In 2018 vond in Zaanstad, op en rond de Zaanse Schans, de landelijke Sinterklaasintocht plaats. In de aanloop daarnaartoe moest er veel gepraat worden. Zaanstad ging in dialoog, zo had burgemeester Hamming bedacht. Er waren bijeenkomsten en bijeenkomsten en bijeenkomsten… en toen kwam de intocht: met veel Zwarte Pieten.
Al dat gepraat was een afleidingsmanoeuvre en had eveneens tot doel de openbare orde te bewaren door mensen van tevoren te pacificeren. Het was: kijk ons eens tolerant zijn en in gesprek gaan met iedereen. Dialoog! Daar gaat het om. Niet om racisme. Want racisme afschaffen doe je niet, je lult er alleen maar over. We zijn nu twee jaar verder en er wordt nog steeds vooral in het gunstigste geval ‘lip service’ verleend. Menig gemeente deed intussen afstand van de racistische blackface karikatuur. Zo niet de gemeente Zaanstad. Het is dat corona een stokje stak voor de vele intochten, maar burgemeester Hamming voelt er nog altijd helemaal niks voor om zelf een standpunt tegen Zwarte Piet in te nemen.
Nu er geen intochten plaats konden vinden, richtten ook in Zaanstad mensen de pijlen op andere zeer hardnekkige uitingsvormen van Zwarte Piet: de vele poppen in de etalages van menig winkel die nog vast wil houden aan Zwarte Piet. Net als in andere plaatsen werden en worden foto’s openbaar gemaakt van etalages gevuld met blackface. Net als in andere plaatsen worden er ludieke acties gevoerd en winkeliers aangesproken. Ja, maar dat kan niet! Dat is bedreiging! Althans, als we een aantal winkeliers in het meest noordelijke dorp van Zaanstad, Krommenie, moeten geloven. Die voelen zich bedreigd omdat er met krijtspuitverf op hun stoep de tekst ‘Zwarte Piet Is Racisme’ is aangebracht. Een enkele regenbui of een emmer water en het is weg, maar o wee! Intimidatie! Geweld! Je zou er haast medelijden mee gaan krijgen. Maar kom op, stoepkrijt leuzen! Meer dan een meningsuiting is het niet. Noord Hollands Dagblad, De Telegraaf, Hart van Nederland, ze lieten de winkeliers aan het woord en deden alsof er een halsmisdrijf was gepleegd.
Kijk, er is natuurlijk niks mis met wat publiciteit. Dus: bedankt! Veel mensen weten nu de weg te vinden naar actieve Zaanse antiracisten via de facebook page Zaankanters Tegen Racisme [1]. Mooi zo! En er is ook niks mis met wat winkeliers die de conclusie trekken dat het beter is om Zwarte Piet uit de etalage te halen. Dat was nou net de bedoeling! Was dat nou zo moeilijk? Ja, alle afscheid is moeilijk, traditie en zo, maar gelukkig komt ook aan alle slechte dingen een keer een eind als er maar genoeg mensen zijn die er iets voor willen doen. Dus eh.. missie geslaagd en hulde aan de krijtende activisten.
Een eervolle vermelding verdient nog even het plaatselijk online kanaal ‘De Orkaan’ voor het stukje ‘Zwarte Piet uit de etalage?’ [2] Hoera! Een vraag die ik graag wil beantwoorden: Ja, Zwarte Piet uit de etalage. Maar wacht, het was niet de bedoeling die vraag positief te beantwoorden, geloof ik. En weer volgt een klaagzang want als er iemand in je winkel komt en vraagt of je die Zwarte Piet uit je etalage wilt halen dan is dat wel erg intimiderend en sta je ‘met je rug tegen de muur’. Maar wacht eens even, er moest toch gepraat worden? Nou dan! Weer niet goed. Maar de schrijfster van het stukje is wel zo aardig geweest om even contact op te nemen met de burgemeester die altijd zo graag in dialoog gaat met iedereen. Weten we gelijk hoe hij erover denkt anno 2020. Hem werd gevraagd:
Racisme is verboden. De actiegroep stelt dat zwarte piet racisme is. (…) Mag een winkelier zwarte piet in zijn etalage tonen? Het antwoord is kort maar krachtig: ‘Ja.’
Ok, racisme is dus toegestaan. Dat is dan duidelijk. Hamming stond niet voor niets nog vorig jaar, 2019, in Zaandam bij een intocht lachend op de foto met een full blackface Zwarte Piet [3]. Als het aan burgemeester Hamming ligt wordt er in de Zaanstreek nog heel lang gepraat over racisme om vervolgens als laatste gemeente overstag te moeten gaan. Verandering, zegt hij, dat laat hij over aan de comités die de intochten organiseren en die mogen er dus zo lang over doen als ze willen [4]. Sterker nog: verandering, dat wil hij helemaal niet! Stelling nemen tegen racisme, daar hoef je bij Hamming dus niet mee aan te komen. Dat heeft hij met zijn reactie in De Orkaan ook weer laten zien. Fijn dat ze het hem even gevraagd hebben. Nog even hypocriet als altijd.
Intussen is de tijd van wachten tot witte organisatoren van intochten eens een keer zo vriendelijk willen zijn om te stoppen met racisme is al lang en breed voorbij. Als Jerry en Quinsy niet in 2011 opnieuw waren begonnen met Zwarte Piet ter discussie te stellen door met z’n tweeën in Dordrecht met T-shirts ‘Zwarte Piet Is Racisme’ bij een intocht te gaan staan om vervolgens met veel geweld gearresteerd te worden, dan was alles in heel het land nog steeds full blackface. Verandering wordt bewerkstelligt door meer te doen dan praten en braaf wachten. En die verandering moet eindelijk eens volledig worden doorgevoerd. Een einde aan racisme, daarvoor hebben al heel veel mensen, zwarte antiracisten, een hoge prijs betaald. Een veel hogere prijs dan een jammerende winkelier met Zwarte Pieten poppen in zijn etalage.
Dus: burgemeester, intochtcomités, winkeliers: ook in Zaanstad geldt: Zwarte Piet Exit!
Met dank aan iedereen, die zich daarvoor heeft ingezet en/of nogsteeds doet
https://www.astridessed.nl/tag/zwarte-piet/
Lees meerEn to whom it may concern: GEZELLIGE PAKJESAVOND ZONDER ZWARTE PIET!
Astrid Essed
”Want al ben ik zwart als roet, ‘k meen het toch goed”Zin uit Sinterklaasliedje ”Daar wordt aan de deur geklopt” [1]Sinds 1850 tot op heden voltrekt zich in de Nederlanden het volgende ritueel:Goedheiligman ”Sint Nicolaas” [de huidige Sinterklaas] houdt in het najaar een Intochtin Nederland, na met de Stoomboot uit Spanje gekomen te zijn.Vanaf zijn komst in Nederland kunnen kinderen ”de schoen” zetten, waarin Sints knecht,Zwarte Piet [2], kleine presentjes legt, na via de schoorsteen binnengekomen te zijn.De Sint beloont en straft.Wanneer kinderen zoet geweest zijn, krijgen zij op 5 december [de verjaardag van de Goedheiligman]van Sinterklaas cadeautjes, wanneer zij stout geweest zijn, krijgen ze er van Zwarte Piet met de roe van langs, zoalsin een Sinterklaasliedje wordt bezongen [3]Zwarte Piet ”pakt” niet alleen stoute kinderen met de roe, hij kan ze ook in de zak stoppen en meenemennaar Spanje [waar Sinterklaas zijn domicilie heeft]Het is mogelijk, dat deze roe straffen in de negentiende eeuw daadwerkelijk zijn uitgevoerd, zekerna de Tweede Wereldoorlog is dit uit de tijd.Toch is ”Zwarte Piet” jarenlang een intimiderende figuur geweest.Er is mij een geval bekend van een meisje, dat zo bang was voor de ”Zwarte Piet, die de kinderenin de zak meenam naar Spanje”, dat aande ouders werd aangeraden, maar snel te vertellen, dat het ”maar een verzinsel” wasDit speelde in de vijftiger jaren, toen fantasie, sprookjes en nachtmerries voor kinderenlanger reeel waren dan in dit no nonsense Facebook tijdperk en kinderen daadwerkelijk”geloofden in Sinterklaas”Dat brengt mij op een van de eigenschappen van Zwarte Piet, een straffer, een intimiderendefiguur.Daarnaast was Zwarte Piet [als knecht] duidelijk ondergeschikt aan Sinterklaas en bepaaldgeen Einstein.Anders gezegd: Hij had het buskruit niet uitgevonden.In de loop der jaren is Zwarte Piet van ”straffende knecht” opgeschoven naar een meerlollig en gezellig figuur,Maar zijn gebrek aan intelligentie bleef.Zo te zien lijkt het Sinterklaasfeest ”Zwarte Pietstijl” een tikje oubollig, gezellig enonschuldig te zijn.Maar dat is slechts schijn, omdat de ondergeschikte rol van Zwarte Piet, zijn angstaanjagendheid[al is dat nu minder geworden], en vooral ook zijn ”domheid” niet alleen worden geassocieerdmet zijn afkomst [het zwart zijn], wat op zich al racistisch is, maar ook vernederende en onaangename gevolgen heeftvoor niet westerse allochtonen van ”zwarte” komaf, vooral Surinamers en AntillianenZWARTE PIET/ASSOCIATIE MET MINDERWAARDIG, ONDERDANIG EN DOMMIGZwarte Piet deed zijn intrede als knecht van de Goedheiligman in 1850in het boek van onderwijzer Jan Schenkman ”Sint Nicolaas en zijn Knecht” [4],in een tijd, toenslavernij, kolonialisme en de vermeende ”superioriteit” van blanken over zwartengemeengoed waren.Zijn ondergeschikte en dommige rol was dan ook voorspelbaar.Het boeman karakter [wat later overging in de ”gezellige ”Zwarte Piet”]paste in het autoritaire tijdsbeeld van toen [children should listen, want anders…..], maar hing ooksamenmet de associatie van zwarte mensen [naast ”minderwaardig”] met eng, gevaarlijk en onbekend.Een beeld, dat met de Pieterbaasknecht cultus werd geactiveerd [5]Het werd al gekker en gekker:Zwarte Piet werd naast onderdanig [onacceptabel] niet alleen een ”komisch figuur” [waar nog meete leven zou zijn], maar kreeg kroeshaar, sprak een krom Nederlands taaltje [vaak vergezeld van een namaakSurinaams accent] en werd steeds duidelijker een dommigeen dwaze figuur [6]De ondergeschikte rol van Zwarte Piet werd treffend verwoord door mevrouw C.M. Grunbauer,een Nederlandse anti Zwarte Piet activiste van het eerste uur [jaren zestig] [7], die een WittePietenplan lanceerde:”Graag zou ik de Zwarte Pieten veranderd zien in Witte Pieten.Terwijl de slavernij al meer dan een eeuw is afgeschaft, blijven wij maar doorsukkelenmet de oude traditie de neger als slaaf voor te stellen (….)De Machtige Blanke Meester zit op zijn schimmel of op zijn troon.Piet moet lopen of zware zakken sjouwen en hij mag naast de troon op eenkrukje zitten aan de voeten van zijn baas” [8]Ook stelde zij de ”domheid” van Zwarte Piet aan de kaak door haar verbazing erover uit tespreken, dat zowel Sinterklaas als de Pieterbazen [het was allang niet meer een knecht] alzolang ieder jaar naar Nederland komen, terwijl Sinterklaas ”vloeiend Nederlands” spreektende Pieterbaas maar krom en slecht Nederlands blijft praten [9]ZWARTE PIET/IMPACT OP ZWARTE ALLOCHTONENPlat racisme zoals dat van de PVV van G Wilders is gemakkelijk te herkennen en te ontmaskeren [10].Moeilijker wordt dat, wanneer het is verhuld in een ”gezellig” en onschuldig lijkend kinderfeest,waaromheen verweven het sprookje van Sinterklaas[vol verwachting klopt ons hart, Intocht Sinterklaas, het zetten van de schoen, Goedheiligmans tochtper schimmel over de daken, Piet die door de schoorsteen klimt, mte op het eind, cadeautjes als beloning]Er lijkt immers ”niets kwaads’ mee bedoeld te worden [een van de argumenten van de Zwarte Piet verdedigers]en alle kinderen, ongeacht afkomst, delen in de vreugde van het ontvangen van de cadeautjes en de veronderstelde”voorpret”En daar wringt nu juist de voor de Schoorsteen neergezette schoen, want lang niet voor iedereen isdie voorpret en het Heerlijke Avondje even vanzelfsprekend.Probleem is namelijk, dat wanneer iets racistisch van aard is [hier het neerzetten van de steeds meer toteen heuse zwarte man getransformeerde ”Zwarte Piet” als angstaanjagend, dom en dwaas grappig] het zijnmaatschappelijke weerslag heeft in het werkelijke leven.Kortom:Racisme, hoe onschuldig verpakt ook, maakt altijd slachtoffers.Die zijn van meet af aan gevallen onder zwarte allochtone kinderen, die ”goedmoedig” en somsronduit kwaadaardig, in de Sinterklaasperiode voor ”Zwarte Piet” werden uitgemaakt.Of het nu direct racistisch bedoeld was of gewoon dommig gedrag was, doet niet ter zake.Het was [en is, want het gebeurt nog steeds] kwetsend, een groep kinderen werd[wordt] vanwege hun afkomstuitgesloten van de ”algemene Feestvreugde” en bewaarde daaraan vaak nare herinneringen [11]Het doorgedrongen racisme vertaalt zich echter nog het duidelijkst erin, dat ook volwassenen niet incidenteel,maar regelmatig mikpunt werden en nog worden van Zwarte piet racisme.Het overkwam de moeder van Quincy Gario [12], de in 2011 op gewelddadige wijze gearresteerde Zwarte Pietactivist [13].In een column verhaalt hij, dat de discriminerende bejegening van zijn moeder de reden is, waardoor hijactief geworden is [14]Ook zijn er voorbeelden te over van andere volwassenen, die mikpunt werden van domme of openlijkracistische Zwarte Piet ”grappen” [15]Uit een recente peiling door het Bureau Onderzoek en Statistiek [gedaan in opdracht van de GemeenteAmsterdam] blijkt, dat 25 procent van de Amsterdammers van Surunaamse afkomst en 18 procentvan de Antilliaanse Amsterdammers zich door het Zwarte Piet gebeuren gediscrimineerd voelt [16]TRADITIEHoe diep die Sinterklaastraditie zit en deels de heftige reacties [minus de racistische, waarvoor nooit eenexcuus is] verklaart, blijkt wel uit een schilderij van de beroemde schilder Jan Steen, waarop het ”wie zoet is krijgtlekkers” principe wel duidelijk naar voren gebracht wordt.Zie afbeelding [17] waarop trouwens Zwarte Piet [actief sinds om en nabij 1850] nog niet tentonele is verschenen.Uit bronnen blijkt, dat het Sinterklaasfeest teruggaat naar de 13 eeuw,waar het aanvankelijk in de Kerk werd gevierd [18]En doortrekkend naar deze tijd is Sinterklaas/Zwarte Piet nog zo maatschappelijk doortrokken,dat de Goedheiligman met knechten Zwarte Piet wordt ontvangen door de burgemeester van Amsterdam [onder andere] eneen bezoekje brengt aan de kinderen van Kamerambtenaren in de Tweede Kamer. [19]Uit een Trouw artikel waarin verhaald wordt over van een stupide mededeling [zogenaamd ”ludiek] van ex TweedeKamervoorzitter G Verbeet, dat het personeel een zoektocht is begonnen naar de zetel van Sinterklaas [20], blijkt,dat Sinterklaas de Tweede Kamerleden in het verleden ook bezocht, maar [grappig detail] is afgehaakt vanwegede vrees voor een ”te kritische Sint” [21]DE ANTI ZWARTE PIET STRIJDTeken van de kentering der tijden was het afrekenen met het boeman idee van Zwarte Piet doorTV Sinterklaas Adri van Oirschot, die ostentatief ”de zak voor stoute kinderen” in zee gooideen de roe afschafte. [22]Dat paste in het anti autoritaire karakter van de jaren zestigInteressant in het kader van de zwarte Pieten beeldvorming was, dat van Oirschot zijn Pietenverbood, krom te praten [23]Meer principieel was het anti Zwartenpietenverzet van de mij eerstebekende Nederlandse anti Zwarte Piet activiste, de in dit artikel eerder genoemde mevrouw M.C, Grunbauer, die haar tijd ver vooruit was door haar al in 1968 geuit verzet tegen het racistische karakter van de figuur van Zwarte Piet.Ze introduceerde haar ”Witte Pieten” plan [24]Op dat moment vond ze weinig bijval, maar de toon van verzet was gezet.In de zeventiger jaren was er vanuit Nederlandse links-progressieve hoek wel verzet tegen het Zwarte piet karakter, maar dat bleef incidenteel [25]Nieuw elan kreeg het Zwarte Piet verzet eerst vanaf de komst van grote groepen Surinamers en Antillianen naar Nederland in de zeventiger jaren.Vooral jongeren waren daarin actiefIn 1981 vroeg de Solidariteis Beweging Suriname in Utrecht aandacht vooe hetdiscriminerende aspect Zwarte Piet door een Sinterklaasviering zonderZwarte Piet te promoten.Affiches werden verspreid met de slogan ”Stop geen zwarte knecht in uwSinterklaaspakket” [26]Andere anti Zwarte Piet bewegingen waren de Beweging Surinaams Links ende actiegroep ”Racisme is overal-stop waar je het tegenkomt”.In 1988 verscheen van de hand van Rahina Hassankhan [actief Surinaamse Vrouwenbeweging enbestuurslid van de Landelijke Beweging Surinamers in Nederland] de publicatie ”Al is hij zo zwart als roet” [27]Demonstratie tegen PieterbaasIn 1996 werd op initiatief van actiecomite ”Zwarte Piet=Zwart Verdriet” een anti Zwarte Piet demonstratiein Amsterdam Zuid-Oost gehouden.Historisch, want dit was voor het eerst sinds de komst van Pieterbaas naar de Nederlanden. [28]Dan waren er in 2000 nog actiegroepen als het Comite Pressie Omhoog, dat dreigde met ”hardere acties” [29]en het Comite ”Piet op de zwarte lijst”LINKSE SOLIDARITEIT IN STRIJD TEGEN ZWARTE PIETLinks-progressieve groeperingen hadden op anti racistische grondenbezwaren tegen het karakter van Pieterbaas, maar verleenden daaraan vaak weinigprioriteit, met uitzondering van de Fabel van de Illegaal [Doorbraak], dat jarenlang entot op heden actief is geweest in de anti Zwarte Piet strijd. [30]Daarover later meerONGEGRIP BIJ ”WITTE” NEDERLANDERS/ZWARTE PIET IN HETBUITENLANDOndanks actiegroepen, boeken, brochures, affiches en persoonlijke verhalenvan gediscrimineerde/gekwetste Surinamers en Antillianen is het onbegripvan de meeste ”witte” [vanaf nu autochtoon genoemd] Nederlanders voor de gekwetstezwarte gevoelens groot gebleven [31]Dit overkwam zangeres en actrice Gerda Havertong in februari 2003 bijeen televisiestudio waar ze zou deelnemen aan opnames voor een quizz.Op het moment dat ze binnenkwam, werd ”Zie ginds komt de stoomboot” gespeeldToen ze zich daarover verontwaardigd toonde, bleek het publiek daarvoor geen begrip te hebben [32]Wie zich actief verzet tegen Pieterbaas kan rekenen op hysterische en vaak ronduit racistische reacties[33]Daarop kom ik terugPieterbaas mag dan wel voor veel autochtone Nederlanders onaantastbaar zijn, inhet buitenland echter vindt men hem maar een rare kwant en een archaisch overblijfseluit slavernij en kolonialistische traditie.Terecht wordt ”Black Pete” in internationale media en criticiafgeschilderd als ”a racist relic” [34] en ”a slave” [35]Golliwog, het Britse broertje van Pieterbaas, is in Groot Brittannie wegens belediging en stigmatiseringallang not done [36]Zo werden in 2007 Golliwog poppen door de politie verwijderd uit een etalage in Wrightington,omdat ze als beledigend werden beschouwd [37]Hoef je hier met Zwarte Piet niet mee aan te komen.LINKSE SOLIDARITEIT MET ZWARTE PIET PROTESTDE HYSTERIE/HET RACISMEZoals ik al schreef was de Fabel van de Illegaal [Doorbraak] een van de weinigelinks-progressieve groepen, die daadwerkelijk de anti Zwarte Piet strijd steunde. [38]Onder het motto ”Read the masks. Tradition is not given, organiseerde Doorbraak, Untold ende kunstenaressen Petra Bauer en Annette Kraus in 2008 een protestmars tegen het racistische fenomeen van Zwarte Piet.Hieraan verleende het Abbemuseum in Eindhoven medewerking [39]Dat hebben ze geweten.Er kwam op het initiatief zo’n stortvloed van racistische scheldkannonades [40], dat hetprotest moest worden afgelast [41]Jaja, anno 2013, vanwege de niet bestaande figuur van ”Zwarte Piet”Wie protesteert tegen Pieterbaas kan een diarrhee aan heftige reacties verwachten, zowelvan bekrompen traditionalisten als racistische individuen en hun politieke aanhang.ZWARTE PIET PROTEST NIET MEER TE NEGEREN/DE STRIJD VAN QUINCY GARIODat overkwam Quincy Gario, die met een groepje activisten protesteerdetegen het Zwarte Piet racisme bij de intocht van de Sint in Dordrecht in 2011.Hij kreeg niet alleen te maken met een hardhandige politiearrestatie [42], maar werdmikpunt van een racistische scheldkannonade, die zijn weerga niet kende, vooral na zijnoptreden bij Pauw en Witteman. [43]DE STRIJD OM ZWARTE PIETVAN HYSTERIE/IDIOTIE NAAR ARGUMENTENRACISME OF ”ONSCHULDIG KINDERFEEST”Er barstte tussen voor en tegenstanders van Pieterbaas een discussie los, diemaniakale vormen aannam.Er circuleerden petities ”Zwarte Piet moet blijven” [44], de bij de racistische hausse garenspinnende extreem-rechtse PVV[45] stelde heuse Kamervragen [46] over de juridische strijdvan Quincy Gario om de Sinterklaasoptocht zonder Zwarte Pieten doorgang te doen vinden [47].minister Bussemaker [aan wie de PVV vragen gericht waren] stelde weer dat dit geen Rijksaangelegenheidwas [48] en zelfs premier Rutte deed een [onzinnige] duit in het zakje door met de innoverende verklaringte komen ”niets te kunnen veranderen aan het feit, dat Zwarte Piet zwart is” [49]Het lijkt wel, alsof Pieterbaas, die zijn wortels heeft in kolonialisme en bekrompenheideen zaak van Nationaal Belang is.Nu nog wachten, of de Koning er volgend jaar in de Troonrede aandacht aan besteedt.Racisme of onschuldig kinderfeestDe verdedigers van Zwarte Piet voeren [soms alle tegelijk, dan weer deelargumenten] eenaantal argumenten aan ter verdediging van hun Pieterbaas.Het is een ”traditie” waaraan niet getornd mag worden, het is ”maar een onschuldigkinderfeest, dat wordt gepolitiseerd” en ”allemaal niet kwaad bedoeld”, het behoorttot de ”Nederlandse cultuur” en Piet is geen ”zwarte slaaf” [of gewoon ”zwarte man”], maar iszwart door het klimmen door de schoorsteen.TraditieEen traditie wordt gevormd en is de som van sociaal-maatschappelijke omstandigheden.Die waren in 1850 het praktisch door iedereen geaccepteerde kolonialisme ende ”superioriteit” van de blanke westerlingen over de ”zwarte” [of gekleurde] gekoloniseerdeof deels nog tot slaaf gemaakte volkeren [slavernij is in Nederland in 1863 afgeschaft]Nu echter zijn al die aannames van toen niet alleen verworpen op moreel gebied,maar ook strafbaar [slavernij is een misdaad tegen de menselijkheid/Racisme is strafbaar]Een traditie is bovendien geen ”heilig huisje”, maar als het een foute traditie is, dient diete verdwijnenOnschuldig KinderfeestEen kinderfeest, waarbij een bepaalde groep kinderen wordt gestigmatiseerd en uitgescholden,is niet onschuldig, maar weerzinwekkendHet is allemaal niet zo kwaad bedoeldDat geldt mogelijk voor