemaalprima, maar weet wat je zegt! Ik haal een paar voorbeelden aan uit de correspondentie tussen de herenWijenberg en Grunberg: EERSTE VOORBEELD ARNON GRUNBERG: ”U bent een antisemiet. Het spijt me zeer dat u net iets te laat bent geboren om lid teworden van de Waffen-SS om eigenhandig Joden in Oost-Europa te fusilleren, datspijt u zelf kennelijk ook.” UIT MAIL [MAIL ARNON GRUNBERG DD 1 AUGUSTUS/REACTIE OP MAIL JAN WIJENBERGDD 31 JULI] TWEEDE VOORBEELD: ARNON GRUNBERG
”Ik raad u bijvoorbeeld aan het werk van Carl Schmitt te lezen.U weet ongetwijfeld wat Nietzsche zei, word wie je bent.Er zijn op het internet vinden nog wel SS-uniformen te vinden, die kunt u aantrekkenen daarmee kunt u door het huis en wellicht uw tuin paraderen.Als u wordt aangevallen zal ik u als uw hulpverlener verdedigen. Noodzakelijke enalternatieve therapie neemt soms curieuze vormen aan.Het zou u ook buitengewoon helpen als u onder uw mails vanaf nu consequent SiegHeil schrijft.” UIT MAIL MAIL ARNON GRUNBERG DD 1 AUGUSTUS/REACTIE OP MAIL JAN WIJENBERGDD 31 JULI
DERDE VOORBEELD ARNON GRUNBERG
”Het uitventen van uw antisemitischeonwetendheid en het jengelen orn mijn aandacht zijn kennelijk uw levensopgave. Soit. Merkwaardig toch,dat u meent mij te moqen omschrijven als Jood' wonend in een stad met yeel Joden, ik parafraseer,, maardat u er niet tegen kunt te worden aangernerkt als antisemiet- Het zou van zelfinzicht getuigen als uophield in ontkenning te leven.” IN DIEZELFDE MAIL, DUS OOK DERDE VOORBEELD: ”Nu geef ik toe, ik ben een Jood, maar niet zo maar een Jood. Ik ben Christus, zoals u ongetwiifeld weetanders zou u niet zo om mijn aandacht jengelen. Zoals u eveneens vermoedelijk weet misschien hebt ude biibel wel gelezen, was de valse Christus een vriend van hoeren en tollenaars.Welnu de echte Christus is dat ook.lk vermoed dat u geen oud-diplomaat bent maar een gepensioneerde sekswerker die door Christus wilworden gezalfd en vergeven. Dat zou dat niet aflatende gejengel om aandacht verklaren.Als u mij erkent als Heiland is uw virutente antisemitisme u vergeven. Zo ben ík.lndien gewenst kom ik van de herfst op huisbezoek. Laat mij weten of dat nodig is- U mag opendoen in uwuniform. Àls Heíland vergeef ik graag en veel, zeker voormalige antisemilsche sekswerkers zoals u.Misschien kunnen we dan ook onderzoeken waar uw virulente antisemÍtisme vandaan komt, maar als udat te veel is laten we het gewoon bij het ritueel. u zegt; 'Dag Heiland.'En ik antwoord:'lk vergeef je Jan.'” UIT MAIL: GEPENSIONEERDE SEKSWERKER'' MAIL VAN ARNON GRUNBERG AAN JAN WIJENBERG, DD 9AUGUSTUS VIERDE VOORBEELD ARNON GRUNBERG ”Kennis nemen is niet genoeg, Jan.Eerst Christus erkennen als Heiland dan vergeven worden en eeuwig leven. Dat is de volgorde,En biechten.Wanneer moet de Heiland bij Jan Wijenberg langskomen? Dan regelen we de vergiffenis en het eeuwigeleven-En kan dat gejengel om aandacht tot die tijd stoppen? Er zijn meer mensen die weinig tot niets van hunleven hebben gemaakt en die toch niet zo om aandachtt jengelen als u.” UIT MAIL REACTIE VAN ARNON GRUNBERG OP DE MAIL VAN JAN WIJENBERG DD 9 AUGUSTUS VIJFDE VOORBEELD ARNON GRUNBERG
”U begrijpt niet dat iemand van gejengel om aandacht kan worden beschuldigd zonder dat daarmee zijnvrijheid van meningsuiting met voeten wordt getreden. Dat u zelfs dat niet begrijpt lijkt me ernstig. Waarom uw uitlatingen antisemitisch zijn heb ik u meerdere malen uitgelegd. Maar u gaat daar lieverniet op in. Of u bent niet bij machte daarop in te gaan.Hebt u kinderen, een partner, familieleden? Wie zorgt voor u? Misschien kan ik bij hen embeddedgaan? Het lijkt me interessant om de omgeving van een ''oud-ambassadeur'' met antisemitischeobsessies die hij graag antizionistische obsessies noemt nader te bestuderen.Kunt u me in contact brengen met hen? Ook zou ik een week of zo bij u kunnen komen wonen. Misschien is dat nog beter. Ik wilde altijd aleens embedded gaan bij neonazi’s – maar het is misschien wel zo aardig te beginnen bij u —ik hoorgraag wanneer het schikt. We moeten niet te lang wachten. Ik wil u zeker niet reduceren tot uwantisemitische uitlatingen, u bent veel meer dan uw antisemitische uitlatingen. Misschien kunt u meeen lijstje sturen met wat u nog meer bent. Mens natuurlijk, oud-ambassadeur, beweert u. Wat hebt uallemaal bereikt als oud-ambassadeur? Behalve wat relletjes? Wat had u willen bereiken? Et cetera.Misschien kunt u me een lijstje sturen met de mensen die zich om u bekommeren? Dan kan ik ookdeze mensen interviewen. Allicht zijn uw artsen bereid met uw toestemming ook met mij te spreken,dat lijkt me nuttig voor het project.Graag dus ook een lijstje met namen en contactgegevens van uw artsen. Hoe dan ook heb ik van een arts een schriftelijke verklaring nodig dat u wilsbekwaam bent anders zou eendergelijk project immoreel zijn. Het gaat mij erom uw leven en uw opvattingen recht te doen, hoe beperkten antisemitisch uw uitlatingen ook moge zijn, ik wil u nogmaals graag recht doen.Ook ben ik benieuwd naar uw ouders. Was uw vader lid van de NSB en/of van de waffen-SS? Bent umisbruikt door uw ouders of door andere familieleden? Hebt u uw ouders of andere familieledenmisbruikt? Zo ja, in