Goed! Mensen in Los Angeles pikken het niet: de systematische raids – razzia’s in feite – die agenten van de Immigration and Customs Enforcement (ICE) nu voor een tweede dag uitvoeren. Die raids zijn deel van de klopjacht tegen migranten die president Trump gelanceerd heeft. Die klopjacht houdt in: invallen in bedrijven, buurten, woningen, aanhoudingen op straat, op jacht naar mensen om op te sluiten en te deporteren. Zelfs mensen die zich bij een rechtbank melden om administratieve verplichtingen te vervullen die ze als migrant verplicht zijn te vervullen, riskeren intussen dat ze daar worden opgepakt en ontvoerd door ICE-agenten
Op wat voor mensen jaagt die ICE? Op migranten, op mensen zonder maar soms ook met verblijfspapieren. Soms doet de ICE dat onder het mom dat het hier om criminelen zou gaan gaan. Soms gaat het om willekeurige mensen die, op grond van de meest bizarre ‘bewijzen’ – tattoos bijvoorbeeld – ervan beschuldigd worden dat ze bendelid zijn. Ettelijke honderden mensen zijn met dit soort smoezen al gedeporteerd naar El Salvador, waar Trump ene bevriend dictator heeft omgekocht om deze mensen in een concentratiekamp op te sluiten.
Soms gaat het om pro-Palestina-activisten, studenten en anderen die vorig jaar actief waren in de solidariteitskampen op universiteiten. Zo wordt de klopjacht op migranten tegelijk gehanteerd als repressiemiddel en wraakactie tegen de student intifada, de opstand aan universiteiten in onder meer de VS tegen de genocide in Gaza en de universitaire medeplichtigheid daaraan.
Mensenjacht, opsluiting vanwege vage aanklachten, deportatie en in veel gevallen na deportatie dus nogmaals opsluiting. Dat is de helse dynamiek waarin ICE-agenten, ondersteund door allerlei ander zwarbewapend politiepersoneel, de fronttroepen vormen. De Gestapo. De Sicherheitsdienst. De GPOE. En nu dus de ICE.
In tal van plaatsen heeft de ICE al invallen gedaan. Vaak antwoorden buurtbewoners, klasgenoten en andere solidaire mensen met fel protest. Soms leidde dat zelfs tot snelle vrijlating van iemand die was opgepakt. Nu is kennelijk Los Angeles aan de beurt.
Op vrijdag 6 juni 2025 begon het. Invallen en aanhoudingen in tenminste zes bedrijven: een donut winkel, een kledingbedrijf… Aanhoudingen: 45. Zonder dat er een warrant, zeg maar arrestatiebevel, werd getoond. Dat maakte een bestuurder van een organisatie die immigranten ondersteunt duidelijk. Dat vertelt de Guardian.(1)
Mensen reageerden met solidaire woede, en het waren er al gauw honderden. ‘De LAPD gaven orders om zich te verspreiden en waarschuwde betogers dat ze gearresteerd konden worden als ze in het gebied bleven. Om die order kracht bij te zetten zetten agenten in oproeruitrusting r traangas, pepperspray en ‘less lethal munition’ waaronder salvo’s van rubberkogels in om de menigte te verspreiden’, zo lezen we bij Aljazeera. De LAPD is trouwens het politiekorps van Los Angeles. Dat houdt zich niet met de razzia’s zelf bezig, maar helpt op deze manier overduidelijk wel om die raids ongestoord te laten plaatsvinden.(2)
Het stadsbestuur reageert boos en afwijzend op de ICE-raids. Dat komt bijvoorbeeld burgemeester Karen Bass op een felle aanval vanuit het Trump-kamp te staan. Topadviseur Stephen Miller verwijt de burgemeester de wet te ondermijnen.(3) Intussen betekenen alle kritische woorden van die burgemeester, en ook van van gouverneur Gavin Newson en anderen, niet dat die lui ook daadwerkelijk migranten in bescherming nemen tegen de razzia’s van Trump. Ook nu blijkt het hoogst onverstandig om tegen het zich ontvouwende fascisme van Trump te rekenen op de Democratische Partij en haar functionarissen, waarvan Newson een tamelijk prominente is. De verdediging tegen de terreur van ICE en LAPD is de taak van – gelukkig aanzienlijke aantallen – solidaire mensen die de straat op gaan, het traangas trotseren en om vrijlating van de opgepakte mensen schreeuwen.
Op zaterdag 7 juni gingen de razzia’s door. Maar hetzelfde gold voor het protest daartegen. Dertig agenten waren geposteerd in de wijk Paramount, in relbestrijdingstenue en het traangas in gereedheid. Tegenover hen boze betogers die de agenten uitjouwden. ‘jullie zijn niet welkom’.‘ICE weg ui Paramount. We zien jullie voor wat jullie zijn’. ‘Geen Mens is Illegaal¨, was op een bord te lezen. Dat meldt Aljazeera.(4)
NBC News voegt er een paar belangwekkende zaken aan toe.(5) Tom Homans, de chef van het hele immigratiebeleid van Trump (´border czar’ heet dat), is in Los Angeles, een teken hoe serieus het Witte Huis de toestand neemt. ‘Minister van Homeland Security Kristi Noem waarschuwde “relschoppers” voor strafvervolging als zij “de hand aan de autoriteiten zouden slaan”‘. FBI-directeur Kash Patel maakte maar vast duidelijk dat de razzia’s wel degelijk ook door die politiedienst gesteund werden, kennelijk om twijfel daarover de kop in te drukken. Intussen was en is er de woede op straat! NBC News heeft al een foto van demonstranten die hun woede koelen op een wagen van Border Patrol. de grenspolitie, en er tegenaan schoppen. Het is een begin.
De repressie tegen degenen die opkomen voor de mensen die met razzia’s zijn ontvoerd, is stevig en gaat ver. Al op vrijdag arresteerden agenten vakbondsbestuurder David Huarta. Dat ging behoorlijk grof: Huerta kwam met verwondingen korte tijd in het ziekenhuis terecht. Waariom werd hij gearresteerd? Omdat hij van dichtbij probeerde te zien wat er precies gebeurde bij een ICE-raid. Bij het gezag heet dat dan ‘het hinderen van federale agenten’. Dus daarom gaven agenten Huerta een zo harde duw dat hij op de harde grond viel en gewond raakte. Common Dreams heeft de details.(6)
Huerta leidt trouwens de SEIU Californie, een vakbondsafdeling met 45.000 leden, zo lezen we ook daar. Landelijk heeft die SEIU er pakweg 750.000. SEIU Californië heeft al laten weten: ‘David Huerta stond op. En 750.000 Seiu-leden straan met hem.’Hopelijk blijft het niet bij verklaringen alleen. Driekwart miljoen mensen samen kunnen goed dwarsliggen.
En dwarsliggen is hard nodig. De raids zoals die nu in Los Angeles gehouden worden, vragen er om. Het heeft eer veel van weg dat de operatie waar ze deel van uitmaken, nog harder en veel omvangrijker wordt dan ze al is. Trump-adviseur Stephen Miller en Homeland Security-minister Kristi Noem eisten onlangs dat het aantal aanhoudingen van migranten verhoogd dient te worden naar 3.000 – per dag. Dat zouden er dan 90.000 per maand zijn. Het record tot nu toe staat op 22.00 mensen die op een en dezelfde dag zijn opgepakt.(7) Zo krijgt de massadeportatie vaart, en vult Trump het netwerk van concentratiekampen dat intussen verder uit de grond wordt gestampt.
Maar de gebeurtenissen in Los Angeles laten de weerstand zien die nodig is om deze operatie te doen stranden, zo snel en zo compleet als maar mogelijk is. Dat de solidariteit die zich op straat manifesteert, dus maar mag uitgroeien tot een complete opstand. Het zou wel eens kunnen dat minder dan zoiets niet voldoende is om het gevaar effectief af te wenden.
Intussen meldt NBC News dat Tom Homan de Nationa Guard gaat inzetten.(8) Het gezag ziet een bui hangen en bereidt zich voor. De boze solidaire menigten hebben intussen beslist hun laatste woord nog niet gesproken. Het spant er om, dezer dagen in Los Angeles.
Speciaal voor alle mensen die de arbeidersklasse een beetje zijn vergeten en niet meer (willen) weten hoe solidariteit en klassenstrijd er uit kunnen zien: de spoorwegstakingen van 2025 zijn begonnen! Ja, dit doet er toe. Ja, ik sta aan de kant van de stakers. Ze laten zien wat nodig is. Ze geven een uitstekend voorbeeld. Leve de spoorwegstakers!
Vandaag, 6 juni 2025, was de eerste stakingsdag. In het midden van Nederland – maar daarin ligt spoorwegknooppunt Utrecht. Feitelijk legde de regionale staking daarmee het landelijke NS-spoorvervoer dus plat. Volgende stakingsdagen op 10, 12, en 16 juni, en dan op 17 juni mogelijk een landelijke stakingsdag…(1)
Tenzij de directie eerder bakzeil haalt. Toegevingen van de kant van de arbeiders zouden wel heel misplaatst zijn, en lijken me ook niet erg waarschijnlijk. Te hopen valt ook dat vakbondsbestuurders nu eens niet koersen richting voorbarig compromis over de hoofden van stakende arbeiders heen, achter hun ruggen om en ten koste van die arbeiders. Het is echt de directie die haar opstelling hoort te wijzigen. Zolang dat niet gebeurt is staken realiteit en noodzaak.
Waarom staken de spoorwegwerkers? Het gaat om een loonconflict. Bonden stellen een looneis, een heel terechte. De directie biedt daar tegenover een fooi.(2)‘De bonden eisen een loonsverhoging van 6 procent. Daarmee zou de inflatie gedekt zijn en het NS-personeel er in koopkracht nog iets op vooruit gaan.’ Een hele bescheiden eis is het: voor hard werken onder stevige druk een heel klein beetje inkomensverbetering. Wat stelt de NS-directie daar tegenover? Een ‘loonsverhoging’ van 2,55 procent! De inflatie was in mei van dit jaar volgens een voorlopige schatting 3,3 procent, de maand ervoor 4,1 procent.(3) De NS-directie wil dus dat spoorwegarbeiders genoegen nemen met een inkomensdaling. Natuurlijk accepteren die arbeiders dat niet. En waar de directie niet luistert, en arbeiders met dit loonbod frontaal beledigt, is staken volstrekt logisch en volstrekt terecht.
‘Volgens FNV-bestuurder Henri Janssen is de werkdruk bij NS hoog doordat veel vacatures openstaan. “Daardoor zien we ook veel relatief nieuw personeel het bedrijf alweer snel verlaten. Daar moet iets aan gebeuren en daar zijn goede CAO-afspraken noodzakelijk voor¨, stelt hij.’(4) Met een loonbod aan komen dat inkomensdaling betekent, is niet de manier om personeel te werven en vast te houden. En er speelt meer. Vakbonden eisen niet alleen ‘extra compensatie voor de inflatie’- oftewel: een loonsverhoging die toch echt een eind boven de 3,3 procent ligt. ‘Daarnaast willen ze betere voorwaarden voor mensen die zwaar en onregelmatig werk doen’,(5) ook bepaald niet overbodig.
Die eisen horen gewoon te worden binnengehaald. Dart is goed voor de personeelsleden zelf. Een ets minder zwaar bestaan met een iets hoger inkomen van harte is het van harte gegund. Het is goed voor mensen die in andere bedrijven en sectoren werken voor een matig loon , onder matige arbeidsomstandigheden, onder een management dat op ze neerkijkt en zich verrijkt op basis van al die onderbetaalde arbeid. Misschien brengt een succesvolle spoorwegstaking zulke arbeiders om ideeen: dat kunnen wij toch ook?