een redelijk grote groep mensen, maar is niet de issue hierAls feesten, afbeeldingen, voorstellingen anderen ernstig kwetsen, hoort daarvoor in eenbeschaafde samenleving geen ruimte voor te zijnEn de figuur van Zwarte Piet IS kwetsend voor duizenden allochtonenBehorend tot ”de Nederlandse cultuur”Ten eerste is de Nederlandse cultuur geen monolitisch begrip, maar is steeds aanveranderingen onderhevig.Ten tweede sluit je door het toelaten van Pieterbaas, die evident als minderwaardigwordt afgeschilderd, niet westerse allochtonen, die last ondervinden van hetZwarte Piet gebeuren, als volwaardige burgers uit.De term Nederlandse cultuur wordt dan gebruikt als zijnde de cultuur van blanke aautochtonen,die anderen uitsluitHet is geen toeval, dat de racistische PVV zich in haar Kamervragen bedient van dieterminologie ”Nederlandse cultuur” [50]Zwart door het klimmen door een schoorsteenTe ridicuul voor woorden, omdat er geen ”zwarte vegen” op het gezicht zitten, maar hethele gezicht volkomen zwart isEn krijg je door het klimmen door de schoorsteen ook dikke lippen,kroeshaar en een eigenaardig taaltje?Onzin dusHet beste bewijs van de racistische kant van het zwarte Piet gebeuren is nog wel de argumentatievan sommige voorstanders van Zwarte Piet [behoud van de Nederlandse cultruur] en dan vooralde heftige racistische scheldpartijen tegen iedereen, die het waagt, Pieterbaas te bekritiseren.Maar het verzet tegen Zwarte Piet groeit, niet alleen meer in kringen van allochtonen[van wie het verzet in het verleden voornamelijk kwam] [51], maar ook onderdie groep autochtonen, die zich vroeger weinig tot geen vragen stelden bij Zwarte Piet [52]En dat is verheugend.EPILOOGHet Zwarte Piet taboe is doorbrokenDe door Zwarte Piet activist Quincy Gario geentameerde hoorzitting [waarin21 mensen bezwaren aantekenden] tegenhet verschijnsel Zwarte Pieterbaas bij de intocht van de Goedheiligmanheeft plaatsgehad. [53]Een keiharde schop tegen een tot dusver vanzelfsprekende traditiemet een racistisch luchtje.Een voorzichtige opening van de kant van de bestuurders is gedaan:De woordvoerder van de burgemeester merkt op”Aan de traditie kunnen we niet zoveel veranderen, maar we willen kijkennaar de toekomst” [54] en de burgemeester gaat in gesprek metvoor en tegenstanders van Zwarte Piet [55]Aarzelend, maar wel een begin van de erkenning van de gekwetste gevoelensvan de ”zwarte” en ”gekleurde” allochtonenTenminste wil men in overweging nemen, dat om Pieterbaas een kwalijkluchtje hangt.Dat van racismeDe racistische bagger die ieder, die zich tegen het Zwarte Pietisme verzet, overzich heen krijgt, bevestigt alleen maar het racistische karakter van dit gebeuren.Het verhaal gaat, dat ieder jaar de Goedheiligman uit Spanje naarNederland komt met cadeautjes voor zoete kinderen.Ook stoute kinderen krijgen een presentje [en waarschuwing], mits ze beterschap beloven.Hij brengt warmte en gezelligheid en heeft nog nooit van ”wit” of ”zwart” gehoord.Hij komt alleen, zonder zwarte knechtOm te laten zien, dat hij er echt voor iedereen isPas dan is het echt Sint NicolaasfeestVriendelijke groetenAstrid Essed[1]LIEDJESLAND.COMDAAR WORDT AAN DE DEUR GEKLOPThttp://www.liedjesland.com/ Liedjes/Sinterklaas/ DaarWordtAanDeDeurGeklopt/ Daar%20wordtAanDeDeurGeklopt. htm[2]WIKIPEDIAZWARTE PIEThttp://nl.wikipedia.org/wiki/ Zwarte_Piet[3]”Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe”ZIE GINDS KOMT DE STOOMBOOThttp://kunst-en-cultuur. infonu.nl/feestdagen/9148- sinterklaasliedjes-teksten-1- sinterklaas-is-jarig-ea.html#1[4]WIKIPEDIAZWARTE PIEThttp://nl.wikipedia.org/wiki/ Zwarte_Piet[5]”Die negatievere kijk opdonkergekleurde mensen begint vanaf diezelfde jaren 1860 zichtbaar te worden ook inde plaatjes van Zwarte Piet. Hij wordt steeds angstaanjagender en schept er een zichtbaar genoegen in
ZWARTE PIET GRAP/GEEN HUMOR OP DE WERKVLOER, MAAR GERINGSCHATTING EN DISCRIMINATIEGeachte Redactie van JurofoonIk citeer u ivm de Zwarte Piet caseHumor en werk gaan niet altijd samen. Zo leidde een opmerking op 5 december over Zwarte Piet tot een hoogoplopend arbeidsconflict eindigend in een ontslagzaak.Einde uw citaatIn de eerste plaats:Humor is alleen humor als iedereen erom kan lachen en niet groepen of individuenop denigrerende wijze verbaal worden bejegendIk doel op bijv Joden/Marokkanen/Surinamers grappen en meer van dat soortDat komt op de werkvloer helaas maar al te vaak voorNu betr de Zwarte Piet opmerkingWat u daarin kennelijk als humor of een grap beschouwt, is niet alleen onaangenaamgeweest voor de betrokken stewardess, maar ook denigrerend en beledigendNu mag iedereen over het fenomeem Zwarte Piet denken hoe hij/zij wilFeit is, dat de Zwarte Piet traditie, hoe goedmoedig ook meestal bedoeld, isontstaan [wrsch begin 19 eeuw] in een tijd van aanstormend kolonialisme, waarbijniet-westerse volkeren beschouwd werden als minderwaardig, zielig of domIn die traditie is Zwarte Piet het knechtje van Sinterklaas geworden, die een raarsoort Nederlands spreekt [terwijl Sinterklaas perfect Nederlands spreekt] en dreigt[vroeger werd hij vergezeld door de roede] met roede en een zak voor stoute kinderenOok in Sinterklaasliedjes komt het dedain naar vorenOok al ben ik zwart als roet, ik meen het toch goed [Uit Daar wordtaan de deur geklopt, hard geklopt, zacht geklopt]Vooral Surinamers en Antillianen, zijn dan ook in de Sinterklaastijdvaak slachtoffer van plagerijen, goedmoedig en soms minder goedmoedigHoe ieder daarmee individueel omgaat is punt 2, maar ik kan mij goed voorstellen, datDe stewardess in kwestie dat bepaald niet kon waarderenen terechtNota bene van een volwassene!Kinderachtig en beledigend hoorDe rol van de KLM is helemaal beneden peilInderdaad een geval van blaming the victimTerecht heeft de rechter de stewardess in het gelijk gesteldHoe diep ingeworteld nationalistische vooroordelen nog zijn blijkt trouwensuit een recentelijke arrestatie in Dordrecht van mensen, die bij de intocht van Sinterklaas protesteerden tegenZwarte PietNiet alleen was deze arrestatie gewelddadig, de politie Dordrecht heeft kennelijk nog nooitgehoord van vrijheid van meningsuiting of vrijheid van demonstratieHumor op de werkvloer primaMaar dan niet ten koste van anderenDat is laf, kinderachtig en in dit geval ook discriminerendVriendelijke groetenAstrid Essed DE STRIJD OM ZWARTE PIETJOHN HELSLOOThttp://www.dbnl.org/tekst/ hovi002cult01_01/ hovi002cult01_01_0011.phpNIEUWS.NLJORGEN RAYMANN MENT ZICH IN DISCUSSIE: KWETSENDE TRADITIE10 OCTOBER 2013http://www.nieuws.nl/algemeen/20131010/Jorgen-Raymann-mengt-zich-in-discussie-Zwarte-Piet-kwetsende-traditie
Uw berichtgeving dd 3 december: ”300 Ethiopiers aangekomen in Israel”
Geachte Redactie,
En weer bent u met uw Oude Spelletje bezig:
Israel in een gunstig daglicht stellen, terwijl de werkelijkheid iets
heel anders uitwijst!
Iets waarover ik u al meerdere malen heb aangeschreven. [1]
Het bericht waar het hier om gaat luidt:
”300 Ethiopiers aangekomen in Israel”
Zie direct onder deze mail, nog voor het notenapparaat
In uw berichtgeving schetst u niet alleen een veel te rooskleurig beeld
van de Israelische houding tegen Ethiopische migranten, het is ook
nog eens bezijden de waarheid.
In uw berichtgeving schrijft u o.a.
”In Israel is een groep van ruim 300 immigranten uit Ethiopie aangekomen.Ze werden met een feestelijke ceremonie op de luchthaven van Tel Avivontvangen.”Dat mag allemaal wel mooi en waar wezen, maar het te rooskleurige en misleidende aan een dergelijke zinsnede is niet de zinsnede op zich [het is immerseen feit, dat er een feestelijke ceremonie was] [2], maar dat u de rauwe werkelijkheid waarin Ethiopische Joden in Israel verkeren,gevoeglijk verzwijgt: ISRAEL REALGEWELD TEGEN EN DISCRIMINATIE VAN ETHIOPISCHE JODEN INISRAEL: Rooskleurig is het bestaan van Ethiopische Joden in Israel bepaald niet.Want sinds ze vanaf de jaren 80 naar Israel werden gehaald [3], kregen ze te maken met racisme en uitsluiting. [4]Er was sprake van segregatie op scholen, oneerlijke huisvesting, achterstelling op de arbeidsmarkt, noem ze maar op. [5]Dat is in de loop der jaren bepaald niet verbeterd, integendeel.Racisme in de samenleving en vooral politiegeweld is een grimmige factor geworden en gebleven.Zo protesteerden Ethiopische Joodse jongeren tegen discriminatie, vooralnaar aanleiding van gewelddadig politieoptreden, waarbij een Israelische agenteen ongewapende Ethiopisch-Joodse jongeman doodschoot. [6] En dit had u kunnen of moeten weten, NOS Teletekstredactie, want het stondin een eigen, NOS artikel uit 2019! [7]En sindsdien is er niet veel ten goede veranderd. Er waren al eerder protesten:Zo riep een Ethiopisch Joodse vrouw uit tijdens een protest tegenracisme en discriminatie in Tel Aviv [2015]”“My blood is good enough for army service, but not good enough after,” [8] RACISME/DISCRIMINATIE TEGEN NIET ETHIOPISC HE AFRIKAANSE MIGRANTEN Niet alleen Ethiopische Joden zijn Kop van Jut, in hetalgemeen is er racisme, discriminatie en uitsluitingtegen alle Afrikaanse migranten in Israel, varierendvan politiegeweld tot geweld door israelische burgersZie daarvoor noot 9Daarbij hoort ook een politiek van massa deportaties, vaak voorafgegaan door een oneerlijke asielprocedure. [10]David Sheen is een Israelische activist, die al jarenlang,heel vasthoudend, bericht over racisme in Israeltegen Afrikaanse migranten. [11] TERUG NAAR DE ETHIOPISCHE JODEN Maar nu terug naar de Ethiopische Joden in Israel, want daar ging deze mail over.Alsmede over het feit, dat u een te rooskleurig beeld schetst van hun bestaan in Israel, door alleen melding temaken van een feestelijke ceremonie op een luchthaven.Toegegeven, u vermeldt terecht hun geringe kansen opde arbeidsmarkt [bevestigd door andere nieuwsbronnenen feiten] [12]U schrijft daarover:””Ook in Israel hebben ze weinig kans op de arbeidsmarkt.” Maar door niets te vermelden over toch heel bekende, ook door mensenrechtenorganisaties vermelde feiten alsracisme, achterstelling en discriminatie van zowelEthiopische Joden als andere Afrikaanse migranten, geeftu een incompleet en daardoor onjuist en tendentieus beeldvan de positie van Afrikanen in Israel en het Israelische beleid jegens hen, met name ook betreffende asielprocedures en vluchtelingenbeleid.Dat laatste off topic tav Ethiopische Joden, maar een enander completeert de vijandigheid van de Israelische auoriteiten tegen Afrikanen in het algemeen. Ik heb u hiertoe aanvullende en controleerbare bronnenen feiten toegestuurd. Zorg, dat u bij een volgende berichtgeving overdit onderwerp objectiever en evenwichtiger te werk gaat. Bedankt voor het lezen van deze brief Vriendelijke groeten Astrid EssedAmsterdam www.astridessed.nl
NIEUWSBERICHT NOS TELETEKST3 DECEMBER 2020
NOS TELETEKST300 ETHIOPIERS AANGEKOMEN IN ISRAEL
In Israel is een groep van ruim 300 immigranten uit Ethiopie aangekomen.Ze werden met een feestelijke ceremonie op de luchthaven van Tel Avivontvangen. Israel beloofde in 2015 duizenden Ethiopische Joden binnen vijf jaartoe te laten.Wettelijk hebben ze geen recht op terugkeer, omdat ze (vaak gedwongen)formeel afstand hebben gedaan van het joodse geloof.Ze kunnen nu komen in het kader van gezinshereniging. In Ethiopie hebben Joden veel last van discriminatie.Ook in Israel hebben ze weinig kans op de arbeidsmarkt.De emigratie staat los van het geweld in de Ethiopische regioTigray.
EINDE NOS TELETEKSTBERICHT
ORIGINELE NOS TELETEKSTBERICHT
NOS TELETEKST300 ETHIOPIERS AANGEKOMEN IN ISRAEL
https://teletekst-data.nos.nl/webplus?p=126
In Israël is een groep van ruim 300
immigranten uit Ethiopië aangekomen.Ze
werden met een feestelijke ceremonie op
de luchthaven van Tel Aviv ontvangen.
Israël beloofde in 2015 om duizenden
Ethiopische Joden binnen vijf jaar toe
te laten.Wettelijk hebben ze geen recht
op terugkeer,omdat ze (vaak gedwongen)
formeel afstand hebben gedaan van het
joodse geloof.Ze kunnen nu komen in het
kader van gezinshereniging.
In Ethiopië hebben Joden veel last van
discriminatie.Ook in Israël hebben ze
maar weinig kans op de arbeidsmarkt.De
emigratie staat los van het geweld in
de Ethiopische regio Tigray
Reacties uitgeschakeld voor 300 Ethiopiers aangekomen in Israel/Rozegeur en maneschijn?/NOS teletekstredactie verzwijgt Israel’s racisme tegen Ethiopische Joden
HET NOS BERICHT over die ”ceremoniele ontvangst” [dat ik aanvankelijk nergens bevestigd zag] wordt ook
bevestigd door VRT nieuws:
”Het was een feestelijke ontvangst op de luchthaven Ben-Gurion nabij Tel Aviv in Israël. De nieuwkomers werden er opgewacht door onder meer de Israëlische premier Benjamin Netanyahu en zijn vrouw Sara. ”
In Israël zijn 316 Ethiopiërs aangekomen. De Israëlische overheid wil in totaal 2.000 van die mensen overbrengen in het kader van de “terugkeer” van joden naar het land. In Israël is er echter discussie of die “Falashamura” wel degelijk joden zijn.
Het was een feestelijke ontvangst op de luchthaven Ben-Gurion nabij Tel Aviv in Israël. De nieuwkomers werden er opgewacht door onder meer de Israëlische premier Benjamin Netanyahu en zijn vrouw Sara.
De operatie heeft niets te maken met de oorlog die in de Ethiopische provincie Tigray woedt. De Israëlische regering heeft enkele jaren geleden een lijst opgesteld van 9.000 Ethiopische migranten die de volgende jaren naar Israël zouden worden overgebracht. Zeker 2.000 van hen zouden al groen licht gekregen hebben. De migratie gebeurt via een akkoord met de regering van Ethiopië
Sinds de jaren 80 zijn al verschillende van die “terugkeeroperaties” uitgevoerd waarbij tienduizenden joden uit Ethiopië zijn overgevlogen naar Israël. Het gaat dan om de zogenoemde “Falasha’s”, een joodse minderheid in Ethiopië die daar historisch vaak gediscrimineerd en vervolgd werd. Volgens de Wet op de Terugkeer van 1950 heeft iedereen ter wereld die gedeeltelijk van joodse afkomst is, het recht om zich in Israël te vestigen en “aliya” uit te voeren, wat omschreven wordt als de terugkeer naar het land van de voorvaderen.
Voor de duidelijkheid: “Falasha” of “zwerver” is een veelgebruikte denigrerende benaming voor de joodse gemeenschap in Ethiopië, die officieel “Beta Yisra’el” (“huis van Israël”) heet.
Falashamura vallen niet onder de “aliya”
De mensen die nu in Israël zijn aangekomen, vallen strikt genomen echter niet onder die wet. Die “Falashamura” zijn immers de voorbije eeuwen onder druk van de Ethiopische keizers gedwongen bekeerd tot het christendom, de overheersende godsdienst in dat land. Daardoor kunnen ze geen aanspraak maken op die Wet op de Terugkeer, al hebben veel van die mensen in het geheim hun joodse traditie behouden en hebben ze zich in de 20e eeuw opnieuw als jood geuit
Premier Netanyahu brengt die mensen wel over op basis van “familiehereniging” en maakt zich sterk dat over vijf jaar alle mensen van joodse afkomst uit Ethiopië zullen worden overgebracht naar Israël. Een van de grote voorstanders is de in Ethiopië geboren minister van Immigratie Pnina Tamano-Shata, die als kind met haar familie naar Israël werd overgevlogen.
Haar carrière maskeert wel dat de intocht van Ethiopiërs in Israël geen verhaal van “melk en honing” is. Er zijn nu 140.000 mensen van Ethiopische afkomst in Israël, immigranten en hun afstammelingen. Velen van hen leven in kansarmoede, klagen over racisme en discriminatie op de arbeidsmarkt en vaak is een carrière in het leger een van de weinige uitwegen. De succesvolle integratie die eerder Russische en Oost-Europese joden te beurt viel, lijkt veel minder te gelden voor mensen met een donkere huidskleur.
Joden en “the lost ark”?
Een echte “terugkeer” is het dan wellicht ook niet. Over hoe het jodendom Ethiopië bereikt heeft, zijn er verschillende versies. Volgens een legende zou het gaan om een Israëlitische stam die via Menelik, de zoon van de bijbelse koning Salomon en Makeda, de koningin van Sheba, via Jemen in Oost-Afrika beland zou zijn. Een andere legende legt de oorsprong bij de “verloren stam van Dan” die via omzwervingen in Ethiopië aankwam.
Historisch streden jodendom en christendom om de macht op het Arabische Schiereiland voor de islam daar ontstaan is. Het jodendom zou via Sheba en Himyar in Jemen over de smalle zeestraat in de Rode Zee Ethiopië bereikt hebben, net als het van het Zuid-Arabisch afgeleide schrift en Semitische invloeden op de taal.
Nadien is het christendom de overheersende godsdienst geworden en werden de joden in Ethiopië in de marginaliteit gedrukt. Cultureel zijn er wel invloeden: zo beweert de Ethiopische kerk dat de “Ark des Verbonds” met de Tien Geboden van Mozes viavia terechtgekomen is in Ethiopië en nu bewaard wordt in de kathedraal van de stad Axum, ooit de hoofdstad van het Ethiopische keizerrijk en nu gelegen in de provincie Tigray.
EINDE ARTIKEL
[3]
”In de jaren 80 en 90 werden ze met grote reddingsoperaties naar Israël gehaald”
EDEN ZEMRU (23} EIST GELIJKHEID VOOR ETHIOPISCHE ISRAELIERS
”De uitgangspositie van de eerste generatie was uiteraard heel ongunstig – velen waren arme en analfabete boeren –, maar discriminatie en regelrecht racisme hebben er mede voor gezorgd dat de assimilatie van de Beta Israël heel moeizaam is verlopen.”
Al eeuwenlang leefde in Ethiopië een groep zwarte Joden. Ze werden er achtergesteld en vervolgd. Begin jaren tachtig was hun situatie zo schrijnend dat Israël in actie kwam. ‘De vliegtuigdeur gaat open. Eerst worden op brancards twee kinderen naar buiten gedragen. Daarna verschijnen zwijgend, de ene na de andere, in lompen gehuld de Ethiopische Joden in de deuropening. De meesten blootsvoets en met een jerrycan water bij zich. Het grootste goed in een land waar de droogte de rol van Magere Hein waarneemt.’ Zo bracht De Telegraaf op 5 januari 1985 hét wereldnieuws van die dag: de succesvolle evacuatie van duizenden Ethiopische falasja’s naar Israël.
Al jarenlang verschenen er af en toe berichten over de hachelijke situatie waarin deze mensen in hun eigen land verkeerden en over de barre omstandigheden waaronder velen van hen in vluchtelingenkampen in Soedan leefden. Maar het grote publiek maakte pas op dat moment kennis met deze als exotisch ervaren groep: zwarte Joden. Zelf noemen ze zich Beta Israël, ‘Huis van Israël’, en liever geen falasja’s – dat woord betekent ‘bannelingen’ of ‘vreemdelingen’. Over de herkomst van de Beta Israël doen verschillende verhalen de ronde. Zo beschouwen veel Ethiopische Joden zichzelf als nakomelingen van Dan, een van de twaalf zonen van aartsvader Jacob. Ieder van deze zonen stond aan het hoofd van een van de twaalf stammen van het volk Israël. In 722 v.Chr. werden tien van deze stammen weggevoerd door de Assyriërs; het is onduidelijk wat er met hen is gebeurd. Over deze ‘verloren stammen van Israël’ doen tal van mythen de ronde. Maar er gaat ook een verhaal dat de Beta Israël voortkomen uit dienaren van Menelik I. Die heerste rond 950 v.Chr. als eerste keizer van Ethiopië en was volgens de legende een zoon van de Joodse koning Salomo en de koningin van Sheba.
De wetenschap biedt in deze kwestie geen uitsluitsel. Tegenover geleerden die ervan overtuigd zijn dat de zwarte Joden inderdaad op een of andere manier afstammen van het Bijbelse volk Israël, staan wetenschappers die menen dat het gaat om nakomelingen van Ethiopische christenen die zich rond de veertiende eeuw tot het Jodendom hebben bekeerd. Uit recent DNA-onderzoek blijkt dat sommigen oorspronkelijk afkomstig zijn uit het Midden-Oosten, zonder dat een specifiek Joodse afkomst kan worden bewezen, terwijl anderen duidelijk uit het gebied van de Nijl en de Sahara stammen. Genetisch gezien gaat het dus niet om een homogene groep, zodat de theorie dat een gemengde bevolking zich op zeker moment tot de Joodse godsdienst heeft bekeerd het meest plausibel is.
Mysterieus
Tot het begin van de zeventiende eeuw bevolkten de Beta Israël een autonoom koninkrijkje in de Gondar-regio in het noorden van het huidige Ethiopië. Hoewel ze toen hun zelfstandigheid kwijtraakten en de Joodse godsdienst officieel verboden werd, wisten de Beta Israël in deze sterk geïsoleerde streek hun identiteit te bewaren.
In de achttiende en negentiende eeuw schreven enkele Europese reizigers over deze mysterieuze zwarte Joden. Toen protestantse zendelingen in dit gebied actief werden, begonnen ook sommige rabbijnen en publicisten zich te interesseren voor deze ‘verloren stam’. Maar volgens verschillende Joodse autoriteiten konden de Beta Israël niet als Joden worden beschouwd, omdat hun geloof en gewoonten afweken van het rabbijnse Jodendom zoals dat zich na de verwoesting van de tempel in Jeruzalem (70 n.Chr.) had ontwikkeld. Tijdens het lange bewind van keizer Haile Selassie (1930-1974) hadden de Beta Israël te maken met discriminatie. Ze mochten geen land bezitten, maar moesten wel hoge grondbelasting en enorme pachtsommen betalen. Ondertussen beschouwden hun christelijke landgenoten hen als de moordenaars van Jezus en geloofden ze dat waar een Jood gelopen had nooit meer gras zou groeien. Na de militaire staatsgreep van 1974, die een einde maakte aan het bewind van Haile Selassie, kregen de Beta Israël officieel dezelfde rechten als de overige Ethiopiërs. Ook werd een begin gemaakt met landhervormingen.