beide gevallen, hoe lang duurde het misbruik? Graag gegevens over de aard vanhet misbruik. Wie waren ervan op de hoogte? Hebt uw zussen, broers, die nog leven? Kunt u mij met hen in contact brengen? Hoe zijn uw ouders gestorven? Hebt u partners gehad? Hoeveel? Et cetera?Contactgegevens van de partners die nog leven.Maar graag eerst even een officiële bevestiging van de arts die u behandelt dat u handelings- enwilsbekwaam bent en daarna zetten we dit in de steigers.Ik zie uit naar onze ontmoeting en naar de week of tien dagen die ik bij u zal doorbrengen. En vooralook naar de gesprekken met de mensen in uw omgeving.Maar graag eerst, nogmaals, dit is echt belangrijk, omdat ik voor alle betrokkenen dit project graagcorrect wil uitvoeren, een verklaring van de behandelend geneesheer.” UIT MAIL: LAATSTE MAIL VAN ARNON GRUNBERG AAN JAN WIJENBERG, DD 12 AUGUSTUSREACTIE OP MAIL JAN WIJENBERG DD 11 AUGUSTUS EINDE CITATEN ARNON GRUNBERG UIT CORRESPONDENTIEJAN WIJENBERG/ARNON GRUNBERG
Schrijf ik dit out of context?Leest u dan de gehele correspondentie [11] en vormtu zich zelf een indruk/mening
IV AD HOMINEM Hoezeer je het ook met elkaar ONeens bent, hoe fel de discussieook kan oplopen, er zijn dingen, die je niet zegt, tenzij je er een rotsvasteonderbouwing en keihard bewijs voor hebt. Om aan de eigen woorden te refereren, die Grunberg tijdens de 4mei voordracht 2020 uitsprak:”Censuur en uitstoting zijn geen antwoord op die vruchtbaarheid, het is eenverworvenheid dat wij in een land leven waar de overheid ons niet vertelt wat zedelijk en onzedelijk denken is. Maar dat betekent niet dat elke grens overschreden moet kunnen worden” [12] PRECIES!Er zijn grenzen:En zonder keihard bewijs zeg je niet, ook niet in de felste discussies ””Het spijt me zeer dat u net iets te laat bent geboren om lid teworden van de Waffen-SS om eigenhandig Joden in Oost-Europa te fusilleren”EN”Er zijn op het internet vinden nog wel SS-uniformen te vinden, die kunt u aantrekkenen daarmee kunt u door het huis en wellicht uw tuin paraderen”EN”Bent umisbruikt door uw ouders of door andere familieleden? Hebt u uw ouders of andere familieledenmisbruikt? Zo ja, in beide gevallen, hoe lang duurde het misbruik? Graag gegevens over de aard vanhet misbruik” Waar haalt Arnon Grunberg de brutaliteit vandaan, om op deze laffe, onsmakelijke wijze, een ad hominem aanval uit te voeren op iemand,die het niet met hem eens is en zich WEL aan de regels van eenbeschaafde discussie houdt? [13]En zich zelfs niet ontziet, er de VADER van Wijenberg bij te betrekken?”Was uw vader lid van de NSB en/of van de waffen-SS?”, zoals Grunberg villeinopmerkte [14] U mag rustig weten, leden van het Bestuur, dat ik Jan Wijenberg heb geadviseerd, Arnon Grunberg aan te klagen, vooral wat die Waffen SS opmerking betreft,maar daarvan heeft hij afgezien.Hij is edelmoediger dan ik zou zijn geweest V CONCLUSIE EN UW OPDRACHT Mijn conclusie dus: In de eerste plaats dient u, leden van het Bestuur, de heer Jan Wijenbergonverwijld antwoord te geven op zijn mail dd 29 december, losvan uw mening over de inhoud van zijn mail.Dat vereist de beschaving en de zorgvuldigheid, waarvan ik uitga, dat uwStichting die bezit. En in de tweede plaats dit: In tegenstelling tot de heer Wijenberg [daarvan is hij ook op de hoogte]ben ik niet zozeer van mening, dat de heer Grunberg de prijs niet zoumoeten worden toegekend, omdat die nu eenmaal niet gaatover zijn karakter of zijn mi onzindelijke wijze van discussieren en moddergooierij, maar over zijn Oeuvre.Bovendien ben ik ook van mening, dat u, in dit stadium,nu alles al bekend is [15], toch niet meer kunt afzien van de prijs. Maar daarmee bent u NIET van mij af! Want wat ik namelijk WEL vind, is dat de heer Grunberg, die blijk gegevenheeft van een dergelijke onsmakelijke, onbeschaafde en onzindelijkementaliteit, deze prijsuitreiking NIET in het openbaar dient te ontvangen. Ik ben van mening, dat hij in het geheel geen Feestje verdient, maardat de prijs hem gewoon, onopvallend kan worden toegestuurd. Daarbij dient u, zo is mijn mening, daarvan ook de reden bekend te maken,namelijk de onzindelijke, ad hominem aanvallen op de heer Jan Wijenberg.Aan u laat ik over, of u deze correspondentie [wel na toestemmingvan de heer Wijenberg uiteraard] bekend maakt, of dat u eenandere formulering kiest, die duidelijk is, maar meer anonimiserend. Ook dient de heer Grunberg, publiekelijk of via de mail, zijn excuses aante bieden aan de heer Wijenberg, niet voor zijn afwijkende standpuntnatuurlijk [daar heeft hij uiteraard recht op], maar wel voor zijn misselijke,ad hominem ”Waffen SS” aanval en de manier, waarop hij Wijenberg’s vader,die er al helemaal niets mee te maken heeft, posthuum nog een trapna geeft.BAH! BAH! DRIEWERF BAH!
Ik ben benieuwd of u ook bereid bent te handelen naar de normenvan beschaving waarvan ik overtuigd bent, dat u ze wil uitdragen enaan mijn eis en opdracht voldoet. Ik hoop hiermee een zinvolle bijdrage te hebben geleverd bijde afhandeling van deze nare kwestie
Vaak heb ik me afgevraagd wat het nut is van herdenken, van bijeenkomsten als deze. Herdenken wij omdat de traditie ons dat voorschrijft, of staat er meer op het spel?