Natuurlijk is zo’ spoorwegstaking hinderlijk voor mensen die via de trein willen/moeten reizen. Natuurlijk meten media precies dit aspect flink uit. Zo bericht de NOS – ja, die weer! – over de staking onder de volgende kop: ‘Treinstaking: “In vier bussen gezeten en drie uur onderweg”´.(6) Daarin worden maar liefst zes mensen aan het woord gelaten die last hadden van de staking, m zich met bussen moesten zien te redden en dergelijke. En hoeveel stakers kwamen er aan het woord? Geen een. Hoeveel vakbondsmensen, om uit te leggen waar de staking om ging? Nul. Is daar dan misschien elders op de NOS-website ene speciaal berichtje aan gewijd? Voor zover ik kan zien niet. De NOS vindt de staking enkel interessant als bron van overlast. Niet als strijd van mensen die voor hun rechten opkomen. De NOS trekt daarmee partij tegen de stakers.
De overlast voor reizigers zelf is natuurlijk een feit, en in zekere zin zelfs het punt van de staking. Precies daardoor wordt immers duidelijk hoe essentieel de dienst is die de spoorwegwerkers leveren, in principe aan ons allemaal. Het is dan ook goed voor reizigers als de spoorwegstakers hun eisen binnenhalen en de staking winnen!
Beter betaalde en iets minder vermoeide arbeiders betekent betere service, minder kans op ongelukken ook. Betere arbeidsvoorwaarden maken het ook makkelijker om meer personeel te vinden. Ook dat komt de dienstverlening ten goede komt. De spoorwegen horen een nutsvoorziening voor ons allemaal te zijn. Goede arbeidsvoorwaarden voor degenen die daar het werk doen, gaat ons dus aan. En willen we die hinder voor reizigers niet? Laat dat dan ook dat is een reden om de stakingen te steunen: een gewonnen staking is immers een staking die kan worden beëindigd. Hoe dan ook: help de spoorwegstakers hun strijd te winnen. Solidariteit met de spoorwegstakers!(7)
Dit is slechts een eerste Indruk en Prille Impressie
Geen idee, hoe zich dit alles ontvouwt…………….]
De Kogel is dan eindelijk door de Kerk:
Na maandenlange onderlinge ruzies, gedram [1], nul comma nul
prestaties [gelukkig maar] [2] is na het zoveelste dreigement van PVV chef
G Wilders dan eindelijk dat Fascistenkabinet gevallen. [3]
Goed Nieuws?
DAT staat nog te bezien.
Want het klinkt misschien paradoxaal uit mijn mond [wie mij heeft
gevolgd, zou misschien een juichende reactie verwachten], maar het is
zeer de vraag of dit wel aanleiding moet zijn tot onverdeelde blijdschap.
Enerzijds:
Goed natuurlijk, dat dit Fascistenkabinet van de baan is.
Maar er is meer.
MAAR EERST:
Wat was de directe aanleiding tot deze toch nog onverwachte Ontknoping?
HET WILDERS OFFENSIEF
DE PERSCONFERENTIE/HET GEDREIG/ONTKNOPING
Na maandenlang gedonder en gedreig van vooral PVV chef Wilders
en zijn sidecick minister van Asiel en Migratie Marjolein Faber [het dedreig kwam van Wilders/gedreig EN gedonder van dit Vrolijke Duo] [4],
lanceerde hij nu -voor mij, maar ook voor anderen- een tamelijk
Onverwacht Offensief:
De Persconferentie!
Wilders lanceerde dus eind Mei een Persconferentie, waar hij de zaak op scherp
zette door, zonder dat zijn collega coalitiepartijen daarvan op de
hoogte waren gesteld, een 10 Punten Programma Asiel te lanceren [5],
wat ik het ”Horror Punten Programma” noem
Ik noem de Wilders Punten:
”
Grenzen dicht voor asielzoekers
Meer grensbewaking, met hulp van het leger
Tijdelijke stop op gezinshereniging
Statushouders worden uit asielzoekerscentra gezet om ruimte te maken. Zij moeten bij familie, landgenoten of anderen gaan slapen
Syriërs met een tijdelijke verblijfsvergunning moeten uiterlijk binnen een half jaar terug naar hun eigen land, desnoods gedwongen
Geen enkele azc meer erbij, maar een aantal sluiten
Twee wetten moeten nog voor de zomer naar de Raad van State: de intrekking van de spreidingswet en het wetsvoorstel dat voorrang voor statushouders bij sociale huur gaat verbieden
Vreemdelingen die zijn veroordeeld voor ernstige misdrijven, verliezen hun verblijfsstatus en moeten het land uit
Van mensen met een dubbele nationaliteit, die worden veroordeeld voor een gewelds- en zedendelict, wordt hun Nederlandse nationaliteit afgenomen. Ook worden ze het land uitgezet
Politie moet sneller (kunnen) ingrijpen bij demonstraties en ordeverstoringen”
[6]
Dat is nogal wat en duidelijk moge zijn, dat deze Punten nogal met wat Internationale
Verdragen botsen! [7]
WORKING FOR THE VOTER’S VOICE
Nou begrijp ik best, waarom de Leider van de fascistische Partij de PVV [8]
nu met deze Horror eisen kwam, die trouwens bij de coalitieonderhandelingen
al ter tafel kwamen en waren afgeblazen [9]
Want…..de PVV daalde steeds meer in de peilingen, omdat de diehard PVV
kiezers teleurgesteld waren, dat de PVV Beloftes maar niet werden waargemaakt…..[10]
BOEHOEHOE……
DUS:
Wat gaan we dan doen?
Doorgaan met gebully van de coalitiegenoten, maar nu hen ook ECHT een
Mes op de Keel zetten.
Met vrijwel onmogelijk uitvoerbare [voor hen, die pragmatisch denken, IK
kijk liever naar de verwerpelijke INHOUD] Horror voorstellen komen, openlijk dreigen met opstappen, de ”PVV handschoenen” uitdoen en wat dies meer zij [11]
EN HET WERKTE!
Van Wilderiaans standpunt bekeken, gezien de massale steun bij PVV kiezers
voor zijn Horror Plannen! [12]
Hij moet zoiets gedacht hebben van:
Dan voer ik de druk op.
OF ze capituleren, ik krijg mijn zin en behoud de gunst van de kiezer.
OF ze binden niet in, het kabinet valt en ik kan naar mijn achterban zeggen
dat ik mijn rug heb recht gehouden [NIET de ruggegraat van een Banaan dus!] [13] en daarvoor word ik beloond bij toekomstige verkiezingen
ASTRID ESSED’S SLAG OM DE ARM BIJ DE KABINETSVAL…..
Ik schreef aan het begin van dit Stuk
”G Wilders dan eindelijk dat Fascistenkabinet gevallen.
Goed Nieuws?
DAT staat nog te bezien.
Want het klinkt misschien paradoxaal uit mijn mond [wie mij heeft
gevolgd, zou misschien een juichende reactie verwachten], maar het is
zeer de vraag of dit wel aanleiding moet zijn tot onverdeelde blijdschap.
Enerzijds:
Goed natuurlijk, dat dit Fascistenkabinet van de baan is.
Maar er is meer.”
Daarom dus.
Natuurlijk is het goed, dat dit Verderfelijke Fascistenkabinet, met zijn
gevaarlijke zondebokbeleid EN maatregelen/voorstellen [14] van
de baan is.
Maar wat komt daarvoor in de plaats.
Stel DAT Wilders, behalve een gevaarlijke Demagoog [15] ook een
steengoede Strateeg is, die zit allemaal in scene gezet heeft om
verkiezingsval te voorkomen, bijval voor zijn ”Stoerheid” te krijgen
om een NOG grotere verkiezingsoverwinning te behalen?
En dat dat ook gebeurt, gezien de extreem-rechtse Wind door Europa?
En vergeet niet Lezers, dat de Enige reden, dat dit Kabinet ”om Asiel”
is geploft , is, omdat Wilders’ coalitiegenoten geen zin hadden,
zich nog verder door hem in een Hoek te laten drijven [16]
Wat kwaadaardigheid van Beleid betreft, waren ze het roerend eens [17]
DUS
Pak uw Pen, Zwaard of wat dan ook en blijf die extreem-rechtse politici
Statushouders worden uit asielzoekerscentra gezet om ruimte te maken. Zij moeten bij familie, landgenoten of anderen gaan slapen
Syriërs met een tijdelijke verblijfsvergunning moeten uiterlijk binnen een half jaar terug naar hun eigen land, desnoods gedwongen
Geen enkele azc meer erbij, maar een aantal sluiten
Twee wetten moeten nog voor de zomer naar de Raad van State: de intrekking van de spreidingswet en het wetsvoorstel dat voorrang voor statushouders bij sociale huur gaat verbieden
Vreemdelingen die zijn veroordeeld voor ernstige misdrijven, verliezen hun verblijfsstatus en moeten het land uit
Van mensen met een dubbele nationaliteit, die worden veroordeeld voor een gewelds- en zedendelict, wordt hun Nederlandse nationaliteit afgenomen. Ook worden ze het land uitgezet
Politie moet sneller (kunnen) ingrijpen bij demonstraties en ordeverstoringen”
NOS
Wilders wil binnen ‘enkele weken’ alle grenzen dicht voor asielzoekers, anders is PVV weg
PVV-leider Wilders wil binnen enkele weken de grenzen sluiten voor alle asielzoekers. Ook moeten alle Syriërs in Nederland terug naar hun land en moeten er azc’s dicht. Als het kabinet dat niet binnen een paar weken op de rails zet, dan dreigt een kabinetscrisis, maakte hij duidelijk op een speciaal ingelaste persconferentie. “Als er niets of onvoldoende verandert, is de PVV weg.”
De PVV wil daarom het hoofdlijnenakkoord van de coalitie openbreken. Met zijn plan met de titel De grens is bereikt voert Wilders de druk op de coalitie op. Volgens hem is het prima mogelijk om de grenzen met Duitsland en België te sluiten voor asielzoekers. Ook Duitsland stuurt op dit moment veel asielzoekers aan de grens meteen terug.
Wilders wil voor de asielstop EU-regels tijdelijk buiten werking stellen. Zo’n uitzonderingspositie is volgens hem wettelijk mogelijk. Bovendien, zo stelt hij, de meeste mensen die zich hier melden zijn geen asielzoekers, want ze komen binnen uit de veilige buurlanden België en Duitsland.
Wilders presenteerde een tienpuntenplan, met volgens hem “redelijke” maatregelen. Om de grenzen beter te controleren moeten wat hem betreft ook andere onderdelen van het leger ingezet worden naast de Koninklijke Marechaussee.
Ook de gezinshereniging moet tijdelijk helemaal stoppen, mensen die hier mogen blijven mogen dan geen gezinsleden meer over laten komen. Statushouders die nu nog vaak in azc’s zitten omdat er geen huizen beschikbaar zijn, moeten maar onderdak vinden bij familie of landgenoten in Nederland. Wilders: “Zoek maar een eigen plek.”
Mensen met een dubbele nationaliteit die een gewelds- of zedenmisdrijf plegen, moeten we het land uit kunnen zetten, vindt de PVV-leider. Syriërs kunnen terug nu hun land weer veilig is, denkt hij.
