MORAAL ANNO 2016?EEN SLORDIG EXCUUS VOOR HAATARNON GRUNBERGVOLKSKRANT ”Hef een lofzang aan op de vrije vrouw, anders zullen de zandnegers of de opgezwollen scrotumkoppen de lucht en het leven hier alleen maar vervuilen.”Aldus schrijver Hafid Bouazza zaterdag in het NRC Handelsblad.Nog niet zo heel lang geleden dreigde een andere bevolkingsgroep het leven en de lucht in Europa te vervuilen, maar historisch besef is ongewenst. Het gebruik van het woord ”zandnegers” lijkt me geen toeval.De reacties op de gebeurtenissen in Keulen herinneren aan de duistere tijden in het zuiden van de Verenigde Staten toen vermeend of werkelijk geweld van zwarte mannen tegen blanke vrouwen een excuus was voor lynchpartijen.De hedendaagse morele verontwaardiging heeft niets van doen met empathie voor slachtoffers of de behoefte problemen op te lossen.Pegida en haar aanhangers willen gewoon, dat alles wat niet wit, ziek of anderszins onrein is, uit Europa verdwijnt.Moraal anno 2016? Een slordig excuus voor haat. Arnon Grunberg
‘Hef een lofzang aan op de vrije vrouw, anders zullen de zandnegers en de opgezwollen scrotumkoppen de lucht en het leven hier alleen maar meer vervuilen,’ aldus schrijver Hafid Bouazza zaterdag in NRC Handelsblad.
Nog niet zo heel lang geleden dreigde een andere bevolkingsgroep het leven en de lucht in Europa te vervuilen, maar historisch besef is ongewenst.
Het gebruik van het woord ‘zandnegers’ lijkt me geen toeval. De reacties op de gebeurtenissen in Keulen herinneren aan de duistere tijden in het zuiden van de Verenigde Staten toen vermeend of werkelijk geweld van zwarte mannen tegen blanke vrouwen een excuus was voor lynchpartijen.
De hedendaagse morele verontwaardiging heeft niets van doen met empathie voor slachtoffers of de behoefte problemen op te lossen. Pegida en haar aanhangers willen gewoon dat alles wat niet wit, ziek of anderszins onrein is uit Europa verdwijnt.
Moraal anno 2016? Een slordig excuus voor haat.
Reacties uitgeschakeld voor [Volkskrant stukje Arnon Grunberg]/Een slordig excuus voor haat
ZIONIST LEADER AND LATER ISRAELI PRIME MINISTER DAVID BEN GURION, WHO ONESIDEDLY DECLARED IN MAY, 1948 THE STATE OF ISRAEL AND ONE OF THE ARCHITECTS OF THE ETHNIC CLEANSING OF PALESTINETHIS LETTER TO HIS SON ONLY SHOWS HIS PREPAREDNESS FOR ETHNIC CLEANSINGS, ALREADY IN 1937! https://la.indymedia.org/news/2008/05/217559.php
‘ We must expel Arabs and take their place. Up to now, all our aspirations have been based on an assumption – one that has been vindicated throughout our activities in the country – that there is enough room in the land for the Arabs and ourselves. But if we are compelled to use force – not in order to dispossess the Arabs of the Negev or Transjordan, but in order to guarantee our right to settle there – our force will enable us to do so. ” AN EXCERPT FROM THE UNDERLYING LETTER, REVEALING THE LONG MADE ZIONIST PLAN TO ETNICALLY CLEANSE THE ”ARABS” [PALESTINIANS]………
THE LETTER
PALESTINA KOMITEELETTER FROM DAVID BEN GURION TO HIS SON AMOS, WRITTEN 5 OCTOBER 1937 Obtained from the Ben-Gurion Archives in Hebrew, and translated into English by the Institute of Palestine Studies, Beirut
Letter from David Ben-Gurion to his son Amos, written 5 October 1937 Obtained from the Ben-Gurion Archives in Hebrew, and translated into English by the Institute of Palestine Studies, Beirut
5 October 1937 Dear Amos,
I was not angry at you, but I was very sorry indeed that there was no reply from you. I cannot accept the excuse that you have no time. I know you have a lot of work at school, in the field, and at home, and I am happy that you are so preoccupied with your studies. But it is always possible to find free time if necessary, not only on Sabbath days but even during weekdays. Your excuse that I keep moving from one country to another is not convincing. You can write to me in London. Here they [the Jewish Agency office] always know where I am, and they are efficient in forwarding my mail. As to the question of my membership in the executive committee [of the Jewish Agency], I shall explain to you in person if I meet you in Tel Aviv upon my return. Here what I want to talk about is the conflict you are experiencing between your reason and your emotions with regard to the question of the state. Political matters should not be a question of emotions. The only thing that should be taken into account is what we want and what is best for us, what will lead to the objective, and which are the policies that will make us succeed and which will make us fail.