Verleden voorjaar tijdens een lezing over het werk van Marga Minco en de oorlog – ik weet niet of de oorlog míj achtervolgt of dat ík het ben die de oorlog achtervolgt – merkte ik op dat herdenken meer zou moeten zijn dan een ritueel, dat het een verlangen naar kennis in zich zou moeten dragen, en dat gemeenplaatsen daarom de vijand zijn van betekenisvolle herdenkingsrituelen. Ik besefte ook dat die andere gemeenplaats, dat we het verhaal over de oorlog en de Joden nu wel kennen, steeds luider is gaan klinken; een hoogmoedige gemeenplaats, die uitgaat van de gedachte dat onze kennis volmaakt is, dat we kunnen scheiden van het betrekkelijk recente verleden.
Zeggen het verleden nu wel te kennen is veelal een weigering om er kennis van te nemen. En wie zijn verleden niet kent, is niet zozeer gedoemd het te herhalen, als wel is hij gedoemd niet te weten wie hij is. Niets doet mensen zozeer naar een onwrikbare identiteit verlangen als het knagende vermoeden dat ze geen idee hebben wie ze zijn. En het is vaak de onwrikbare eigen identiteit, de weigering er speels mee om te gaan die ertoe leidt dat de ander als een volstrekte vreemde en een absolute vijand wordt gezien. Na afloop van die lezing over Minco kwam een psychotherapeut naar me toe die zei dat we rituelen en gemeenplaatsen nodig hebben om niet ziek te worden van het herdenken, dat we het verleden op afstand moeten houden om er niet aan onderdoor te gaan. Zeker, maar als we helemaal niet ziek worden van die twintigste eeuw vrees ik dat er niets herdacht is en al helemaal niets begrepen.
Niet ziek worden zou weleens een symptoom kunnen zijn van wegkijken, van ontkenning. Als we ontkennen dat de ziektes van de vorige eeuw, die van het geïndustrialiseerde totalitarisme, van het tot genocide verworden antisemitisme, van het biologisch racisme, diep in onze cultuur zitten, dan weten we niet wie we zijn. En juist dan zijn wij vatbaar voor verleiders die ons komen vertellen wie wij zijn en wie wij moeten vrezen. Herdenken is altijd ook een manier om aan te geven wie je níet wenst te zijn, maar wie je toch meent te kunnen worden. Geen herdenken zonder dit angstige vermoeden, geen betekenisvol herdenken zonder gegronde vrees dat wij de toekomstige daders en hun helpers zijn.
Herdenken gaat uit van de vaststelling dat het verleden niet voltooid is, van het besef dat de buik die het Derde Rijk baarde nog vruchtbaar is. Censuur en uitstoting zijn geen antwoord op die vruchtbaarheid, het is een verworvenheid dat wij in een land leven waar de overheid ons niet vertelt wat zedelijk en onzedelijk denken is. Maar dat betekent niet dat elke grens overschreden moet kunnen worden. Bepaalde taboes hebben zich geleidelijk aan na 1945 met goede redenen in onze cultuur genesteld; de taboebreuk is niet altijd een bevrijding, soms is die taboebreuk slechts een terugval. Deze herdenking is altijd ook een waarschuwing. Het verhaal van de overlevenden, van degenen die uit de concentratiekampen terugkeerden, Joden, Roma en Sinti, politieke tegenstanders, onder wie veel communisten en sociaaldemocraten, is een verhaal van uitzonderingen. De meeste slachtoffers hebben het kamp door de schoorsteen verlaten. Mijn moeder was een uitzondering; haar ouders, mijn grootouders, niet.
Herdenken is tevens namens de doden spreken, en namens de doden spreken kan alleen door de ooggetuigen aan het woord te laten. Ik wil een ooggetuige aan het woord laten die zeer dicht bij de doden is geweest, Filip Müller, een Slowaakse Jood, lid van het Sonderkommando van Auschwitz-Birkenau. Het Sonderkommando bestond voornamelijk uit Joden en was belast met het uit de gaskamers halen van de lijken, het knippen van de haren van de lijken, het trekken van gouden tanden uit de lijken, het verbranden van de lijken. De meeste leden van het Sonderkommando werden na enkele maanden vermoord. Het laatste Sonderkommando in Auschwitz kwam in de herfst van 1944 in opstand, waarbij vrijwel alle leden van dat Kommando zijn vermoord. Müller schrijft in zijn memoires over enkele Joodse gezinnen die onder erbarmelijke omstandigheden ondergedoken hebben gezeten in bunkers nabij het Poolse plaatsje Sosnowiec. Door het huilen van de kinderen is de SS hen op het spoor gekomen.
Ze zijn naar Auschwitz gebracht. De vrouwen en kinderen wordt gevraagd zich uit te kleden, de normale procedure. Ze worden echter niet vergast maar doodgeschoten, wat uitzonderlijk is. Müller verklaart niet waarom. Misschien waren er even niet genoeg mensen om de gaskamers mee te vullen, het Zyklon B mocht niet worden verspild. De moordmachine van de nazi’s was naast al het andere ook een economische aangelegenheid, een gigantische roofpartij waarbij het doden en wegwerken van de lijken zo efficiënt mogelijk moest gebeuren.
De naakte vrouwen staan met hun kinderen voor de executiemuur. Dan schrijft Müller over een vrouw met haar kind in haar armen: ‘Ondertussen liep Voss, de beul, met zijn kleinkalibergeweer nerveus om hen heen, om bij het kind een geschikte plaats te vinden waarop hij het wapen kon richten. Toen de wanhopige moeder dat merkte wrong ze zich in alle bochten om haar kind uit het schootsveld van het dodelijke wapen te houden. Wanhopig probeerde ze elke plek op het lichaam van haar kind met haar armen en handen te bedekken.
Toen knalden er opeens een paar schoten door de stilte. Het kind was van opzij in de borst getroffen. De moeder, die voelde dat het bloed van haar kind langs haar lichaam liep, verloor haar zelfbeheersing en smeet de moordenaar het kind in het gezicht, toen die de loop van zijn wapen al op haar had gericht. Oberscharführer Voss was van zijn stuk gebracht en stond daar als versteend. Toen hij het nog warme bloed in zijn gezicht voelde, liet hij zijn geweer vallen en wreef met zijn hand over zijn gezicht.’ Veelzeggend dat we de naam van de Oberscharführer nu kennen, maar de naam van die vrouw en dat kind niet weten en vermoedelijk nooit te weten zullen komen.
Als herdenken ook verlangen naar kennis is, dan zijn details belangrijk, kennis bestaat uit details, dan kunnen we het ons niet permitteren te zeggen dat wij bepaalde details niet wensen te horen omdat ze onze nachtrust verstoren.