Ze werden echter het doelwit zowel van de contrarevolutionaire Ethiopische Democratische Unie als van de extreem linkse Ethiopische Revolutionaire Volkspartij. De eerste groep verdacht hen van heulen met het socialisme, terwijl de tweede hen zag als aanhangers van het zionisme. Nadat kolonel Mengistu Haile Mariam in 1977 de macht naar zich toe had getrokken, stonden de Beta Israël ook bloot aan de terreur van het marxistische regime, dat hun culturele identiteit wilde vernietigen.
Grote droogte
Hun situatie werd steeds hachelijker, ook door de telkens terugkerende droogte en hongersnoden. Vanaf 1977 vluchtten kleine groepen Beta Israël naar Soedan, waar ook veel christelijke Ethiopiërs een goed heenkomen hadden gezocht. Wie werd betrapt tijdens een vluchtpoging belandde in de gevangenis en werd gemarteld. Een 15-jarige jongen vertelde in 1983 hoe hij hierdoor voorgoed kreupel was geworden: ‘Ik heb vier maanden in de gevangenis gezeten. Ze hangen je ondersteboven, steken een vuur aan en slaan je met stokken. Ik heb niets gedaan. Ze zeiden dat ik een spion was en bandieten wilde helpen. Wat kan ik nu nog doen? Ik kan niet naar mijn school in Gondar lopen en ik kan ook mijn familie niet helpen bij het werken op het land.’ Sommigen wisten uiteindelijk Israël te bereiken, hoewel ook de Soedanese regering dit probeerde te verhinderen. Israël had halverwege de jaren zeventig de Beta Israël erkend als Joden, zodat zij volgens de Wet op de Terugkeer uit 1950 het recht hadden zich in het Beloofde Land te vestigen. Veel Ethiopische Joden probeerden daarop naar Israël te emigreren. Omdat het Ethiopische regime dit verbood, vluchtten duizenden Beta Israël naar Soedan. Maar daar verhinderde het socialistische én islamitische regime van president Numeiri hun doorreis naar Israël.
Ondertussen begon het lot van de Beta Israël buiten Afrikameer aandacht te trekken. In Israël zelf was premier Menachem Begin zeer met hen begaan. Maar in het geheim onderhield hij een goede relatie met het regime-Mengistu, zodat hij moeilijk iets kon doen. Wel werd kort na zijn aantreden als premier in 1977 een kleine groep Ethiopische Joden naar Israël gehaald – in een vliegtuig waarmee eerst in het geheim wapens waren geleverd. Omdat er officieel weinig gebeurde, nam de kritiek op de Israëlische regering wegens haar vermeend onverschillige houding sterk toe. Ook in Noord-Amerika klonken steeds meer protesten. The New Republic schreef zelfs over een ‘zwarte holocaust’, waartegen Begin blijkbaar niets wilde doen. De American Association for Ethiopian Jews (AAEJ) en haar Canadese zusterorganisatie CAEJ genereerden veel publiciteit en zetten hulpacties op. Inmiddels had de Mossad, de Israëlische geheime dienst, opdracht gekregen zo veel mogelijk Ethiopische Joden naar Israël te halen. In samenwerking met de CIA werden in alle stilte Joodse vluchtelingen naar Israël gebracht. De geheime dienst van Soedan keek doelbewust de andere kant op – die kon moeilijk toegeven dat er zaken werden gedaan met het ‘zionistische’ Israël. Om geen argwaan te wekken verliep de reis via Kenia, wat uiteraard enorm omslachtig was, zodat het aantal vluchtelingen dat geëvacueerd kon worden beperkt bleef.
Doordat de AAEJ en de CAEJ inmiddels zelf op klunzige wijze Beta Israël uit Soedan probeerden te smokkelen en tegen de lamp liepen – bejaarden en analfabeten moesten doorgaan voor jongeren die in Israël wilden studeren – gingen in de vele landen die Israël vijandig gezind waren de alarmbellen af. Het ‘racistische’ Israël ontvoerde mensen!
‘Zionistenvrienden’
Medio 1984 waren er al zo’n 6000 Ethiopische Joden in Israël gearriveerd. Deze transporten hadden steeds een clandestien karakter, en de Mossad deed er alles aan om onder de radar te blijven. Ondertussen nam de kritiek op de zogenaamd onverschillige houding van Israël steeds meer toe, terwijl Soedan en Ethiopië zenuwachtig werden omdat ze niet graag als ‘zionistenvrienden’ werden ontmaskerd. Tegelijkertijd werd de hongersnood in Ethiopië een steeds groter probleem, zodat nog meer Beta Israël naar Soedan uitweken.
De omstandigheden in de vluchtelingenkampen daar werden ook steeds beroerder. De uit de bergen afkomstige Beta Israël waren slecht bestand tegen de hitte en door de hongersnood konden ze de religieuze voedselvoorschriften niet naleven. In het grootste kamp stierven dagelijks 15 à 20 Joden, terwijl deze groep vluchtelingen ook te kampen had met vijandigheid van hun christelijke lotgenoten en de islamitische bevolking. Een hulpverlener verklaarde: ‘Vluchtelingen die gezond in de kampen aankomen, zijn na drie maanden zo sterk vermagerd dat ze aan concentratiekampslachtoffers doen denken […] Als de Joodse wereld niets onderneemt, kunnen we opnieuw een uitgeroeid volk bijzetten in het Diaspora Museum, naast die andere 52 historische Joodse gemeenschappen die al zijn vernietigd.’ n Israël kwam de pas aangetreden regering-Peres tot de conclusie dat ze snel moest handelen. In de herfst van 1984 besloot het kabinet alle Joodse vluchtelingen in Soedan te evacueren. De snelste methode was per schip via de Rode Zee, maar een dergelijke operatie kon onmogelijk geheim worden gehouden. Daarom gaf het Soedanese regime er ook geen toestemming voor; het wilde ook geen rechtstreekse luchtbrug. Wel ging het akkoord met chartervluchten naar het Belgische vliegveld Zaventhem met toestellen van de Belgische maatschappij TEA. Ook dit gebeurde zo veel mogelijk in het geniep. Slechts één Belgische minister was op de hoogte van de evacuatie, omdat België zijn goede relaties met Afrikaanse en Arabische regimes niet op het spel wilde zetten. Tussen eind november 1984 en begin januari 1985 werden 35 vluchten uitgevoerd, waarbij ongeveer 8000 hongerige, in lompen gehulde en niet zelden doodzieke Beta Israël na een lange reis via Brussel uiteindelijk in hun nieuwe vaderland aankwamen.
Uiteraard lukte het niet om ‘Operatie Mozes’ – een verwijzing naar de exodus van het Joodse volk uit Egypte – volledig geheim te houden. Nadat Israëlische sensatiebladen hadden bericht over de komst van de exotische geloofsgenoten, moest de regering de evacuatie toegeven. Hierop maakte Soedan terstond een einde aan de operatie, die officieel nooit had plaatsgevonden. Toen op 5 januari het laatste TEA-toestel uit Khartoem vertrok, verbleven er nog een kleine duizend Beta Israël in Soedanese kampen. In de loop van dat jaar werden de meesten van hen door de CIA en de Amerikaanse luchtmacht alsnog naar Israël gebracht. In 1991 ging het Ethiopische regime van Mengistu, dat zich in het nauw gedreven voelde, akkoord met de evacuatie van ongeveer 14.000 Beta Israël via een luchtbrug naar Israël. Daarna volgde nog een groep Ethiopische Joden wier voorouders zich in de negentiende en twintigste eeuw onder druk tot het christendom hadden bekeerd, maar die inmiddels weer de Joodse godsdienst aanhingen: de zogenoemde Falasj Moera.
Inmiddels wonen er zo’n 120.000 Ethiopische Joden in Israël. Hun sociale en economische situatie is er slechter dan die van de gemiddelde bevolking. De uitgangspositie van de eerste generatie was uiteraard heel ongunstig – velen waren arme en analfabete boeren –, maar discriminatie en regelrecht racisme hebben er mede voor gezorgd dat de assimilatie van de Beta Israël heel moeizaam is verlopen. EINDE ARTIKEL [4] ONE WORLD
EDEN ZEMRU (23} EIST GELIJKHEID VOOR ETHIOPISCHE ISRAELIERS
In Israël is grote onrust onder de Ethiopisch-Joodse gemeenschap ontstaan sinds een agent een ongewapende jonge man van Ethiopische afkomst doodschoot. Op dinsdag en woensdag kwam het tot felle botsingen met de politie in verschillende steden in Israël. Daarbij vielen zo’n 150 gewonden, voor het overgrote merendeel aan de kant van de politie. Zeker 135 betogers werden aangehouden.
De al langer levende onvrede onder de Ethiopische Joden kwam tot uitbarsting na het schietincident in Haifa, afgelopen zondag. Een politieagent was daar in zijn vrije tijd met zijn kinderen in een speeltuin, toen hij een groepje ruziënde zwarte jongeren opmerkte. Hij lichtte naderhand toe dat hij de jongeren als een bedreiging voor de spelende kinderen ervoer en hen wilde verjagen door in hun richting naar de grond te schieten. Daar bij werd de 18-jarige Solomon Teka dodelijk getroffen.
De politieman zegt dat hij niet de opzet had om iemand te doden. Volgens ooggetuigen was er geen noodzaak om te schieten, de agent was nooit in gevaar. De man zit vast en wordt ondervraagd.
Discriminatie en politiegeweld
Ethiopische Joden zien het incident als de zoveelste uiting van discriminatie en politiegeweld tegen de gemeenschap.
De familie van het slachtoffer heeft na de gewelddadige rellen aan de Ethiopisch-Joodse gemeenschap gevraagd de rust te bewaren gedurende een zevendaagse periode van rouw. Ook wijzen de nabestaanden erop dat gewelddadigheden en wegafzettingen de zaak van de Ethiopische Joden niet dienen.
Luchtbrug uit Ethiopië
De Ethiopiërs werden eind jaren 80 in het geheim door Israël uit Ethiopië geëvacueerd naar Israël om hen te beschermen tegen honger en oorlog. In Israël, met een bevolking van 9 miljoen, vormen ze een aparte en grotendeels verarmde gemeenschap van 150.000 mensen. Ze hebben te lijden onder racisme, discriminatie bij het zoeken naar werk en structureel politiegeweld. De jongere generatie Joden van Ethiopische afkomst weigert zich neer te leggen bij de situatie en is al vaker in opstand gekomen.
Correspondent Ankie Rechess wijst op de cultuurschok die de immigranten – veelal afkomstig uit het sterk patriarchale Ethiopische plattelandsmilieu – destijds trof bij hun aankomst in het moderne Israël. “Ze moesten uitleg krijgen bij lichtknopjes en wc’s en kwamen in een samenleving terecht waar getornd werd aan het ouderlijk gezag.” Rechess wijst erop dat er wel degelijk Ethiopische Joden zijn die zijn doorgedrongen in de politiek en de medische wetenschap, maar dat blijven uitzonderingen.
De Israëlische regering heeft naar aanleiding van de onlusten erkend dat de groep wordt achtergesteld en zint op maatregelen.
Het is de vraag wat er gaat gebeuren als de rouwperiode zondagavond afloopt, zegt Rechess. Het is sinds woensdag rustig in Israël.
“My blood is good enough for army service, but not good enough after,” shouted a woman at a line of riot police last Thursday in Jerusalem.
“My brother is in Golani [an army unit] and so was I, but I can’t get a job; I face racism when I want to move into an apartment,” said another man in Tel Aviv on Sunday night.
They were two voices out of thousands who turned out for two massive, unprecedented, and at times violent, protests against racism and police brutality in Israel.
In scenes that seemed more reminiscent of police dispersing Palestinian protests in the West Bank, stun grenades and armoured vehicles with water cannons were deployed, along with legions of police wielding truncheons to remove protesters.
It is a momentous point for Israeli society, to see a community that for years has been a mostly silent and tiny minority (around two percent of the population) coming out in the capital city and Israel’s hi-tech metropolis, to block roads and struggle with the police.
‘Police state’
The chants of the Ethiopian protesters were also unexpected from a community that often votes centre and right wing.
“Police state, police state,” many intoned.
So what happened in Israel? Did “the West Bank reach Tel Aviv”, as 972 Magzine’s Mairav Zonszein noted on Facebook? Or is this “Israel becoming like Baltimore” as protesters told one newspaper.
The immediate trigger for the protests was a video that emerged on April 27 showing two Israeli policemen in an unprovoked attack on an Israeli soldier of Ethiopian origin. For many Jewish Israelis, the army is a sacred institution, often seen as among the most trusted in a country that is suspicious of government and politicians. For police to beat on a soldier was a trigger like the death of Mohamed Bouazizi in Tunisia, it was seen as such a red flag that symbolised years of pent up anger over discrimination.
It is a reminder that in January 2012, Jewish Ethiopian protesters marched on the Knesset (Israel’s parliament) decrying racism.
The immediate trigger for the protests was a video that emerged on April 27 showing two Israeli policemen in an unprovoked attack on an Israeli soldier of Ethiopian origin.
“Black and white are equal,” they said. But few listened. During the last government, Knesset member Pnina Tamano-Shata, who was one of two Ethiopian members of the Knesset, often clashed with governing institutions over racism. She raised the issue of why blood donations from Ethiopians are disallowed by health authorities by publicly attempting to donate blood.
It was revealed that Israeli authorities working with Jewish immigrants in Ethiopia had provided them with long term birth control often through pressure or not informing women of their choices. A shocking report revealed that over 40 percent of Ethiopian men serving in the army were being sent to military prison during their service.
The picture painted was of a broken society and a cycle of discrimination and poverty that was locking Jewish Ethiopians in poverty-stricken neighbourhoods in the “periphery” or towns outside the centre. Most of the Ethiopians who came to Jerusalem and Tel Aviv for the protest were Israeli born, not new immigrants.
Broken society
They had served in the army (all Jewish Israelis are subject to a national draft), some had even served in various police units. They had fought in wars, and frequently referenced this in their discussions with those who asked them why they had come.
But for them army service was economically distressing. Most soldiers are paid around $100 a month for three years. For those from poor families it means they can barely afford a mobile phone bill. Some end up working part time while doing army service full time. And when they show up late or must leave for economic reasons they are sentenced to military prison for being “absent without leave”.
Incarceration rates for those under the age of 18 also rose, so that Ethiopian Jews make up 30 percent of those in juvenile detention.
Racism in Israeli society has a history going back to the 1950s in which each immigrant group and the local Arab minority is seen as “outsiders” by a mostly European Jewish elite. Even in the last elections, Jews from Arab countries were called “neanderthals”. Ethiopians, although portrayed as friendly loyal citizens in mass culture, are stereotyped as uneducated and primitive; expected to take on the lowest jobs and often shunned by elite schools or society.
African migrants
The arrival of non-Jewish African migrants, fleeing wars in Africa, in recent years exacerbated the Jewish Ethiopians’ situation as they felt the need to prove their “Israeliness” more in a Balkanised society that views outsiders with suspicion.
When the video emerged and 1,000 Ethiopians came to Jerusalem to protest, they didn’t find any support from mainstream politicians. Not one Knesset member came to support them, and the usual groups on the left that speak about racism in society ignored them.
The police showed restraint as these young men and women blocked the major north-south route in Jerusalem and occupied an area near the prime minister’s residence. But the relative quiet of the Jerusalem protest became a melee in Tel Aviv. It wasn’t Baltimore, almost no property was damaged, and it wasn’t like Palestinians protesting, where tactics against them are more harsh.
But it did force Israeli society to look in the mirror and realise a group that has been the most supportive of the country has decided that they won’t accept the situation any longer.
Discrimination has long been a problem in Israeli society; whether against Palestinians, Jews from Arab countries, Russian immigrants or ultra-orthodox Jews. Ethiopians have shown they can get the public’s attention; but whether they can change entrenched trends in society is less likely.
Getting caught with marijuana by authorities in country where it is illegal is never a pleasant experience. Even if members of your family back home are able to pull strings and secure your early release, it’s no fun to be behind bars for any length of time, to lose your freedom even temporarily.
But at least one Israeli citizen caught with weed in the Egyptian Sinai Peninsula knows well how easy he got off. Though he was released from jail after just a few days and allowed to return home, his seriously injured cellmate, also from Tel Aviv, was left to languish for a lot longer.
The reason for the disparity in their treatment: Elyasaf is a Jew and a citizen of Israel, who had a stamp in his passport attesting to the fact that he had entered Egypt legally. Ablel, on the other hand, is an Eritrean refugee, who was forced from Israel into Egypt against his will and then tortured by human traffickers.
“Now, you hear this story, and you don’t believe it,” Elyasaf said. “It sounds unbelievable. And really, if I wasn’t there, if I didn’t meet the young man and hear it from him myself, with him there in the Egyptian jail, lying next to me, and I see that it’s true, I wouldn’t believe that something like this is possible. What kind of country do we live in? A man is kidnapped in the middle of the day from downtown Tel Aviv!”
Egyptian border guards caught Elyasaf, a 30-year-old graphic designer, with weed as he was heading home after a few days of vacation at a Red Sea resort. When they locked him up in a Taba prison, he was shocked to learn that a fellow Tel Avivan who spoke perfect Hebrew was stuck in the cell with him.
There, Elyasaf became the first person to hear Ablel’s scandalous story.
After Benjamin Netanyahu’s government built a high-tech fence on the Egyptian border in 2013, the influx of African refugees to Israel ended abruptly. So criminal gangs that had made millions in the preceding years from trafficking and torturing for ransom those refugees now needed an alternate source of income. Bedouin brigands figured that refugees who had managed to make it into Israel could be brazenly kidnapped off the streets of Tel Aviv—and then smuggled back into Egypt.
In the summer of 2013, the Israeli newspaper Haaretz reported that hundreds of Eritreans had gone missing in Israel and that the Netanyahu government couldn’t account for them. Now, however, we can account for at least one: 23-year-old Ablel Tsegay, an enterprising Eritrean refugee who ran a successful restaurant in the Neve Shaanan neighborhood.
On the Jewish fast day of Tisha B’Av in July 2013, Ablel was kidnapped in broad daylight in downtown Tel Aviv, whisked to the border with Egypt and transferred to other captors, who shackled him and other refugees, including children, in a metal shipping container. After months of torture, Ablel managed to escape and reach the Egyptian authorities.
But because he had no passport or paperwork that proved he had been living in Israel, the Egyptians accused him of entering the country illegally and locked him up in jail. Ablel may have rotted away in that cell indefinitely had it not been for his chance meeting with Elyasaf.
In a matter of days after his arrest in Egypt, Elyasaf’s family quietly secured his release. On returning to Israel, he informed Ablel’s sister in Petach Tikvah of the fate that had befallen her brother. Ablel’s family and friends, who had feared that he had been murdered, were happy to hear he was still alive. But Ablel was not allowed to re-enter Israel. Instead, Egypt deported him back to Eritrea and the cruel dictatorship he had orginally fled.
In a three-part series for the Canadian news site Cannabis Culture, I chronicled Elyasaf’s misadventures and the scandal that he inadvertently revealed: that in Israel, in the time of Netanyahu’s war on African refugees, black lives matter very, very little—much less than most of us ever imagined.
Since Ablel was forced out of the country, 20,000 of his fellow refugees have been forced by the Israel government to return to Africa, back to statelessness and suffering. And now Netanyahu is trying to force the final 40,000 asylum-seekers out of the country as well.
In recent months, Israelis from all walks of life—doctors and artists, professors and pilots, students and survivors of the Nazi Holocaust—have expressed opposition to the deportation plan. Up until now, however, no group of Israeli pot smokers has spoken out in solidarity with the refugees.
Admittedly, to take such a step would entail a political cost. In the neighborhoods of south Tel Aviv and the greater Gush Dan area, where most of the refugees live, the vast majority of residents oppose Netanyahu’s expulsion plan. But in the rest of the country—where average Israelis have few opportunities to get to know the refugees—the numbers are reversed.
Stressful as it was, Elyasaf says he doesn’t regret going through his ordeal, because it meant that he could play a small but significant role in Ablel’s eventual liberation. “He really gave me a lot of strength. I owe this man so much,” Elyasaf told me soon after his return to Israel. “If I was able to relay a message from this man, then it will have been worth everything.”
Elyasaf helped his fellow Tel Avivan, a refugee from a totalitarian regime and a torture survivor, to escape indefinite detention and ultimately—after a long, tumultuous journey—to reach safe harbor in Switzerland. The testimony I collected from Elyasaf, embedded below, helped convince the government in Bern to grant Ablel full residency rights there, and today he has a new lease on life.
Meanwhile, however, many of his fellow African refugees—those already forced out of Israel and those targeted for deportation—are not nearly as lucky.
Their sudden concern can be partially attributed to the expulsion’s sped-up timetable, which Netanyahu announced in November 2017. At long last, IfNotNow, an activist group that calls itself part of a “Jewish Resistance”, began to post news about the refugee’s plight on its Facebook feed.
The dam of silence had been broken, and within weeks, it became acceptable even for liberal zionist leaders to criticise the Israeli government, for its refusal to fairly evaluate the Africans’ asylum requests and to grant them refugee rights in keeping with international standards.
So much so, in fact, that even some of Netanyahu’s most ardent defenders, such as Alan Dershowitz, took to Israeli TV to urge that the expulsion be annulled.
While the organised American Jewish community’s recent outpouring of concern for African refugees in Israel is to be welcomed, it comes at the stroke of midnight, after Netanyahu has already ethnically cleansed over a third of the refugee community.
What was the reason for their silence until this late hour? Could they have been unaware of Israel’s decade-long war on African refugees up to that point?
Seven years ago, I began publishing viral videos of the regular anti-refugee race rallies though the African neighbourhoods of Tel Aviv.
In both cases, locals tried to justify the lynch by falsely claiming the black male had sexually harassed white females
Six years ago, I published a report to the United Nations‘ Committee on the Elimination of Racial Discrimination about the Israeli government’s war on African refugees. These warnings, and many more, were totally ignored by organised US Jewish community.
And since that time, the situation on the ground for African refugees in Israel has only gone from bad to worse.
Whenever Israeli racists have felt that the government is not expelling the Africans rapidly enough, they have physically attacked refugees in the streets, and threatened to make them hurt far worse.
The Israeli authorities, for their part, have continued to treat the perpetrators with kid gloves, sending citizens the message that additional attacks on Africans will be tolerated.
In April 2012, a group of Israeli men firebombed multiple homes of African refugees, and even a nursery for the babies of African refugees. Israeli police first kept the news to themselves, explaining later that they didn’t deem the incident to be of any public interest. Authorities then deported the African man who ran the nursery, and never punished any of the Israeli firebombers, save one, who received no jail time at all, only community service.
These warnings, and many more, were totally ignored by organised US Jewish community
The following month, a thousand Israelis spilled out of one of those Tel Aviv anti-African race rallies, fired up by a ruling Likud party member of the Israeli parliament who called the Africans a “cancer”. They spent the night scouring the south of the city in search of black folks, beating any African man or woman they could find and smashing any African shop they came across.
Four years ago, an Israeli man approached an African refugee on a Tel Aviv street and repeatedly stabbed in the head her one-year-old baby daughter who she was holding in her arms. The stabber never served any jail time, as he was determined by the court to suffer from psychological problems. Meanwhile, Israeli authorities refused to cover the medical costs of the African family.
A European country eventually interceded and granted the family refuge status, in part because they had fled the repressive regime of Eritrea, and in part because of how horribly they had been treated in Israel.
Three years ago, an Israeli man approached an African refugee at a bus stop in a Tel Aviv suburb, and without provocation swung a machete at his head, attempting to chop it off. The refugee raised his hand to block, and managed to protect his head, at the cost of his hand, which was lopped off. Doctors were later able to restore some function to the hand, but police never arrested the attacker.