It seems to me that I, too, have “emotions” [quotation marks in original.Hebrew: regesh]. Without these emotions I would not have been able to endure decades of our hard work. It definitely does not hurt my feelings [regesh] that a state is established, even if it is small.
Of course the partition of the country gives me no pleasure. But the country that they [the Royal (Peel) Commission] are partitioning is not in our actual possession; it is in the possession of the Arabs and the English. What is in our actual possession is a small portion, less than what they [the Peel Commission] are proposing for a Jewish state. If I were an Arab I would have been very indignant. But in this proposed partition we will get more than what we already have, though of course much less than we merit and desire. The question is: would we obtain more without partition? If things were to remain as they are [emphasis in original], would this satisfy our feelings? What we really want is not that the land remain whole and unified. What we want is that the whole and unified land be Jewish [emphasis original]. A unified Eretz Israeli would be no source of satisfaction for me–if it were Arab.
From our standpoint, the status quo is deadly poison. We want to change the status quo [emphasis original]. But how can this change come about? How can this land become ours? The decisive question is: Does the establishment of a Jewish state [in only part of Palestine] advance or retard the conversion of this country into a Jewish country?
My assumption (which is why I am a fervent proponent of a state, even though it is now linked to partition) is that a Jewish state on only part of the land is not the end but the beginning.
When we acquire one thousand or 10,000 dunams, we feel elated. It does not hurt our feelings that by this acquisition we are not in possession of the whole land. This is because this increase in possession is of consequence not only in itself, but because through it we increase our strength, and every increase in strength helps in the possession of the land as a whole. The establishment of a state, even if only on a portion of the land, is the maximal reinforcement of our strength at the present time and a powerful boost to our historical endeavors to liberate the entire country.
We shall admit into the state all the Jews we can. We firmly believe that we can admit more than two million Jews. We shall build a multi-faceted Jewish economy– agricultural, industrial, and maritime. We shall organize an advanced defense force—a superior army which I have no doubt will be one of the best armies in the world. At that point I am confident that we would not fail in settling in the remaining parts of the country, through agreement and understanding with our Arab neighbors, or through some other means.
We must always keep in mind the fundamental truths that make our settlement of this land imperative and possible. They are two or three: it is not the British Mandate nor the Balfour Declaration. These are consequences, not causes. They are the products of coincidence: contingent, ephemeral, and they will come to an end. They were not inevitable. They could not have occurred but for the World War, or rather, they would not have occurred if the war had not ended the way it did.
But on the other hand there are fundamental [emphasis original] historical truths, unalterable as long as Zionism is not fully realized. These are:
1) The pressure of the Exile, which continues to push the Jews with propulsive force towards the country 2) Palestine is grossly under populated. It contains vast colonization potential which the Arabs neither need nor are qualified (because of their lack of need) to exploit. There is no Arab immigration problem. There is no Arab exile. Arabs are not persecuted. They have a homeland, and it is vast. 3) The innovative talents of the Jews (a consequence of point 1 above), their ability to make the desert bloom, to create industry, to build an economy, to develop culture, to conquer the sea and space with the help of science and pioneering endeavor.
These three fundamental truths will be reinforced by the existence of a Jewish state in a part of the country, just as Zionism will be reinforced by every conquest, large or small, every school, every factory, every Jewish ship, etc.
Our ability to penetrate the country will increase if we have a state. Our strength vis-à-vis the Arabs will likewise increase. The possibilities for construction and multiplication will speedily expand. The greater the Jewish strength in the country, the more the Arabs will realize that it is neither beneficial nor possible for them to withstand us. On the contrary, it will be possible for the Arabs to benefit enormously from the Jews, not only materially but politically as well.
I do not dream of war nor do I like it. But I still believe, more than I did before the emergence of the possibility of a Jewish state, that once we are numerous and powerful in the country the Arabs will realize that it is better for them to become our allies.
They will derive benefits from our assistance if they, of their own free will, give us the opportunity to settle in all parts of the country. The Arabs have many countries that are under-populated, underdeveloped, and vulnerable, incapable with their own strength to stand up to their external enemies. Without France, Syria could not last for one day against an onslaught from Turkey. The same applies to Iraq and to the new [Palestinian] state [under the Peel plan]. All of these stand in need of the protection of France or Britain. This need for protection means subjugation and dependence on the other. But the Jews could be equal allies, real friends, not occupiers or tyrants over them.