Aan deze vrouw die haar halfdode kind in het gezicht van Oberscharführer Voss gooide, gingen verkiezingen vooraf, ambtelijke orders, gewillige en minder gewillige helpers, van wie de meesten nooit in een concentratiekamp waren, nooit iemand gedood hebben. Waarbij het goed is te beseffen dat het niet alleen de Duitsers waren die toen de oorlog voorbij was, zeiden dat ze het niet hebben geweten, dat ze slechts orders opvolgden.
De literatuurwetenschapper S. Dresden schrijft in zijn studie Vervolging, vernietiging, literatuur over een voorval waarover de schrijver K. Tzetnik, pseudoniem van Yehiel De-Nur, bericht. Een groep levende zigeunervrouwen en -kinderen wordt in een kuil gegooid in Auschwitz, omdat de crematoria overbelast zijn. Een Nederlandse gevangene krijgt het bevel kerosine over de mensen in de kuil te storten. Hij weigert en wordt daarop zelf levend in de vlammen getrapt. ‘Het Nederlandse “Nee! Nee!” klinkt de schrijver nog steeds in de oren,’ noteert Dresden.
Mijn moeder arriveerde in de herfst van 1944 in Auschwitz, kort na de opstand van het Sonderkommando, waarvan ze niets heeft meegekregen. Zelf zei ze dat ze gelukkig was in Auschwitz, omdat ze daar hoop had, hoop verloor ze pas na de bevrijding toen de omvang van de catastrofe tot haar doordrong.
Ze is geboren in 1927 in Berlijn, in 1939 reisde ze op het beroemd geworden schip St. Louis met haar ouders vanuit Hamburg naar Cuba, maar Cuba sloot de grenzen, Amerika sloot de grenzen, Canada sloot de grenzen, zo spoelde ze met haar ouders aan in Nederland.
Mijn vader, eveneens geboren in Berlijn, in 1912, overleefde de oorlog op diverse onderduikadressen. Vaak moest hij zich voordoen als gedeserteerde Wehrmachtsoldaat om een onderduikadres te krijgen. Hij vertelde weinig, en als hij dit al deed eigenlijk per ongeluk, terloops, maar een van de mensen die hem lieten onderduiken, schijnt na de oorlog tegen hem te hebben gezegd: ‘Als we hadden geweten dat je een Jood was, was je er niet ingekomen.’ Met een familie bij wie hij in Rotterdam ondergedoken had gezeten hield hij contact. Een keer per jaar ging hij daar met mij heen. Ze hadden witte muizen in een kooitje.
Dan was er nog een haringman die bij de beurs stond op het Rokin in Amsterdam. Hoewel wij in de Rivierenbuurt woonden, ging mijn vader met lijn 25 naar die haringman omdat hij hem nog uit de oorlog kende, de haringman had in het verzet gezeten. Ik ging weleens mee en hoewel ze elkaar goed moeten hebben gekend uit de oorlog zeiden ze nooit echt iets tegen elkaar, ze praatten slechts over haring. Dat was de oorlog voor mij als kind: witte muizen in een kooitje, een haringman bij de beurs, het geluk in Auschwitz.
Ik had toen niet gedacht dat ik een paar decennia later als columnist voor een Nederlandse krant een reeks onbeschaamd antisemitische e-mails zou ontvangen. Ik dacht toen dat het taboe te groot was. Dat was naïef. En het is ook logisch dat als er gesproken wordt over bepaalde bevolkingsgroepen op een manier die doet denken aan de meest duistere tijd uit de twintigste eeuw, als dat gewoon is geworden, er vroeg of laat op die manier ook weer over Joden gesproken kan worden. Voor mij was het van begin af aan duidelijk: als ze het over Marokkanen hebben, dan hebben ze het over mij.
‘Ik kan niet begrijpen, niet verdragen dat men een mens beoordeelt niet naar wat hij is, maar naar de groep waar hij toevallig toe behoort,’ schreef Primo Levi in de jaren zestig aan zijn Duitse vertaler. Woorden die wij wekelijks, misschien wel dagelijks zouden moeten herhalen al was het maar om ons eraan te herinneren hoe giftig woorden kunnen zijn. Dat een Nederlander in Auschwitz kerosine over levende vrouwen en kinderen moest uitgieten begon met woorden, met toespraken van politici. Juist in deze geseculariseerde tijden rust, meen ik, een speciale verantwoordelijkheid op Kamerleden, op ministers om het goede voorbeeld te geven, om het woord géén gif te laten zijn, om altijd voor ogen te houden dat de staat noodzakelijk is maar tevens een potentieel kwaad dat met achteloze vanzelfsprekendheid mensen, bevolkingsgroepen kan vermorzelen. De vrouw die haar halfdode kind in het gezicht van Oberscharführer Voss gooide, zij waarschuwt ons. De Nederlander die ‘Nee! Nee!’ riep, weigerde kerosine over levende vrouwen en kinderen uit te gieten, toen zelf het vuur in werd getrapt, hij waarschuwt ons.