Two years ago, during a terrorist attack at the central bus station of the southern city of Beersheba, a security guard shot an African refugee as he crawled across the ground, fleeing the terrorists’ gunfire, like all the other innocent bystanders. Israelis then took turns kicking him in the head and smashing furniture down on his bleeding body. When first aid responders arrived at the scene, Israelis prevented them from treating the refugee.
And just over one year ago, two Israeli teens lynched an African refugee right outside the city hall of Petach Tikvah, a Tel Aviv suburb, beating and kicking him in the head for an hour and a half. Israeli police characterised the incident as “the definition of sadism” and compared it to the 1971 Hollywood film ‘A Clockwork Orange’.
The murder last November of Darfur refugee Babikir Ali Adham-Abdo in Petach Tikvah, Chicago’s Israeli sister city, bore many similarities to the 1955 murder of Chicago teenager Emmett Till in Mississippi.
In both cases, a black male’s face was pummelled to mush, until he was utterly unrecognisable. And in both cases, locals tried to justify the lynch by falsely claiming the black male had sexually harassed white females, knowing other racists would believe the smears.
CCTV footage from Petach Tikvah City Hall proved that Adham-Abdo couldn’t possibly have sexually harassed the group of white teens he talked to seconds before he was assaulted. And Adham-Abdo’s brother was only able to retrieve his body for burial after identifying him by his missing fingers, which had lost back in Darfur, in the horrors he had fled to Israel to escape.
In both cases, a black male’s face was pummelled to mush, until he was utterly unrecognisable
In response to the racist attack, Petach Tikvah Mayor Itzik Braverman did nothing to reassure his city’s African refugee community that they would be protected from further vigilante violence. Rather, he assured Jewish residents that he would do everything in his power to kick the rest of the African refugee community out of town altogether.
“Their share of Petah Tikva’s crime is small. Most of them are here legally and do no harm,” Braverman admitted to his constituents, but noted that he empathised with their racist reason for wanting all the refugees gone: Resenting having to see non-white non-Jewish people in public spaces. “You walk through Founder’s Square, you see blacks drinking beer. It’s not nice.”
Braverman then followed through on his word, and ordered his municipal inspectors to begin shutting down electricity and water to the apartments of African refugees, in an effort to drive them out of the city limits. An Israeli court ruled that he could continue to cut basic services to the African refugees, who were then forced to travel to Tel Aviv to bathe in the Mediterranean Sea.
Last week, an Israeli court convicted the two young Israelis who beat Adham-Abdo to death of manslaughter and assault causing grievous bodily hard, respectively.
As a result, the older of the killers will serve a maximum of 10 years in jail, and will likely be released far sooner. The younger killer’s sentence has not yet been announced.
The two were able to lynch a black man in the town square, be caught on camera, and still evade murder convictions
Although it was clear that brutal blows from both had snuffed out Adham-Abdo’s life, each killer contended that the other delivered the deathblow. In this way, the two were able to lynch a black man in the town square, be caught on camera, and still evade murder convictions.
The verdict was just the most recent reminder of how little black lives matter in Israel, and how much vigilante violence Israel directs against non-white non-Jews, male and female, young and old. It is also a reminder that the crisis facing non-Jewish African refugees in Israel is so much worse than Zionist groups are making it out to be.
Africans in Israel are put in peril not only by upper echelon Israeli politicians, who smear them as sick criminals and terrorists. They are also put in peril by the widespread racism in Israeli society itself. A recent poll found that a full two-thirds of Israeli citizens support the government’s expulsion plan, and among Israeli Jews, support for it is even higher.
With so much at stake, increased advocacy for Israel’s African refugees is to be welcomed, no matter which quarter it comes from. It will take enormous pressure from all sides, if there is to be even a small chance of annulling the expulsion plan.
But those just-arriving advocates must also insist that the Israeli government not only tolerate the presence of the refugees, but also roll back its decade-long propaganda campaign against them, and even publicly embrace the community, in order to discourage further racist violence against them.
Because as long as Israel’s political leaders instead incite racism against the African refugees, there will be Israeli Jews – some racist, some crazy, and some both of those – who will try to maim and murder them, hoping they will all flee the country in fear.
David Sheen is an independent journalist originally from Toronto, Canada and now based in Dimona, Israel.
If you are an Eritrean or Sudanese asylum seeker waiting to hear your fate, statistics suggest that in most countries you’ll get a positive reply: 83 percent of Eritreans and 67 percent of Sudanese going through asylum screening are accepted as refugees.
In Israel, however, your chances are close to nil.
Government statistics just released show that of 3,165 Sudanese asylum applications lodged since 2009, Israel has recognized a grand total of zero. Almost 2,200 of them are still waiting for an answer. Of 2,408 Eritreans who lodged asylum claims, 4 have received positive decisions. Another 1,000 requests have been denied and 1,335 are stuck in limbo awaiting a decision.
So what explains Israel’s foot-dragging and bottom ranking for Eritrean and Sudanese refugees?
A clue might be found in Prime Minister Benjamin Netanyahu’s response to Africans arriving in Israel, calling them “a threat to the social fabric of society, our national security, our national identity … and … our existence as a Jewish and democratic state.” The vast majority of the 63,000 Africans who entered the country before the end of 2012 – when a five-meter steel fence sealed off Israel’s border with Egypt – were Eritrean and Sudanese.
The authorities have steadily developed a range of coercive measures to “make their lives miserable” and “encourage the illegals to leave,” in the words of former Israeli Interior Minister Eli Yishai and current Israeli Interior Minister Gilad Erdan, respectively.
They include indefinite detention in remote desert centers – a policy that Israel’s High Court has struck down twice as unconstitutional – and obstacles to accessing Israel’s asylum system: Israel started to allow Eritreans and Sudanese to lodge asylum claims in significant numbers only in 2013. The obstacles also include ambiguous policies on work rights, severely restricted access to healthcare, and, yes, the rejection of a whopping 99.9 percent of Eritrean and Sudanese asylum claims.
As Human Rights Watch documented in a report, these policies have coerced thousands of Eritrean and Sudanese to return to their home countries. This breaches the international legal principle of nonrefoulement by forcing asylum seekers to choose between indefinite detention and returning to a place of feared persecution. As of mid-February 2015, about 8,000 had left, the vast majority Sudanese. Human Rights Watch found that on return, some have faced torture, arbitrary detention, and – in Sudan – treason charges for having set foot in Israel.
As the new shameful asylum statistics were released, the authorities confirmed that almost 2,000 Sudanese and Eritreans are still languishing in the Holot “Residency Center,” the legality of which is being challenged in the High Court for a third time as detention in all but name.
As the Israeli authorities tie themselves in legal knots trying to justify what amounts to a shredding of their responsibilities under international refugee law, Eritreans and Sudanese struggle to survive in Israel’s parallel “asylum” universe.
EINDE BERICHT HUMAN RIGHTS WATCH
AMNESTY INTERNATIONALISRAEL: FORCED AND UNLAWFUL: ISRAEL’S DEPORTATION OFERITREAN AND SUDANESE ASYLUM SEEKERS TO UGANDA
Between 2015 and March 2018, Israel deported some 1,700 Sudanese and Eritrean asylum-seekers to Uganda. Upon arrival in Uganda, deportees find a shambolic reception, which leaves them without papers, without protection and without sustainable resources. This pushes many to continue their journeys to other African countries or to Europe. This report argues that Israel’s deportations to Uganda violate Israel’s obligations under international law. Israel’s deportation policy is a way to abdicate its responsibility towards the refugees and asylum-seekers under its jurisdiction and shift it to less wealthy countries with bigger refugee populations. This report argues that Israel’s deportations to Uganda violate Israel’s obligations under international law. Israel’s deportation policy is a way to abdicate its responsibility towards the refugees and asylum-seekers under its jurisdiction and shift it to less wealthy countries with bigger refugee populations. ZIE RAPPORT AMNESTY INTERNATIONAL
(Jerusalem) – Israeli authorities should abandon a new policy that could lead to the indefinite detention of thousands of Eritrean and Sudanese nationals for refusing to leave Israel for Rwanda or Uganda, Human Rights Watch said today. The policy is the latest in a series of coercive measures against these groups aimed at thwarting their legitimate right to seek protection and would almost certainly result in mass unlawful asylum seeker detention.
Eritreans and Sudanese in Israel have been unable to obtain protection because, according to the United Nations refugee agency, Israel’s unfair asylum system has either prevented or discouraged them from lodging asylum claims or has unfairly dismissed their claims. Israeli authorities categorize them, along with all irregular border-crossers, as “infiltrators” and have recognized fewer than 1 percent of asylum applicants as refugees, compared with acceptance rates in the European Union of 90 percent for Eritreans and 60 percent for Sudanese.
“In the latest chapter of its longstanding quest to dodge its refugee protection duties, Israel is threatening to lock up thousands of asylum seekers who refuse to leave,” said Gerry Simpson, associate refugee director at Human Rights Watch. “Instead of jailing them, Israel should fairly identify and protect refugees among them.”
On January 1, 2018, Israel’s Population, Immigration and Borders Authority (PIBA), under the Interior Ministry, announced plans to indefinitely detain thousands of Eritrean and Sudanese men if they refuse to leave for Rwanda or Uganda by March 31. Although the first phase applies only to some men, later phases could extend the policy to others and to women and children.
There were 27,018 Eritreans and 7,731 Sudanese in Israel as of March 2, 2017, according to the PIBA. Since 2013, about 14,000 have left Israel, including as a result of government measures against asylum seekers involving prolonged or indefinite detention, which Israel’s High Court has twice ruled unlawful.
The detention policy is based on the 1952 Law of Entry into Israel, which says prospective deportees can be detained beyond two months if their lack of cooperation has prevented or delayed their deportation.
However, to date, Rwanda and Uganda have only accepted people who voluntarily agreed to leave Israel, and neither country has confirmed any agreement to accept anyone deported from Israel, meaning anyone removed from Israel against their will. As a result, the Israeli High Court said in August that Israel could not deport Eritreans and Sudanese to Rwanda and Uganda and could therefore not justify detaining them for refusing to cooperate with efforts to deport them there.
Detention is arbitrary under the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR) if a country detains someone for deportation when there is no realistic prospect of deporting them. Arbitrary indefinite detention may also constitute inhuman and degrading treatment in breach of Israel’s obligations under the ICCPR and the UN Convention Against Torture. Detention Guidelines by UNHCR, the UN refugee agency, say asylum seekers should be detained only “as a last resort” as strictly necessary and proportionate to achieve a legitimate legal purpose and that countries should not detain them simply for deportation purposes. Detention is permitted only briefly to establish a person’s identity or for longer periods if it is the only way to achieve broader aims, such as protecting national security or public health.
The government’s plan states that all Eritrean and Sudanese “infiltrators” should leave for “their country or … a third country” by the end of March. It promises US$3,500 to those who agree to leave, less if they leave voluntarily after March.
The same day, the authorities published procedures for some of those who do not leave by March 31. Men who apply after February 1 to renew their permit to stay in Israel will be told to leave Israel within 60 days if their asylum applications are rejected, if they have not applied for asylum, or if they registered as asylum seekers after 2017. Only men with children in Israel or who have been identified as victims of trafficking or slavery are exempt.
The procedures say that an “infiltrator” who “does not voluntarily agree to leave” will face “enforcement and deportation proceedings.” They also say the procedures may be applied later to other Eritrean and Sudanese “infiltrators,” including, but not limited to, asylum seekers who lodged claims before January 2018 that are still pending.
In March 2014 Israeli High Court proceedings, the State Prosecutor’s Office told the court that Israel had “begun to implement … two [transfer] agreements” with African countries, but the authorities have not confirmed the countries’ identities or published the agreements.
About 50,000 Eritreans and Sudanese entered Israel through Egypt’s Sinai Peninsula between 2006 and 2012, when Israel sealed off its border with Egypt. Israeli officials have said they cannot deport Eritreans and Sudanese home because of human rights abuses in Eritrea and because Israel has no official diplomatic relations with Sudan, which also criminalizes visiting Israel with up to 10 years in prison.
In late December, an Israeli judge heavily criticized the authorities for forcing asylum seekers to overcome significant procedural obstacles to lodge claims, including “lengthy waits in line,” sometimes overnight, characterized by “irregularities, violence and bullying.” The judge said some asylum applicants “wait …in vain because only a few are allowed entry and even for them some … are not allowed to submit their request.”
UNHCR has stressed that a person is a refugee as soon as they fulfill the requirements under the 1951 Refugee Convention, that a country recognizing that fact is “merely declaratory of an existing status,” and that “this is particularly valid in the Israeli context where lack of formal recognition of refugee status of … ‘infiltrators’ is linked to shortcomings in the asylum procedure.”
UNHCR also says that “the protection needs of the majority of Eritreans and Sudanese [in Israel] … are akin to the protection needs of refugees” and that UNHCR “considers them to be in a refugee-like situation.”
The Israeli authorities should urgently carry out a full review, with UNHCR support, of how Eritrean and Sudanese asylum seekers have been blocked from seeking asylum and how current procedures prevent a fair assessment of their claims, Human Rights Watch said. Those who have not previously filed asylum claims or who were previously denied a fair hearing should be allowed to file claims or have their claims reviewed afresh.
“Now that the UN refugee agency has confirmed that Israel’s asylum procedures for Eritreans and Sudanese are deeply flawed, the Israeli authorities should drop their charade and urgently and fairly re-review all their claims,” Simpson said.
(Tel Aviv) – The Israeli authorities’ declared ban on recently released Eritrean and Sudanese nationals living and working in Tel Aviv and Eilat violates their right to freedom of movement, Human Rights Watch said today. About 41,000 Eritrean and Sudanese nationals live in Israel, most of them in Tel Aviv, Arad, Ashdod, Ashkelon, Eilat, and Jerusalem, although there are no known statistics showing how many live in each city.
Israel’s Interior Ministry announced the ban on August 23, 2015, three days before the Israeli High Court’s deadline for the release of anyone held at the Holot “Residency Center” for more than one year. The authorities released 1,178 Eritreans and Sudanese from Holot on August 25 and 26. Interior Minister Silvan Shalom announced on his Facebook page on August 23 that “infiltrators released from Holot will not be allowed to reach Tel Aviv and Eilat,” giving no reason and citing no legal basis. In a radio interview earlier that day, he vowed to “do everything in my power to prevent them [the released Sudanese and Eritreans] from coming to Tel Aviv.”
“The Israeli authorities have made no secret about their wanting to make Eritrean and Sudanese nationals’ lives so miserable that they leave the country,” said Gerry Simpson, senior refugee researcher at Human Rights Watch. “Banning the released Eritreans and Sudanese from living in their communities in major Israeli cities simply replaces illegal detention in Holot with illegal movement restrictions.”
Under international law, the Israeli government can restrict the right to freedom of movement – whether of Israelis or foreign nationals – only when necessary to protect national security, public order, or public health. Absent a lawful justification under international law, which it has not cited, the Israeli government should immediately rescind the ban, Human Rights Watch said.
Measures taken by Israel to coerce Eritreans and Sudanese into leaving Israel have included laws authorizing their prolonged or indefinite detention in prisons or at Holot, a remote desert facility where residents are required to check in daily. Israel’s High Court has twice ruled that the laws restricting “infiltrators” to Holot violate their right to liberty under the country’s Basic Law.
In response, in December 2014 the authorities limited detention in Holot to a maximum of 20 months. On August 11, 2015, the High Court ruled that Holot could remain open, but that the Israeli Parliament had six months to reduce the length of detention. In the meantime, it ordered the authorities to release all detainees held for more than 12 months by August 26. An Israeli refugee lawyer told Human Rights Watch that immigration officials at Holot issued two-month conditional release permits to the Eritreans and Sudanese released on August 25 and 26 that provide the permit holder “will not work and will not reside in Tel Aviv or Eilat.”
Sections 12 and 13 of the 1952 Entry into Israel Law allow the authorities to detain anyone breaching conditions of conditional release permits. Some of the Eritreans and Sudanese released from Holot told journalists that they had previously lived in Tel Aviv or Eilat and had nowhere else to go. Others said they intended to travel to other cities.
On August 25, authorities in Arad, a city about 70 kilometers from Holot, arrested and briefly detained about 20 of those released from Holot when they entered the city. Earlier, Arad’s mayor, Ben Hamo, stated on his Facebook page that he had ordered police to patrol the city entrances to prevent people released from Holot from entering.
Prior to December 2012, when Israel sealed off its border with Egypt, about 50,000 Eritrean and Sudanese nationals entered Israel via the Sinai Peninsula, where traffickers tortured and abused many of them. Because they entered Israel irregularly – without passing through an official border post – the Israeli authorities call them “infiltrators,” and have said they should all leave Israel.
However, Israeli officials have acknowledged that they cannot deport Eritreans to Eritrea due to the severity of human rights violations there, nor can they deport Sudanese to their home country because Israel has no diplomatic relations with Sudan. In Sudan, anyone who visits Israel faces a criminal penalty of up to 10 years in prison. The country is also responsible for pervasive atrocities and other human rights abuse.
In 2014, Human Rights Watch reported on a series of measures that the Israeli authorities have taken to unlawfully coerce Eritreans and Sudanese into leaving Israel.
Until early 2013, Israel blocked Eritreans and Sudanese from seeking asylum. As of March 2015, immigration authorities say they had registered 5,573 Eritrean and Sudanese asylum claims and processed 2,044, recognizing only 4 Eritreans and not a single Sudanese as refugees. This 0.1 percent recognition rate contrasts sharply with worldwide protection rates for Eritrean and Sudanese asylum seekers that, in 2013, stood at 90 and 67 percent respectively, reflecting the severity of human rights abuses in both countries.
According to the Israeli Interior Ministry, from January 2013 through July 2015, 5,316 Sudanese left Israel, of whom 4,608 returned to Sudan and 708 left for other countries. During the same period, 3,039 Eritreans left Israel, of whom 1,059 returned home and 1,980 went to other countries.
International law prohibits restrictions on free movement unless “it is provided for by law … and necessary to protect national security, public order, public health or morals, or the rights and freedoms of others.” According to the United Nations Human Rights Committee, the international expert body that monitors state compliance with the International Covenant on Civil and Political Rights, any such restrictions must be non-discriminatory so that any differential treatment between non-citizens and citizens on the grounds of their citizenship must be strictly justified. Finally, restrictions must be proportionate to the aim sought to be achieved.
“After three High Court rulings ordering an overhaul of an unlawful detention policy, the authorities have now added new illegal restrictions on freedom of movement to the long list of measures aimed at coercing the mass departure of Eritreans and Sudanese from Israel,” Simpson said. EINDE BERICHT HUMAN RIGHTS WATCH
David Sheen began blogging from Israel in 1999, and in 2010 started reporting from the ground on racial conflict and religious extremism in the country, writing for dozens of local, regional and international news outlets. Since 2014, he has lectured on these topics at dozens of US universities and more than half a dozen European parliaments. In 2017, Sheen was recognized for his reporting and named a “Human Rights Defender” by the Front Line Defenders. His website is www.davidsheen.com.
THE INTERCEPT/DAVID SHEEN
https://theintercept.com/staff/david-sheen/
Anti-African racism in Israel
Since 2010, David Sheen has been carefully chronicling the racist attacks against non-Jewish African asylum-seekers in Israel. In 2012, the African Refugee Development Center asked Sheen to author on their behalf a
report to
the United Nations Committee for the Elimination of Racial Discrimination (CERD). After receiving the report in text and video form, the UN committee urged the Israeli government to prevent racist attacks against Africans in Israel. The Israeli government ignored the UN’s call, and the following month, Israelis firebombed a kindergarten for African children in Tel Aviv, igniting a wave of violence against non-Jewish African people in Israel that is still ongoing. Below are links to Sheen’s UN report, published articles about the persecution of Africans in Israel, footage from a decade of anti-African rallies, and extended one-on-one interviews with key players in the unfolding drama.
ANTI AFRICAN RACISM IN ISRAEL
http://www.davidsheen.com/racism/
ENKELE ARTIKELEN DAVID SHEEN
ARTIKEL DAVID SHEEN
ISRAELI LEADERS STILL ACHE TO DEPORT AFRICAN REFUGEES15 JANUARY 2019
The year 2018 was one of the most critical for African refugees in Israel. Under threat of imminent deportation, the community and their local supporters took to the streets, pleading for their rights to be recognized.
The mass deportations did not materialize.
First, it became clear that African governments were unwilling to accept refugees who had been forced out of Israel. That prompted Benjamin Netanyahu, the Israeli prime minister, to reach a deal with the United Nations aimed at resettling African refugees in the West.
Netanyahu scrapped that deal after being criticized by lawmakers in Israel’s ruling coalition who viewed the arrangement as insufficiently tough on refugees. The lawmakers objected to how the deal was contingent on allowing approximately half of African refugees to remain in Israel for five years.
Despite shelving his most merciless anti-refugee plans, Netanyahu continued attacking Africans living in Israel. He remains among Israel’s top 10 leaders in its war against African refugees.
10. Ayoob Kara, communications minister
In January 2018, Ayoob Kara, a government minister, suggested that African refugees were a health hazard.
He used that eliminationist language during a conference of Likud – the party led by Netanyahu – in Eilat, a Red Sea resort. Kara was seeking credit for overseeing a policy – then as a minister for regional cooperation – to fire Africans from that city’s hotel industry.
The policy had been implemented after Africans across Israel went on strike in early 2014. A week-long strike was called as part of protests against Israel’s jailing of refugees.
Hotel owners in Eilat lobbied Israel’s government to substitute African workers with people living in Jordan. Under the plan, permits were issued so that hundreds of workers could enter Israel from Jordan each day and then be bussed back to Jordan in the evening.
The Israeli government insisted that an African be fired each time a worker from Jordan was recruited.
According to Kara, the objective of the plan was to “save tourism in Eilat.” Its effect, he added during his 2018 speech, was that “we expelled the illegal [African] workers that burst in here and were a sanitary nuisance.”
Kara, a member of the Druze religious minority, is now Israel’s communications minister.
9. Nissim Malka, rabbi and politician
As mayor of Kiryat Shmona – a town in northern Israel – Nissim Malka used his position to muzzle anti-racist campaigners.
In March, staff and students at Tel-Hai College were scheduled to hold a comedy evening to raise funds for fighting the deportation of refugees. Right-wing local residents had threatened to converge on the venue – a cooperative bar linked to the local authority – and break up the event.
Rather than condemn those threats, Malka banned the event, accusing its organizers of “trying to create unnecessary arguments and divide our city.”
It was not surprising that Malka would, in effect, side with racist bullies. He has previously campaigned against Africans who fled vigilante violence in Tel Aviv and moved to Kiryat Shmona.
In 2012, Malka announced that the authorities “would carry out major enforcement activities” against “the infiltrators that are living in Kiryat Shmona and are working at businesses in town, especially in the food industry.”
Malka, who is also a rabbi, marked 10 years as mayor in 2018. He no longer holds the post after losing an election later in the year.
8. Gadi Yarkoni, local authority chief
Gadi Yarkoni, head of Eshkol regional council in southern Israel, was instrumental in having Africans moved from accommodations provided to them.
During 2018, 15 students from South Sudan were housed in Avshalom, a short distance from Israel’s boundary with Gaza. They were studying agriculture in Ashkelon Academic College as part of a program sponsored by the Israeli government.
It was something of an exception: Israel had begun deporting refugees from South Sudan en masse in 2012 – less than a year after that state was established. Yet even this rare act of official benevolence was too much for Israelis living in Avshalom, who closed the gate to the village, preventing the African students from entering it.
One resident went so far as to describe the students as “human trash.”
Although the police ordered the gate’s reopening, Yarkoni intervened to urge the college authorities that the students be moved. Deceptively, he suggested that local residents were simply afraid of having 15 young men living in the same house and would have reacted the same way if the students were Israeli.
7. Amir Ohana, lawmaker
Relations between Eritrea and Ethiopia – neighbors at loggerheads, often violently, for more than two decades – may finally be improving. Leaders of the two countries held talks in July, committing themselves to a peaceful future.