De tien punten van Wilders
Grenzen dicht voor asielzoekers
Meer grensbewaking, met hulp van het leger
Tijdelijke stop op gezinshereniging
Statushouders worden uit asielzoekerscentra gezet om ruimte te maken. Zij moeten bij familie, landgenoten of anderen gaan slapen
Syriërs met een tijdelijke verblijfsvergunning moeten uiterlijk binnen een half jaar terug naar hun eigen land, desnoods gedwongen
Geen enkele azc meer erbij, maar een aantal sluiten
Twee wetten moeten nog voor de zomer naar de Raad van State: de intrekking van de spreidingswet en het wetsvoorstel dat voorrang voor statushouders bij sociale huur gaat verbieden
Vreemdelingen die zijn veroordeeld voor ernstige misdrijven, verliezen hun verblijfsstatus en moeten het land uit
Van mensen met een dubbele nationaliteit, die worden veroordeeld voor een gewelds- en zedendelict, wordt hun Nederlandse nationaliteit afgenomen. Ook worden ze het land uitgezet
Politie moet sneller (kunnen) ingrijpen bij demonstraties en ordeverstoringen
“We hebben niet getekend voor een kabinet waarbij er alleen maar asielzoekerscentra bijkomen”, waarschuwde hij. “De PVV heeft het zich het afgelopen jaar zeer redelijk en geduldig opgesteld, maar vanaf vandaag gaan de handschoenen uit.”
Overigens dreigde Wilders al eerder met een kabinetscrisis als de zogeheten asiel-noodwet van zijn partijgenoot minister Faber niet zou worden aangenomen. Er waren twijfels over de juridische onderbouwing voor die wet.
Uiteindelijk ging hij er toch mee akkoord dat de wet zou worden omgebouwd tot een spoedwet. Maar de invoering daarvan duurt veel te lang, en dat is volgens Wilders niet de schuld van Faber.
‘Geen dictaat, ook niet vrijblijvend’
De voorstellen uit zijn tienpuntenplan zijn “geen dictaat, maar ook niet vrijblijvend”, zei Wilders in zijn toelichting. Hij begrijpt dat het wat langer zal duren om sommige maatregelen ingevoerd te krijgen, zolang de besluiten ervoor maar wel binnen een paar weken genomen worden.
Politiek verslaggever Marleen de Rooy:
“Het is onduidelijk of VVD, NSC en BBB met de voorgestelde punten zullen meegaan. Voor sommige punten zullen verdragen moeten worden opengebroken. De eerder door de PVV voorgestelde noodwet leidde tot bezwaren en een crisis. Wilders ging uiteindelijk akkoord met een spoedwet, maar nu zegt hij niet nog eens te buigen en geen “nee” te accepteren.
De vraag is wat VVD, NSC en BBB nu doen. Ook zij willen graag strenger beleid en ze zitten niet te wachten op de val van het kabinet. Maar of alle voorgestelde punten voor die partijen te dragen zijn, is de vraag.
En hoewel Wilders benadrukt dat het geen dreigen is, herhaalt hij ook niet meer te zullen buigen. Met zijn plotselinge persconferentie vandaag en zijn plan zet hij de zaken op scherp, en mocht het misgaan tussen de vier dan kan hij tegen zijn achterban zeggen dat hij alles geprobeerd heeft en het aan hem niet gelegen heeft.”
EINDE
Reacties uitgeschakeld voor Wilders vindt Fascistenkabinet niet fascistisch genoeg/De Tien Punten van Wilders
Zojuist las ik dat Queer Amsterdam, organisator van de Queer Walk volgende week zaterdag 20 juli, het eerdere ‘geen Israëlische vlaggen’ haastig heeft ingeslikt. De post op instagram waar het in stond is niet meer terug te lezen want “verplaatst naar het archief”. Na even te hebben gezocht naar hun verklaring hiervoor, heb ik dit gevonden.
De verklaring van Queer Amsterdam
Wat een laffe bedoening. En dit soort dingen gebeurt keer op keer: een organisatie neemt een stevig standpunt in, rechts tuig begint te brullen, en het standpunt wordt nederig op de knieën in de doofpot van de vergetelheid gemikt. Er wordt dan ook gelijk maar afstand van genomen want ‘niet goed opgelet’ en dat soort excuses. Overigens: met rechts tuig verwijs ik dit keer naar burgemeester Femke Halsema, die we allang niet meer links hoeven te noemen. Het is dan ook Halsema die moord en brand is gaan brullen toen Queer Amsterdam aanvankelijk stelde: “No Israeli flags allowed”. “Dat mag niet!”, oreerde Halsema, want “demonstratievrijheid”. Oh, de ironie! De demonstratievrijheid wordt de laatste jaren steeds meer door de staat beknot. Kijk naar jezelf, Halsema, je bent een van die burgemeesters. Mensen die met een ander niet samen willen demonstreren, hebben het volste recht om dat aan te kondigen. Iemand wees me er overigens op dat Halsema zelf het vertoon van Hamasvlaggen al eens verbood. Dit is dus meten met twee maten. Als je terreurdaden wil vergelijken: Israël begon er al in 1948 mee en is er nooit mee opgehouden en gaat momenteel in de zoveelste versnelling door vluchtelingenkampen te bombarderen. Maar Halsema hing vorig jaar bij het Stadhuis precies die zionisten vlag ook zelf al uit bij het stadhuis in Amsterdam. Waag het eens er iets van te zeggen, dan ben je anti-semiet…
Het is de laatste tijd schering en inslag dat pro Palestina activisten die queer zijn, zoals ik zelf, op hun queer zijn worden aangesproken. Wij zouden juist voor Israël moeten zijn want daar zouden queers zo’n vrijheid hebben. Wij zouden juist de genocide moeten steunen want de Palestijnen zouden ons van het dak af willen gooien. Op oriëntalisme gebouwd racisme is al deze lieden duidelijk niet vreemd. Dit is de moslimhaat die spreekt. Dat kennen we ook al van de Roze Leeuw (net als transhaat overigens). Laat nou Israël niet bepaald vooraan staan in de acceptatie van homoseksualiteit (laat zich raden hoe men daar staat tegen over trans mensen) want trouwen kun je daar niet, om maar wat te noemen. Het is dus allemaal grote onzin om Israël als de grote verdediger van queer rechten neer te zetten en zelfs al zou dat zo zijn geweest, dan nog rechtvaardigt dat de genocide op de Palestijnen niet. Er is al met al geen reden om met de vlag van Israhel te gaan wapperen. Tegen al die mensen die feitelijk zelf de grootste queer haters zijn, zeg ik dus: je bent af. Ze waren nooit onze medestanders en worden dat ook niet.
Erger vind ik de diepe buigingen die pride organisaties maken voor regenboog kapitalisme, racisme en repressie en zich medeplichtig maken aan het inzetten van politiegeweld tegen queers die daartegen protesteren, zoals in Leiden vorig jaar. Het begint een herhaling van zetten te worden met die pride organisaties die pride zien als een feestje voor witte cis homo’s en lesbiennes die vergeten zijn dat aan pride strijd vooraf is gegaan en niet willen weten dat de strijd voor velen nog lang niet gestreden is. Zo werd de Roze Leeuw, dikke mik met extreem rechtse organisaties zoals Pegida, pas na stevige druk geweerd van de Pride walk in 2022. In 2018 konden ze in Rotterdam nog meelopen. Nu moeten we opnieuw strijd voeren om lieden die de pride voor hun haat willen misbruiken te weren. Nu moeten we de zionisten uit onze gelederen zien te houden. Wel, het is schandelijk dat we dit nog moeten uitleggen en nog moeten doen, maar als het nodig is: met alle soorten van genoegen. Immers, als je zionistenvlaggen toelaat, zeg je dat je akkoord gaat met de aanwezigheid van propagandisten van fascistische genocide, etnische zuivering, en apartheid. Je steunt dan de genocide. Daarmee sluit je queer Palestijnen uit, queer POC. Daarmee sluit je iedereen uit die door kolonialisme waar ook ter wereld is uitgebuit, verjaagd, gemarteld, opgesloten en die familie en vrienden vermoord heeft zien worden door de terroristen van koloniale bezettingsmachten.
Ik zeg: Laat de zionisten niet met hun vlaggen zwaaien op pride. Dat is niet mijn pride. Queer Amsterdam kan maar beter nogmaals de U-turn maken. De organisatie bepaalt voor mij niet dat ik met zionisten in dezelfde mars moet lopen. Het maakt niet uit of ze honderd meter verderop lopen: ik wil met hen niet geassocieerd worden. Niet Halsema, niet Queer Amsterdam bepaalt met wie ik demonstreer. We laten ons never nooit voor het karretje spannen van de koloniale vestigingsstaat Israhel! Laat ze niet lopen! Kom met antifascistische vlaggen en pride vlaggen en spandoeken, met Palestina vlaggen, anarchovlaggen en alles waar vrijheid uit spreekt. Want pride is vrijheidsstrijd. Toen niet, nu niet, nooit meer fascisme geldt juist in pride! Laat je zien en horen! Be queer and angry. Pride is a riot. Stonewall is ons voorbeeld. No pasarán!
Joke Kaviaar, 13 juli 2024
Reacties uitgeschakeld voor Artikel Joke Kaviaar/Zionisten in pride? Laat ze niet lopen!
Het was zover: vandaag, op 2 juli 2024, begon in Nederland een extreem-rechts kabinet met regeren, met Dick Schoof aan het hoofd en Geert Wilders in de regiekamer. Een kabinet van halve fascisten, van hele fascisten en van collaborateurs. Een kabinet met macabere voornemens waarvan vluchtelingen, moslims, klimaat en natuur, alles en iedereen dat niet wit, mannelijk, hetero, cis en kapitaalkrachtig is, de dupe van zal worden – als we ze niet tegenhouden.
Er was dan ook alle reden om de dag dat de junta van Schoof op het beruchte bordes bij dat beruchte paleis zou verschijnen, aan te grijpen voor furieus antifascistisch protest. De vraag bleef tot in een laat stadium: komt er daadwerkelijk zoiets? En wie zet het op touw? Als Nederland een flinke en stevige antifascistische beweging kende, zou die beweging de zaak op poten zetten. Maar zo’n beweging is er dus niet, het is zaak dat die er komt. Bij gebrek daaraan kwam de stap om te gaan demonstreren uit heel andere hoek: een ex-Volt Kamerlid, een zekere Nilüfer Gündogan lanceerde een demonstratie(1), om 10 uur in de ochtend op de dag des onheils, Koekamp, dicht bij Centraal Station, Den Haag.
‘Demonstratie voor de rechtstaat’, zo ging die actie heten. Zeer onbevredigend. Het gaat niet om de verdediging van een staatsvorm, en een rechtsstaat gaat ons net zo min redden als welke staat dan. Het gaat om gelijkwaardigheid, om onze rechten, tegenover een regering die de aanval daarop inzet een aanscherpt. Maar hoe bezwaarlijk ik dat rechtsstaat-etiket ook vond, het is helder dat met die leus op een progressief-liberale manier iets wordt uitgedrukt dat ik als anarchist ook zie, voel en vindt: de komende regering gaat op een wezenlijk andere manier politiek bedrijven en asociaal beleid doordrukken, en dat verdient een solidair antwoord.
Ik vond het nuttig om mee te doen, en ik heb bepaald geen spijt. Ik vermoedde dat de oproep om te gaan demonstreren wel eens een snaar kon raken bij veel mensen die verontrust zijn over wat er dreigt aan te komen, die daar uiting aan willen geven en gewoon af komen op welk initiatief dan ook dat de moeite nam om iets te gaan doen. Dat radicaal linkse groepen en netwerken dat initiatief niet al eerder dan Gündogan hadden genomen, is niet de fout van Gündogan en al helemaal niet van al die verontruste mensen die een mogelijkheid zochten om hun zorgen en boosheid te uiten.