EINDE 4 MEI VOORDACHT ARNON GRUNBERG
[4]
”O. Hoes
Hoe komt het toch, dat het accent van de herdenkingen vrijwel altijd bij de joodse slachtoffers
en hun nabestaanden wordt gelegd. Waarom overheerst het”verdriet-monopolie”;? A-1
Wellicht ligt de verklaring besloten in het lidmaatschap van de heer O(nno) Hoes in het bestuur van
Nationale Herdenking 4 en 5 mei. Onder zijn meerdere kwaliteiten is:”;Van 2010 tot 2015 was hij
TEKST CORRESPONDENTIECORRESPONDENTIE JAN WIJENBERG EN ARNON GRUNBERG [Met verwijdering van mailadressenen andere adresgegevens]VANAF 30 JULI 2020 T/M 12 AUGUSTUS 2020 ARNON GRUNBERGMAIL 30 JULI 2020uw brief aan een vandaag Arnon Grunberg 30 jul. 2020 17:50aan mijGeachte heer Weijenberg,Ik krijg uw bericht via Een Vandaag door.Als u mijn tekst van de 4-mei-lezing naleest zult u zien dat er vrij uitvoerig aandachtwordt besteed aan andere groepen slachtoffers van de nazi’s.Bronnenonderzoek kan nooit kwaad.Vriendelijke groet,Arnon Grunberg JAN WIJENBERGMAIL 31 JULI 2020Jan Wijenberg;31 jul. 2020 19:46aan ArnonGeachte heer Grunberg,Een Vandaag heb ik dezer dagen verzocht te bemiddelen om u en mij met elkaarin contact te brengen. Mijn bedoeling was en is om u mijn analyse toe te zenden vande Nederlandse participatie in de herdenking van de bevrijding van Auschwitz en de4 mei herdenking van dit jaar.Ik waardeer de actie van Een Vandaag en uw initiatief, waarvoor dank.Het komt mij verstandig voor dat wij ons contact niet bij voorbaat belasten metcommentaar shooting from the hip. Daarom laat ik na u op het koekje van eigendeeg te trakteren. Ik volsta met enig commentaar op uw opmerking: […] vrij uitvoerig aandacht wordtbesteed aan andere groepen slachtoffers van de nazi’s; U onderbouwt daarmee, zelfs zonder kennis te hebben genomen van de bijlage vandit bericht, één van mijn hoofdbezwaren tegen de vele 4 mei ceremonies op de Dam. Het is aan de andere groepen slachtoffers van de nazi's [helaas met uitzondering vande verstandelijk gehandicapte slachtoffers] voorbehouden om die op de Dam tegedenken. De monopolie-houders van het verdriet van 1940 tot en met 1945 dieneneindelijk eens plaats te maken voor die anderen. De datum 4 mei 2020 was zo'ndatum. Het organisatorisch comité heeft die gelegenheid volledig genegeerd.In de bijlage treft u die analyse ter kennisneming aan. Mocht u aanleiding vinden mijuw commentaar te zenden, zou ik dat zeer op prijs stellen.Met belangstelling zie ik uw reactie tegemoet.Met vriendelijke groeten,Jan Wijenberg ARNON GRUNBERG/REACTIE OP JAN WIJENBERG31 JULI Arnon Grunberg 31 jul. 2020 20:07aan mijGeachte heer Wijenberg,Ik heb uw bijlagen gelezen. De politiek van de staat Israël staat los van deherdenkingen van de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Elke poging dietwee met elkaar in verband te brengen is gecamoufleerd of minder gecamoufleerdantisemitisme.Ik raad u aan mijn tekst nog eens grondig te lezen.Wat uit geen van de bijlagen blijkt dat u dat hebt gedaan.vriendelijke groet,Arnon Grunberg JAN WIJENBERG/MAIL 31 JULI/REACTIE OP MAIL GRUNBERG DD 31 JULIJan Wijenberg 31 jul. 2020 21:07aan ArnonGeachte heer Grunberg,U raakt het juiste aspect aan. De Nederlandse overheid schendt in het Israël-beleidhet internationaal recht om redenen waar u en ik boeiend over van gedachtenkunnen wisselen. De vrijwel exclusieve Nederlandse nadruk op het joodse lijden tijdens de herdenkingen zijn het rechtstreeks gevolg van falend Nederlands Israël-beleid. Lees mij analyse.Ik ben immuun geworden voor obligate beschuldigingen van antisemitisme. Mocht uzich in mijn gedachtegoed willen verdiepen, dan kunt u vaststellen dat ik mij verzettegen een uiterst misdadig Israëlisch regime. Niet voor niets gaat het InternationaalStrafhof onderzoek doen naar de meest ernstige schendingen van het internationaalrecht door Israëlische politieke en militaire leiders. Een van mijn motto's is: wie detoekomst van de staat Israël ter harte neemt, bestrijdt het regime en zijn uitwassen,zoals de kolonisten en de ook in Nederland opererende Israël Lobby. Hetinternationaal recht is de onontbeerlijke leidraad tot vrede tussen de staat Israël ende staat Palestina. Al het andere is ruis.Mijn eerste indruk is dat u enig onderhoud in de noodzakelijke kennis van hetinternationaal recht ter zake behoeft.Met vriendelijke groeten,Jan Wijenberg MAIL ARNON GRUNBERG DD 1 AUGUSTUS/REACTIE OP MAIL JAN WIJENBERGDD 31 JULIOp vr 31 jul. 2020 om 20:07 schreef Arnon Grunberg Arnon Grunberg 1 aug. 2020 14:01aan mijWaarde heer Wijenberg,De politiek van de staat Israël staat los van de vraag hoe de Tweede Wereldoorlog inNederland of elders herdacht moet worden. Zoals ook de beoordeling van de huidigepolitiek van de regeringen in Bolivia en Peru volledig losstaat van (onze beoordelingvan) de genocide op de oorspronkelijke bevolking in die en andere landen in diecontreien enkele eeuwen geleden.Ik ben van mening dat vrijheid van meningsuiting en het demonstratierecht ook voorneonazi’s en antisemieten gelden. Daarin verschilt het recht in veel Europese landenvan het recht in Amerika. Ik heb tot nu toe in deze veel sympathie voor deAmerikaanse wet. Kennelijk weet u niet wie u bent, vermoedelijk dat u daarom zo om mijn aandachtverlegen zit. U hebt een hulpvraag en u meent dat ik een effectieve en goedkopehulpverlener ben.Veel hulpvragen zijn weinig anders dan dit: wie ben ik?U bent een antisemiet. Het spijt me zeer dat u net iets te laat bent geboren om lid teworden van de Waffen-SS om eigenhandig Joden in Oost-Europa te fusilleren, datspijt u zelf kennelijk ook.Uw quasi-juridische formuleringen wijzen noch op intelligentie noch op werkelijkekennis van het recht, internationaal of niet. Ik raad u bijvoorbeeld aan het werk van Carl Schmitt te