donderdag 9 oktober 2014
Onderstaand stuk schreef ik voor het zojuist verschenen nummer van Buiten de Orde, waar het in een iets anders geredigeerde versie te lezen is. Er zat geruime tijd tussen het schrijven van het stuk en het verschijnen ervan. Ik rondde het schrijven af in de eerste week van juli, dus vóór het neerhalen van de MH17 en de erop volgende handelsoorlog tussen de EU en Rusland. Die actualiteit is in dit, sowieso als achtergrondstuk bedoelde, artikel dus niet meegenomen.
De gebeurtenissen in Oekraïne vanaf herfst 2013 hebben in linkse en anarchistische kring nogal wat verwarring en verdeeldheid veroorzaakt. Dat is te begrijpen. We zagen ‘Maidan’: een opstand met grote demonstraties, straatgevechten tegeneen keihard opererende oproerpolitie, en uiteindelijk de val van een corrupte repressieve regering. Welke anarchist voelt het hart niet sneller kloppen bij deze taferelen van opstand? We zagen in precies diezelfde
De gang van zaken behelst een gelaagd conflict, eigenlijk een tegenstrijdige combinatie van drie conflicten. Er was een botsing binnen de elite van het land., over de macht en over de koers, met een pro-Russische en een pro-Westerse vleugel. Daarachter zat tegelijk een botsing tussen grote mogendheden en hun machtsblokken die ieder een deel van de elite steunen. En onder dit alles was er wel degelijk een breed ongenoegen van een verarmde en erg boze bevolking die een protestbeweging lanceerde, die echter binnen de kortste keren speelbal en voertuig werd voor zowel het conflict binnen de elite als de daarmee verknoopte internationale machtsstrijd.
