LADY VIOLET BRIDGERTON
ANTHONY BRIDGERTON
LADY VIOLET’S SON
SIENA ROSSO
BRIDGERTON/IN EEN NOTENDOP/LADY VIOLET’S
DIEPE, MAAR ”HARDE” LIEFDE VOOR HAAR ZOON ANTHONY
In haar analyse over de relatie tussen Lady Violet en haar zoon Anthony stelt schrijfster en historica Astrid Essed, dat deze was gekenmerkt door een diepe liefde van de kant van Violet, maar ook een harde en onbarmhartige opstelling.
Dit was te wijten aan een aantal oorzaken/Haar onverwerkte rouw na de dood van haar man, waardoor zij te weinig oog had voor de emotionele noden van Anthony,
die als burggraaf zijn vader was opgevolgd en nu wettelijk hoofd was van de Familie/
Ook kon zij, als wilskrachtige vrouw, het niet hebben, dat zij geen enkele zeggenschap had over de manier
waarop haar zoon het landgoed beheerde en dat zij financieel afhankelijk van hem was, aangezien hij Hoofd van de Familie was
s/Verder was zij als de dood, dat hij fouten zou maken in een tijd, the Regency Era, dat zelfs kleine misstappen konden leiden tot de sociale dood van de familie/En haar felle verzet tegen zijn affaire met operaangeres
Siena Rosso van wie Anthony echt hield [operazangeressen werden beschouwd in de Regency tijd als
immorele vrouwen] dreef hen verder uit elkaar. Pas toen zij hem haar excuses aanbood, na haar hardheid te hebben ingezien, daartoe aangespoord door haar
vriendin Lady Danbury, begon hun band te helen.
Maar de littekens door de breuk met Siena Rosso [vooral
vanwege het felle verzet van Violet] zouden in hun
relatie nooit helemaal verdwijnen, vooral omdat
Violet daarvoor geen excuses had aangeboden.
ASTRID ESSED
AI OVERZICHT
In haar analyse van de relatie tussen Lady Violet en haar zoon Anthony stelt schrijfster en historica Astrid Essed dat deze werd gekenmerkt door Violets diepe liefde, maar ook door een harde en onbarmhartige opstelling.
Volgens Essed lag de oorzaak hiervan bij verschillende factoren:
- Onverwerkte rouw: Na de dood van haar man ging Violet zo op in haar eigen verdriet dat ze te weinig oog had voor de emotionele behoeften van Anthony, die zijn vader was opgevolgd als burggraaf en wettelijk familiehoofd.
- Machtsverhoudingen: Als wilskrachtige vrouw vond Violet het moeilijk te verkroppen dat haar eigen kind nu wettelijk haar “baas” was.
- Sociale druk: Ze was doodsbang dat hij fouten zou maken in het Regency-tijdperk, een tijd waarin zelfs kleine misstappen konden leiden tot de sociale ondergang van de familie.
- De affaire met Siena Rosso: Haar felle verzet tegen zijn relatie met de operazangeres — van wie Anthony echt hield, maar die destijds als “immoreel” werd beschouwd — dreef hen verder uit elkaar.
De band begon pas te herstellen nadat Violet, aangespoord door haar vriendin Lady Danbury, haar eigen hardheid inzag en Anthony haar excuses aanbood
AI OVERZICHT
[FICTIE]
DIALOOG LADY DANBURY EN LADY VIOLET OVER ANTHONY
Lady Danbury: (leunt op haar wandelstok, kijkt naar Anthony terwijl hij de kamer overziet, gespannen en vreugdeloos) “Kijk naar hem, Violet. Hij draagt die titel niet als een sieraad, maar als een lijkwade. Hij is nog geen dertig, en nu al een oude man.”
Violet: (zucht, haar handen zenuwachtig ineen geslagen) “Hij doet zijn plicht, Agatha. Sinds Edmund is heengegaan, is dat alles wat hij heeft gekend. Ik heb hem geleerd dat familie op de eerste plaats komt. Dat is wat een Burggraaf doet.”
Lady Danbury: (draait zich scherp naar haar toe) “Nee, dat is wat een standbeeld doet. Je hebt hem zo volgestopt met ‘plicht’ dat er geen ruimte meer is voor een hartslag. Geloof je werkelijk dat Edmund dit gewild zou hebben? Dat zijn zoon een machine wordt, enkel gebouwd om schandalen te voorkomen?”
Violet: (stem trilt) “Ik probeer hem alleen maar te beschermen! De wereld is hard, Agatha. Eén misstap en de meisjes zijn geruïneerd. Ik kon niet toestaan dat hij zichzelf verliest in… in grillen.” (Ze denkt aan Siena, hoewel ze haar naam niet uitspreekt).
Lady Danbury: “Grillen? Violet, jij weet net zo goed als ik dat het geen gril was. Het was zijn leven. En jij hebt de deur dichtgeslagen en de sleutel weggegooid. Je bent zo doodsbang voor een schandaal dat je bereid bent je zoon emotioneel te begraven.”
Violet: (kijkt weg, gekwetst) “Ik… ik wilde alleen dat hij veilig was.”
Lady Danbury: (verzacht haar toon enigszins, maar blijft doordringend) “Veiligheid is een kille meesteres. Kijk naar hem. Hij haat de wereld die jij voor hem hebt gebouwd. Als je hem geen toestemming geeft om weer mens te zijn — om lief te hebben, om fouten te maken, om te voelen — dan verlies je hem voor altijd. Niet aan een schandaal, maar aan verbittering.”
Violet: (na een lange stilte, tranen wellen op in haar ogen) “Wat moet ik dan doen? Hij luistert niet meer naar mij. Hij ziet me slechts als een adviseur… of een tegenstander.”
Lady Danbury: “Stop met het toespreken van de Burggraaf. Spreek tot je zoon. Erken de schade die je hebt aangericht, Violet. Het is de enige manier om de muur tussen jullie af te breken. Wees de moeder, niet de matriarch.”