lezen.U weet ongetwijfeld wat Nietzsche zei, word wie je bent.Er zijn op het internet vinden nog wel SS-uniformen te vinden, die kunt u aantrekkenen daarmee kunt u door het huis en wellicht uw tuin paraderen.Als u wordt aangevallen zal ik u als uw hulpverlener verdedigen. Noodzakelijke enalternatieve therapie neemt soms curieuze vormen aan.Het zou u ook buitengewoon helpen als u onder uw mails vanaf nu consequent SiegHeil schrijft.Laat me over een maand weten hoe het genezingsproces verloopt.Vriendelijke groet, en sterkteArnon Grunberg REACTIE JAN WIJENBERG OP DE ''ANTIMSEMITISCHE/WAFFEN SS'' MAIL VAN ARNONGRUNBERGJan Wijenberg 15:58aan ArnonGeachte heer Grunberg,Zeer veel dank voor uw verhelderend email bericht van heden. Samen met de bijgaande briefvan 2 februari 2018 van Z.E. Aviv Shir-On, destijds ambassadeur van de Staat Israël, vormt uw laatstebijdrage een goede indruk van de kwaliteit van uw gedachtegoed over het vraagstuk Israël en aangaandede herdenking van 4 mei 2020. Beide berichten vormen een prima vertrekpunt voor mijn verdere discussies met het bestuur van deStichting 4 en 5 mei, met de minister-president, de minister van buitenlandse zaken, met relevante HogeColleges van Staat en andere instanties. Daarnaast onderhoud ik relaties met veel joodse en niet-joodsemedestanders, zij die met mij streven naar een rechtvaardige, dus duurzame vrede tussen de Staat Israëlen de Staat Palestina op basis van het vigerend internationaal recht.Zij zullen uw visie over mijn persoon eveneens op haar waarde weten te schatten.Het ga u goed.Met vriendelijke groeten,Jan Wijenberg REACTIE ARNON GRUNBERG DD 9 AUGUSTUS AAN JAN WIJENBERG/OFWEL DE''ANTISEMITISCHE SEKSWERKER MAIL"EERST JAN WIJENBERG AAN ARNON GRUNBERG ter informatie4 berichtenJan Wijenberg Aan: Arnon Grunberg Geachte heer Grunberg,Hierbij zend ik u kopie van de brief aan Eenvandaag die ik vandaag postte-Met vriendelijke groeten, Jan Wijenberg9 augustus 2020 om 11:162020.08.8, aan AVROTROS EenVandaag, correspondentie Grunberg' Wijenberg'doc''GEPENSIONEERDE SEKSWERKER'' MAIL VAN ARNON GRUNBERG AAN JAN WIJENBERG, DD 9AUGUSTUS Amon Grunberg Aan: Jan Wijenberg Geachte heer Wijenberg,9 augustus 202O am12.MHet ziet u kennelijk erg dwars dat ik in u een antisemiet heb herkend, althans iemand die antisemitischeuitlatingen doet door de herdenkiig van de moord op Europese Joden rechtstreeks in verband te brengenmet de politiek van lsraëI, en die denkt iets van het intemationale recht te begrijpen zonder kennis tehebben genomen van biivoorbeeld het werk van Carl Schmitt. Het uitventen van uw antisemitischeonwetendheid en het jengelen orn mijn aandacht zijn kennelijk uw levensopgave. Soit. Merkwaardig toch,dat u meent mij te moqen omschrijven als Jood' wonend in een stad met yeel Joden, ik parafraseer,, maardat u er niet tegen kunt te worden aangernerkt als antisemiet- Het zou van zelfinzicht getuigen als uophield in ontkenning te leven.Nu geef ik toe, ik ben een Jood, maar niet zo maar een Jood. Ik ben Christus, zoals u ongetwiifeld weetanders zou u niet zo om mijn aandacht jengelen. Zoals u eveneens vermoedelijk weet misschien hebt ude biibel wel gelezen, was de valse Christus een vriend van hoeren en tollenaars.Welnu de echte Christus is dat ook.lk vermoed dat u geen oud-diplomaat bent maar een gepensioneerde sekswerker die door Christus wilworden gezalfd en vergeven. Dat zou dat niet aflatende gejengel om aandacht verklaren.Als u mij erkent als Heiland is uw virutente antisemitisme u vergeven. Zo ben ík.lndien gewenst kom ik van de herfst op huisbezoek. Laat mij weten of dat nodig is- U mag opendoen in uwuniform. Àls Heíland vergeef ik graag en veel, zeker voormalige antisemilsche sekswerkers zoals u.Misschien kunnen we dan ook onderzoeken waar uw virulente antisemÍtisme vandaan komt, maar als udat te veel is laten we het gewoon bij het ritueel. u zegt; 'Dag Heiland.'En ik antwoord:'lk vergeef je Jan.'Vriendelijke groet,Arnon Grunberg REACTIEMAIL VAN JAN WIJENBERG DD 9 AUGUSTUS, OP ''GEPENSIONEERDE SEKSWERKER''MAIL VAN ARNON GRUNBERG, EVENEENS DD 9 AUGUSTUS Geachte heer Grunberg,lk heb kennis genomen van uw bericht van 23 minuten geleden.Met vriendelijke groeten,Jan WijenbergJan Wijenberg eveneens ter informatie1 berichtJan Wijenberg aan: Arnon Grunberg Geachte heer Grunberg,Zie de bijlagen. Bijlage 2 is u bekend en is niet toegevoegd.Met vriendelijke groeten,Jan Wijenberg4 bijlagen9 augustus 282O om12:42REACTIE VAN ARNON GRUNBERG OP DE MAIL VAN JAN WIJENBERG DD 9 AUGUSTUSAmon Grunberg Aan: Jan Wijenberg 9 augustus 2020 am 12:48Kennis nemen is niet genoeg, Jan.Eerst Christus erkennen als Heiland dan vergeven worden en eeuwig leven. Dat is de volgorde,En biechten.Wanneer moet de Heiland bij Jan Wijenberg langskomen? Dan regelen we de vergiffenis en het eeuwigeleven-En kan dat gejengel om aandacht tot die tijd stoppen? Er zijn meer mensen die weinig tot niets van hunleven hebben gemaakt en die toch niet zo om aandachtt jengelen als u.En nu Carl Schmitt gaan lezen- En de bijbel.Als altijduwHeilandREACTIE VAN ARNON GRUNBERG DD 11 AUGUSTUS OP EERDERE MAIL VAN JAN WIJENBERG Arnon Grunbergdi 11 aug. 10:08aan mijHeer Wijenberg.Heb ik u niet vriendelijk verzocht te stoppen met uw gejengel om aandacht?Bent u een stalker? En is uw virulent antisemitisme slechts de dekmantel voor uwerotische obsessie met ondergetekende?De wetgever houdt niet zo van stalkers, en ik zit, hoe vermakelijk u ook bent, niet opu als stalker te wachten.vr grLAATSTE MAIL JAN WIJENBERG DD 11 AUGUSTUS IN DE DISCUSSIE MET ARNON GRUNBERGdrs J.J. WijenbergAdresWoonplaats de heer A.Y.Y. Grünbergaka Arnon Grunbergvia e mailadresonderwerp afronding discussie, slotopmerkingenDen Haag, 11 augustus 2020Geachte heer Grunberg,In