Let us assume that the Negev will not be allotted to the Jewish state. In such event, the Negev will remain barren because the Arabs have neither the competence nor the need to develop it or make it prosper. They already have an abundance of deserts but not of manpower, financial resources, or creative initiative. It is very probable that they will agree that we undertake the development of the Negev and make it prosper in return for our financial, military, organizational, and scientific assistance. It is also possible that they will not agree. People don’t always behave according to logic, common sense, or their own practical advantage. Just as you yourself are sometimes split conflicted between your mind and your emotions, it is possible that the Arabs will follow the dictates of sterile nationalist emotions and tell us: “We want neither your honey nor your sting. We’d rather that the Negev remain barren than that Jews should inhabit it.” If this occurs, we will have to talk to them in a different language—and we will have a different language—but such a language will not be ours without a state. This is so because we can no longer tolerate that vast territories capable of absorbing tens of thousands of Jews should remain vacant, and that Jews cannot return to their homeland because the Arabs prefer that the place [the Negev] remains neither ours nor theirs. We must expel Arabs and take their place. Up to now, all our aspirations have been based on an assumption – one that has been vindicated throughout our activities in the country – that there is enough room in the land for the Arabs and ourselves. But if we are compelled to use force – not in order to dispossess the Arabs of the Negev or Transjordan, but in order to guarantee our right to settle there – our force will enable us to do so.
Clearly in such event we will have to deal not only with the Arabs living in Eretz Israel, since it is very probable that Arabs from the neighboring countries will come to their aid. But our power will be greater, not only because we will be better organized and equipped, but also because behind us stands a force still greater in quantity and quality. This is the reservoir of the millions in the Diaspora. Our entire younger generation of Poland, Romania, America, and other countries will rush to our aid at the outbreak of such a conflict. I pray to God that this does not happen at all. Nevertheless the Jewish state will not rely only on the Jews living in it, but on the Jewish people living in every corner of the world: the many millions who are eager and obliged [emphasis original] to settle in Palestine. There are not millions of Arabs who are compelled or willing to settle in Palestine. Of course it is likely that Arab adventurers and gangs will come from Syria or Iraq or other Arab countries, but these can be no match for the tens and hundreds of thousands of young Jews to whom Eretz Israel is not merely an emotional issue, but one that is in equal measure both personal and national.
For this reason I attach enormous importance to the conquest of the sea and the construction of a Jewish harbor and a Jewish fleet. The sea is the bridge between the Jews of this country and the Jewish Diaspora – the millions of Jews in different parts of the world. We must create the conditions that will enable us in times of necessity to bring into the country in our own ships manned by our own seamen, tens of thousands of young men. Meanwhile we must prepare these young men while they are still in the Diaspora for whatever task awaits them here.
I am confident that the establishment of a Jewish state, even if it is only in a part of the country, will enable us to carry out this task. Once a state is established, we shall have control over the Eretz Israeli sea. Our activities in the sea will then include astonishing achievements.
Because of all the above, I feel no conflict between my mind and emotions. Both declare to me: A Jewish state must be established immediately, even if it is only in part of the country. The rest will follow in the course of time. A Jewish state will come.
My warm greetings [Hebrew: Shalom Rav].
When do you return to Kadoorie [agricultural school]? Write to me. Show this letter to your mother and sisters.
Sincerely, Your father
END OF THE LETTER
SEE ALSO JEWISH VOICE FOR PEACEBEN GURION: LETTER TO HIS SON, OCTOBER 5, 1937
Reacties uitgeschakeld voor Letter from David Ben Gurion to his son Amos, written 5 october 1937/About the ethnic cleansing of the ”Arabs” [Palestinians]
Het begon met het bericht dat een Syrische jongen van 14 jaar zich in het asielzoekerscentrum van Gilze van het leven had beroofd, en binnen één minuut – dit was maandagmiddag – volgden in mijn tijdlijn nog twee berichten over vluchtelingen. Van die berichten waar je maag van omdraait, terwijl je hoofd verwoede pogingen doet om reëel dan wel realistisch te blijven. Trek niet te snel conclusies, pas op met historische vergelijkingen, erken de politieke dilemma’s, laat je niet meeslepen. Maar wie zegt dat het hoofd gelijk heeft?