Tegelijk vond ik het ook goed dat, toen die rechtsstaat-demonstratie er bleek te zijn, radicale antifascisten – potentiële beginnetjes en ingrediënten van die robuuste antifascistische beweging die we nodig hebben – besloten om daar met een eigen insteek en onder eigen vlag aan deel te nemen, precies omdat we bij die verontruste mensen horen en om de ‘liberal’ rechtsstaat-illusies niet alle ruimte te geven op de demonstratie. Dus sloot ik me aan bij het alsnog uitgeroepen radicale antifascistische blok (2) dat even verderop, bij het Homomonument, zou verzamelen. Zo voorgenomen, zo gedaan.
Het begon wat onduidelijk. Ik was ruim op tijd, zag een flinke groep demonstranten al verzameld op de daartoe bestemde plek, liep door naar de verzamelplek van het antifa-blok eventjes verderop, maar daar was slechts een enkeling, ook zoekende naar een blok dat er niet was. Al snel vroeg een agent wat ik zocht. Vervolgens een tweede ‘toenaderingspoging’ vanuit de staatsknokploeg. Ik zag de politie en dacht: straks verzamelt zich hier een groepje antifascisten en houdt de ruim aanwezige politiemacht dat groepje weg van de demonstratie zelf. No way, weg hier, en samen met de andere enkeling naar de demonstratie zelf. Daar vond ik andere kameraden. We vormden alsnog een radicaal blokje, met spandoek en een paar vlaggen. Op het spandoek: Ontmasker De Fascisten.
De menigte bestond uit een paar honderd mensen. Eerst verzamelen dus, en al wat leuzen roepen. Verderop hoorde ik Hoe Laat Is Het? Solidariteit! en ‘Geef Haat Geen Macht!’ Ik vermoed dat dara mensen van het platform Stop Racisme en Fascisme stonden.. Zelf begon ik ook te roepen: ‘Schuif Schoof Onder Het Tapijt – Leve, Leve de Solidariteit! Wat mensen namen dat over.
Er was niet echt een programma met sprekers, en alleen al dat vond ik een pluspunt. We waren meteen deelnemer, geen toeschouwer, het hing van ons allemaal af wat er gebeurde. En wat er gebeurde was: we gingen lopen en leuzen roepen. Langs en al snel door het Haagse Bos. We waren best luid. 1 2 3 4, We willen geen fascisten hier! 5 6 7 8, Gooi die Wilders in de gracht!Racisme? Nee! Fascisme? Nee! PVV? Nee Nee Nee!Toen Niet, Nu Niet, Nooit Meer Fascisme!Say It Loud, Say It Clear, Refugees Are Welcome Here!Alerta Alerta, Antifascista!Siamo Tutti Antifascisti! en ook weer Hoe Laat Is Het? Solidariteit! En jawel hoor, Schuif Schoof Onder het tapijt – Leve, Leve de Solidariteit! Soms ingezet door mij en de mensen om me heen. Maar ik hoorde die leus ook een keer vanuit andere delen van de demonstratie ingezet worden. De leus sloeg echt aan, dat was wel leuk om te merken.
Ik vond de sfeer levendig en goed. Ik zag wat XR-symbolen, ik zag een Bij1-vlag, en een zwart-rode anarcho vlag was er natuurlijk ook. De aanwezigheid uit anarchistische hoek hield trouwens niet echt over, voor zover ik kon waarnemen. Ik zag ook allerlei linkse groepen niet zichtbaar aanwezig. Wat mensen met FNV-vlaggen was blijkbaar ook te veel gevraagd. Maar ik had de indruk dat heel veel mensen niet vanuit of via een organisatie of groep waren op komen dagen maar op een of andere manier lucht van de demonstratie hadden gekregen en gewoon besloten hadden: daar ga ik heen! Een goede zaak, dit type opkomst, hoe spijtig de afwezigheid van dat andere type opkomst – zichtbaar via organisaties en groepen – ook mag zijn. Ik vermoed dat een flink deel van de demonstranten zoiets voor het eerst deed, of het maar heel af en toe eerder had gedaan. Wat ik voelde om me heen was oprechte zorg en woede, en een bereidheid om die te uiten en daarvoor bijvoorbeeld ook leuzen die ze nog niet kenden op te pikken en over te nemen.
Vrij opeens stonden we aan het begin van de oprijlaan naar het paleis. Daar bleven we leuzen roepen. Verderop, een stuk op de oprijlaan zelf, zag ik ook nog een groepje mensen met Amnestie-borden. Die hadden, zo begreep ik achteraf, kennelijk ook iets van de demonstratieve actie op touw gezet,(3) en af en toe was er een klein toespraakje door de megafoon. Wederom geen officieel programma, gelukkig. Wel klonken nu de rechtsstaat-illusies verwoord in leuzen. Wij zijn de rechtsstaat! riepen mensen, en ook iets over Artikel 1 van de grondwet, alsof wetsteksten ons gaan redden van het zich vestigende fascisme. Het radicale groepje waar ik deel van uitmaakte stond meer opzij, en riep leuzen zoals ik die heb genoemd. Politie er voor, het leek er even op alsof ze onze groep los wilde wrikken van de demo als geheel, wat ons in gevaar zou hebben kunnen brengen. We wisten aansluiting bij de rest van de demonstratie te houden, maar de politie drong ons gaandeweg wel terug.
En toen was het voorbij. Mensen verlieten in kleine groepjes de demonstratieplek. En daar zag je dat het organisatoren aan ervaring – en radicale demonstranten in ons groepje aan alertheid en anticipatie! – had ontbroken. We stonden daar met tweehonderd tegenstanders van het fascisme in het bos. Met die tweehonderd samen zijn we relatief sterk. In losse kleine groepjes in een bois waar omstanders en voorbijgangers op straat je niet zien, zijn we dat niet. Het is niet wijs om een demonstratie zo uiteen te laten vallen. Je weet niet wat de politie na afloop gaat doen, met radicale demonstranten in hun vizier bijvoorbeeld. En dan heb ik het nog niet eens over PVV-aanhangers die de demonstratie als geheel geen, maar kleine groepjes demonstranten mogelijk wel, durven aan te vallen. Er had als gezamenlijke groep teruggelopen moeten worden, minstens tot buiten het bos. Voor ieders veiligheid. Ook voor diat soort solidariteit is het hoog tijd. Zoiets kan zeer verkeerd aflopen anders.
Wij verzamelden onze groep plus wat mensen er omheen, en vertrokken, Richting Tweede Kamer, althans het tijdelijke vergadergebouw daarvan. Maar eens kijken of daar nog iets was. Toen we het park uit kwamen zag ik dat er een politiebusje achter ons aan was gereden. Rechtsaf, langs de Bezuidenhoutseweg, eind doorlopen. Op een gegeven moment wat onrust: politie hield iemand staande, wij liepen terug om te kijken wat er gaande was. Wat bleek? Een team van Pownews, een drietal inclusief vervaarlijke bodyguard – had die persoon zeer opdringerig gevolgd, die persoon maakte duidelijk dat hij daar niet van was gediend. Dus nu wilde de politie precies van die persoon het ID zien! Dat deed die, luid protesterend, uiteindelijk, en we gingen weer verder.
Even later sloegen we linksaf en kwamen op een stuk weg dat me bekend was: de weg vanwaaraf je neer kunt kijken op de A12. Aan beide kanten van die A12 stonden mensen, en even later zagen we het: beneden, op de A12 zat een groep demonstranten de A12 weer eens te blokkeren! Ter gelegenheid van het aantreden van datzelfde kabinet waartegen wij zojuist hadden gedemonstreerd, een kabinet dat immers ook op klimaatgebied extra ellende uitstraalt. Enkele tientallen mensen. Een aantal van ons zijn die daar uren bleven supporten, tot de laatste vastgeplakte demonstrant was losgemaakt en de actievoerder die hoog in een tripod zat, met een hoogwerker was weggehaald. ‘You are not alone’ riepen we keer op keer’, en we kregen terug: ‘Supporters bedankt!’. Verder een anatal bij XR-acties gangbare klimaatleuzen en dergelijke. Een zeer vrolijk-strijdbaar sfeertje, beneden maar ook langs de weg boven.
De politie – met tientallen agenten, busjes en alles aanwezig beneden – liet zich ook boven niet onbetuigd. Enkele malen kwamen agenten mensen dwingend ‘vragen’ om een ID. In een geval was het excuus een vlag die iemand boven de A12 liet wapperen! Ik kreeg de vraag ook, en ben zelfs gevorderd om mijn ID te tonen, anders zou ik worden aangehouden. Ik heb gezegd dat ze me konden fouilleren maar dat ik het ding zelf niet te voorschijn zou halen. Kameraden om me heen maakten ook duidelijk dat ze de politievraag om ID verwerpelijke onzin vonden. Dat hielp, no doubt. Agenten zagen er uiteindelijk van af om hun vordering aan mij daadwerkelijk in een aanhouding om te zetten of me alsnog tot het tonen van mijn ID te bewegen.
Voor de zekerheid zijn we nadat de hele zaak afgelopen was, niet langs die agenten gegaan om naar het station te komen. Wel zagen we, toen we dat laatste deden, een groepje van vier agenten achter ons aan rijden. Je kunt maar niet weten wat die raddraaiers allemaal nog meer gaan doen, nietwaar? Maar we verdwenen in het station om elders rad te gaan draaien – koffiedrinken, uitrusten… – en dat was dat. Ik had intussen een paar XR-kameraden uit de Brabo-regio getroffen die op de A12 hadden gezeten, door de politionele ADO-express waren afgevoerd maar alweer vrij waren. In de trein, en naar huis wat mij betreft.
Enkele afsluitende opmerkingen. Het was een kwade dag: de junta van Schoof is geïnstalleerd. Het was een goede dag: we hebben de komst van die junta niet onbeantwoord gelaten. De demonstratie was nuttig en goed! Levendig, luidruchtig, strijdlustig. Tegelijk: de demonstratie had veel en veel groter kunnen zijn. Ik zag nogal wat mensen waarvan ik de indruk had dat ze van ver buiten de gangbare linkse en radicale netwerken kwamen. En die waren gewoon net zo bezorgd en boos als de standaardradicalen, de usual suspects waar ik er eentje van ben. En dit waren dan enkel de mensen die tijdig van de demonstratie hadden gehoord en op een doordeweekse dag tijd en gelegenheid hadden om mee te doen. Dit waren nadrukkelijk niet allemaal tamme ingekapselde liberals (‘libs’) die keurig op de automatische piloot doen wat vakbond of linksige politieke partij hun voorschrijft.
Hier liepen radicalen-in-de-dop – en soms al een flink eind uit het ei gekropen – rond, op een doordeweekse druilerige werkdag. Hoeveel van zulke mensen waren weliswaar elders, maar zouden gekomen zijn als ze het tijdig hadden geweten? Dan zouden ze – daar ben ik van overtuigd – een goede ervaring hebben opgedaan, zoals aanwezigen een goede ervaring opdeden. Als er dan ook een daadwerkelijk tijdig georganiseerd radicaal antifascistisch blok was geweest, en niet enkel een late oproep daartoe: nog beter! En wat als mensen in zo’n blok volgende keer weer eens flyers meenemen om uit te delen aan mededemonstranten, bijvoorbeeld over zin en noodzaak van militant antifascisme? Jazeker, ik had ook meer kunnen doen in die richting, en ik trek me dat aan.
Hoe dan ook! Wat de dag liet zien? Er is een potentieel van antifascistische strijd. Van dat potentieel is maar een fractie op de been gekomen op de demonstratie. Aan wie dat ook ligt, aan al die mensen die er niet waren omdat niemand ze vertelde dat deze demo er was ligt het in ieder geval niet. Korter gezegd: aan de slag!
Toespraak Nationale Herdenking Slavernijverleden – 1 juli 2024
Het gesproken woord geldt.
Vandaag herdenken wij de voorouders van honderdduizenden Nederlanders.