de voorgaande correspondentie heb ik mij uitsluitend met de formele, de zakelijke aspecten vanonze discussie bezig gehouden. Nu, aan het slot van onze virtuele ontmoeting, veroorloof ik mij enigevan mijn interpretaties en opvattingen vast te leggen. De kans, overigens, dat u het onderstaande zultlezen acht ik vrijwel verwaarloosbaar.AchtergrondDe herdenking van de bevrijding van Auschwitz en die van 4 mei jl. gaven mij aanleiding tot kritiek.Uw argumentatie in de Nieuwe Kerk vormde slechts een klein deel van mijn betoog. Diewaarnemingen en mijn opvattingen heb ik aan de bevoegde civiele en publieke autoriteitenaangeboden. Zoals het burgerlijk fatsoen vereist, dienen degenen waarover kritiek wordt geuit daarvanop de hoogte te worden gesteld. Door u kopie te verlenen heb ik daaraan voldaan.Uw reacties waren, mild uitgedrukt, verrassend. Bovendien bevestigden die mijn bezwaren tegenbepaalde elementen in uw toespraak.Uw niet ter zake doende, provocerende benadering had drie effecten:- het wijzigde mijn opvatting: van indrukken naar de vaste overtuiging dat mijn analyse over uw bijdragehout snijdt. Kennelijk was ik niet de enige die bezwaren koesterde;- denkt u nu werkelijk dat u zonder gevolgen iemand bij voortduring kunt kwetsen en belachelijk maken?- u bent kennelijk zeer onervaren in de maatschappelijke omgang met officiële instanties. U maakte mijsteeds weer, en geheel ongevraagd, duidelijk wat uw zorgelijke mentaliteit inhoudt. U legde de bal keurigvoor mij klaar. Ik hoefde alleen maar in te schieten. Wie zijn billen brandt moet nu eenmaal op de blarenzitten.Antisemiet''Iemand is een antisemiet wanneer hij of zij Joden haat omdat het Joden zijn. '' Dat is mijn werk-definitie.Antisemitisme is een kwaad dat altijd en fel bestreden moet worden. Het is ook strafbaar, want ''smaad enlaster''De Israel Lobby probeert wereldwijd de definitie op te rekken: wie kritiek heeft op Israël [waar hetregime is inbegrepen] is een antisemiet. De Grondwet kent de vrijheid van meningsuiting. Voor Israëlen zijn regime is geen uitzondering gemaakt. Die verwatering van een nuttig begrip ondergraaft debestrijding van een gevaarlijk fenomeen.U laat na uw stelling, als zou ik een antisemiet zijn, te onderbouwen. Omdat u de door mij aangeleverdestukken niet leest, is mijn opvatting ter zake u ontgaan. Bovendien maakt u niet duidelijk welkeinterpretatie u omarmt. Niet alleen het bedrijven van antisemitisme is strafbaar. Let beter op uwwoorden, mijnheer Grunberg, tenzij u een aanklacht van ''smaad en laster'' vanwege een valsebeschuldiging op prijs zou stellen.ConsistentieIn uw argumentatie bent u zich op verschillende momenten totaal niet bewust van de innerlijketegenspraak. Helder en kritisch denken is een nuttige eigenschap, ook voor u die in spraak en opschrift de openbaarheid zoekt.Zo juicht u de vrijheid van meningsuiting in de VS ten zeerste toe, om mij die zelfde vrijheid in devolgende zin te ontzeggen.Mijn door u toegeschreven ''gejengel'' paste aanvankelijk in mijn ziektebeeld. Psychiater Grunberg *)was bereid mij ten behoeve van zijn therapie ''over een maand'' thuis te bezoeken. Nu lees ik:''Heb ik uniet vriendelijk verzocht te stoppen met uw gejengel om aandacht?'' Dat is de openingszin van uw laatste e mailbericht. Nu, nee, zo heb ik het niet beleefd. Er sprak uit het gebruik van die kwalificatieeerder van satanische vreugde. Nu zich dat tegen u keert, moet u niet zeuren.*) de zoektocht naar de BIG-registratie van dokter Grunberg heeft voorlopig niets opgeleverd. Wellichtkunt u mij nadere aanwijzingen verschaffen.U hebt ten stelligste ontkend dat er een verband zou bestaan tussen het lot van de Joden voor en inWOII en hedendaags Israël. Naast de onderbouwing van het tegendeel, zoals in Haaretz gesteld, valtook de volgende inconsistentie op. In een niet aflatende stroom berichten en programma's wordt vanzionistisch-Joodse zijde gehamerd op onze ''mede-schuld aan het Joodse lot'' [gemakshalve het lot deranderen negerend]. Die taktiek heeft verschillende doelstellingen, zoals ook uit de toespraak vanKoning Willem Alexander op 4 mei jl. bleek. Een andere doelstelling is om met het aangekweekte schuldgevoel een vrijbrief voor het Israëlischeregime te creëren, een doelstelling die al decennialang politiek en maatschappelijk succes heeft. Diesteun aan een misplaatst regime zal, zo zeggen verschillende Israëlische analysten, Israël uiteindelijk tegronde richten. De oplettende neutrale waarnemer ziet de onmiskenbare signalen in die richting.Deze voorbeelden illustreren uw gebrek aan analytisch vermogen, uw structureel duikgedrag, uwlaakbare wendbaarheid en, per saldo, uw consistentie.TrumpismeNaar de mate dat onze discussie voortschreed werd mijn indruk steeds sterker, in een aantal aspectenlijkt u vooral een Trump in de dop:- Trump leest, tot wanhoop van zijn staf, zijn briefings nooit. U krijgt een tekst van 39 bladzijden, vol metrelevante informatie, aangeleverd. Binnen 11 minuten is uw – afwijzende – mening al gevormd. U geeftonmiddellijk opinies, schietend van de heup, en dus meestal mis;- de voorliefde voor New York. Die stad is best wel een leuke bestemming voor een stedentrip. Maar omaltijd omringd te zijn door geneurotiseerde workaholics – ''een obsessief-compulsieve psychische stoornis''- is geen wenkend perspectief. Gelukkig hebben steeds meer jonge New Yorkse Joden een gezondeafkeer tegen Netanyahu en zijn kliek ontwikkeld;- Trump beschouwt zich als geniaal. Aanvankelijk meende u, bescheiden als u bent, psychiater te zijn.Kort daarna werd de ambitie – voorlopig? – opgeschaald naar ''Heiland';- ook u lijkt niet gewend te zijn aan tegenspraak, noch het te dulden;- wanneer bepaalde vragen van journalisten de VS-president onwelgevallig