Despite the breakthrough, Eritreans – who comprise the majority of Africans living in Israel – would face considerable risks if they were expelled by Israel. Their country remains a dictatorship.
Amir Ohana, a Likud member of Israel’s parliament, the Knesset, has implicitly recognized such concerns are valid by saying that the situation in Eritrea could deteriorate. His “solution” is “removing the infiltrators” before the situation in Eritrea “changes for the worse again.”
Speaking at a Knesset committee meeting during the summer, Ohana said “we’re going to push with all our might” for the mass expulsion of Eritreans.
6. Baruch Marzel and Itamar Ben Gvir, pranksters
Followers of the late Meir Kahane – a notorious firebrand who urged that all Palestinians be expelled from their homeland – are known for their extreme violence. Baruch Goldstein, who committed the 1994 massacre in Hebron’s Ibrahimi Mosque, drew inspiration from Kahane.
Two of Kahane’s most high-profile followers displayed a warped sense of humor during 2018.
As the Netanyahu government announced plans – subsequently dropped – to force 37,000 Africans out of Israel early in the year, some extremists sought to worsen the confusion which the refugees encountered.
Itamar Ben Gvir and Baruch Marzel, leaders of the party Strength for Israel, plastered signs across south Tel Aviv, in neighborhoods with high concentrations of Africans. The posters offered aid to people facing deportation.
Eritreans who read the notices, which were printed in their native tongue Tigrinya, were led to believe that they were being promised refuge in the homes of Israeli citizens.
But when the Eritreans dialed up the phone numbers on the posters, their calls were answered by Israelis who had no knowledge of what they were attempting to communicate.
It appears that the whole thing was a prank orchestrated by racists, who wished to make fun of people in distress.
5. May Golan, campaigner
May Golan, a political activist in Tel Aviv, once declared she was “proud to be a racist.”
In 2018, the newspaper Haaretzexposed how she had fabricated data about the number of Africans entering Israel for scaremongering purposes.
Golan – another follower of Meir Kahane – conceded as much in a follow-up interview with the TV channel Reshet 13.
Time will tell if being outed as a liar causes any damage to Golan’s political ambitions. She is hoping to be selected as a Likud candidate in April’s parliamentary elections.
4. Oren Hazan, lawmaker
In early 2018, Oren Hazan, a novice lawmaker, received a six-month ban from taking part in Knesset debates. He was punished for a series of insults directed at fellow politicians.
Hazan, who represents Likud, has proven adept at finding platforms other than the Knesset chamber for airing his bigoted views. He is perhaps best known for boarding a bus transporting Palestinians to see relatives in prison during 2017, telling one woman that her son was a “dog” and an “insect.”
Interviewed by an Australian activist in 2018, Hazan described Africans who had come to Israel as “fake refugees,” alleging they “don’t even have culture.”
“In the end of the day, those people that came from the black lands, came from Africa, all the way to Israel, they did it only for one reason. They came here to search for work, for jobs, they came here to search for a future,” he said.
Complaining about how Africans were having babies, Hazan concluded the interview with eliminationist language.
“If you will not deal with the problem right now, you will suffer in the future,” he said. “If you will not kick them out right now, they will kick you out in the future. If you will not wake up, you will wake up not just in a dream – in a nightmare. You need to destroy the problem when it’s still small.”
Hazan is a resident of Ariel, an Israeli settlement in the occupied West Bank.
3. Moshe Edri, police chief
In late January 2018, just before he stepped down as Tel Aviv police chief, Moshe Edri issued a frightening directive. Expecting that Africans would be rounded up for expulsion, Edri told police officers that they would soon be unleashing physical force against the refugees.
“The scenario that really worries me the most is large public disturbances. We have absolutely no advantage over them, and therefore the swath of police tools must be available to the station. In other words, very quickly we will have to switch to shock grenades, water cannons, exerting force,” said Edri, according to Israel’s Channel 10.
Edri suggested that the police were powerless against the Africans, and that their only option left was to use lethal force. “They take stones, rocks, rods, sticks, and beset you, and the only thing left for you to do is to shoot live fire,” he said.
Fortunately, the plans were not implemented – as the mass deportations were called off.
Later in 2018, Edri took up a top-level post in the public security ministry, which oversees Israel’s prisons and police.
2. Aryeh Deri, interior minister
As interior minister, Aryeh Deri has overseen Israel’s war against African refugees.
He played a central role during the early months of 2018 in trying to push forward the mass deportation plans. Before those plans were scrapped, he went on radio telling refugees that they must go back to Africa, as the continent was their “natural place.”
Deri has dodged accountability. When activists challenged his deportation drive in a religious court during 2018, he refused to cooperate.
He even declined to recognize the court, despite how his party Shas only regards religious courts as legitimate.
Towards the end of 2018, Deri was charged with fraud and tax-related offenses.
The allegations may not spell the end of his career. He has previously proven capable of making a political comeback after being imprisoned for taking bribes.
1. Benjamin Netanyahu, prime minister
In March, Benjamin Netanyahu praised the wall that Israel has built along its boundary with Egypt. Without it, he claimed, Israel would face “severe attacks by Sinai terrorists, and something much worse, a flood of illegal migrants from Africa.”
That same month, Israel put into effect part of a secret deal to provide at least one African nation with military aid. Netanyahu wanted that country – which has not been named – to accept refugees that Israel is seeking to deport.
Eventually, Netanyahu was forced to admit failure; no less than five African nations ultimately turned down his demand that they take refugees expelled from Israel.
For the time being, Netanyahu’s efforts to expedite the deportations have been thwarted. But his draconian anti-refugee policies have already had a pronounced effect.
Tens of thousands of Africans have been removed from Israel since Netanyahu became prime minister.
The crisis of African refugees may have fallen from the headlines. That does not mean it has gone away.
If Netanyahu heads Israel’s government after April’s election, it is a tragically safe bet that he will continue pursuing his racist objectives.
Getting caught with marijuana by authorities in country where it is illegal is never a pleasant experience. Even if members of your family back home are able to pull strings and secure your early release, it’s no fun to be behind bars for any length of time, to lose your freedom even temporarily.
But at least one Israeli citizen caught with weed in the Egyptian Sinai Peninsula knows well how easy he got off. Though he was released from jail after just a few days and allowed to return home, his seriously injured cellmate, also from Tel Aviv, was left to languish for a lot longer.
The reason for the disparity in their treatment: Elyasaf is a Jew and a citizen of Israel, who had a stamp in his passport attesting to the fact that he had entered Egypt legally. Ablel, on the other hand, is an Eritrean refugee, who was forced from Israel into Egypt against his will and then tortured by human traffickers.
“Now, you hear this story, and you don’t believe it,” Elyasaf said. “It sounds unbelievable. And really, if I wasn’t there, if I didn’t meet the young man and hear it from him myself, with him there in the Egyptian jail, lying next to me, and I see that it’s true, I wouldn’t believe that something like this is possible. What kind of country do we live in? A man is kidnapped in the middle of the day from downtown Tel Aviv!”
Egyptian border guards caught Elyasaf, a 30-year-old graphic designer, with weed as he was heading home after a few days of vacation at a Red Sea resort. When they locked him up in a Taba prison, he was shocked to learn that a fellow Tel Avivan who spoke perfect Hebrew was stuck in the cell with him.
There, Elyasaf became the first person to hear Ablel’s scandalous story.
After Benjamin Netanyahu’s government built a high-tech fence on the Egyptian border in 2013, the influx of African refugees to Israel ended abruptly. So criminal gangs that had made millions in the preceding years from trafficking and torturing for ransom those refugees now needed an alternate source of income. Bedouin brigands figured that refugees who had managed to make it into Israel could be brazenly kidnapped off the streets of Tel Aviv—and then smuggled back into Egypt.
In the summer of 2013, the Israeli newspaper Haaretz reported that hundreds of Eritreans had gone missing in Israel and that the Netanyahu government couldn’t account for them. Now, however, we can account for at least one: 23-year-old Ablel Tsegay, an enterprising Eritrean refugee who ran a successful restaurant in the Neve Shaanan neighborhood.
On the Jewish fast day of Tisha B’Av in July 2013, Ablel was kidnapped in broad daylight in downtown Tel Aviv, whisked to the border with Egypt and transferred to other captors, who shackled him and other refugees, including children, in a metal shipping container. After months of torture, Ablel managed to escape and reach the Egyptian authorities.
But because he had no passport or paperwork that proved he had been living in Israel, the Egyptians accused him of entering the country illegally and locked him up in jail. Ablel may have rotted away in that cell indefinitely had it not been for his chance meeting with Elyasaf.
In a matter of days after his arrest in Egypt, Elyasaf’s family quietly secured his release. On returning to Israel, he informed Ablel’s sister in Petach Tikvah of the fate that had befallen her brother. Ablel’s family and friends, who had feared that he had been murdered, were happy to hear he was still alive. But Ablel was not allowed to re-enter Israel. Instead, Egypt deported him back to Eritrea and the cruel dictatorship he had orginally fled.
In a three-part series for the Canadian news site Cannabis Culture, I chronicled Elyasaf’s misadventures and the scandal that he inadvertently revealed: that in Israel, in the time of Netanyahu’s war on African refugees, black lives matter very, very little—much less than most of us ever imagined.
Since Ablel was forced out of the country, 20,000 of his fellow refugees have been forced by the Israel government to return to Africa, back to statelessness and suffering. And now Netanyahu is trying to force the final 40,000 asylum-seekers out of the country as well.
In recent months, Israelis from all walks of life—doctors and artists, professors and pilots, students and survivors of the Nazi Holocaust—have expressed opposition to the deportation plan. Up until now, however, no group of Israeli pot smokers has spoken out in solidarity with the refugees.
Admittedly, to take such a step would entail a political cost. In the neighborhoods of south Tel Aviv and the greater Gush Dan area, where most of the refugees live, the vast majority of residents oppose Netanyahu’s expulsion plan. But in the rest of the country—where average Israelis have few opportunities to get to know the refugees—the numbers are reversed.
Stressful as it was, Elyasaf says he doesn’t regret going through his ordeal, because it meant that he could play a small but significant role in Ablel’s eventual liberation. “He really gave me a lot of strength. I owe this man so much,” Elyasaf told me soon after his return to Israel. “If I was able to relay a message from this man, then it will have been worth everything.”
Elyasaf helped his fellow Tel Avivan, a refugee from a totalitarian regime and a torture survivor, to escape indefinite detention and ultimately—after a long, tumultuous journey—to reach safe harbor in Switzerland. The testimony I collected from Elyasaf, embedded below, helped convince the government in Bern to grant Ablel full residency rights there, and today he has a new lease on life.
Meanwhile, however, many of his fellow African refugees—those already forced out of Israel and those targeted for deportation—are not nearly as lucky.
On Thursday, JTA reported that five prominent pro-Israel Americans, including Abraham Foxman and Alan Dershowitz, wrote a letter to Prime Minister Benjamin Netanyahu warning of “incalculable damage” to Israel’s reputation if he insists on implementing a plan to deport 40,000 African refugees, mostly from Sudan and Eritrea.
“We, a group of ardent Zionists, who have devoted our lives to defending the good name of the state of Israel and the Jewish people, write with urgent concern about the situation of the African asylum seekers,” they wrote.
The letter was part of a larger movement in recent months, wherein mainstream Jewish groups in the United States have finally begun to issue statements of solidarity with the African asylum-seeker community, joining veteran Israeli activists who have long called upon the Netanyahu government to fairly evaluate their refugee requests and grant the vast majority of them full residency rights, in keeping with international standards.
While these statements of solidarity are welcome, they come far too late. The organized American Jewish community stayed silent for the last five years as the Israeli government rounded up thousands of African refugees into desert detention centers, and then out of the country altogether. Netanyahu’s government has already evicted over a third of the refugee community.
The problem hinges on whether the African migrants are refugees, as they and their advocates claim, or whether they are migrant workers, as the government posits, even calling them “infiltrators.”
It’s the government’s narrative that has prevailed by and large. As president of the Hebrew Immigrant Aid Society Mark Hetfield explained in Haaretz, “The narrative that the prime minister kept spitting out — that these were illegal work migrants, not asylum seekers — became the prevailing narrative.” Hetfield nevertheless believes that change is on the way. “Israelis are beginning to realize these are people with asylum claims, and they should be given a fair asylum hearing,” he told Haaretz.
But nothing could be further from the truth. Sadly, the vast majority of Israeli citizens continue to support Netanyahu’s efforts to force all African refugees out of the country. An Israel Democracy Institute poll in January revealed that a full two-thirds of Israeli citizens support the planned expulsion. Support for the expulsion is higher among Israeli Jews than among Palestinian citizens of Israel by almost twenty percent.
And the trend is rising, not falling. The last time Israeli Jews were polled on the issue, exactly four years ago, 61% of them supported deporting all the Africans immediately. Last month’s poll revealed that 69% of Israeli Jews support such a plan today.
It’s not just Africans, either. Nearly half of Israeli Jews want to see the country fully cleansed of Arabs, with one-in-five Jewish adults who strongly agree that this would be best.
These numbers underscore an important aspect of this whole awful episode: that anti-refugee racism in Israel is far, far worse than the picture painted by Zionists.
It’s time to admit that Israeli society is racist. That’s what Ethiopian-Israelis have been saying for years. That’s what Mizrahi-Israelis have been saying for decades. And of course, it’s what Palestinians have been saying since there was an Israel.
Just a few weeks ago, an Israeli court convicted two Israelis of brutally beating African refugee Babikir Ali Adham-Abdo to death, right outside of the city hall of Petach Tikvah, a suburb of Tel Aviv. The Jewish teens kicked Adham-Abdo in the head for an hour and a half, until his face was utterly unrecognizable.
The episode brought to mind the beating and lynching of an African American teenager in 1955 — Emmett Till. For like in Emmett Till’s case, Adham-Abdo’s killers claimed he brought on his own beating, because he had supposedly sexually harassed a group of white Jewish girls.
The city hall’s CCTV footage proved that no such harassment had ever even occurred. But those teens knew that. They used the harassment as an excuse most Israeli Jews would buy, who remain mortified by miscegenation. Adham-Abdo was not even the first non-Jewish African refugee beaten to death in a public place by an Israeli mob.
But this was not the only horrific Israeli attack on Africans in recent years, and the threat to the refugees comes not only from vigilante violence. Israel currently has the highest refugee rejection rate in the world, with plans currently underway to deport tens of thousands of African refugees from the
country.
Netanyahu’s immigration officials will soon be hunting black men down in the streets of Tel Aviv and forcing them onto planes that will ferry them to a renewed stateless existence, one that will imperil them as reports have shown to rape, torture, slavery and death.
The bulk of our efforts to stop these deportations must focus not on the symptom — anti-refugee sentiment — but rather on its root cause: widespread racism in Israeli society.
So while Israel’s defenders may be uncomfortable with the actual reality of Israeli racism, it would behoove them to refrain from policing the discourse and punching to the left. They might manage to shame radical activists out of invoking the name of Anne Frank to describe their efforts to hide the African refugees in their homes. But they will find Frank’s name replaced by other, equally iconic victims of racist violence, names like Emmett Till.
Any movement that really aims to end Israel’s war on African refugees and the vigilante violence it incites must admit the true extent of Israeli racism.
In their letter last week, the Jewish leaders wrote that “a mass expulsion could cause incalculable damage to the moral standing of Israel and of Jews around the world.”
Indeed, deporting 40,000 black people from your country is sure to do some reputational damage. But it’s not the PR problem that should irk Jews who care about Israel. It’s the human rights problem, and the racism that causes it.
David Sheen is an independent journalist and filmmaker. Sheen’s website is www.davidsheen.com and he tweets from @davidsheen.
Their sudden concern can be partially attributed to the expulsion’s sped-up timetable, which Netanyahu announced in November 2017. At long last, IfNotNow, an activist group that calls itself part of a “Jewish Resistance”, began to post news about the refugee’s plight on its Facebook feed.
The dam of silence had been broken, and within weeks, it became acceptable even for liberal zionist leaders to criticise the Israeli government, for its refusal to fairly evaluate the Africans’ asylum requests and to grant them refugee rights in keeping with international standards.
So much so, in fact, that even some of Netanyahu’s most ardent defenders, such as Alan Dershowitz, took to Israeli TV to urge that the expulsion be annulled.
While the organised American Jewish community’s recent outpouring of concern for African refugees in Israel is to be welcomed, it comes at the stroke of midnight, after Netanyahu has already ethnically cleansed over a third of the refugee community.
What was the reason for their silence until this late hour? Could they have been unaware of Israel’s decade-long war on African refugees up to that point?
Seven years ago, I began publishing viral videos of the regular anti-refugee race rallies though the African neighbourhoods of Tel Aviv.
In both cases, locals tried to justify the lynch by falsely claiming the black male had sexually harassed white females
Six years ago, I published a report to the United Nations‘ Committee on the Elimination of Racial Discrimination about the Israeli government’s war on African refugees. These warnings, and many more, were totally ignored by organised US Jewish community.
And since that time, the situation on the ground for African refugees in Israel has only gone from bad to worse.
Whenever Israeli racists have felt that the government is not expelling the Africans rapidly enough, they have physically attacked refugees in the streets, and threatened to make them hurt far worse.
The Israeli authorities, for their part, have continued to treat the perpetrators with kid gloves, sending citizens the message that additional attacks on Africans will be tolerated.
In April 2012, a group of Israeli men firebombed multiple homes of African refugees, and even a nursery for the babies of African refugees. Israeli police first kept the news to themselves, explaining later that they didn’t deem the incident to be of any public interest. Authorities then deported the African man who ran the nursery, and never punished any of the Israeli firebombers, save one, who received no jail time at all, only community service.
These warnings, and many more, were totally ignored by organised US Jewish community
The following month, a thousand Israelis spilled out of one of those Tel Aviv anti-African race rallies, fired up by a ruling Likud party member of the Israeli parliament who called the Africans a “cancer”. They spent the night scouring the south of the city in search of black folks, beating any African man or woman they could find and smashing any African shop they came across.
Four years ago, an Israeli man approached an African refugee on a Tel Aviv street and repeatedly stabbed in the head her one-year-old baby daughter who she was holding in her arms. The stabber never served any jail time, as he was determined by the court to suffer from psychological problems. Meanwhile, Israeli authorities refused to cover the medical costs of the African family.
A European country eventually interceded and granted the family refuge status, in part because they had fled the repressive regime of Eritrea, and in part because of how horribly they had been treated in Israel.
Three years ago, an Israeli man approached an African refugee at a bus stop in a Tel Aviv suburb, and without provocation swung a machete at his head, attempting to chop it off. The refugee raised his hand to block, and managed to protect his head, at the cost of his hand, which was lopped off. Doctors were later able to restore some function to the hand, but police never arrested the attacker.
Two years ago, during a terrorist attack at the central bus station of the southern city of Beersheba, a security guard shot an African refugee as he crawled across the ground, fleeing the terrorists’ gunfire, like all the other innocent bystanders. Israelis then took turns kicking him in the head and smashing furniture down on his bleeding body. When first aid responders arrived at the scene, Israelis prevented them from treating the refugee.
And just over one year ago, two Israeli teens lynched an African refugee right outside the city hall of Petach Tikvah, a Tel Aviv suburb, beating and kicking him in the head for an hour and a half. Israeli police characterised the incident as “the definition of sadism” and compared it to the 1971 Hollywood film ‘A Clockwork Orange’.
The murder last November of Darfur refugee Babikir Ali Adham-Abdo in Petach Tikvah, Chicago’s Israeli sister city, bore many similarities to the 1955 murder of Chicago teenager Emmett Till in Mississippi.
In both cases, a black male’s face was pummelled to mush, until he was utterly unrecognisable. And in both cases, locals tried to justify the lynch by falsely claiming the black male had sexually harassed white females, knowing other racists would believe the smears.
CCTV footage from Petach Tikvah City Hall proved that Adham-Abdo couldn’t possibly have sexually harassed the group of white teens he talked to seconds before he was assaulted. And Adham-Abdo’s brother was only able to retrieve his body for burial after identifying him by his missing fingers, which had lost back in Darfur, in the horrors he had fled to Israel to escape.
In both cases, a black male’s face was pummelled to mush, until he was utterly unrecognisable
In response to the racist attack, Petach Tikvah Mayor Itzik Braverman did nothing to reassure his city’s African refugee community that they would be protected from further vigilante violence. Rather, he assured Jewish residents that he would do everything in his power to kick the rest of the African refugee community out of town altogether.
“Their share of Petah Tikva’s crime is small. Most of them are here legally and do no harm,” Braverman admitted to his constituents, but noted that he empathised with their racist reason for wanting all the refugees gone: Resenting having to see non-white non-Jewish people in public spaces. “You walk through Founder’s Square, you see blacks drinking beer. It’s not nice.”
Braverman then followed through on his word, and ordered his municipal inspectors to begin shutting down electricity and water to the apartments of African refugees, in an effort to drive them out of the city limits. An Israeli court ruled that he could continue to cut basic services to the African refugees, who were then forced to travel to Tel Aviv to bathe in the Mediterranean Sea.
Last week, an Israeli court convicted the two young Israelis who beat Adham-Abdo to death of manslaughter and assault causing grievous bodily hard, respectively.
As a result, the older of the killers will serve a maximum of 10 years in jail, and will likely be released far sooner. The younger killer’s sentence has not yet been announced.
The two were able to lynch a black man in the town square, be caught on camera, and still evade murder convictions
Although it was clear that brutal blows from both had snuffed out Adham-Abdo’s life, each killer contended that the other delivered the deathblow. In this way, the two were able to lynch a black man in the town square, be caught on camera, and still evade murder convictions.
The verdict was just the most recent reminder of how little black lives matter in Israel, and how much vigilante violence Israel directs against non-white non-Jews, male and female, young and old. It is also a reminder that the crisis facing non-Jewish African refugees in Israel is so much worse than Zionist groups are making it out to be.
Africans in Israel are put in peril not only by upper echelon Israeli politicians, who smear them as sick criminals and terrorists. They are also put in peril by the widespread racism in Israeli society itself. A recent poll found that a full two-thirds of Israeli citizens support the government’s expulsion plan, and among Israeli Jews, support for it is even higher.
With so much at stake, increased advocacy for Israel’s African refugees is to be welcomed, no matter which quarter it comes from. It will take enormous pressure from all sides, if there is to be even a small chance of annulling the expulsion plan.
But those just-arriving advocates must also insist that the Israeli government not only tolerate the presence of the refugees, but also roll back its decade-long propaganda campaign against them, and even publicly embrace the community, in order to discourage further racist violence against them.
Because as long as Israel’s political leaders instead incite racism against the African refugees, there will be Israeli Jews – some racist, some crazy, and some both of those – who will try to maim and murder them, hoping they will all flee the country in fear.
David Sheen is an independent journalist originally from Toronto, Canada and now based in Dimona, Israel.
”Unemployment among Jews of Ethiopian descent is also significantly higher than any other Jews in Israel.
According to a report by Myers-JDC-Brookdale Institute, the unemployment rate among Ethiopian women in 2000 was 63%. Although this percentage dropped to 26% in 2016, yet it still does not meet the desired percentage.
The unemployment rate for Ethiopian Jewish men also reached 20% in 2016, down from 38% in 2000.ETHIOPIAN JEWS SUFFER RACISM IN ISRAEL
The fatal shooting of an unarmed teenager of Ethiopian descent has rekindled complaints of racism and discrimination by Ethiopian Jews in Israel.
Solomon Tekah, 19, was killed by an off-duty police officer last week near Haifa, triggering demonstrations among Ethiopian Jews.
Demonstrators blocked roads and set tyres ablaze in several cities including Tel Aviv and Haifa amid clashes with police.
Israeli authorities said scores of policemen were injured and in the violence and that more than 100 people were arrested.
The disturbance, however, has highlighted complaints by Ethiopian-Israelis of systematic discrimination, racism and being treated as “second-class citizens” in the country.
For centuries, Ethiopian Jews were completely isolated from Jewish communities in other parts of the world.
But with the arrival of former Israeli Prime Minister Menachem Begin to power in 1977, the country’s policy toward Ethiopian Jews changed.