Ali wilde cardioloog worden
Eerste bericht. Ali Ghezawi was al negen jaar onderweg, nadat zijn ouders besloten met hun vijf kinderen te vluchten uit Syrië. Twee keer was het gezin in Spanje, waar ze een verblijfsstatus kregen, maar uiteindelijk zochten ze hun heil in Nederland. Ali wilde cardioloog worden, vertelde zijn jongere broertje aan het AD. Hij voelde zich veilig in Nederland, sprak vijf talen en was op pagina 623 van het medisch handboek ‘Anatomy’. Maar toen het gezin onlangs te horen kreeg definitief niet in Nederland te mogen blijven, knapte er iets in hem. Hij wilde niet meer praten en eten, en vorige week maakte hij een einde aan zijn leven.
Per ommegaande teruggestuurd door de Britse rechter
Tweede bericht. Afkomstig uit een Britse krant van 3 augustus 1939, en op 3 augustus 2020 opnieuw verspreid via een tweet van Working Class History. De kop luidt: ‘Joodse vluchtelingen uit Duitsland in tranen na deportatievonnis’. Het gaat om twee jonge Joden, Walter Altmann en Gunther Mann, die per roeiboot vanuit Oostende het Kanaal waren overgestoken, en nu per ommegaande werden teruggestuurd op last van de Britse rechter. “Beiden zeiden dat ze liever waren verdronken of anderszins omgekomen, dan terug te moeten naar Duitsland.” De tweet voegt eraan toe dat de twee mannen later de dood vonden in een concentratiekamp. Working Class History@wrkclasshistory#OtD 3 Aug 1939 Walter Altmann and Gunther Mann, two Jewish refugees from Nazi Germany, were deported from the UK back to Belgium where they had tried to cross the Channel in a 3-metre dinghy which capsized. Both were killed in the concentration camps.
Een kwart van de kinderen heeft geen begeleider, 20 procent is gehandicapt
Derde bericht. Het International Rescue Committee, in 1933 opgericht door Albert Einstein om vluchtelingen uit nazi-Duitsland bij te staan, meldt dat bijna alle 200 kinderen die dit jaar werden gered op de Middellandse Zee, nu vast zitten in gevangenkampen in Libië. De meeste van deze kinderen – ik citeer hier Carolien Roelants in NRC – zijn Somalisch, Eritrees of Soedanees. Een kwart van hen heeft geen begeleider, 20 procent is gehandicapt. Deze kinderen delen het lot van alle migranten in Libië, vorige maand door de VN als volgt beschreven: “We blijven berichten krijgen over moorden, foltering, seksueel geweld, arbitraire opsluiting, ontvoeringen, handel in en verkoop van migranten.”
Wat kan het hoofd nu nog aanvoeren? De Libische kustwacht opereert met financiële steun van de EU, en dus van Nederland, want wij vinden alles beter dan dat mensen onze grenzen bereiken en een beroep doen op het Vluchtelingenverdrag waar wij bij aangesloten zijn. Wie Europa toch weet te bereiken, moet asiel aanvragen in het land van aankomst, wat de last onevenredig bij de zuidelijke lidstaten legt; de familie Ghezawi ondervond daarvan de gevolgen. Ali is dood, je maag draait ervan om.
EINDE ARTIKEL
Reacties uitgeschakeld voor [Artikel Trouw, door Stevo Akkerman]/[Dood door Asielbeleid]/”De Syrische Ali is dood, je maag draait ervan om”
De roep om vrijheid die wordt overstemd – Refugee lives matter!
Opinie, gepost door: Joke Kaviaar op 11/08/2020 08:02:06
Terwijl Willem Engel des Doods in Rotterdam al knuffelend predikt dat ‘we in bezet gebied leven’ pleegde de 14-jarige uit Syrië gevluchte Ali Ghezawi zelfmoord in een AZC omdat hij het land uitgezet dreigde te worden. Zijn toekomst werd van staatswege vernietigd. De jongen wilde cardioloog worden.