“For while we have our eyes on the future – history has its eyes on us” …. zo dichtte Amanda Gorman.
De ogen van de geschiedenis priemen in onze rug. Als aanklacht, maar ook verwachtingsvol.
Wij zijn hier niet om een politieke verplichting te vervullen, maar uit diep respect en uit mededogen.
Mededogen met hen die uit hun land werden ontvoerd, gescheiden van familie en geliefden. Wier namen werden afgenomen. Die werden geketend en mishandeld en moesten leven in slavernij. Die werden vermoord.
En uit respect voor allen die onder onmenselijke omstandigheden hun verhalen, liederen en rituelen hebben doorgegeven aan volgende generaties. Respect voor de vrijheidsstrijders – zoals Boni en Tula – die in verzet kwamen.
Tijdens de tentoonstelling Slavernij werd in het Rijksmuseum een brandijzer van de West-Indische Compagnie getoond.
Ik vond het één van de meest confronterende voorwerpen om te zien.
Door slaafgemaakte mensen te brandmerken werden zij tot eigendom gemaakt. Brandmerken was een wezenlijk onderdeel van de ontmenselijking waar het racistische systeem van slavernij op stoelde.
Toen de slavernij werd afgeschaft droegen velen nog het litteken.
Op hun huid.
En op hun ziel.
Inmiddels hebben veel organisaties, steden en ook de Nederlandse regering excuses gemaakt. Toen Zijne Majesteit zei dat de ketenen verbroken waren, voelden we ons allemaal een beetje vrijer.
Maar het litteken van het brandmerk is er nog. En ook de pijn is van generatie op generatie doorgegeven. Omdat het slavernijverleden lang werd verzwegen. Omdat pijn die wordt ontkend niet kan helen. Omdat oude wonden worden geïnfecteerd met omvolkingstheoriën, wit superioriteitsdenken en xenofobie. Omdat een verbrande huid niet geneest als die telkens weer wordt opengehaald met het brandijzer van het hedendaags racisme.
We herdenken niet alleen voor de nazaten, maar voor alle Nederlanders.
Want een land dat maar de helft van zijn geschiedenis wil kennen is een gemankeerd land.
Wie wel de moed van onverschrokken zeehelden bezingt maar niet de schandvlekken uit ons nationale verleden onder ogen durft te komen is een wegkijker.
Die kijkt weg van de ontmenselijking, de wreedheid en de ongelijkheid die slavernij was. En die onlosmakelijk verbonden was met een racistisch wereldbeeld.
Die ontkent ook de diepe sporen die slavernij heeft nagelaten. De onacceptabele verschillen in welvaart, kansen en gezondheid. En het racisme dat veel Nederlanders nog dagelijks treft. Dat overal waar je kijkt haar lelijke tentakels uitstrekt: op straat, op school, op social media, in de politiek. En dat ik ook nog tegenkom op mijn werk, bij de Amsterdamse gemeente, en ervaar als een nederlaag.
De geschiedenis houdt ons in het oog, zoals Amanda Gorman zei.
Wij kunnen niet trots zijn als we tegelijk wegkijken. Liefde voor ons land betekent ook onze geschiedenis werkelijk kennen. Het betekent rechtvaardig met ons verleden omgaan, en vooral met al de mensen die de littekens van de geschiedenis voelen branden, en die daar terecht aandacht voor vragen.
Gelukkig staan zoveel mensen op tegen haat en onrecht; zelfbewust, vastberaden en woekerend met hun talenten.
Mensen die ervoor hebben gezorgd dat zwarte Piet bijna helemaal uit onze steden verdwenen is. Dat meer schoolboeken en musea onze hele geschiedenis vertellen. Dat pijnlijke gesprekken gevoerd worden.
Aan de mensen die vooruitgang willen terugdraaien, die trots zijn op hun wegkijken, op het ontkennen van andermans pijn …. zou ik willen vragen: Waarom eigenlijk? Jou wordt toch niets afgenomen?
Laten we samen gehoor geven aan de oproep van Typhoon, eerder op deze plek. Hij zei: ‘Wees moedig in je ongemak, sluit je aan bij onze generatie.’
Laten we ons voorstellen wat we wel kunnen bereiken als we dat doen.
Als we nieuwsgierig zijn naar elkaar, in plaats van bekrompen te oordelen. Als we rechtvaardig zijn in plaats van rancuneus.
Dan kan de huid waar nu nog littekens zitten helen.
Dan kunnen we onze geschiedenis, ons gedeelde verleden verrijken.
Dan gloort er een Nederland dat zich, met de priemende ogen van de geschiedenis in de rug, laat voortduwen, de blik gericht op een toekomst samen. Werkelijk trots, moedig, hoopvol.
Reacties uitgeschakeld voor Toespraak burgemeester Halsema bij de Nationale Herdenking Slavernijverleden op 1 juli 2024
Toespraak minister Dijkgraaf bij de Nationale Herdenking Slavernijverleden op 1 juli 2024
Toespraak | 01-07-2024
Op maandag 1 juli 2024 hield minister Robbert Dijkgraaf (Onderwijs, Cultuur en Wetenschap) een toespraak namens het kabinet bij de Nationale Herdenking Slavernijverleden in het Oosterpark te Amsterdam.
hoe schrijven we onszelf in dit volgende hoofdstuk met hoeveel armen en met welke woorden zullen we het verleden uit de schaduw trekken in de ogen kijken en omhelzen?
Voor alle kabinetsleden is het heel waardevol om op onze laatste werkdag bij u te mogen zijn. We zijn hier in het Oosterpark verbonden met iedereen die mee herdenkt. Op het Museumplein, in Suriname, op Aruba, Curaçao, Sint Maarten, Bonaire, Sint Eustatius en Saba. Of waar ook in de wereld.
Vergiffenis. Apologize. Diskulpa. Pardon. Woorden maken een wereld van verschil. Hebben kracht. Kunnen helende balsem zijn. Maar ook wapens die diepe wonden slaan.
In de aanloop naar deze herdenking hebben woorden opnieuw wonden opengelegd. Ik heb uw ongemak gezien, uw zorgen gehoord, uw pijn gevoeld. Laten we moed putten uit een herdenking die waardig en gezamenlijk is. En uit het besef van hoe ver we komen.
Kijk naar het afgelopen Herdenkingsjaar. Steden, instellingen en families brachten hun eigen weggedrukte slavernijverleden aan het licht. Boden excuses aan. Op honderden plekken stond het slavernijverleden in de belangstelling. In herdenkingen, podcasts en dialogen. In slavernijwandelingen, lesmateriaal en toneelvoorstellingen. Meer mensen dan ooit zetten zich hier actief voor in. Vastberaden om dit werk voort te zetten.
Als coördinerend minister van het Herdenkingsjaar had ik het voorrecht om met u op te trekken. De vele, vele gesprekken hebben mijn blik geopend. Ik dacht het wel ongeveer te weten. Maar ik moest leren hoe eenzijdig mijn kennis was, hoe benauwd mijn bubbel. Hoe diepgeworteld en wijdvertakt racisme en discriminatie in het heden zijn. En hoeveel ongelijkheid daar nog steeds uit voortvloeit. Iedere dag weer.
De gesprekken waren vaak pijnlijk, maar altijd waardevol. Ze leerden me dat de weg vooruit voor iedereen op een andere manier moeilijk is. Je moet je blik 180 graden keren. Weg van je vertrouwde opvattingen en kennis. Met open vizier en oprechte nieuwsgierigheid naar de ander kijken. Je frontaal richten op het onbekende voor je. Waar je de weg niet weet, maar wel de richting. Vooruit.
Wat gun ik iedereen die open blik. Die zicht geeft op nieuwe verhaallijnen en perspectieven.
Het verhaal van de Inheemse gemeenschappen, verjaagd van hun land en tot slaaf gemaakt. Het onmenselijke geweld van eeuwen van slavernij, in alle windstreken. En het verzet ertegen. De heldhaftige ontsnappingen, zoals door de Marrons. Het onrecht van de contractarbeid. Maar ook de doorwerking van dit verleden in het hier en nu, waar we zo’n onvolledig beeld van hebben. Al deze hoofdstukken zijn het waard om verteld en gehoord te worden.
Complete mensenlevens, hele gemeenschappen zijn bewust uit onze geschiedenis gewist. Maar toch bleef er iets leesbaar. Tussen de regels. Het meest kwetsbare en persoonlijke overleefde de geschiedenis wél.
Het liedje waarmee een moeder haar kind in slaap wiegt. Het recept dat van generatie op generatie gaat. De haardracht die een eigen taal spreekt. Al deze vonkjes zijn nooit uitgedoofd. Deze zachte, kwetsbare krachten bleken oersterk. Omdat mensen die meedroegen in hun hart. Daar waar anderen niet bij konden. Ze gaven hun cultuur door. Dierbare geschenken als rituelen, taal en familieverhalen.
Uit deze draden vlochten ze een onverwoestbaar koord van verzet. En nog elke dag maakt u dit koord een stukje langer.
Zonder het verzet van u en uw voorouders, zonder het doorzettingsvermogen van leraren, onderzoekers, activisten en vele anderen, waren het Herdenkingsjaar en de excuses van premier Rutte en de Koning er nooit gekomen. Excuses die wij als leden van het kabinet ook persoonlijk als zeer betekenisvol en historisch hebben ervaren.
De excuses hebben ruim anderhalve eeuw op zich laten wachten. Dat nog niet alle nazaten klaar zijn die te aanvaarden is daarmee zeer begrijpelijk. Kritiek is ook een groot goed. Ware emancipatie betekent dat er voor jouw mening, jouw verontwaardiging, jouw roep om gelijkheid geen andere spelregels gelden dan voor die van anderen. Dat jij net zo vanzelfsprekend ruimte kunt innemen in de samenleving als ieder ander.
Emancipatie is niets minder dan herstel van historisch onrecht. Dat is een grote opdracht, aan iedereen in de samenleving. Ook aan het volgende kabinet en alle daarna.
Ook vandaag zetten we stappen in dit herstelproces. Nazaten in Europees en Caribisch Nederland die de pijn van een plantageverleden meedragen in hun achternaam, kunnen voortaan hun naam wijzigen. En vanaf vandaag heeft het Papiaments ook hier, in het Europese deel van Nederland, een beschermde status.
Als Koninkrijk blijven we stappen zetten. Er komt een permanent Herdenkingscomité Slavernijverleden. Er komt een Nationaal Slavernijmuseum. Er is geld voor meer onderzoek en onderwijs. Zodat het hele verhaal verteld wordt.
Zo zullen we steeds meer weten. En wat we weten, kunnen we niet meer ont-weten. Weten maakt bewust.
De weg naar voren is lang en kronkelig. Tegenwinden zullen opsteken. Maar onze stappen zijn onomkeerbaar. Zoals de excuses onomkeerbaar zijn. Ze hebben de werkelijkheid veranderd. We zijn een drempel over.
Zo waar als wij vandaag samen zijn, dragen wij het verleden in onze genen mee. De pijn van dat verleden is ongelijk verdeeld. Maar iedereen is erfgenaam van het verleden. En voorouder van de toekomst.
“Wie zijn we morgen?”, vroeg de Dichter des Vaderlands in haar gedicht. Laten we het antwoord niet afwachten. Maar van nu af aan samen geschiedenis schrijven. Op weg naar een gedeelde toekomst.