zijn, breekt hij depersconferentie af en loopt weg. Als u ongelijk blijkt te hebben, bent u niet meer beschikbaar voor verderdebat. U hebt op geen enkele van gestelde pertinente vragen een antwoord gegeven, laat staan eenbegrijpelijk of zelfs een inhoudelijk antwoord. Met uw laatste bericht, dat van vandaag, loopt u weer weg;- blijkt een bepaalde gehanteerde argumentatie niet meer geschikt, dan wordt deze onmiddellijkingeruild voor een andere, desnoods het tegengestelde. Zie hierboven: het lot van '';uwgejengel'';- zoals elke VS-presidentskandidaat, werd Trump tijdens zijn verkiezingscampagne van 2016 door casino-baas Sheldon Adelson voor US$ 54 miljoen omgekocht. Vrijwel overal in Europa, noemen wij datcorruptie. De prijs was en is de onvoorwaardelijke steun aan het Israëlische bewind. Sinds die tijd wordthet VS Midden-Oostenbeleid op hoofdlijnen in Las Vegas bepaald en in detail ingevuld in Jeruzalem. Uitdank voor deze dienstverlening wordt Israël, zoals gebruikelijk, ruimschoots met Amerikaansbelastinggeld gecompenseerd.De redenen van uw fervente steun aan het Israëlische moordsyndicaat cum roversnest doenmij vooralsnog in het duister tasten.VoorstelU hebt een solide reputatie opgebouwd in verslaglegging van leef- en werkomstandigheden vanbijzondere maatschappelijke groeperingen. U zult, gezien uw politieke oriëntatie, gemakkelijk toegangtot de Israëlische autoriteiten kunnen verwerven.Ik moedig u aan hen voor te stellen dat u, gewapend met een goede camera met microfoon, een weekjemeeloopt in het Israëlische martelcentrum voor Palestijnse kinderen. Vergeet vooral niet de rol van de begeleidende Israëlische artsen in beeld te brengen. Gebruikelijk adviseren zij welke martelmethodenmogen worden ingezet. Deze keuze is belangrijk. Wanneer het kind komt te overlijden – dat hoort nueenmaal bij het staand beleid – mogen de ingezette methodes niet zichtbaar waarneembaar zijn. Ookbepalen deze specialisten in de gezondheidszorg tot hoe ver het martelen mag worden voortgezet.Met veel belangstelling zal ik uw rapportage ter zake – bij voorkeur uit te zenden door de EO – volgen.Ik zou u graag en van harte ''Het ga u goed''. toewensen. Zoals de zaken er uwerzijds nu voor staanzou dat onrealistisch zijn, voor u persoonlijk, voor veel Joden en voor Israël. Wel wil ik u van hartedank zeggen voor uw welwillende medewerking aan de inhoud van deze brief.Met vriendelijke groeten,Jan Wijenbergoud-ambassadeur LAATSTE MAIL VAN ARNON GRUNBERG AAN JAN WIJENBERG, DD 12 AUGUSTUSREACTIE OP MAIL JAN WIJENBERG DD 11 AUGUSTUSVan: Arnon Grunberg;Date: wo 12 aug. 2020 om 00:30Subject: Re: tenslotteTo: Jan WijenbergHeer Wijenberg,U begrijpt niet dat iemand van gejengel om aandacht kan worden beschuldigd zonder dat daarmee zijnvrijheid van meningsuiting met voeten wordt getreden. Dat u zelfs dat niet begrijpt lijkt me ernstig. Waarom uw uitlatingen antisemitisch zijn heb ik u meerdere malen uitgelegd. Maar u gaat daar lieverniet op in. Of u bent niet bij machte daarop in te gaan.Hebt u kinderen, een partner, familieleden? Wie zorgt voor u? Misschien kan ik bij hen embeddedgaan? Het lijkt me interessant om de omgeving van een ''oud-ambassadeur'' met antisemitischeobsessies die hij graag antizionistische obsessies noemt nader te bestuderen.Kunt u me in contact brengen met hen? Ook zou ik een week of zo bij u kunnen komen wonen. Misschien is dat nog beter. Ik wilde altijd aleens embedded gaan bij neonazi’s – maar het is misschien wel zo aardig te beginnen bij u —ik hoorgraag wanneer het schikt. We moeten niet te lang wachten. Ik wil u zeker niet reduceren tot uwantisemitische uitlatingen, u bent veel meer dan uw antisemitische uitlatingen. Misschien kunt u meeen lijstje sturen met wat u nog meer bent. Mens natuurlijk, oud-ambassadeur, beweert u. Wat hebt uallemaal bereikt als oud-ambassadeur? Behalve wat relletjes? Wat had u willen bereiken? Et cetera.Misschien kunt u me een lijstje sturen met de mensen die zich om u bekommeren? Dan kan ik ookdeze mensen interviewen. Allicht zijn uw artsen bereid met uw toestemming ook met mij te spreken,dat lijkt me nuttig voor het project.Graag dus ook een lijstje met namen en contactgegevens van uw artsen. Hoe dan ook heb ik van een arts een schriftelijke verklaring nodig dat u wilsbekwaam bent anders zou eendergelijk project immoreel zijn. Het gaat mij erom uw leven en uw opvattingen recht te doen, hoe beperkten antisemitisch uw uitlatingen ook moge zijn, ik wil u nogmaals graag recht doen.Ook ben ik benieuwd naar uw ouders. Was uw vader lid van de NSB en/of van de waffen-SS? Bent umisbruikt door uw ouders of door andere familieleden? Hebt u uw ouders of andere familieledenmisbruikt? Zo ja, in beide gevallen, hoe lang duurde het misbruik? Graag gegevens over de aard vanhet misbruik. Wie waren ervan op de hoogte? Hebt uw zussen, broers, die nog leven? Kunt u mij met hen in contact brengen? Hoe zijn uw ouders gestorven? Hebt u partners gehad? Hoeveel? Et cetera?Contactgegevens van de partners die nog leven.Maar graag eerst even een officiële bevestiging van de arts die u behandelt dat u handelings- enwilsbekwaam bent en daarna zetten we dit in de steigers.Ik zie uit naar onze ontmoeting en naar de week of tien dagen die ik bij u zal doorbrengen. En vooralook naar de gesprekken met de mensen in uw omgeving.Maar graag eerst, nogmaals, dit is echt belangrijk, omdat ik voor alle betrokkenen dit project graagcorrect wil uitvoeren, een verklaring van de behandelend geneesheer.En ik wens u uiteraard veel goeds.Vriendelijke groet,Arnon GrunbergEINDE DISCUSSIE ARNON GRUNBERG EN JAN WIJENBERG
[7]
ZIE NOOT 2
[8]
[VOLKSKRANT STUKJE ARNON GRUNBERG]/EEN
SLORDIG EXCUUS VOOR HAAT
[OVERGENOMEN OP WEBSITE ASTRID ESSED OP 16 AUGUSTUS 2020]