De viruswaanzinnige Engel des Doods zal het niet interesseren, net zo min als het Rutte wat kan schelen, of Dijkhoff en onze huidige deportatieterrorist Ankie Broekers-Knol. Die kijken in het geheel niet om naar vluchtelingen, behalve als het over deportaties gaat. Engel heeft meer met de overheid gemeen dan hij denkt. Als Engel het heeft over ‘bezet gebied’ gaat het dus niet over vluchtelingen, over oorlog en vervolging. Nee, hij komt op voor het dieptrieste lot van anti-vaxxers, aluhoedjes, en allerhande andere esotherische witte wanna-be hippies die geen zin hebben om wat afstand te houden. Ja, onze dappere vrijheidsstrijder komt op voor de egoïstische Neederlanders die het vertikken om uit solidariteit met zwakkeren in de samenleving een mondkapje te dragen. Wat een held! Samen optrekkend met allerlei extreem-rechts tuig zoals Ben van der Kooi eist hij de vrijheid om anderen in gevaar te brengen op. En niet alleen die vrijheid zelf, maar ook de vrijheid van meningsuiting om het verspreiden van dat gevaarlijke virus te promoten. Het gaat hand in hand met al die mensen die vinden dat zwakkeren in de samenleving ‘dor hout’ zijn dat wel dood mag. Het is zo fascistoïde als de pest.. eh.. of corona? Als het je niet bevalt, dan blijf je toch lekker thuis?
Ja, dat is pas vrijheid! Geen mondkapje hoeven dragen! Tijdens dezelfde demonstratie in Rotterdam afgelopen week presteerde Engel des Doods het ook om te stellen dat “de vergelijking met de Jodenster al gemaakt is en we daar niet ver vanaf zitten”. Wat een leed toch allemaal. Wat een ellende voor al die klagende zielenpoten die geen dag zonder feestje kunnen en graag in de slachtofferrol gaan zitten en alle aandacht naar zich toe trekken. Intussen worden afgewezen vluchtelingen in dit land opgejaagd omdat ze geen verblijfspapieren mogen hebben en daarom op straat moeten leven. Voor hen is dit hele land een groot bezet gebied waarin ze zich schuil moeten houden. Maar dan echt. Uiteindelijk belanden velen van hen in de grensgevangenis op Rotterdam Airport.
Wil je vrijheid eisen, ga dan daar staan waar vluchtelingen voor onbepaalde tijd worden opgesloten en eis met je privilege de vrijheid van hen op. Wil je de held uithangen? Zet dan daar een grote bek op en ga in de weg staan van deportaties. Durf het te zeggen: Daar staat een concentratiekamp: een plek waar mensen worden verzameld om hen te kunnen deporteren. Daar zitten mensen die dubbel worden getroffen door corona omdat de staat hen als paria’s behandelt, als derderangsburgers. Niet eens als burgers feitelijk, maar als afval.
Het meldpunt vreemdelingendetentie meldt regelmatig wat daar allemaal gebeurt. Zo zit daar momenteel een man al 11 maanden in een isoleercel. Laat dit even tot je doordringen: 11 maanden in een kale cel met niets meer dan een scheurhemd aan op een matrasje, zonder afleiding. 11 maanden alleen even een uurtje daaruit om in een kooi te luchten. 11 maanden! In de grensgevangenis is namelijk het zitten in een tweepersoonscel de norm. Nog altijd, ook in coronatijd. Het is een potentiële besmettingshaard. Je kunt erop wachten. De man in de isoleercel wil niet in zo’n krappe tweepersoonscel en dus wordt hij aansluitend telkens opnieuw gestraft met twee weken ‘iso’. Een klaagschrift en daaropvolgende beroep zijn ongegrond verklaard. De Neederlandse staat mag dus 11 maanden en meer iemand psychisch ernstig blijven martelen en geen haan die er naar kraait. Zijn vrijheid telt niet. Ook de vrijheid van al die andere opgesloten vluchtelingen daar, laat staan hun gezondheid, telt niet.
Afgelopen week is gebleken dat daar eerst een bewaker en nu een gevangene het virus heeft opgelopen. Die man in de iso heeft dus groot gelijk die tweepersoonscel te weigeren. In die tweepersoonscellen zitten ze nu met deze hitte 23 uur per dag opgesloten. Dat is lockdown. Echt lockdown. Al die verwende nesten die klagen over de niet-zo intelligente lockdown tijdens het hoogtepunt van de coronacrisis hebben werkelijk geen idee. En waarom zitten die vluchtelingen daar in lockdown? Om hen te kunnen deporteren, ook al kunnen er op dit moment door de pandemie helemaal geen deportaties plaatsvinden.