Reacties uitgeschakeld voor Toespraak minister Dijkgraaf bij de Nationale Herdenking Slavernijverleden op 1 juli 2024
Afscheidsboodschap van minister-president Rutte aan Nederland
Toespraak | 30-06-2024
Goedemiddag,
Ik zag een dezer dagen in de krant een foto van mezelf uit mijn begindagen als premier. Dat was lichtelijk confronterend. Laat ik het zo zeggen: er zijn sindsdien wel een paar grijze haren en wat rimpels bij gekomen. En ik hoop ook een tikje meer senioriteit. Maar dat kan bijna niet anders. Na bijna 14 jaar en meer dan 5000 dagen in deze baan. Het is voorbij gevlogen. Ik denk dat iedereen boven een zekere leeftijd dat herkent. Hoe er van die momenten komen in het leven dat je je realiseert: wat gaat de tijd snel en wat is er veel gebeurd. Voor mij is dit zo’n moment.
Nog heel even en mijn tijd als uw, als jullie, minister-president zit erop. Ik geef toe, dat voelt onwerkelijk en ik word er ook weemoedig van. Maar dat heeft vandaag zeker niet de overhand. Nu het Torentje is opgeruimd voor mijn opvolger, kijk ik vooral dankbaar terug op een heel bijzondere en intensieve tijd. Ik heb van dichtbij de mooiste dingen mogen meemaken, maar ook de meest verdrietige en moeilijke gebeurtenissen. Als minister-president ben je in de bevoorrechte positie dat je op al die momenten de kans krijgt iets te betekenen, iets goeds te doen. Ik hoop dat me dat af en toe is gelukt. En ik wens mijn opvolger, Dick Schoof, natuurlijk alle succes toe.
Een van de belangrijkste dingen die ik als premier heb geleerd, is dat je best doen en alles goed doen twee heel verschillende dingen zijn. En dan denk ik natuurlijk meteen aan de toeslagenaffaire en de aardbevingen in Groningen. Daar is onder mijn verantwoordelijkheid veel mis gegaan en dat trek ik me ook persoonlijk aan.
Ik heb zoveel gesprekken gevoerd met mensen die zich niet veilig voelen in hun eigen huis. Met ouders, die alles zijn kwijt geraakt door de schuld van de overheid. Met jongeren, die me ronduit zeiden dat hun jeugd ze is afgenomen. En ik verzeker u, zoveel onrecht en verdriet kruipen onder je huid. Die gesprekken zullen me altijd bijblijven.
Maar als politicus, en zeker als premier, ben je niet ingehuurd om alleen maar spijt te hebben. Als dingen niet goed zijn gegaan, moet je ze recht zetten – dat is je taak. Dat heb ik geprobeerd – dat hebben we als kabinet geprobeerd. Het is en blijft diep frustrerend dat het niet sneller gaat. Tegelijkertijd vertrouw ik erop op dat onze opvolgers doorgaan op de ingezette weg naar herstel. En belangrijker nog, dat de Groningers en de toeslagenouders daarop kunnen rekenen. Tegen hen zeg ik: als ik vandaag één ding mocht wensen, dan zou dat zijn dat uw problemen en zorgen zo snel mogelijk voorbij zijn. Zodat u verder kunt. Dat wens ik u toe.
De afgelopen weken en dagen heb ik natuurlijk ook vaak teruggedacht aan die eerste jaren. Nederland zat midden in een ernstige economische crisis. We kunnen het ons nauwelijks meer voorstellen, maar zo rond 2012 – 2013 kwamen er per maand tot wel 15.000 werklozen bij. Het tekort op de rijksbegroting ontplofte. En dus moesten we het roer omgooien, met de meest ingrijpende hervormingen en bezuinigingen ooit. Het is achteraf gezien een klein wonder hoe snel we uit dat diepe dal zijn geklommen. En ik ben er nog altijd trots op hoe we dat als land hebben gedaan.
Samen.
Met ondernemers en vakbonden.
Met gemeenten en provincies.
Met iedereen in het land
En met brede politieke steun, ook van partijen die niet in de regering zaten.
Het gebeurde allemaal in de beste Nederlandse traditie van overleg, verstandige compromissen en niet weglopen voor verantwoordelijkheid. Dat is echt uniek aan Nederland. En het is belangrijk om dat vast te houden. Want samen sta je sterker dan alleen.
En die les heb ik nog een keer geleerd, op een totaal ander moment in een totaal andere context. Namelijk rond de aanslag op MH17. Over een paar weken is dat 10 jaar geleden. Tien jaar alweer, en toch zo dichtbij.
Iedereen herinnert zich de hartverscheurende beelden van de thuiskomst van de lichamen in Eindhoven. De eindeloze stoet met rouwauto’s, begeleid door duizenden mensen langs de route. En later de indrukwekkende Nationale Herdenking in de RAI. Voor mij persoonlijk is MH17 misschien wel de meest ingrijpende en meest emotionele gebeurtenis uit mijn hele premierschap. Ik heb steeds geprobeerd een steun te zijn voor de nabestaanden.
Maar MH17 heeft ook mijn persoonlijke kijk op de wereld veranderd. Meer nog dan daarvoor, heb ik me na MH17 gerealiseerd hoe belangrijk het is als land niet alleen te staan in een wereld vol onrust en dreiging. Hoe landen die samenwerken elkaar ook beschermen. En hoe cruciaal het dus is dat ons land is ingebed in de Europese Unie en de NAVO. Eén blik op de wereldkaart maakt dat duidelijk. Ik zeg het nog maar een keer: samen sta je sterker dan alleen. Juist nu, met een oorlog op een paar uur vliegen van ons land, moet die gedachte ons motiveren Oekraïne te blijven steunen. Voor vrede daar en veiligheid hier.
En ja… Als je dan zo je laatste weken en dagen ingaat, krijg je heel vaak dezelfde vraag. Welke gebeurtenissen, welke momenten uit die bijna 14 jaar zullen je het meest bijblijven? Wat heeft het meeste indruk gemaakt? Het is eigenlijk onmogelijk daar een kort antwoord op te geven. Want hoe kies je uit zoveel? Maar laat ik vandaag toch een poging wagen.
Ik noemde al MH17 – dat was zo groot, dat laat me nooit meer los. Maar ik denk ook aan het moment waarop ik excuses aanbood voor het handelen van de Nederlandse regering tijdens de Holocaust. En met de herdenking en viering van Keti Koti morgen, denk ik natuurlijk aan de excuses voor het slavernijverleden. Dat zijn momenten waarop je als minister-president heel direct verbinding kunt leggen door erkenning te geven. Met alle emotie die dat losmaakt. Niet als persoon, niet als Mark Rutte uit Den Haag, maar als vertegenwoordiger van iets groters – een land, een samenleving. Dat klinkt uit mijn mond misschien allemaal wat plechtig, maar ik heb dat echt zo gevoeld en beleefd. Het is hoogst eervol dat ik die rol op een paar momenten heb kunnen vervullen.
En er was corona. Ik weet nog goed hoe ik op 16 maart 2020 ’s avonds vlak voor zeven uur gespannen hier in het Torentje zat voor die eerste TV-toespraak. Niet wetende wat er met corona op ons afkwam, maar wel dat het megagroot en ingrijpend zou worden. Het is waarschijnlijk maar goed dat we op dat moment niet wisten dat deze achtbaanrit 2 jaar zou gaan duren. Twee jaar, waarin veel mensen een dierbare verloren, met al het verdriet, dat niet zomaar weg is. Twee jaar, waarin het leven ook in andere opzichten heel lastig was – voor sommigen tot op de dag vandaag.
Corona raakte aan alles. Aan onze gezondheid, ons sociale leven, ons werk en inkomen. Het raakte aan de toekomst van onze jonge mensen. Het was voor te veel mensen een tijd van eenzaamheid. En het heeft ook sporen getrokken in de samenleving, die niet zomaar zijn hersteld.
Onvermijdelijk heb ik, hebben we als kabinet, in de aanpak steken laten vallen. Dat kan niet anders. Tegelijkertijd vind ik dat er in deze periode in de samenleving veel goeds en moois is gebeurd. De mensen in de zorg leverden een ongekende prestatie.
In bedrijven, de horeca, scholen, verenigingen, musea en theaters – iedereen maakte er het beste van. En overal ontstonden spontaan initiatieven om elkaar te helpen, te steunen of te troosten. Ook dat is Nederland. U weet hoe ik daarover denk.
Nederland is een gaaf land. Ik geef toe, ik heb dat misschien één of twee keer te vaak gezegd. Maar dat komt omdat ik het meen, uit de grond van mijn hart.
Er is hier geen oorlog. In Nederland mag je zijn wie je bent en houden van wie je wilt. We zijn welvarend. En onze democratie is sterk. Niet alleen omdat we – minstens – elke vier jaar in alle vrijheid mogen stemmen. Maar ook omdat je het in Nederland luid en duidelijk mag laten weten als je het ergens niet mee eens bent. En we hebben een vrije en kritische pers en onafhankelijke rechters. Dus ja, een gaaf land.
En één ding weet ik na bijna 14 jaar premierschap heel zeker. Dat zit in mensen. Mensen maken een land. Zo heb ik zelf het werk al die jaren alleen kunnen doen, omdat ik ondersteund werd door superslimme, deskundige en hardwerkende ambtenaren. Dat wil ik bij mijn afscheid gezegd hebben. Ik heb verder als premier in heel Nederland ontelbaar veel mensen ontmoet, jong en oud. En ook op de Caribische eilanden, die bij ons horen. Ik heb heel veel organisaties en verenigingen leren kennen. De mooiste musea gezien en voorstellingen bijgewoond. Ik heb onze militairen op missie in het buitenland in actie gezien – diep respect voor wat zij doen. En ik weet niet bij hoeveel bedrijven ik achter de voordeur heb mogen kijken, van de kleinste startup tot de grootste maakfabriek.
En ik zeg u, we hebben een land dat barst van creativiteit en ondernemerschap. Van hard werken en daarna voluit genieten. En gelukkig ook een land met een gezonde afkeer van hiërarchie en overdreven deftigheid. Maar bovenal zijn we een land van vrijwilligers, mantelzorgers, goede buren en beste vrienden. Er wordt ook best wel eens gemopperd natuurlijk. Dat is ook Nederland. Maar als het erop aankomt, staan we om elkaar heen en helpen we elkaar.
Ik kan vandaag daarom alleen maar herhalen wat ik aan het begin van de coronacrisis al eens zei. Let een beetje op elkaar. Ik reken op u.
Ik vond het een eer om jullie minister-president te mogen zijn. En ik heb het met ongelooflijk veel plezier gedaan.
De PVV komt met een wet die Zwarte Piet moet beschermen. De wet moet gemeenten verplichten Zwarte Piet bij festiviteiten zwart te houden. Ook mogen sinterklaasliedjes niet worden aangepast.
Geert Wilders zei in het televisieprogramma Vandaag de Dag van WNL hiermee “onze cultuur te willen beschermen”. Hij vindt de discussie over Zwarte Piet en racisme “te belachelijk voor woorden. Het is een kinderfeest. Dit heeft niets met racisme te maken.”
Kamerlid Martin Bosma heeft volgens de PVV-leider het hele weekend aan het initiatief-wetsvoorstel zitten schrijven.
Sinterklaasliedjes
Uitgeverij Ploegsma wil nog dit jaar een nieuw boek met aangepaste sinterklaasliedjes verspreiden op alle basisscholen in Nederland.
In oktober verschijnt het boek Sinterklaasje kom maar binnen met je Piet. In het boek zijn de 25 bekendste sinterklaasliedjes “afgestoft en aangepast aan deze tijd”.
Zo is Piet niet langer een zwarte knecht en krijgt niemand meer de roe als hij stout is. Verder verdwijnen zinnen als: ‘een bromtol met een zweep erbij”.