Under Begin, Israel started to organize secret operations to relocate Ethiopian Jews to Israel.
By the end of the 1990s, around 80,000 Ethiopian Jews had arrived to Israel from the Horn of Africa country.
Now, there are more than 140,000 Ethiopian Jews live in Israel.
Discrimination
Upon their arrival in Israel, Ethiopian Jews faced appalling racism and discrimination from the Israeli establishment.
Many in the religious establishment even dared to question their Judaism.
One of the early incidents that exposed this approach was the revelation in the 1990s that the Israeli national blood bank had routinely destroyed blood donated by Ethiopian Jews for fear of HIV.
Ethiopian Jews also suffer from the highest poverty rate among the Jews in Israel, and suffer much higher levels of police stop-search, arrests and incarceration.
Unemployment among Jews of Ethiopian descent is also significantly higher than any other Jews in Israel.
According to a report by Myers-JDC-Brookdale Institute, the unemployment rate among Ethiopian women in 2000 was 63%. Although this percentage dropped to 26% in 2016, yet it still does not meet the desired percentage.
The unemployment rate for Ethiopian Jewish men also reached 20% in 2016, down from 38% in 2000.
Another notable point is the significant difference in the monthly income per household for Ethiopian Jews and other Jews.
According to the Myers-JDC-Brookdale Institute, the monthly income per household for Ethiopian Jews is 11,250 shekels, while for other Jews it is 15,575 shekels.
In 2016, 55% of Ethiopian Jewish children were enrolled in primary and secondary schools while the percent among other Jewish children is 77, according to the same institute.
Another report by the Ethiopian Jewish Association in Israel found that there was a 20% increase in the number of cases filed by the police against Ethiopian Jews in the same period, although there was a 6% drop in the cases filed by the police against all Jews in 2014-2017.
In addition, 90% of Ethiopian Jewish youth convicted by the court were sentenced to imprisonment, compared to one-third of other Jewish youth.
This all has left the Ethiopian-Israelis isolated and triggered protests in past years against what they perceive as racism and discrimination against their community.
According to Israeli media, 11 Ethiopians have died since 1997 in clashes with the police.
*Writing by Mahmoud Barakat
EINDE ARTIKEL
EINDE NOTEN
Reacties uitgeschakeld voor Noten bij ”300 Ethiopiers aangekomen in Israel/Rozegeur en maneschijn?/NOS teletekstredactie verzwijgt Israel’s racisme tegen Ethiopische Joden”
[Een Column, waarover ik een en ander te zeggen hebWait and see, dear Readers]
Mede dankzij het virus werd onze obsessie met terrorisme tijdelijk naar de achtergrond verdrongen, en mede dankzij de 45e president van Amerika kon je vergeten dat er officieel nog altijd een oorlog tegen terrorisme wordt gevoerd.
Het was overigens de Franse president Macron die de meest oorlogszuchtige taal uitsloeg tegen het virus, en dat al op 16 maart, toen hij verklaarde dat we in oorlog waren. Had het virus ons de oorlog verklaard? Vanuit het perspectief van pakweg varkens en koeien hebben wij dan het vee de oorlog verklaard.
De moord op de leraar Samuel Paty in een voorstadje van Parijs op vrijdag 16 oktober veranderde zeker in Frankrijk, maar ook in Nederland, op zijn minst tijdelijk het discours.
Aangezien de moordenaar, Abdoullakh Anzorov – geboren in Moskou, van Tsjetsjeense afkomst, vanaf zijn 6e woonachtig in Frankrijk – vrijwel meteen na de moord door de politie gedood is, zullen bepaalde zaken nooit helemaal opgehelderd worden. Weliswaar is Anzorov de maanden voor de moord aan het radicaliseren geslagen, uit niets blijkt vooralsnog dat Anzorov deel uitmaakte van een terroristisch netwerk.
Een maatschappij die verstandig wenst om te gaan met wat haar dreigt te ontwrichten, moet zich verdiepen in de ontwrichters
Juist bij de eenzame pleger van aanslagen is het moeilijk te zeggen waar het terrorisme begint en de psychiatrische aandoening eindigt. Dat geldt natuurlijk voor veel criminelen – mensen met psychische aandoeningen en mentale handicaps zijn oververtegenwoordigd in gevangenissen. Daarmee wordt niets goedgepraat, maar een maatschappij die verstandig wenst om te gaan met wat haar dreigt te ontwrichten, moet zich verdiepen in de ontwrichters.
Een netwerk of niet, verwardheid of niet, Paty werd vermoord omdat hij in een les een karikatuur van de profeet had getoond, onder andere eentje waarop de profeet naakt te zien is. Hoewel Paty zorgvuldig te werk lijkt te zijn gegaan, kwamen er klachten van ouders over de karikaturen.
Macron sloeg na de moord betrekkelijk oorlogszuchtige taal uit, en dit keer begrijpelijk, hij kon het initiatief niet overlaten aan extreemrechts, en de beroemde laïcité, de speciale Franse variant van secularisme, stond onder druk. Niet eens zozeer vanwege de moord, maar omdat het schoolsysteem waar Franse kinderen tot Franse burgers moeten worden opgevoed, het secularisme niet meer echt kon waarborgen. Anders dan bijvoorbeeld Amerika ziet Frankrijk de staat als een verdedigingslinie tegen de kerk en daarmee tegen alle religie.
Hoe om te gaan met religieuze vrijheid is een debat dat nog lang zal worden gevoerd. Zeker is dat kennisoverdracht per definitie kwetsend is.
Een fatsoenlijk schoolsysteem wil leerlingen niet vernederen, maar we zijn misschien iets te veel rekening gaan houden met gevoeligheden. De klacht heeft het gesprek te vaak vervangen.
Een functionerend schoolsysteem leidt leerlingen op om hun ongenoegen verbaal, dat wil zeggen nauwkeurig en met respect, te uiten.
Waar dat gesprek niet meer kan plaatsvinden, vindt geen onderwijs meer plaats en wordt de maatschappij inderdaad uitgehold.
EINDE COLUMN ARNON GRUNBERG
Reacties uitgeschakeld voor [Column Arnon Grunberg in ”Wordt Vervolgd”]/Eenzame aanslagpleger
LETTER TOCAF Director and ManagementSubject: Involvement with the illegal Israeli settlements
Dear Director,Dear Management,
Sometimes I ask myself, how on earth it is possible, that there arestill companies, that work with notorious thieves and villains likeoccupation countries, helping them with stealing and robbering!Alas I have learnt, that your company, the Basque Spanish multinational CAF [Construcciones Y Auxiliar de Ferocarilles], is notorious for that, sincein August 2019, a consortium, led by your CAF and the Israeli infrastructurecompany Shapir was selected by Israel’s finance ministry, to lead the expansionof the Jerusalem Light Rail, serving Israel’s illegal settlements in occupiedPalestinian territory. Look for all the information under note 1! I think it is a shame and disgrace, that your company signed for openly violatingInternational Law and human rights!Your company must be beaten virtually for this. ISRAELI OCCUPATION Although it should not be necessary, for your sake someinformation about the Israeli settlements.Of course you know about the now 53 years Israeli occupation of thePalestinian territories the West Bank, Eastern Jerusalem and Gaza [2],despite UN Security Resolution 242 [3] and all subsequent resolutions.As an occupation regime, Israel is responsible for and guilty ofstructural repression, human rights violations and systematic warcrimes [4] and crimes of humanity like ethnic cleansings. [5] So even when there were no illegal settlements, you should notcooperate with the Israeli occupation State!
ISRAELI SETTLEMENTS You know, or else you should know, that all Israeli settlements, built onthe occupied Palestinian territories are illegal according under International Law,according to article 49. 4th Geneva Convention, as the the Hague Convention. [6] Not only this settlement building is pure land theft, not seldom the settlers [theIsraeli inhabitants of the illegal settlements] are very agressive towards theoccupied Palestinian population as the Israeli human rights organization Btselem mentions.[7]And the worst part is, that those agressive settlers are often supported by Israeli Security Forces! [8]
EPILOGUE I have presented you with the facts.The facts you already knew, or should have known otherwise.I don’t know, what’s worse.
By leading the expansion of the Jerusalem Light Railand thus serving Israel’s illegal settlements in occupied Palestinian territory, you are notonly tainted by your cooperation with a criminal occupation regime, alsoyou are complicit in landtheft and de fcato expulsion of the occupiedPalestinian population from their own ground. Is that the way you earn your money.Your BLOODmoney? Shame on you!
If you have any conscience and decency, withdraw from youractivities, helping the illegal settlements in occupied Palestinianterritory.Evil practices. If not: Then History will put you on the black list, ading war criminalsand criminals against humanity. DIXI! [Latin: I have said, I have spoken] [9]
Kind greetings Astrid Essed AmsterdamThe Netherlands
JERUSALEM Transportation Masterplan Team (JTMT) has awarded the TransJerusalem J-Net consortium, comprised of CAF and the construction firm Shapir, a €1.8bn contract to undertake an extension to the Jerusalem light rail network.
The Private-Public Partnership (PPP) includes the construction of 27km of new track, 53 new stations and various depots covering a 6.8km extension to the Red Line, and the new 20.6km Green Line. The Red Line is currently 13.8km long with 23 stations, and carries around 145,000 passengers daily.
The consortium will also design and supply 114 new Urbos LRVs for the Green Line, and the refurbishment of the 46 vehicles currently in service on the Red Line.
The contract includes the signalling, energy and communication systems, as well as the operation and maintenance of both lines for 15 and 25 years respectively, with the possibility of extending the term of operation.
CAF’s share of the contract is worth more than €500m, and includes the vehicle’s supply and refurbishment, signalling, energy and communication systems and project integration. CAF will also have a 50% stake in the Special Purpose Vehicle (SPV) company that will manage the operation and maintenance of both lines, which is expected to have a €1bn turnover.
Construction is expected begin later this year with the new extensions fully operational by 2025.
Shikun & Binui and Egged (Israel), CRRC (China), Comsa (Spain), Efatec (Portugal) and MPK (Poland) also submitted bids for the contract.
END OF ARTICLE
”Of the eight entities that participated in the preliminary stages, only two consortiums submitted bids in the final stage. The other consortium consisted in the companies Shikun & Binui and Egged (Israel), CRRC (China), Comsa (Spain), Efatec (Portugal) and MPK (Poland). Siemens, Alstom and Bombardier are reported to have left the tender process at an earlier stage. The companies did not officially withdraw from the process due to political reasons. Nevertheless, the light rail development in Jerusalem has been criticized in the past as both lines run through the disputed area of East Jerusalem” URBAN TRANSPORT MAGAZINECAF-SAPHIR CONSORTIUM WINS JERUSALEM GEEN LINELIGHT RAIL TENDER
The transport authority JTMT (Jerusalem Transportation Masterplan Team) has chosen the TransJerusalem J-Net Ltd consortium, consisting in the CAF Group and the construction firm Saphir, for the Jerusalem light rail project. The project value is 1.8 billion EUR.
The so-called Green line is a PPP (Private-Public Partnership) scheme and includes the construction of 20.6 kilometres of new track, 53 stations and a depot. Jerusalem opened its’ first light rail line, the red line in 2011. The new Green line uses the current Red Line on a stretch of 6.8 km. The contract also includes the design and supply of 114 low-floor Urbos trams (which will be operated as double-tractions) for the new Green Line and the refurbishment of the 46 units which are currently in service on the existing Red Line.
114 Urbos trams and 25 years of operation
The project scope of the consortium will also include the supply of the signalling, energy and communication systems, as well as the operation and maintenance of both lines for 15 and 25 years respectively, with the possibility of extending the term of operation. The CAF Group’s scope of this project exceeds 500 million EUR. The Group will also have a 50% stake in the company that will manage the operation and maintenance of both lines. The project is expected to be implemented this year with the new network fully operative by 2025.
The future network
The tram’s Red Line currently extends along 13.8 km with 23 stations distributed on the route, was inaugurated in 2011 and providing transport to over 145,000 passengers on average per day. The Green lines is expected to have a ridership of 200,000 passengers per day. It will link the two campuses of the Hebrew University of Jerusalem and continue south via Pat junction to Gilo while using a common section with the Red line in the city centre until the terminus of the Tel Aviv – Jerusalem railway station which was inaugurated in 2018.
Of the eight entities that participated in the preliminary stages, only two consortiums submitted bids in the final stage. The other consortium consisted in the companies Shikun & Binui and Egged (Israel), CRRC (China), Comsa (Spain), Efatec (Portugal) and MPK (Poland). Siemens, Alstom and Bombardier are reported to have left the tender process at an earlier stage. The companies did not officially withdraw from the process due to political reasons. Nevertheless, the light rail development in Jerusalem has been criticized in the past as both lines run through the disputed area of East Jerusalem.
END OF ARTICLEBDS MOVEMENTCAF/GET OF ISRAEL’S APARTHEID TRAIN
https://bdsmovement.net/boycott-caf
[2] ”Under the “disengagement” plan endorsed Tuesday by the Knesset, Israeli forces will keep control over Gaza’s borders, coastline and airspace, and will reserve the right to launch incursions at will. Israel will continue to wield overwhelming power over the territory’s economy and its access to trade.
“The removal of settlers and most military forces will not end Israel’s control over Gaza,” said Sarah Leah Whitson, Executive Director of Human Rights Watch’s Middle East and North Africa Division. “Israel plans to reconfigure its occupation of the territory, but it will remain an occupying power with responsibility for the welfare of the civilian population.”
Israeli Government Still Holds Responsibility for Welfare of Civilians
The Israeli government’s plan to remove troops and Jewish settlements from the Gaza Strip would not end Israel’s occupation of the territory. As an occupying power, Israel will retain responsibility for the welfare of Gaza’s civilian population.
Under the “disengagement” plan endorsed Tuesday by the Knesset, Israeli forces will keep control over Gaza’s borders, coastline and airspace, and will reserve the right to launch incursions at will. Israel will continue to wield overwhelming power over the territory’s economy and its access to trade.
“The removal of settlers and most military forces will not end Israel’s control over Gaza,” said Sarah Leah Whitson, Executive Director of Human Rights Watch’s Middle East and North Africa Division. “Israel plans to reconfigure its occupation of the territory, but it will remain an occupying power with responsibility for the welfare of the civilian population.”
Under the plan, Israel is scheduled to remove settlers and military bases protecting the settlers from the Gaza Strip and four isolated West Bank Jewish settlements by the end of 2005. The Israeli military will remain deployed on Gaza’s southern border, and will reposition its forces to other areas just outside the territory.
In addition to controlling the borders, coastline and airspace, Israel will continue to control Gaza’s telecommunications, water, electricity and sewage networks, as well as the flow of people and goods into and out of the territory. Gaza will also continue to use Israeli currency.
A World Bank study on the economic effects of the plan determined that “disengagement” would ease restrictions on mobility inside Gaza. But the study also warned that the removal of troops and settlers would have little positive effect unless accompanied by an opening of Gaza’s borders. If the borders are sealed to labor and trade, the plan “would create worse hardship than is seen today.”
The plan also explicitly envisions continued home demolitions by the Israeli military to expand the “buffer zone” along the Gaza-Egypt border. According to a report released last week by Human Rights Watch, the Israeli military has illegally razed nearly 1,600 homes since 2000 to create this buffer zone, displacing some 16,000 Palestinians. Israeli officials have called for the buffer zone to be doubled, which would result in the destruction of one-third of the Rafah refugee camp.
In addition, the plan states that disengagement “will serve to dispel the claims regarding Israel’s responsibility for the Palestinians in the Gaza Strip.” A report by legal experts from the Israeli Justice Ministry, Foreign Ministry and the military made public on Sunday, however, reportedly acknowledges that disengagement “does not necessarily exempt Israel from responsibility in the evacuated territories.”
If Israel removes its troops from Gaza, the Palestinian National Authority will maintain responsibility for security within the territory—to the extent that Israel allows Palestinian police the authority and capacity. Palestinian security forces will still have a duty to protect civilians within Gaza and to prevent indiscriminate attacks on Israeli civilians.
“Under international law, the test for determining whether an occupation exists is effective control by a hostile army, not the positioning of troops,” Whitson said. “Whether the Israeli army is inside Gaza or redeployed around its periphery and restricting entrance and exit, it remains in control.”
Under international law, the duties of an occupying power are detailed in the Fourth Geneva Convention and The Hague Regulations. According to The Hague Regulations, a “territory is considered occupied when it is actually placed under the authority of the hostile army. The occupation extends only to the territory where such authority has been established and can be exercised.”
”(Jerusalem) – At least 18 Israeli airstrikes during the fighting in Gaza in November 2012 were in apparent violation of the laws of war, Human Rights Watch said today after a detailed investigation into the attacks. These airstrikes killed at least 43 Palestinian civilians, including 12 children.” HUMAN RIGHTS WATCHISRAEL: GAZA AIRSTRIKES VIOLATED LAWS OFWAR https://www.hrw.org/news/2013/02/12/israel-gaza-airstrikes-violated-laws-war
” Article 7 Crimes against humanity 1. For the purpose of this Statute, “crime against humanity” means any of the following acts when committed as part of a widespread or systematic attack directed against any civilian population, with knowledge of the attack: (a) Murder; (b) Extermination; (c) Enslavement; (d) Deportation or forcible transfer of population;
”Israel’s policy of settling its civilians in occupied Palestinian territory and displacing the local population contravenes fundamental rules of international humanitarian law.
Article 49 of the Fourth Geneva Convention states: “The Occupying Power shall not deport or transfer parts of its own civilian population into the territory it occupies.” It also prohibits the “individual or mass forcible transfers, as well as deportations of protected persons from occupied territory”.
The extensive appropriation of land and the appropriation and destruction of property required to build and expand settlements also breach other rules of international humanitarian law. Under the Hague Regulations of 1907, the public property of the occupied population (such as lands, forests and agricultural estates) is subject to the laws of usufruct. This means that an occupying state is only allowed a very limited use of this property. This limitation is derived from the notion that occupation is temporary, the core idea of the law of occupation. In the words of the International Committee of the Red Cross, the occupying power “has a duty to ensure the protection, security, and welfare of the people living under occupation and to guarantee that they can live as normal a life as possible, in accordance with their own laws, culture, and traditions.”
Individual or mass forcible transfers, as well as deportations of protected persons from occupied territory to the territory of the Occupying Power or to that of any other country, occupied or not, are prohibited, regardless of their motive. Nevertheless, the Occupying Power may undertake total or partial evacuation of a given area if the security of the population or imperative military reasons so demand. Such evacuations may not involve the displacement of protected persons outside the bounds of the occupied territory except when for material reasons it is impossible to avoid such displacement. Persons thus evacuated shall be transferred back to their homes as soon as hostilities in the area in question have ceased. The Occupying Power undertaking such transfers or evacuations shall ensure, to the greatest practicable extent, that proper accommodation is provided to receive the protected persons, that the removals are effected in satisfactory conditions of hygiene, health, safety and nutrition, and that members of the same family are not separated. The Protecting Power shall be informed of any transfers and evacuations as soon as they have taken place. The Occupying Power shall not detain protected persons in an area particularly exposed to the dangers of war unless the security of the population or imperative military reasons so demand. The Occupying Power shall not deport or transfer parts of its own civilian population into the territory it occupies.
”Art. 55. The occupying State shall be regarded only as administrator and usufructuary of public buildings, real estate, forests, and agricultural estates belonging to the hostile State, and situated in the occupied country. It must safeguard the capital of these properties, and administer them in accordance with the rules of usufruct.
En elkaar in de media voor Rotte Vis uitmaken Ik schrijf hier misschien [beloven doe ik niets] nog meer over Maar wat er nu zo aardig aan is, dat sommigen anderen verwijten, wat zij zelf doenHAHAHA Zo verwijt Nanninga, dat Baudet te weinig optrad tegen anti-semitismeen extremisme binnen Die Partei/Bewegung Maar wat draagt Nanninga zelf uit?
Annabel Nanninga en haar voormalige Strijdkameraad voor hetfascisme, Thierry Baudet ”Joost Eerdmans, Annabel Nanninga, Nicki Pouw-Verweij en Eva Vlaardingerbroek verlaten Forum voor Democratie”………
Joost Eerdmans, Annabel Nanninga, Nicki Pouw-Verweij en Eva Vlaardingerbroek verlaten Forum voor Democratie.
Dat laten zij weten in een gezamenlijke verklaring. Eerdmans, Pouw en Vlaardingerbroek stonden op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamerverkiezingen van volgend jaar. Nanninga zit voor FVD in de Eerste Kamer. Daarnaast werd vanavond bekend dat een deel van de Statenfractie in Overijssel zich afscheidt.
Nanninga was degene die afgelopen weekend de lont in het kruitvat stak, toen zij liet weten het oneens te zijn met Baudets zwakke ingrijpen in het jongerenafdeling van de partij. Nicki Pouw-Verweij schreef een brief over hoe het er op een etentje vorige week vrijdagavond aan toe ging, waarop Baudet antisemitische uitspraken deed; complottheorieën verkondigde en onder andere liet weten dat er wat hem betreft drie miljoen Nederlanders mochten sterven aan corona ‘in ruil voor vrijheid’. De gebeurtenissen beschreven in de brief werden bevestigd door meerdere FvD-prominenten, onder anderen Eerdmans en Vlaardingerbroek.
Toen Baudet op eigen houtje een lijsttrekkersverkiezing aankondigde en zichzelf toch kandidaat stelde, dreigden het bestuur hem te royeren. Maar vandaag liet het partijbestuur weten het lot van Baudet toch eerst aan de leden te willen voorleggen, iets dat tegen het zere been van de vier opgestapte leden blijkt te zijn.
“De voornaamste reden voor ons gezamenlijke besluit is dat wij geen lid willen zijn van een partij die extremistische opvattingen duldt”, schrijft het viertal. “We zijn bijzonder teleurgesteld in het gedrag van onze partijleider die geen schoon schip wilde maken.” Thierry Baudet “stelde zich keer op keer onberekenbaar en volledig solistisch op”.De prominente FVD’ers stellen vast dat hun interne kritiek “in het belang van de goede naam van de partij” niets heeft opgeleverd. Zij zeggen begrip te hebben voor de lastige keuze waar het partijbestuur voor stond, maar betreuren “dat zij de handdoek in de ring hebben gegooid”.
Nanninga blijft wel lid van de Eerste Kamer, en laat weten dat de Amsterdamse fractie van de FvD, die met twee leden in de gemeenteraad zit, zich afscheidt van de partij. Ook collega-senator Pouw “zal haar politieke werkzaamheden voortzetten”. Eerdmans, Pouw en Vlaardingerbroek zien af van hun plek op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamer.
Ook Statenleden Overijssel stappen op
Vier van de vijf leden van Forum voor Democratie (FVD) in Provinciale Staten van Overijssel stappen uit de partij en gaan samen als een nieuwe fractie verder.
“Wij verlaten circus FVD”, laten de leden een bericht op Twitter weten. Het bericht van de leden is vastgeplakt aan een verklaring die het landelijke FVD-bestuur aan het einde van donderdagmiddag uitstuurde. Daarin wordt een algemene ledenvergadering op 30 november aangekondigd met het royement van partijleider Thierry Baudet als agendapunt.“Na alles wat er is gebeurd, had het bestuur Thierry Baudet al lang moeten royeren. Dat is een aangelegenheid voor het bestuur. Zo is dat eerder ook bij andere leden gegaan. Nu wordt het als agendapunt in een ledenvergadering opgenomen, waar Baudet zijn royement zal gaan aanvechten”, zegt fractievoorzitter Johan Almekinders in de Stentor. EINDE ARTIKEL TROUW
Annabel Nanninga – Ik stap nu niet op maar Thierry Baudet moet wel uit het bestuur en niet op de kieslijst
‘Binnenskamers heeft hij zich de afgelopen dagen volstrekt onmogelijk gemaakt’
Alleen door volledig terug te treden uit het bestuur kan Thierry Baudet Forum voor Democratie nog redden. Binnenskamers heeft hij zich de afgelopen dagen volstrekt onmogelijk gemaakt. De offers die hij vandaag en gisteren heeft gebracht, zijn helaas een wassen neus.