Vrijheid, degenen die er het hardste om schreeuwen, hebben er het meeste van. Opgesloten vluchtelingen kun je niet horen door de muren en hekken en tralies heen. Ze zijn onzichtbaar en onhoorbaar gemaakt. En wie je al helemaal niet hoort, zijn degenen die dagelijks door de Europese en Neederlandse schrijftafelmoordenaars, van grensterreurdienst Frontex aan de buitengrenzen van Fort Europa tot Ankie Broekers-Knol en haar ambtenaren van de IND en de Dienst Terreur en Verrek, van het leven worden beroofd omdat ze een beter heenkomen zoeken. Ali Ghezawi is er daar een van. Tot wanhoop gedreven maakte hij er een einde aan. Zijn ouders worden straks zonder hem het land uitgegooid. Heeft zijn leven er ooit wat toe gedaan?
We moeten de strijd voor vrijheid opeisen en hoorbaar helpen maken voor mensen die het daadwerkelijk nodig hebben: slachtoffers van vervolging, oorlog, wapenhandel, staatsterreur, racisme, kolonialisme en kapitalisme. Mensen die gevangen zitten, letterlijk en figuurlijk, in dat web van grenzen, hekken, staten en systematische schending van mensenrechten en vluchtelingenverdragen. Als we het over vrijheid hebben, hebben we het over de vrijheid van een ieder. Niet alleen die van enkele doorgeslagen complotten- en virusverspreiders die de vrijheidsstrijd claimen voor hun eigen individuele gemakzucht en gewin. De strijd voor vrijheid is er juist een tegen het egoïstische ikke-ikke-en-de-rest-kan-letterlijk-stikken. Vrijheidsstrijd is een kwestie van solidariteit.
Vergeet Ali Ghezawi niet. Noem zijn naam. Refugee lives matter.
Dear Readers, Despite of the heathwave it is important to mention the wrongs in history!I already did it in Dutch [article and Letter to the Editor], but now I wrote this Letter to the Editor about the allied bombings of German cities during WO II,Especially because it strikes me, that even after 75 years liberation of the nazi terror, there are still people, and many of them, who deny the fact that those allied bombings on cities, civilian goals, were forbidden, even in those times! [1]This Letter to the Editor I’ve sent to a number of British, American and German newspapers.Of course I have no idea, whether they publish it or not, so I want to share my Letter with you.See the Letter to the Editor under note 1 Hoping you all stay healthy in those dangerous Corona days. Astrid Essed
[1] The attack or bombardment, by whatever means, of towns, villages, dwellings, or buildings which are undefended is prohibited.
ALLIED BOMBINGS OF GERMAN CITIES DURING WORLD WAR II ARE WARCRIMES
Letter to the Editor Dear Editor,
Again and again it strikes me, that even after 75 year liberation of the Nazi terror, many people still deny the fact, that the British-American bombings of German cities were warcrimes.Of course there is a story behind this:After the killing of 40 000 British civilians by German bombings during the Blitz [warcrimes of course, but nobody denies that], it was payback time, not only out of revenge, but also to destroy the German economy and war industry.Another motive for lage scale bombing was to break the morale of the German people and the hope they would rise up against the nazi regime.Rather ridiculous, since the deadly air attacks were caused by the Allied forces and the caused destruction was ther sole responsibility.Therefore it was no surprise, that the German people became more and more hostile to the Allied forces, being the killers of the people they loved.Not only bombings on civilians and civilian goals are morally wrong, even in that time they were forbidden according article 25 of the Hague Convention [1907]Attacks on military goals of course were permitted.Yet bombings on civilian goals took place, as well by the Allied as the Central Powers.Firestorms on German cities and villages, since firebombs were used, with as a consequence, that people burned alive.In 1942, the German city Cologne was attacked with 1000 firebombs and at an attack on the German city Pforzheim in february 1945, 30 percent of the population had been killed.Was the Nazi top hunted and killed?Not at all, ordinary people.Dozens of cities were attacked, Cologne,Hamburg,,Berlin,Dusseldorf,Osnabruck,Kalsruhe,Dessau,,Potsdam and on and on.Deeply morally inferior was the fact, that even in may 1945, when Germany was about to surrender,bombing took place.Not only the bombing of Dresden [february 1945] was a warcrime, all those other bombings, too.More than half million German civilians were killed by those merciless carpet bombings and miliions of people were left homeless.High time to acknowledge that ”the good side of history” committed warcrimes too and not only Hiroshima and Nagasaki.