Volksfeest
Het CDA vindt de wet geen goed idee omdat mensen volgens die partij zelf moeten bepalen hoe Sinterklaas gevierd wordt. CDA-Kamerlid Heerma denkt dat de politiek zich daar niet mee moet bemoeien. Hij twittert: “Sinterklaas is een volksfeest. Het is van de samenleving, niet van de overheid”.
16 februari 2017, initiatiefwetsvoorstel – Wat zwart is moet zwart blijven, vinden Bosma (PVV) en De Graaf (PVV). Maar andere partijen zien niks in hun voorstel om het uiterlijk van Zwarte Piet vast te leggen in een wet.
“Zwarte Piet is racisme.” Die stelling leidde de afgelopen jaren tot verhitte discussies op verjaardagen, scheldkanonnades op internet en rijk gevulde opiniepagina’s in de kranten.
Met een voorstel om de kleur van Zwarte Piet wettelijk te verankeren wil Bosma “een verdedigingswal opwerpen tegen rare acties vanuit Den Haag” bedoeld om “onze tradities te ondergraven”. Hij krijgt bijval van partijgenoot Beertema, die de wens van een deel van de bevolking om de kleur van Zwarte Piet aan te passen ziet als “een aanval op onze identiteit”.
De overige partijen zien geen heil in het wetsvoorstel. Arno Rutte (VVD) noemt het sinterklaasfeest inclusief Zwarte Piet een “door en door Nederlandse traditie”, maar wijst er ook op dat tradities nu eenmaal veranderen. Volgens Van Raak (SP) proberen de indieners met dit voorstel de tijd stil te zetten, en “dat kan niet.”
Rol van de overheid
Bosma uit kritiek op minister Asscher (Sociale Zaken), die met verschillende maatschappelijke partijen overleg voerde over een modernere invulling van het sinterklaasfeest. Onafhankelijk Kamerlid Monasch is het met hem eens en wil dat de regering zich niet meer met de invulling van het sinterklaasfeest bemoeit.
Öztürk (GrKÖ) vindt juist dat de overheid sterker op moet treden tegen “de racistische elementen” in het sinterklaasfeest.
Maatschappelijke discussie
Verhoeven (D66) verwijt de PVV dat zij een maatschappelijke discussie politiseert: “Dit land snakt naar verbinding, maar de PVV probeert alleen maar te polariseren.”
Vermue (PvdA) pleit voor een samenleving waarin iedereen zich thuis voelt. “Die realiseren we niet met een wet die voorschrijft hoe Zwarte Piet eruit moet zien.”
Strijdig met Grondwet en rechtsstaat
Voorschrijven welke kleding iemand moet dragen, past dat niet meer bij landen als Saudi-Arabië en Iran?, vraagt Voortman (GroenLinks). Van Raak wijst de initiatiefnemers erop dat ze met dit wetsvoorstel cultuurpolitiek bedrijven, iets waarvoor Bosma zelf vaak gewaarschuwd heeft. Verhoeven stelt dat de PVV de belangrijkste Nederlandse traditie, de rechtsstaat, probeert af te breken.
Minister Plasterk (Binnenlandse Zaken), die als adviseur van de Kamer optreedt, merkt op dat het wetsvoorstel de Grondwet aan zijn laars lapt. “Alleen Noord-Korea kent een vergelijkbaar kledingvoorschrift”, aldus de minister. Hij ontraadt het wetsvoorstel met klem.
De Kamer stemt op 21 februari over het initiatiefvoorstel en de ingediende motie.
”Het wetsvoorstel voor de Zwarte Pietwet werd in 2017 door de Tweede Kamer verworpen.[64] Alleen de PVV-fractie stemde voor.[65] Het kabinet was er voorstander van dat het kinderfeest met zijn tijd mee zou gaan”
Voorstel van wet van de leden Bosma en Wilders ter bescherming van de culturele traditie van het sinterklaasfeest (Zwarte Piet-wet)
Nr. 1 GELEIDENDE BRIEF
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
‘s-Gravenhage, 12 november 2014
Hierbij doen wij overeenkomstig het bepaalde in artikel 114 van het Reglement van Orde een voorstel van wet toekomen tot bescherming van de culturele traditie van het sinterklaasfeest (Zwarte Piet-wet).
De memorie van toelichting, die het wetsvoorstel vergezelt, bevat de gronden waarop het rust.
Bosma
Wilders
Voorstel van wet van de leden Bosma en Wilders ter bescherming van de culturele traditie van het sinterklaasfeest (Zwarte Piet-wet)
Nr. 2 VOORSTEL VAN WET
Wij Willem-Alexander, bij de gratie Gods, Koning der Nederlanden, Prins van Oranje Nassau, enz. enz. enz.
Allen, die deze zullen zien of horen, saluut! doen te weten:
Alzo Wij in overweging genomen hebben dat het wenselijk is ten aanzien van het uiterlijk van Zwarte Piet regels te stellen.
Zo is het dat Wij, de Afdeling advisering van de Raad van State gehoord, en met gemeen overleg der Staten-Generaal, hebben goedgevonden en verstaan, gelijk Wij goedvinden en verstaan bij deze:
Artikel 1
Een Zwarte Piet heeft een egaal zwart of donkerbruin gezicht, rood geverfde lippen, zwart krulhaar en goudkleurige oorbellen, en is gekleed in een fluweelachtig pak met pofbroek en draagt een hoofddeksel met een gekleurde veer.
Artikel 2
1. Indien een bestuursorgaan zijn medewerking verleent aan een sinterklaasviering, waaronder in ieder geval wordt begrepen een sinterklaasintocht, waarborgt het dat het gevolg van Sinterklaas niet bestaat uit anderen dan een of meer Zwarte Pieten en dat deze voldoen aan de kenmerken uit artikel 1.
2. In het eerste lid wordt onder medewerking verlenen in ieder geval verstaan:
a. het organiseren of mede organiseren van een sinterklaasviering;
b. het financieren, anders dan door het verstrekken van subsidie ten behoeve van een sinterklaasviering;
c. het nemen van een besluit of afgeven van een beschikking ten behoeve van
een sinterklaasviering, of
d. het anderszins ondersteunen van een sinterklaasviering.
Artikel 3
1. Een bestuursorgaan wijst een aanvraag tot het geven van een beschikking als bedoeld in afdeling 4.1.1 van de Algemene wet bestuursrecht in ieder geval af, indien het naar het oordeel van dat bestuursorgaan aannemelijk is dat bij de sinterklaasviering het gevolg van Sinterklaas bestaat uit anderen dan een of meer Zwarte Pieten die voldoen aan het in artikel 1 bepaalde.
2. Indien naar het oordeel van het bestuursorgaan aannemelijk is dat bij de sinterklaasviering het gevolg van Sinterklaas bestaat uit anderen dan een of meer Zwarte
1
Pieten die voldoen aan het in artikel 1 bepaalde, onthoudt het bestuursorgaan zich van iedere medewerking aan die sinterklaasviering.
Artikel 4
Deze wet wordt aangehaald als: Zwarte Piet-wet.
Artikel 5
Deze wet treedt in werking op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip.
Lasten en bevelen dat deze in het Staatsblad zal worden geplaatst en dat alle ministeries, autoriteiten, colleges en ambtenaren die zulks aangaat, aan de nauwkeurige uitvoering de hand zullen houden.
Gegeven
De Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
2
Voorstel van wet van de leden Bosma en Wilders ter bescherming van de culturele traditie van het sinterklaasfeest (Zwarte Piet-wet)
Nr. 3 MEMORIE VAN TOELICHTING
1. ALGEMEEN
1. Inleiding
Dit wetsvoorstel strekt tot doel om Zwarte Piet te behouden voor Nederland. De schitterende sinterklaastraditie waarbij Zwarte Piet een prominente en onmisbare rol speelt, dreigt te worden aangetast. De Nederlandse sinterklaastraditie is onderdeel van de nationale identiteit en een aanval op Zwarte Piet is veel meer dan een subtiele aanpassing van een traditie; het is een aanval op de Nederlandse identiteit.
Geschiedenis van Zwarte Piet
De figuur van Sint Nicolaas is al sinds de Middeleeuwen in heel Europa een populaire heilige. Het vieren van feesten rondom Sint Nicolaas is een al bijna even lange traditie. Lang voor het sinterklaasfeest gevierd werd, bestonden er allerlei Germaanse feesten, vieringen en rituelen. Deze ‘heidense’ vieringen zijn uiteindelijk ingebed in de christelijke tradities. De kerk heeft dit aangemoedigd zodat heidense tradities langzaamaan vervangen werden door tradities die meer in lijn waren met het christendom.
Zo zijn er opmerkelijke gelijkenissen waar te nemen tussen Sinterklaas en Wodan, de Germaanse oppergod, die op zijn paard Sleipnir door de lucht reed.
Het is dan ook niet vreemd dat er op verschillende plaatsen in Europa vieringen zijn die kenmerken hebben van het Nederlandse sinterklaasfeest. Er is immers een gezamenlijke oorsprong. Deze tradities hebben met Nederland gemeen dat er een ‘sinterklaasachtige’ figuur is, die wordt bijgestaan door een donkere helper (of meerdere donkere helpers)
In Zwitserland kent men bijvoorbeeld Samichlaus die wordt ondersteund door Schmutzli. in Oostenrijk wordt Nicolo geassisteerd door een aantal Krampussen en in Luxemburg laat Zinniklos zich vergezellen door Houseker.
Zwarte Piet in zijn huidige vorm kent zijn oorsprong in 1850. Hij werd door de Nederlandse leraar, schrijver en illustrator Jan Schenkman afgebeeld in zijn prentenboek ‘Sint Nicolaas en zijn Knecht’. Dat specifieke beeld sloeg aan en verenigde de verschillende vormen waarin Zwarte Piet daarvoor verscheen. Sinterklaas werd immers al ver voor 1850 door één of meerdere donkere knechten bijgestaan.
Het vieren van het sinterklaasfeest of daarop lijkende feesten komt in meer landen voor en de vaak heeft de sinterklaasfiguur ook een donkere helper of zelfs meerdere donkere helpers. Aangezien andere landen geen Jan Schenkman hadden, kennen zij niet de voor Nederland unieke figuur van Zwarte Piet
Jan Schenkman had met zijn boek op geen enkele wijze racistische motieven. Het prentenboek werd ook nergens met racisme in verband gebracht.
Het is hierbij overigens wel duidelijk dat Zwarte Piet in het prentenboek van Schenkman gemodelleerd is naar het beeld van een donkere jongeman.
Zwarte Piet is dan ook zwart ls roet, en niet zwart vân het roet. Dit lijkt misschien een detail, maar het is wezenlijk voor het personage van Zwarte Piet dat hij niet vervangen wordt door een acteur met roetvegen. Zwarte Piet was al bij zijn introductie de steun en toeverlaat van
Sinterklaas en beslist geen slaaf. Ook het woord ‘knecht’ heeft geen negatieve betekenis en is nog steeds in gebruik in bijvoorbeeld de wielrennerj en het boerenbedrijf.
Er kan dan ook niet voldoende benadrukt worden dat Zwarte Piet de drijvende kiacht achter het sinterklaasfeest is. Hij is in de verhalen rondom het sinterklaasfeest vaak belangrijker dan Sinterklaas zelf. Sinterklaas is in de praktijk een oude, vergeetachtige man, en het is Zwarte Piet die eigenlijk de leiding heeft.
Zwarte Piet heeft diverse belangrijke functies en zonder Zwarte Piet is het sinterklaasfeest dan ook volstrekt ondenkbaar. Voorbeelden zijn de hoofdpiet, de wegwijspiet, de luisterpiet, de bakpiet en de inpakpiet. Zwarte Piet wordt door veel kinderen gezien als een groot voorbeeld en veel kinderen willen later ook zelf Zwarte Piet worden.