De partij hinkstapspringt al jaren van rel via ophef naar schandaal, vrijwel zonder uitzondering door toedoen van de partijleider en/of het bestuurlijk falen van de JFVD. Meest recente dieptepunt was de zoveelste nazistische oprisping uit JFVD-hoek, waarna daders werden gepromoveerd en klokkenluiders geroyeerd of onder druk opstapten. Niet alleen ongelofelijk schadelijk voor de duizenden goedwillende JFVD-ers die via onze jeugdvereniging warmlopen voor de politiek. Maar ook funest voor de volksvertegenwoordigers van FVD die iedere dag weer hun uiterste best doen voor onze kiezers om ons partijprogramma uit te voeren.
Prima volksvertegenwoordigers, en een prima programma, die keer op keer op keer zware averij oplopen door het in toenemende mate ongecontroleerde gedrag van partijleider Baudet en een bestuur dat niet bij machte is hem in bedwang te houden. Volksvertegenwoordigers die telkens weer geconfronteerd worden met controversieel geleuter van Baudet en zich moeten verantwoorden voor zaken die helemaal niet in ons programma staan en ook niet bij onze partij thuishoren.Nu hadden we dus een weekend achter de rug waarin na drie dagen vergaderen over de vraag ‘wat zullen we nou toch eens doen aan neonazis’ het antwoord luidde: eigenlijk helemaal niets. Een weekend waarin de partijleider liever de hele partij in de open haard flikkert, dan gewoon stante pede overgaat tot het uitroken, ontslaan en royeren van foute elementen. Een weekend waarin nazistische relpubers beter worden beschermd dan de goede naam, eer en integriteit van de pakweg honderd FVD volksvertegenwoordigers. Volksvertegenwoordigers die, getuige de soms wanhopige gesprekken die ik dit weekend met ze had, zich niet meer durven vertonen op schoolplein of sportclub.
De rookgordijnen die zijn opgetrokken over trial by media, over het verkapt wel-of-niet in het bestuur blijven en de larmoyante ‘offers’ die dit zouden moeten illustreren, zijn niet dik genoeg om af te leiden van de feiten. De media praten geen nazisme propagerende appjes goed. De media flirten niet steeds met complottheorieën en types van bedenkelijk allooi. De media houden niet een rot jongerenbestuur aan de macht. De media bellen volksvertegenwoordigers die milde kritiek hebben niet schreeuwend op, ‘Ik ben de partij’, maar steken geen poot uit tegen radicaal gebral. De media stellen geen bewezen, herhaaldelijk nazistische bagger postende malloot aan als fractiemedewerker. De media raken niet in duizelingwekkend tempo gepeilde zetels kwijt met rellen en uitglijders. De media houden geen interne angstcultuur in stand waarin bijna niemand inhoudelijke kritiek durft te geven. De media maken niet in een weekend een hele partij kapot omdat ze hun fout niet willen toegeven en herstellen.
Dat doet binnen FVD maar een persoon, en dat is partijleider Baudet.
Maar hij neemt toch verantwoordelijkheid? Hij offert zich toch op, onder het valse frame dat er eigenlijk niets aan de hand is, dat de tot op het bot getergde FVD-ers die afstand willen van nazisme eigenlijk maar simpele zielen zijn die in een gemeen links mediaframe tuinen? (Interessante vraag: als er niks aan de hand is en het is allemaal frame waar alleen domme mensen intrappen, waarom zou je dan een paar posities offeren? Doch dit terzijde.)
Het is een farce. Iemand die zich op deze manier heeft gedragen zoals Baudet alleen al dit weekend zowel openlijk als binnenskamers deed, iemand die een partij zo zwaar beschadigt, zou in iedere normale partij niet alleen volstrekt onhoudbaar zijn in het bestuur, maar op staande voet worden geroyeerd. Het is hetzelfde patroon als met de radicale JFVD-ers: wangedrag wordt beloond.
Bijna had ik de schaar in mijn FVD lidmaatschapskaart gezet. De rokende puinhopen van wat ooit de grootste partij van Nederland was, walmden onfrisse bruine dampen. Maar juist de messiaanse martelaarsact van Thierry Baudet en zijn krankzinnige gemekker over ‘trial by media’ deed mij de schaar weer in de keukenlade opbergen. Forum voor Democratie verdient een beter lot.
Dit is mijn ultieme poging om samen met al die geweldige mensen binnen FVD de keuze te maken voor waar het in de politiek om moet gaan: voor onze kiezers werken aan het uitvoeren van ons programma. Dat programma is sinds ik lid werd in 2017 niet wezenlijk veranderd. De leider van onze partij wel, en daar heb ik niet voor getekend.Als politiek een side show wordt en rellen de hoofdact, heb je in het partijbestuur van onze FVD niks te zoeken. Ik stap dus niet op. Ik blijf wel bij mijn eis dat Thierry Baudet uit het bestuur moet, niet op een kieslijst komt en dat wij extremistische elementen zonder omhaal uit de partij gooien, en niet na drie dagen palaveren ‘administratief op afstand zetten’ of ander slap gedoe. De kans bestaat dat het bestuur (effectief onverminderd onder leiding van Baudet, laat u niks wijsmaken) mij hierom royeert. Dat zou betekenen dat je binnen (J)FVD beter nazistisch gedachtengoed kan propageren dan je er tegen uitspreken. Dat zij dan zo, ik heb het in ieder geval geprobeerd. Ik nodig mijn mede (kandidaat)volksvertegenwoordigers uit zich hier in overeenstemming met hun geweten over uit te spreken. EINDE ARTIKEL
Annabel Nanninga heeft besloten haar lidmaatschap van Forum voor Democratie te beëindigen. Dat schrijft Nanninga, raadslid en lijsttrekker in 2018, in een statement op Twitter. Naast Nanninga stappen ook huidig fractievoorzitter Kevin Kreuger en duo-raadslid Adrien de Boer op.
Nanninga schrijft dit in een statement, dat ze heeft geschreven samen met Nicki Pouw-Verweij, Joost Eerdmans en Eva Vlaardingerbroek, die in tegenstelling tot Nanninga op de kieslijst stonden voor de Tweede Kamerverkiezingen in maart 2021.
De partij maakt op Facebook bovendien bekend dat de gehele fractie van FvD Amsterdam uit de partij zal stappen. Zodoende zullen ook raadslid en huidig fractievoorzitter Kevin Kreuger en duo-raadslid Adrien de Boer hun FvD-lidmaatschap beëindingen.
‘Extremistische opvattingen’
‘Een partij waar nazisme bescherming krijgt en opbouwende interne kritiek stelselmatig wordt afgestraft, is niet mijn partij’, is Nanninga, die op dit moment met zwangerschapsverlof is en twee weken geleden beviel van een zoon, duidelijk.
‘De voornaamste reden voor ons gezamenlijke besluit is dat wij geen lid willen zijn van een partij die extremistische opvattingen duldt’, is verder te lezen in het statement. ‘We zijn bijzonder teleurgesteld in het gedrag van onze partijleider die geen schoon schip wilde maken. Hij stelde zich keer op keer onberekenbaar en volledig solistisch op. Interne kritiek – die wij altijd hebben geleverd in het belang van de goede naam van onze partij – heeft helaas dus niets opgeleverd.’
Geen vertrek uit gemeenteraad
Kreuger liet gisteren al aan AT5 weten, dat een vertrek uit FvD voor hem geen vertrek uit de Amsterdamse gemeenteraad zou betekenen. En daar is Nanninga nu ook duidelijk over: ‘Ik ga met een schoon geweten verder in de Senaat, gemeenteraad en Staten.’ FvD had twee zetels in de raad.
Jongerenorganisatie
Nanninga was zondag een van de eerste FvD-leden die actie eiste tegen de JFVD, de jongerenorganisatie van de partij, nadat duidelijk werd dat een aantal leden racistische en antisemitische gedachten met elkaar deelden in WhatsApp-groepen. Baudet kondigde een onderzoek aan, maar dat was voor velen in de partij, onder wie dus Nanninga, niet genoeg. Zij wilden dat voorzitter Freek Jansen zou opstappen. Daarop kondigde Baudet maandag zijn vertrek aan als lijsttrekker. Een dag later liet Theo Hiddema weten dat hij per direct de Tweede Kamer zou verlaten.
EINDE ARTIKEL
Reacties uitgeschakeld voor Annabel Nanninga stapt uit Forum voor Democratie/Hoe zat het ook alweer met het anti-semitisme van Annabel Nanninga?
En elkaar in de media voor Rotte Vis uitmaken Ik schrijf hier misschien [beloven doe ik niets] nog meer over Maar wat er nu zo aardig aan is, dat sommigen anderen verwijten, wat zij zelf doenHAHAHA Zo verwijt Nanninga, dat Baudet te weinig optrad tegen anti-semitismeen extremisme binnen Die Partei/Bewegung Maar wat draagt Nanninga zelf uit?
Annabel Nanninga en haar voormalige Strijdkameraad voor hetfascisme, Thierry Baudet ”Joost Eerdmans, Annabel Nanninga, Nicki Pouw-Verweij en Eva Vlaardingerbroek verlaten Forum voor Democratie”………
Joost Eerdmans, Annabel Nanninga, Nicki Pouw-Verweij en Eva Vlaardingerbroek verlaten Forum voor Democratie.
Dat laten zij weten in een gezamenlijke verklaring. Eerdmans, Pouw en Vlaardingerbroek stonden op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamerverkiezingen van volgend jaar. Nanninga zit voor FVD in de Eerste Kamer. Daarnaast werd vanavond bekend dat een deel van de Statenfractie in Overijssel zich afscheidt.
Nanninga was degene die afgelopen weekend de lont in het kruitvat stak, toen zij liet weten het oneens te zijn met Baudets zwakke ingrijpen in het jongerenafdeling van de partij. Nicki Pouw-Verweij schreef een brief over hoe het er op een etentje vorige week vrijdagavond aan toe ging, waarop Baudet antisemitische uitspraken deed; complottheorieën verkondigde en onder andere liet weten dat er wat hem betreft drie miljoen Nederlanders mochten sterven aan corona ‘in ruil voor vrijheid’. De gebeurtenissen beschreven in de brief werden bevestigd door meerdere FvD-prominenten, onder anderen Eerdmans en Vlaardingerbroek.
Toen Baudet op eigen houtje een lijsttrekkersverkiezing aankondigde en zichzelf toch kandidaat stelde, dreigden het bestuur hem te royeren. Maar vandaag liet het partijbestuur weten het lot van Baudet toch eerst aan de leden te willen voorleggen, iets dat tegen het zere been van de vier opgestapte leden blijkt te zijn.
“De voornaamste reden voor ons gezamenlijke besluit is dat wij geen lid willen zijn van een partij die extremistische opvattingen duldt”, schrijft het viertal. “We zijn bijzonder teleurgesteld in het gedrag van onze partijleider die geen schoon schip wilde maken.” Thierry Baudet “stelde zich keer op keer onberekenbaar en volledig solistisch op”.De prominente FVD’ers stellen vast dat hun interne kritiek “in het belang van de goede naam van de partij” niets heeft opgeleverd. Zij zeggen begrip te hebben voor de lastige keuze waar het partijbestuur voor stond, maar betreuren “dat zij de handdoek in de ring hebben gegooid”.
Nanninga blijft wel lid van de Eerste Kamer, en laat weten dat de Amsterdamse fractie van de FvD, die met twee leden in de gemeenteraad zit, zich afscheidt van de partij. Ook collega-senator Pouw “zal haar politieke werkzaamheden voortzetten”. Eerdmans, Pouw en Vlaardingerbroek zien af van hun plek op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamer.
Ook Statenleden Overijssel stappen op
Vier van de vijf leden van Forum voor Democratie (FVD) in Provinciale Staten van Overijssel stappen uit de partij en gaan samen als een nieuwe fractie verder.
“Wij verlaten circus FVD”, laten de leden een bericht op Twitter weten. Het bericht van de leden is vastgeplakt aan een verklaring die het landelijke FVD-bestuur aan het einde van donderdagmiddag uitstuurde. Daarin wordt een algemene ledenvergadering op 30 november aangekondigd met het royement van partijleider Thierry Baudet als agendapunt.“Na alles wat er is gebeurd, had het bestuur Thierry Baudet al lang moeten royeren. Dat is een aangelegenheid voor het bestuur. Zo is dat eerder ook bij andere leden gegaan. Nu wordt het als agendapunt in een ledenvergadering opgenomen, waar Baudet zijn royement zal gaan aanvechten”, zegt fractievoorzitter Johan Almekinders in de Stentor. EINDE ARTIKEL TROUW
Annabel Nanninga – Ik stap nu niet op maar Thierry Baudet moet wel uit het bestuur en niet op de kieslijst
‘Binnenskamers heeft hij zich de afgelopen dagen volstrekt onmogelijk gemaakt’
Alleen door volledig terug te treden uit het bestuur kan Thierry Baudet Forum voor Democratie nog redden. Binnenskamers heeft hij zich de afgelopen dagen volstrekt onmogelijk gemaakt. De offers die hij vandaag en gisteren heeft gebracht, zijn helaas een wassen neus.
De partij hinkstapspringt al jaren van rel via ophef naar schandaal, vrijwel zonder uitzondering door toedoen van de partijleider en/of het bestuurlijk falen van de JFVD. Meest recente dieptepunt was de zoveelste nazistische oprisping uit JFVD-hoek, waarna daders werden gepromoveerd en klokkenluiders geroyeerd of onder druk opstapten. Niet alleen ongelofelijk schadelijk voor de duizenden goedwillende JFVD-ers die via onze jeugdvereniging warmlopen voor de politiek. Maar ook funest voor de volksvertegenwoordigers van FVD die iedere dag weer hun uiterste best doen voor onze kiezers om ons partijprogramma uit te voeren.
Prima volksvertegenwoordigers, en een prima programma, die keer op keer op keer zware averij oplopen door het in toenemende mate ongecontroleerde gedrag van partijleider Baudet en een bestuur dat niet bij machte is hem in bedwang te houden. Volksvertegenwoordigers die telkens weer geconfronteerd worden met controversieel geleuter van Baudet en zich moeten verantwoorden voor zaken die helemaal niet in ons programma staan en ook niet bij onze partij thuishoren.Nu hadden we dus een weekend achter de rug waarin na drie dagen vergaderen over de vraag ‘wat zullen we nou toch eens doen aan neonazis’ het antwoord luidde: eigenlijk helemaal niets. Een weekend waarin de partijleider liever de hele partij in de open haard flikkert, dan gewoon stante pede overgaat tot het uitroken, ontslaan en royeren van foute elementen. Een weekend waarin nazistische relpubers beter worden beschermd dan de goede naam, eer en integriteit van de pakweg honderd FVD volksvertegenwoordigers. Volksvertegenwoordigers die, getuige de soms wanhopige gesprekken die ik dit weekend met ze had, zich niet meer durven vertonen op schoolplein of sportclub.
De rookgordijnen die zijn opgetrokken over trial by media, over het verkapt wel-of-niet in het bestuur blijven en de larmoyante ‘offers’ die dit zouden moeten illustreren, zijn niet dik genoeg om af te leiden van de feiten. De media praten geen nazisme propagerende appjes goed. De media flirten niet steeds met complottheorieën en types van bedenkelijk allooi. De media houden niet een rot jongerenbestuur aan de macht. De media bellen volksvertegenwoordigers die milde kritiek hebben niet schreeuwend op, ‘Ik ben de partij’, maar steken geen poot uit tegen radicaal gebral. De media stellen geen bewezen, herhaaldelijk nazistische bagger postende malloot aan als fractiemedewerker. De media raken niet in duizelingwekkend tempo gepeilde zetels kwijt met rellen en uitglijders. De media houden geen interne angstcultuur in stand waarin bijna niemand inhoudelijke kritiek durft te geven. De media maken niet in een weekend een hele partij kapot omdat ze hun fout niet willen toegeven en herstellen.
Dat doet binnen FVD maar een persoon, en dat is partijleider Baudet.
Maar hij neemt toch verantwoordelijkheid? Hij offert zich toch op, onder het valse frame dat er eigenlijk niets aan de hand is, dat de tot op het bot getergde FVD-ers die afstand willen van nazisme eigenlijk maar simpele zielen zijn die in een gemeen links mediaframe tuinen? (Interessante vraag: als er niks aan de hand is en het is allemaal frame waar alleen domme mensen intrappen, waarom zou je dan een paar posities offeren? Doch dit terzijde.)
Het is een farce. Iemand die zich op deze manier heeft gedragen zoals Baudet alleen al dit weekend zowel openlijk als binnenskamers deed, iemand die een partij zo zwaar beschadigt, zou in iedere normale partij niet alleen volstrekt onhoudbaar zijn in het bestuur, maar op staande voet worden geroyeerd. Het is hetzelfde patroon als met de radicale JFVD-ers: wangedrag wordt beloond.
Bijna had ik de schaar in mijn FVD lidmaatschapskaart gezet. De rokende puinhopen van wat ooit de grootste partij van Nederland was, walmden onfrisse bruine dampen. Maar juist de messiaanse martelaarsact van Thierry Baudet en zijn krankzinnige gemekker over ‘trial by media’ deed mij de schaar weer in de keukenlade opbergen. Forum voor Democratie verdient een beter lot.
Dit is mijn ultieme poging om samen met al die geweldige mensen binnen FVD de keuze te maken voor waar het in de politiek om moet gaan: voor onze kiezers werken aan het uitvoeren van ons programma. Dat programma is sinds ik lid werd in 2017 niet wezenlijk veranderd. De leider van onze partij wel, en daar heb ik niet voor getekend.Als politiek een side show wordt en rellen de hoofdact, heb je in het partijbestuur van onze FVD niks te zoeken. Ik stap dus niet op. Ik blijf wel bij mijn eis dat Thierry Baudet uit het bestuur moet, niet op een kieslijst komt en dat wij extremistische elementen zonder omhaal uit de partij gooien, en niet na drie dagen palaveren ‘administratief op afstand zetten’ of ander slap gedoe. De kans bestaat dat het bestuur (effectief onverminderd onder leiding van Baudet, laat u niks wijsmaken) mij hierom royeert. Dat zou betekenen dat je binnen (J)FVD beter nazistisch gedachtengoed kan propageren dan je er tegen uitspreken. Dat zij dan zo, ik heb het in ieder geval geprobeerd. Ik nodig mijn mede (kandidaat)volksvertegenwoordigers uit zich hier in overeenstemming met hun geweten over uit te spreken. EINDE ARTIKEL
Reacties uitgeschakeld voor Eerdmans, Nanninga, Pouw en Vlaardingerbroek verlaten FvD/Hoe zat het ook alweer met het anti-semitisme van Annabel Nanninga?
Thierry Baudet trekt zich terug als leider van Forum voor Democratie en wil geen lijsttrekker meer zijn voor de verkiezingen. Hij geeft zijn positie als nummer 1 op de kandidatenlijst op. Volgens zijn woordvoerder blijft hij wel partijvoorzitter.
Trial by media’
‘Ik kan me niet verenigen met de situatie waarin trial by media de manier wordt waarop wij in onze partij met mensen omgaan; dat we niet een onderzoekscommissie kunnen afwachten om mensen te veroordelen. Ook als er echt dingen zijn gebeurd die niet door de beugel kunnen, neem ik de ultieme verantwoordelijkheid. Het kán niet in een liberaal-conservatieve partij, dat hoort niet bij deze partij en het hoort niet bij Nederland en ik heb daar de ultieme consequentie aan verbonden.”Bij dezen is hopelijk definitief al deze nonsense gestopt.’
Alles is nu open’
Politiek verslaggever Laurens Boven denkt dat dit de uitkomst is van het crisisberaad van vanavond en noemt het een verrassende wending. ‘Hij constateert een trial by media’, zegt Boven. Boven denkt aan een vertrouwensbreuk tussen Nanninga en Hiddema enerzijds en Baudet aan de andere kant. ‘Ze hebben kennelijk geen vertrouwen gehad in het onderzoek dat Thierry Baudet voorstelde en dat Wybren van Haga zou uitvoeren.’ Speculerend over wie het stokje moet overnemen denkt Boven aan de pas tot de FvD-rangen toegetreden Joost Eerdmans. ‘Misschien is de weg wel vrij voor een terugkeer van Otten, alles ligt open.’
NOS THIERRY BAUDET STAPT OOK OP ALSVOORZITTER VAN FORUM VOOR DEMOCRATIE
Thierry Baudet stapt op als partijvoorzitter van Forum voor Democratie. Gisteren werd bekend dat hij geen partijleider en geen lijsttrekker meer zal zijn. Volgens een woordvoerder was binnen het partijbestuur afgesproken dat hij wel voorzitter zou blijven. Maar het bestuur heeft nu aangekondigd dat Baudet ook het voorzitterschap neerlegt.
Vicevoorzitter Lennart van der Linden neemt die functie voorlopig waar. “De komende tijd wordt gewerkt aan een goede en zorgvuldige transitie”, zegt het bestuur.
Jongerenafdeling
Directe aanleiding voor het opstappen van Baudet als leider van Forum, gisteren, was de onrust over de jongerenafdeling van de partij, die in opspraak was gekomen door antisemitisch en homofoob app-verkeer. Baudet wilde eerst een onderzoek afwachten en sprak van ’trial by media’.
Maar ook als er dingen zijn voorgevallen die niet door de beugel konden, zei hij zijn politieke verantwoordelijkheid te willen nemen. Baudet blijft wel in de Kamer.
Eerdmans wil lijsttrekker worden
Het partijbestuur geeft nu prioriteit aan het aanwijzen van een nieuwe lijsttrekker en het opstellen van een kandidatenlijst. Oud-Kamerlid Joost Eerdmans wil de plaats van Baudet als lijsttrekker innemen. Eerdmans stond op de oorspronkelijke kandidatenlijst op de vierde plaats.
Hij is nu fractievoorzitter van Leefbaar Rotterdam in de Rotterdamse gemeenteraad. Eerder was hij lid van de Tweede Kamer, voornamelijk voor de LPF. Eerdmans zegt dat hij kan verbinden en dat hij gemotiveerd is om “de linkse kliek aan te vallen en daar zetels weg te halen”.
Jongerenvoorzitter Jansen niet op Kamerlijst
Freek Jansen, voorzitter van de jongerenafdeling van Forum, komt niet op de lijst voor de Kamer. Daar was gisteren enige verwarring over. Het bestuur heeft nu bevestigd dat Jansen zijn plaats beschikbaar heeft gesteld en dat het bestuur dat heeft geaccepteerd.
Het bestuur zegt verder dat de gebeurtenissen rond de jongerenafdeling zo’n negatief effect op de partij hebben dat die tot nader order “op afstand” is gezet.
THEO HIDDEMA Forum voor Democratie-Kamerlid Theo Hiddema verlaat per direct de Tweede Kamer. Hij maakte zijn besluit dinsdag bekend, nadat zijn partijleider Thierry Baudet maandag had aangekondigd de politiek te zullen verlaten
Forum voor Democratie-Kamerlid Theo Hiddema verlaat per direct de Tweede Kamer. Hij maakte zijn besluit dinsdag bekend, nadat zijn partijleider Thierry Baudet maandag had aangekondigd de politiek te zullen verlaten. In tegenstelling tot Baudet blijft Hiddema niet aan tot de verkiezingen van 17 maart. In een brief aan Kamervoorzitter Kadija Arib schrijft hij: “Bij dezen wil ik je laten weten dat ik mezelf politiek arbeidsongeschikt heb verklaard.” Volgens hem heeft dat te maken met ‘recent opspelende persoonlijke omstandigheden, verband houdende met zaken als goede smaak, eigendunk en arbeidsvreugde’.
Met het vertrek van Hiddema lijkt de implosie van Forum voor Democratie compleet. Eerder al zei Hiddema in een interview dat hij zijn lot niet aan dat van Baudet zou verbinden.
Door het onmiddellijke vertrek van Hiddema lijkt er een bizarre situatie te ontstaan. De kans bestaat dat nu Henk Otten, die vorig jaar met veel bombarie uit Forum voor Democratie werd gezet, de Kamerzetel in mag nemen. Otten stond op nummer vier van de kieslijst van Forum voor Democratie bij de vorige verkiezingen. Op drie stond Susan Theunissen, maar zij heeft Forum ook al verlaten.