Astrid Essed
‘Amsterdam
The Netherlands
Reacties uitgeschakeld voor Allied bombings of German cities during World War II are warcrimes/Letter to the Editor
Vooraf: De oplettende lezer heeft gezien/gelezen, dat ik een stuk heb geschreven over de Geallieerde bombardementen op Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog.Oorlogsmisdaden dus.Zie onder noot 1Ook is het stuk door Uitpers gepubliceerd [2] Maar ik vond dat nog niet genoeg, dus heb het in de vorm van een Ingezonden Stuk naar een aantal Nederlandse en Belgische kranten toegestuurd.Of het gepubliceerd wordt, weet ik natuurlijk niet, maar zie mijn Ingezonden Stuk onder de noten.Misschien komt hier nog meer over.Hou dus mijn website in de gaten! Astrid Essed NOTEN
Het frappeert mij , dat nu, 75 jaar na de bevrijding van de nazi terreur, nog steeds wordt ontkend of gebagatelliseerd, dat de Brits-Amerikaanse bombardementen op Duitse steden oorlogsmisdaden waren.Natuurlijk was er een achtergrond:Nadat tijdens de Blitz bij Duitse bombardementen op Britse steden meer dan 40 000 Britse burgers om het leven waren gekomen, volgde de vergelding, niet alleen uit wraak, maar als middel om de Duitse oorlogsindustrie en economie te treffen.Een ander belangrijk doel van die Britse bombardementen was de hoop, dat de Duitse bevolking tegen het nazi regime in opstand zou komen.Nogal ongerijmd, lijkt mij, omdat de dood uit de lucht door de Geallieerden werd veroorzaakt, die hiervoor dus volledige verantwoordelijkheid droegen.Het was dan ook vanzelfsprekend. dat de Duitse bevolking steeds vijandiger werd tegen de Geallieerden, die immers verantwoordelijk waren voor de dood van hun naasten.Niet alleen zijn bombardementen op burgerdoelen moreel verwerpelijk, ook in die tijd wees artikel 25 van het Landoorlogsreglement [Haags Verdrag, 1907] er al op, dat het viseren van burgers en burgerdoelen verboden was, in tegenstelling tot militaire doelen.Toch werd er gebombardeerd, met brandbommen, die -letterlijk- hele vuurstormen veroorzaakten op Duitse steden, zelfs dorpen, waarbij mensen stikten in schuilkelders of levend verbrandden.Zo werd Keulen in 1942 aangevallen met 1000 Britse bommenwerpers en werd in februari 1945 het stadje Pforzheim zodanig te grazen genomen, dat 30 procent van de bevolking om het leven kwam.Werd de nazi top getroffen?Welnee, gewone burgers.Tientallen steden werden aangevallen, Keulen, Hamburg, Berlijn, Dusseldorf, Osnabruck, Kalsruhe, Dessau, Potsdam en ga zo maar door.Het meest genadeloze was, dat er nog in mei 1945, toen Duitsland zich al bijna overgaf, werd gebombardeerd.Niet alleen het bombardement op Dresden [februari 1945] was een oorlogsmisdaad, al die andere bombardementen ook.In totaal zouden meer dan een half miljoen Duitse burgers het leven laten, miljoenen daklozen.Hoog tijd om te erkennen, dat de ”goede kant van de geschiedenis” ook misdaden op zijn geweten heeft en niet alleen Hiroshima en Nagasaki.
Astrid Essed
Amsterdam
Reacties uitgeschakeld voor Ingezonden stuk over de Geallieerde bombardementen op Duitse steden
Dit wordt een Verhaal over hoe de ”goede kant van de Geschiedenis” [1] [niet te verwarren met ”goede mensen of leiders” ] slechte dingen deed. Dit Verhaal pretendeert niet een volledig overzicht te geven van alle ”slechte dingen” van de ”goede kant van de geschiedenis”, wel een aantal van de belangrijkste gebeurtenissen te noemen.
Want het is een vaker geuite misvatting van mensen, dat wie ”aan de goede kant” staat, geen misdadiger kan zijn.Om een voorbeeld te geven: In het Midden-Oostenconflict zie ik dat ook vaak met vrienden, die – terecht – gekant zijn tegen de Israëlische bezetting en kolonisatie van Palestina, dat het ze moeilijk valt, kritiek te verdragen op Palestijnen of hun organisaties, wanneer ze het oorlogsrecht schenden. [2] Dat is menselijk, niet iets slechts te willen horen van mensen of groepen, die je sympathiek vindt of die de juiste strijd hebben gestreden.Toch is het, in het belang van Recht in de Geschiedenis, ieder onrecht te blijven benoemen, van welke kant het ook komt.En daarom ook schrijf ik dit stuk.
Om, 75 jaar na de Bevrijding van de wereld van het Nazi-Beest [3], recht te doen aan de Duitse burgerslachtoffers van Geallieerd Onrecht. Waarom sta ik speciaal stil bij Duitse slachtoffers?