2. Doelstelling wetsvoorstel
Belang van het behoud van Zwarte Piet Het sinterklaasfeest, waarbij Zwarte Piet een prominente rol speelt, is één van de mooiste tradities van Nederland. Niet alleen de aard van het feest is schitterend, ook het bereik is enorm: heel Nederland staat vanaf half november tot en met begin december in het teken van Sint Nicolaas en Zwarte Piet.
Tevens is het een unieke traditie die nergens ter wereld wordt gevierd zoals in Nederland.
Het vieren van het sinterklaasfeest is een bijzondere culturele uiting. Met het sleutelen aan het sinterklaasfeest komt men direct aan de Nederlandse cultuur. Met het veranderen van Zwarte Piet ten faveure van een zeer beperkte groep mensen, wordt de Nederlandse identiteit aan de kant geschoven.
Het is een vorm van capituleren die voor velen onacceptabel is. De populariteit van Zwarte Piet is enorm en de verontwaardiging over het idee dat de figuur van Zwarte Piet veranderd zou moeten worden is zo mogelijk nog groter. Zwarte Piet heeft helemaal niets met racisme te maken.
Voor liefhebbers van het sinterklaasfeest is het ook zeer kwetsend om te stellen dat het een feest met racistische elementen is. In Vlaanderen is het sinterklaasfeest erkend als cultureel erfgoed en het Interfederaal Gelijkekansencentrum in Brussel oordeelde dat Sinterklaas en Zwarte Piet zeker geen racistische figuren zijn.
Juist in een veranderende wereld is het belangrijk dat er symbolen en gebruiken blijven bestaan waaraan Nederlanders hun identiteit ontlenen en die bijdragen aan gemeenschapszin.
Het pogen een uniek volksfeest te ontmantelen dat zorgt voor zoveel verbondenheid en vreugde is dan ook bijzonder kwalijk. Het sinterklaasfeest is misschien wel het meest Nederlandse feest dat er is. Het vieren van Sinterklaas is daarmee dan ook een sterke uiting van het Nederlanderschap, de verbondenheid met Nederland en de Nederlandse culturele tradities.
Keuze voor het codificeren
Het is niet gebruikelijk tradities in de wet te verankeren. Het is aan de andere kant ook niet gebruikelijk dat belangrijke en breed gedragen Nederlandse tradities worden afgebroken door een kleine maar felle minderheid. Er is een ware oorlog tegen Zwarte Piet
Wat daarnaast de noodzaak voor codificatie vergroot, is het gegeven dat de Nederlandse overheid inmiddels ook een rol speelt bij het om zeep helpen van Zwarte Piet. Minister Asscher overlegt met de NTR en de gemeente Gouda over de toekomst van Zwarte Piet en ook burgemeester Van der Laan speelt een rol bij de strijd tegen Zwarte Piet.
In de gemeenten Amsterdam en Gouda worden dan vervolgens concessies gedaan en geeft men ook openlijk toe aan de wens van een zeer kleine minderheid om de bijl aan de wortel van het sinterklaasfeest te zetten.
Zwarte Piet is zeer populair.
Maar liefst 2,1 miljoen mensen tekenden de ‘Pietitie’. Een onderzoek van EenVandaag liet zien dat 89% van de respondenten vond dat Zwarte Piet onveranderd moet blijven, op stand.nl gaf 90% aan dat Zwarte Piet niet moet worden afgeschaft en uit een enquête van De Telegraaf blijkt dat meer dan 91% tegen het aanpassen van Zwarte Piet is.
Invulling van het wetsvoorstel
Met deze wet krijgt de overheid er ook niet zozeer een taak bij, maar wordt juist voorkomen dat de overheid een inhoudelijk rol (en daarmee een taak) krijgt bij het vaststellen van het uiterlijk van Zwarte Piet.
Dit initiatiefwetsvoorstel strekt er dan ook slechts toe dat overheden pas vergunningen verlenen voor sinterklaasactiviteiten, zelf sinterklaasactiviteiten organiseren of hier medewerking aan verlenen, als daarbij het personage Zwarte Piet in ere wordt gehouden.
Ook wordt hiermee voorkomen dat er allerlei rechtszaken gevoerd zullen worden en bezwaarprocedures gestart worden met betrekking tot het veranderen van het uiterlijk van Zwarte Piet.
De maatschappelijke impact van een kleine, activistische groep heeft veel effect wanneer deze groep door de publieke omroep aan publiciteit wordt geholpen en als (lagere) overheden bereid zijn het sinterklaasfeest aan te passen.
Als gevolg hiervan blijkt het zelfs voor te komen dat winkelketens en fabrikanten van speelgoed Zwarte Piet uit angst in de ban doen. Sommige ondernemers twijfelen eraan of ze nog mee kunnen doen aan de traditie van het sinterklaasfeest.
Ook aan deze onzekerheid dient een einde gemaakt te worden. Het onderliggende wetsvoorstel kan voor de benodigde duidelijkheid zorgen
Tegenstanders van Zwarte Piet en hun argumenten
Wie een stelling poneert heeft de verantwoordelijkheid deze te onderbouwen. Echter, als tegenstanders van Zwarte Piet vanuit het niets de stelling poneren dat Zwarte Piet racistisch is, blijft de onderbouwing of argumentatie achterwege
Zwarte Piet is de personificatie van een eeuwenoude (voorchristeljke) en internationale traditie die niets van doen heeft met de trans-Atlantische slavernij.
Impact op de maatschappij
Het sinterklaasfeest, waar Zwarte Piet een integraal onderdeel van uitmaakt, is het mooiste Nederlandse volksfeest dat er is. Dat feest mag de Nederlanders niet afgepakt worden. Het is daarnaast ook buitengewoon kwetsend dat deze schitterende Nederlandse traditie wordt afgedaan als iets racistisch.
Daarrnaast is het ook zo dat heel veel kinderen die nog geloven in Sint Nicolaas en Zwarte Piet op wrede wij ze uit deze droom worden geholpen wanneer het uiterlijk van Zwarte Piet ineens verandert of wanneer Zwarte Piet verbasterd wordt tot ‘stroopwafelpiet’
Het bijzondere karakter van het sinterklaasfeest waarbij kinderen &ht geloven in Sinterklaas en Zwarte Piet komt ook sterk onder druk te staan als er allerlei verschillende soorten pieten worden geïntroduceerd, waarbij ook voor kinderen heel duidelijk is dat hier iets niet in de haak is.
De vele sinterklaascomits kunnen zich slecht voorbereiden op 5 december wanneer er allerlei rechtszaken gevoerd worden over het uiterlijk van Zwarte Piet. De consistentie van de verschijning van Sinterklaas en Zwarte Piet weegt immers zeer zwaar.
Daarnaast is gebleken dat gemeenten zich terughoudend opstellen met het afgeven van vergunningen of het toekennen van subsidies toen bekend werd dat de Raad van State zich over Sinterklaas en Zwarte Piet zou gaan buigen.
Deze vertwijfeling en deze onduidelijkheid, alsmede claims inzake racisme, halen de glans van een schitterende Nederlandse traditie. Ze zorgen ook voor grote praktische en
logistieke problemen bij de vele vrijwilligers die hun best doen om er ieder jaar weer een mooi volksfeest van te maken.
Ook ontstaat door alle klachtenprocedures, acties en rechtszaken veel onzekerheid bij ondernemers die graag een leuke bijdrage willen leveren aan het sinterklaasfeest.
Dit wetsvoorstel heeft dan ook tot doel om te zorgen dat het mooiste Nederlandse volksfeest duurzaam behouden blijft voor de toekomst en Zwarte Piet gewoon Zwarte Piet kan blijven
II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
Artikel 1
Dit artikel schrijft voor aan welke kenmerken Zwarte Pieten moeten voldoen. Deze voorschriften sluiten aan bij de traditionele kenmerken van Zwarte Piet.
Artikel 2
Dit artikel bepaalt dat het bestuursorgaan, indien het medewerking verleent aan sinterklaasvieringen, waarborgt dat het gevolg van Sinterklaas uitsluitend bestaat uit een of meer Zwarte Pieten die voldoen aan de kenmerken van artikel 1 van deze wet. Het is dus niet de bedoeling dat andere figuren, die niet voldoen aan het bepaalde in artikel 1, deel uitmaken van het gevolg van Sinterklaas.
Concreet wordt hiermee voorkomen dat bestuursorganen meewerken aan sinterklaasfestiviteiten waarbij zogenaamde regenboogpieten of andere varianten op Zwarte Piet aan deelnemen. Initiatiefnemers doelen met “het gevolg van Sinterklaas” op Zwarte Piet en niet op — bijvoorbeeld — eventuele muziekkorpsen, majorettes, etc. die de intocht begeleiden.
Waar in deze wet ‘sinterklaasviering’ voorkomt, wordt gedoeld op alle festiviteiten die plaatsvinden in het kader van de aankomst en het verblijf van Sinterklaas en zijn gevolg in Nederland. Deze festiviteiten hebben in ieder geval plaats op het moment van aankomst van Sinterklaas, doorgaans op de tweede of derde zaterdag van november. De intocht zal echter in veel gevallen de meest grootschalige viering zijn.
Het ligt dan ook in de rede dat de betrokkenheid van bestuursorganen als bedoeld in deze wet daar het grootst zal zijn, maar het artikel ziet ook op overige festiviteiten die in het kader van de sinterklaasviering georganiseerd worden.
De definitie van bestuursorgaan sluit aan bij het begrip uit artikel 1:1 van de Algemene wet bestuursrecht, nu deze wet beoogt dat de overheid en zijn organen het traditionele uiterlijk van Zwarte Piet dienen te beschermen.
De medewerking van het bestuursorgaan kan op veel manieren plaatsvinden, maar de meest voor de hand liggende vormen van medewerking zijn gelegen in het nemen van besluiten en afgeven van beschikkingen, al dan niet in de vorm van subsidieverleningen en vergunningen, die het (mede) mogelijk maken dat de sinterklaasviering plaatsvindt, alsmede het (mede) organiseren van sinterklaasvieringen, bijvoorbeeld voor kinderen van personen in dienst van of aangesteld door het bestuursorgaan, en iedere andere medewerking. Het betreft derhalve geen limitatieve opsomming.
Artikel 3
Voortbouwend op artikel 2, bepaalt dit artikel dat indien de medewerking van het bestuursorgaan gelegen is in het afgeven van een beslissing op aanvraag als bedoeld in afdeling 4.1.1 van de Algemene wet bestuursrecht, het bestuursorgaan de aanvraag afwijst als
het van mening is dat niet voldoende aannemelijk is dat het gevolg van Sinterklaas uitsluitend bestaat uit een of meer Zwarte Pieten die voldoen aan de eisen uit artikel 1.
Het bestuursorgaan weigert voorts iedere andere medewerking als het meent dat het gevolg van Sinterklaas niet uitsluitend uit Zwarte Pieten bestaat die bovendien voldoen aan de eisen uit artikel 1.
Het is aan het bestuursorgaan om vast te stellen of voldoende aannemelijk is dat festiviteiten in het kader van de sinterklaasviering aan deze wet voldoen
Artikelen 4 en 5
Deze artikelen regelen respectievelijk de citeertitel en inwerkingtreding. Die laatste dient zo snel mogelijk na aannemen van de wet door de Eerste Kamer plaats te vinden.
Bosma
Wilders
Reacties uitgeschakeld voor Uit de Oude Doos/De PVV en de Zwarte Pietenwet!
02 juli 2024, de presentatie van het kabinet Schoof op paleis NoordeindePatrick van Emst / Brunopress
:quality(50)/cdn-kiosk-api.telegraaf.nl/e7fc0a5e-36db-11ef-9f0b-eabfb84685ca.jpg)