Otten kreeg ruzie met Baudet over de koers van de partij en begon daarna zijn eigen partij. Theunissen zegde haar lidmaatschap van Forum op in 2018. Begin dit jaar sloot zij zich aan bij de nieuwe partij van Otten: GO.
Otten is overvallen door het nieuws: “Wij zullen optreden op het platform waar onze slagkracht en effectiviteit het grootste is. Als dat de Tweede Kamer is, dan zal dat daar zijn. Maar het nieuws is vers, dus we gaan ons beraden.”
De 76-jarige advocaat Hiddema zat sinds 2017 samen met Thierry Baudet voor Forum in de Kamer. De partij verkeert momenteel in een crisis.
Hiddema vindt het jammer dat hij niet aan Aribs herverkiezing als Kamervoorzitter zal kunnen bijdragen, schrijft hij. “Dank voor al je goede raad en doe mijn dankbare groeten aan het ondersteunende personeel.”
Opnieuw stapt een prominent politicus van Forum voor Democratie op. Paul Cliteur, Eerste Kamerlid en mentor van Thierry Baudet, houdt er per direct mee op.
Hij kan naar eigen zeggen de motivatie niet meer opbrengen om verder te gaan. Hij blijft wel lid van de partij. Cliteur begeleidde Baudet op de universiteit van Leiden bij zijn promotie en geldt als zijn intellectuele mentor.
Hij vindt de manier waarop er met Baudet is omgegaan verkeerd, zegt hij in een toelichting. “Er zijn vast dingen fout gegaan en hij heeft fouten gemaakt. Maar je moet hem afrekenen op zijn standpunten, niet op die appjes in de jongerenafdeling.”
Fractievoorzitter
Baudet heeft zich teruggetrokken als lijsttrekker en partijvoorzitter. “Thierry gaat weg, ik ga met hem mee”, zegt Cliteur. Hij zit sinds vorig jaar in de senaat en was daar aanvankelijk fractievoorzitter.
Hij is de tweede landelijke politicus van de partij die vandaag zijn vertrek bekendmaakt. Vanmiddag stopte Theo Hiddema als Tweede Kamerlid. Baudet noemt beiden trouwe, dierbare vrienden:
EERDMANS,NANNINGA, POUW EN VLAARDINGERBROEK TROUWEERDMANS, NANINGA, POUW EN VLAARDINGERBROEK WEG BIJ FVD
Joost Eerdmans, Annabel Nanninga, Nicki Pouw-Verweij en Eva Vlaardingerbroek verlaten Forum voor Democratie.
Dat laten zij weten in een gezamenlijke verklaring. Eerdmans, Pouw en Vlaardingerbroek stonden op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamerverkiezingen van volgend jaar. Nanninga zit voor FVD in de Eerste Kamer. Daarnaast werd vanavond bekend dat een deel van de Statenfractie in Overijssel zich afscheidt.
Nanninga was degene die afgelopen weekend de lont in het kruitvat stak, toen zij liet weten het oneens te zijn met Baudets zwakke ingrijpen in het jongerenafdeling van de partij. Nicki Pouw-Verweij schreef een brief over hoe het er op een etentje vorige week vrijdagavond aan toe ging, waarop Baudet antisemitische uitspraken deed; complottheorieën verkondigde en onder andere liet weten dat er wat hem betreft drie miljoen Nederlanders mochten sterven aan corona ‘in ruil voor vrijheid’. De gebeurtenissen beschreven in de brief werden bevestigd door meerdere FvD-prominenten, onder anderen Eerdmans en Vlaardingerbroek.
Toen Baudet op eigen houtje een lijsttrekkersverkiezing aankondigde en zichzelf toch kandidaat stelde, dreigden het bestuur hem te royeren. Maar vandaag liet het partijbestuur weten het lot van Baudet toch eerst aan de leden te willen voorleggen, iets dat tegen het zere been van de vier opgestapte leden blijkt te zijn.
“De voornaamste reden voor ons gezamenlijke besluit is dat wij geen lid willen zijn van een partij die extremistische opvattingen duldt”, schrijft het viertal. “We zijn bijzonder teleurgesteld in het gedrag van onze partijleider die geen schoon schip wilde maken.” Thierry Baudet “stelde zich keer op keer onberekenbaar en volledig solistisch op”.De prominente FVD’ers stellen vast dat hun interne kritiek “in het belang van de goede naam van de partij” niets heeft opgeleverd. Zij zeggen begrip te hebben voor de lastige keuze waar het partijbestuur voor stond, maar betreuren “dat zij de handdoek in de ring hebben gegooid”.
Nanninga blijft wel lid van de Eerste Kamer, en laat weten dat de Amsterdamse fractie van de FvD, die met twee leden in de gemeenteraad zit, zich afscheidt van de partij. Ook collega-senator Pouw “zal haar politieke werkzaamheden voortzetten”. Eerdmans, Pouw en Vlaardingerbroek zien af van hun plek op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamer.
Ook Statenleden Overijssel stappen op
Vier van de vijf leden van Forum voor Democratie (FVD) in Provinciale Staten van Overijssel stappen uit de partij en gaan samen als een nieuwe fractie verder.
“Wij verlaten circus FVD”, laten de leden een bericht op Twitter weten. Het bericht van de leden is vastgeplakt aan een verklaring die het landelijke FVD-bestuur aan het einde van donderdagmiddag uitstuurde. Daarin wordt een algemene ledenvergadering op 30 november aangekondigd met het royement van partijleider Thierry Baudet als agendapunt.“Na alles wat er is gebeurd, had het bestuur Thierry Baudet al lang moeten royeren. Dat is een aangelegenheid voor het bestuur. Zo is dat eerder ook bij andere leden gegaan. Nu wordt het als agendapunt in een ledenvergadering opgenomen, waar Baudet zijn royement zal gaan aanvechten”, zegt fractievoorzitter Johan Almekinders in de Stentor.
EINDE ARTIKEL TROUW
GA ZO DOOR, HAHAHAHA!!
Reacties uitgeschakeld voor Fascistenruzie binnen Forum voor Democratie/Ga zo door!
EMBASSY OF THE ISLAMIC REPUBLIC IRAN IN THE NETHERLANDSTO THE AMBASSADOR Mr Ali Reza Kazemi Abadi Subject: Imminent execution of Dr Ahmadreza Djalali Added an identical letter I wrote to His Excellency mr M. Barimani,Ambassador of the Islamic Republic Iran in Belgium
Your Excellency,
My request is on behalf of Dr Ahmadreza Djalali, an an Iranian-Swedish specialist in emergency medicine.Recently I learnt from Amnesty International, that Mr Djalali, has been transferred to solitary confinement in Evin prison and told by the prosecution authorities that his death sentence will be carried out imminently. [1]In fact:No later than a week from 24 November. [2] I write you, with the request to exert pressure on the authoritiesof your country to quash mr Djalali’s death sentence, as to release him,as shown in repeated calls from UN human rights experts [Human Rights Council,Working Group on Arbitrary Detention] [3]According to Amnesty International and the Human Rights Council,Working Group on Arbitrary Detention, mr Djalali was arbitrarily arrested [4], sentenced to death for “corruption on earth” (efsad-e fel-arz) in October 2017 after an unfair trial before Branch 15 of the Revolutionary Court in Tehran [5], had been tortured and held under inhuman conditions. [6]Arbitrary arrests are in contravention with articles 9 and 14 of the International Covenant on Civil and Political Rights, signed by your country [7], like unfair trials [article 14, International Covenant on Civil and Political Rights] [8]Torture is also forbidden by the International Covenant on Civil and Political Rights [article 7] [9] Sofar my information I learnt from Amnesty International and Human Rights Council,Working Group on Arbitrary Detention. Now my side of the story: Of course I rely on the information of two recommendable human rights organizations, but even if the authorities of your country deny the accusations, then yet my request to stop the imminent execution of mr Djalali stands form. Because I am a convinced and fundamental opponent of the death penalty,against all circumstances, regardless the committed crime.Why?Because I consider death penalty as a cruel and inhuman punishment andI am convinced of the fact, that everyone has a right to life, regardless. No one should be deprived of his God given life.That’s my firm opinion. And besides that:History learns, that it happens [and happened], that the wrong persons wereconvicted. Had there still be a death penalty in the United Kingdom, the Guildford Four andthe Maguire Seven had been put to death for crimes they didn’t commit. [10]
And it was out of international solidarity that the Scottsboro boys in racistUSA in the thirties of the 20th century escaped death sentence forcrimes they didn’t commit. [11]
URGENT APPEAL
Mr Embassador, therefore I do an urgent appeal on you, forthe sake of humanity and mercy, to exert pressure on the autoritiesin your country to stop this imminent execution.
I hope I am not too late. Think of it.Whatever mr Djalali really did, I think he is punished enough. Every human being has the inherent right to life God gave us the life Only He can take it away.
Kind regards Astrid EssedAmsterdamThe Netherlands
NOTES[Under the notes my Letter to His Excellency mr M. Barimani]
Responding to news that Ahmadreza Djalali, an Iranian-Swedish specialist in emergency medicine, has been transferred to solitary confinement in Evin prison and told by the prosecution authorities that his death sentence will be carried out imminently, Amnesty International’s Deputy Director for the Middle East and North Africa, Diana Eltahawy, said:
“We were horrified to learn that the authorities have instructed the office in charge of implementing sentences to transfer Ahmadreza Djalali to solitary confinement and implement his death sentence no later than a week from 24 November.
“It is appalling that despite repeated calls from UN human rights experts to quash Ahmadreza Djalali’s death sentence and release him, the Iranian authorities have instead decided to push for this irreversible injustice. They must immediately halt any plans to execute Ahmadreza Djalali and end their shocking assault on his right to life.
“We call on members of the international community to immediately intervene, including through their embassies in Tehran, to save Ahmadreza Djalali’s life before it is too late.
“International human rights bodies have consistently held that it is a violation of the right to life to pass a death sentence after criminal proceedings that violate fair trial guarantees. Amnesty International opposes the death penalty in all cases and without exception as the ultimate cruel and inhuman punishment.”
Background
Ahmadreza Djalali was sentenced to death for “corruption on earth” (efsad-e fel-arz) in October 2017 after a grossly unfair trial before Branch 15 of the Revolutionary Court in Tehran. The court relied primarily on “confessions” that Ahmadreza Djalili says were obtained under torture and other ill-treatment while he was held in prolonged solitary confinement without access to a lawyer. These included threats to execute him, kill or otherwise harm his children, who live in Sweden, and his mother, who lives in Iran. Amnesty International has consistently held that that the offence of “corruption on earth” fails to meet requirements for clarity and precision needed in criminal law, and also breaches the principle of legality and legal certainty.
In a letter written from inside Evin prison in August 2017, Ahmadreza Djalali said he was held solely because of his refusal to use his academic ties in European institutions to spy for Iran.
On 17 December 2017, an Iranian state-run TV station aired Ahmadreza Djalali’s “confession” along with a voiceover presenting him as a “spy”. By extracting and airing these forced “confessions”, Iranian authorities violated Ahmadreza Djalali’s right to the presumption of innocence as well as the right not to be forced into incriminating himself. Since December 2017, his lawyers have filed at least two requests for a judicial review of Ahmadreza Djalali’s case, and both have been rejected.
In November 2017, the UN Working Group on Arbitrary Detention called on Iran to release Ahmadreza Djalali immediately and accord him an enforceable right to compensation and other reparations, as he had been detained without an arrest warrant, had only been formally charged 10 months after his arrest, and had been “effectively prevented from exercising his right to challenge the lawfulness of his detention”. The Working Group also found that his right to a fair trial had been violated to such a gravity “as to give Mr Djalali’s deprivation of liberty an arbitrary character”.
On 9 December 2018, his lawyers learned that Branch 1 of the Supreme Court had upheld his death sentence without granting them an opportunity to file their defence submissions on his behalf.
” 12. The source submits that Mr. Djalali’s arrest and detention are arbitrary, being in contravention of articles 9 and 10 of the Universal Declaration of Human Rights and articles 9 and 14 of the International Covenant on Civil and Political Rights, and fall within categories I and III of the categories applied by the Working Group.”
OPINIONS ADOPTED BY THE WORKING GROUP ON ARBITRARY DETENTION AT ITS EIGHTIETH SESSION, 20-24 NOVEMBER 2017
[6] ”The court relied primarily on “confessions” that Ahmadreza Djalili says were obtained under torture and other ill-treatment while he was held in prolonged solitary confinement without access to a lawyer.”
” 35. According to the source, Mr. Djalali is detained in inhuman conditions, in contravention of his right to be treated with humanity and respect for his inherent dignity. The source considers that this treatment constitutes a violation of article 10 (1) of the Covenant and falls short of the requirements of the United Nations Standard Minimum Rules for the Treatment of Prisoners (the Nelson Mandela Rules).12 In addition, the source claims that the treatment to which Mr. Djalali has been subjected is a violation of the prohibition of torture or other cruel, inhuman or degrading treatment or punishment under article 5 of the Universal Declaration of Human Rights and article 7 of the Covenant.” OPINIONS ADOPTED BY THE WORKING GROUP ON ARBITRARY DETENTION AT ITS EIGHTEETH SESSION, 20-24 NOVEMBER 2017
1. Everyone has the right to liberty and security of person. No one shall be subjected to arbitrary arrest or detention. No one shall be deprived of his liberty except on such grounds and in accordance with such procedure as are established by law……
Article 14
1. All persons shall be equal before the courts and tribunals. In the determination of any criminal charge against him, or of his rights and obligations in a suit at law, everyone shall be entitled to a fair and public hearing by a competent, independent and impartial tribunal established by law……..
No one shall be subjected to torture or to cruel, inhuman or degrading treatment or punishment. In particular, no one shall be subjected without his free consent to medical or scientific experimentation.
MY LETTER TO HIS EXCELLENCY MR M. BARIMANI, AMBASSADOROF THE ISLAMIC REPUBLIC IRAN IN BELGIUM
Van: Astrid Essed Verzonden: woensdag 25 november 2020 17:25 Aan:secretariat@iranembassy.be Onderwerp: Urgent appeal to stop the imminent execution of Mr Ahmadreza Djalali
EMBASSY OF THE ISLAMIC REPUBLIC IRAN
TO THE EMBASSADOR Mr M. Barimani
Subject: Imminent execution of Dr Ahmadreza Djalali
Your Excellency,
My request is on behalf of Dr Ahmadreza Djalali, an an Iranian-Swedish specialist in emergency medicine.
Recently I learnt from Amnesty International, that Mr Djalali, has been transferred to solitary confinement in Evin prison and told by the prosecution authorities that his death sentence will be carried out imminently. [1]
In fact:
No later than a week from 24 November. [2]
I write you, with the request to exert pressure on the authorities
of your country to quash mr Djalali’s death sentence, as to release him,
as shown in repeated calls from UN human rights experts [Human Rights Council,Working Group on Arbitrary Detention] [3]
According to Amnesty International and the Human Rights Council,Working Group on Arbitrary Detention, mr Djalali was arbitrarily arrested [4], sentenced to death for “corruption on earth” (efsad-e fel-arz) in October 2017 after an unfair trial before Branch 15 of the Revolutionary Court in Tehran [5], had been tortured and held under inhuman conditions. [6]
Arbitrary arrests are in contravention with articles 9 and 14 of the International Covenant on Civil and Political Rights, signed by your country [7], like unfair trials [article 14, International Covenant on Civil and Political Rights] [8]
Torture is also forbidden by the International Covenant on Civil and Political Rights [article 7] [9]
Sofar my information I learnt from Amnesty International and Human Rights Council,Working Group on Arbitrary Detention.
Now my side of the story:
Of course I rely on the information of two recommendable human rights
organizations, but even if the authorities of your country deny the accusations, then yet my request to stop the imminent execution of mr Djalali stands form.
Because I am a convinced and fundamental opponent of the death penalty,
against all circumstances, regardless the committed crime.
Why?
Because I consider death penalty as a cruel and inhuman punishment and
I am convinced of the fact, that everyone has a right to life, regardless.
No one should be deprived of his God given life.
That’s my firm opinion.
And besides that:
History learns, that it happens [and happened], that the wrong persons were
convicted.
Had there still be a death penalty in the United Kingdom, the Guildford Four and
the Maguire Seven had been put to death for crimes they didn’t commit. [10]
And it was out of international solidarity that the Scottsboro boys in racist
USA in the thirties of the 20th century escaped death sentence for
crimes they didn’t commit. [11]
URGENT APPEAL
Mr Embassador, therefore I do an urgent appeal on you, for
the sake of humanity and mercy, to exert pressure on the autorities
in your country to stop this imminent execution.
I hope I am not too late.
Think of it.
Whatever mr Djalali really did, I think he is punished enough.
Every human being has the inherent right to life
God gave us the life
Only He can take it away.
Kind regards
Astrid Essed
Amsterdam
The Netherlands
NOTES
[1]
AMNESTY INTERNATIONAL
IRAN:
IMMINENT EXECUTION OF SWEDISH-IRANIAN ACADEMIC AHMADREZA
Responding to news that Ahmadreza Djalali, an Iranian-Swedish specialist in emergency medicine, has been transferred to solitary confinement in Evin prison and told by the prosecution authorities that his death sentence will be carried out imminently, Amnesty International’s Deputy Director for the Middle East and North Africa, Diana Eltahawy, said:
“We were horrified to learn that the authorities have instructed the office in charge of implementing sentences to transfer Ahmadreza Djalali to solitary confinement and implement his death sentence no later than a week from 24 November.
“It is appalling that despite repeated calls from UN human rights experts to quash Ahmadreza Djalali’s death sentence and release him, the Iranian authorities have instead decided to push for this irreversible injustice. They must immediately halt any plans to execute Ahmadreza Djalali and end their shocking assault on his right to life.
“We call on members of the international community to immediately intervene, including through their embassies in Tehran, to save Ahmadreza Djalali’s life before it is too late.
“International human rights bodies have consistently held that it is a violation of the right to life to pass a death sentence after criminal proceedings that violate fair trial guarantees. Amnesty International opposes the death penalty in all cases and without exception as the ultimate cruel and inhuman punishment.”
Background
Ahmadreza Djalali was sentenced to death for “corruption on earth” (efsad-e fel-arz) in October 2017 after a grossly unfair trial before Branch 15 of the Revolutionary Court in Tehran. The court relied primarily on “confessions” that Ahmadreza Djalili says were obtained under torture and other ill-treatment while he was held in prolonged solitary confinement without access to a lawyer. These included threats to execute him, kill or otherwise harm his children, who live in Sweden, and his mother, who lives in Iran. Amnesty International has consistently held that that the offence of “corruption on earth” fails to meet requirements for clarity and precision needed in criminal law, and also breaches the principle of legality and legal certainty.
In a letter written from inside Evin prison in August 2017, Ahmadreza Djalali said he was held solely because of his refusal to use his academic ties in European institutions to spy for Iran.
On 17 December 2017, an Iranian state-run TV station aired Ahmadreza Djalali’s “confession” along with a voiceover presenting him as a “spy”. By extracting and airing these forced “confessions”, Iranian authorities violated Ahmadreza Djalali’s right to the presumption of innocence as well as the right not to be forced into incriminating himself. Since December 2017, his lawyers have filed at least two requests for a judicial review of Ahmadreza Djalali’s case, and both have been rejected.
In November 2017, the UN Working Group on Arbitrary Detention called on Iran to release Ahmadreza Djalali immediately and accord him an enforceable right to compensation and other reparations, as he had been detained without an arrest warrant, had only been formally charged 10 months after his arrest, and had been “effectively prevented from exercising his right to challenge the lawfulness of his detention”. The Working Group also found that his right to a fair trial had been violated to such a gravity “as to give Mr Djalali’s deprivation of liberty an arbitrary character”.
On 9 December 2018, his lawyers learned that Branch 1 of the Supreme Court had upheld his death sentence without granting them an opportunity to file their defence submissions on his behalf.
END OF STATEMENT
[2]
”We were horrified to learn that the authorities have instructed the office in charge of implementing sentences to transfer Ahmadreza Djalali to solitary confinement and implement his death sentence no later than a week from 24 November.”
AMNESTY INTERNATIONAL
IRAN:
IMMINENT EXECUTION OF SWEDISH-IRANIAN ACADEMIC AHMADREZA
” 12. The source submits that Mr. Djalali’s arrest and detention are arbitrary, being in contravention of articles 9 and 10 of the Universal Declaration of Human Rights and articles 9 and 14 of the International Covenant on Civil and Political Rights, and fall within categories I and III of the categories applied by the Working Group.”
OPINIONS ADOPTED BY THE WORKING GROUP ON ARBITRARY DETENTION AT ITS EIGHTIETH SESSION, 20-24 NOVEMBER 2017
OPINION 92/2017 CONCERNING AHMADREZA DJALALI (ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN]
”Ahmadreza Djalali was sentenced to death for “corruption on earth” (efsad-e fel-arz) in October 2017 after a grossly unfair trial before Branch 15 of the Revolutionary Court in Tehran.
AMNESTY INTERNATIONAL
IRAN:
IMMINENT EXECUTION OF SWEDISH-IRANIAN ACADEMIC AHMADREZA
”The court relied primarily on “confessions” that Ahmadreza Djalili says were obtained under torture and other ill-treatment while he was held in prolonged solitary confinement without access to a lawyer.”
AMNESTY INTERNATIONAL
IRAN:
IMMINENT EXECUTION OF SWEDISH-IRANIAN ACADEMIC AHMADREZA
” 35. According to the source, Mr. Djalali is detained in inhuman conditions, in contravention of his right to be treated with humanity and respect for his inherent dignity. The source considers that this treatment constitutes a violation of article 10 (1) of the Covenant and falls short of the requirements of the United Nations Standard Minimum Rules for the Treatment of Prisoners (the Nelson Mandela Rules).12 In addition, the source claims that the treatment to which Mr. Djalali has been subjected is a violation of the prohibition of torture or other cruel, inhuman or degrading treatment or punishment under article 5 of the Universal Declaration of Human Rights and article 7 of the Covenant.”
OPINIONS ADOPTED BY THE WORKING GROUP ON ARBITRARY DETENTION AT ITS EIGHTEETH SESSION, 20-24 NOVEMBER 2017
OPINION 92/2017 CONCERNING AHMADREZA DJALALI (ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN]
1. Everyone has the right to liberty and security of person. No one shall be subjected to arbitrary arrest or detention. No one shall be deprived of his liberty except on such grounds and in accordance with such procedure as are established by law……
Article 14
1. All persons shall be equal before the courts and tribunals. In the determination of any criminal charge against him, or of his rights and obligations in a suit at law, everyone shall be entitled to a fair and public hearing by a competent, independent and impartial tribunal established by law……..
INTERNATIONAL COVENANT ON CIVIL AND POLITICAL RIGHTS
No one shall be subjected to torture or to cruel, inhuman or degrading treatment or punishment. In particular, no one shall be subjected without his free consent to medical or scientific experimentation.
INTERNATIONAL COVENANT ON CIVIL AND POLITICAL RIGHTS
Reacties uitgeschakeld voor Stop imminent execution of Swedish-Iranian academic Ahmadreza Djalali!/Second letter, this time to the Iranian ambassador in the Netherlands
Protest tegen het doodschieten van Solomon Teka in Tel Aviv AFP![A wounded Israeli of Ethiopian origin during a protest against racism in Tel Aviv [EPA]](https://ci6.googleusercontent.com/proxy/ysvmUuV3rDJPZ0DaZUoMQkqrSNBinWs-DUwONdblbcujMZlxNdfPA-dDiA3p1k2hibewL7YwHQASopdLEreU2auHv-ee6kjp1NkGVTVfpPnYM6F-0qL9b_MC22hhSgL_K4hpur5TQJUoaem__5QMeNhEcfl44kDM6JBJwmx6BREU=s0-d-e1-ft#https://www.aljazeera.com/wp-content/uploads/2015/05/42a0f807282444b4bcea43044c4b9e22_18.jpeg?resize=770%2C513)
.jpg)