Omdat, voor zover ik gelezen heb en kan constateren, ieder zinnig mens er het echt wel over eens is, dat de Amerikaans-Geallieerde atoombombardementen op de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki, waarbij meer dan een kwart miljoen mensen om het leven kwamen [4] oorlogsmisdaden, ja, misdaden tegen de menselijkheid waren. [5] En wie dat niet vindt, is onverbeterlijk en toch niet meer te bereiken en staat aan het ongelijk van de Geschiedenis. En dan wil ik direct een wijdverbreid misverstand rechtzetten: Topnatuurkundige en genie Albert Einstein heeft NIET meegewerkt aan het Manhatten Project, dat de atoombom ontwikkeld heeft. Zijn enige ”participatie” bestond uit een brief aan president Roosevelt uit 1939, waarbij hij ervoor waarschuwde, dat Nazi Duitsland waarschijnlijk een buitengewoon krachtige bom aan het ontwikkelen was en wilde Roosevelt ertoe aanzetten, dit eveneens te doen, uit angst dat de nazi’s de wereld voor zouden zijn. Later – na de Hiroshima en Nagasaki ramp – merkte Einstein in 1947 tijdens een interview in Newsweek op: “Had I known that the Germans would not succeed in producing an atomic bomb, I never would have lifted a finger” [6]
Bombardementen op burgerdoelen
Ik citeer het Haags Verdrag [Landoorlogsreglement] uit 1907:
”Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombarderen.”
De tekst is voor een goed lezer/verstaander- duidelijk: Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren. [7] En verboden is verboden, dat lijkt mij duidelijk. Doe je het toch, aan welke kant van de geschiedenis ook, dan bega je een oorlogsmisdaad. Duidelijke taal toch, voor u en voor mij?
Toch sta je ervan te kijken welke redenen politieke gangsters aanvoeren om in hun geval toch trachten aan te tonen, dat het gelegitimeerd was, dat het niet anders kon, dat zelfs de slachtoffers wellicht misdadigers waren, wie het eerst begonnen was, wie… En ga zo maar door. Dergelijke zieke en gemankeerde redenaties zijn van alle eeuwen en alle tijden, maar er zijn tijden geweest, dat er nog geen Verdragen waren en dat het – behalve dan voor het religieuze, morele of filosofische Geweten – gerechtvaardigd leek, alles te doen om jouw kant van de Macht, Overwinning, Ego’s etc, veilig te stellen, zonder zichtbare consequenties.
Maar du moment, dat je zelf Verdragen gaat sluiten om dergelijk gedrag aan banden te leggen en vervolgens ingaat tegen de Verdragen, die je zelf met een Handtekening plechtig hebt ondertekend [8], wordt het een ander Verhaal.
Voordat we daaraan toekomen, eerst een Tijdlijn, zo volledig als mij bekend.Ik begin bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog en zal mij concentreren op de Bommenoorlog in Europa, met als uitzondering op de prelude daarvan, dat eerste Fatale luchtbombardement op burgers in Europa. [9]In het Midden-Oosten hadden de Britten in 1920 als Luchtschurken al het voortouw genomen door bij een opstand in 1920 Iraakse steden en dorpen te bombarderen [10], Dit valt weliswaar buiten het bestek van dit artikel, maar is de moeite van het benoemen waard, omdat het volgens mij bij weinig mensen bekend is.
Voorspelbombardement op Guernica
Tijdens de Spaanse Burgeroorlog, uitgevochten tussen de linkse Republikeinse regering en de fascisten van commandant en latere dictator Francisco Franco, werd de binnenstad van de Baskische stad Guernica in 1937 door de Duitse Luftwaffe [Nazi Duitsland stond, hoe kan het ook anders, aan de kant van Franco] platgebombardeerd. [11] Het eerste luchtbombardement in Europa, waarbij dan ook direct burgers Kop van Jut waren. Er vielen tussen de 300 tot 800 doden en was de inspiratie voor de Spaanse schilder Picasso, om ”Guernica” te schilderen, als een aanklacht tegen deze misdadig laffe aanval op burgers. [12] Wat Luchtschurken betreft wil ik trouwens nog vermelden, dat behalve de Britten tijdens de Grote Iraakse Opstand van 1920-1922 [13], de Italianen er ook wat van konden. Niet alleen voerden ze bij hun militaire aanvallen op Ethiopie in 1935-1936 [toen ook wel Abbessinie genoemd] bombardementen uit op burgerdoelen [14], zij waren ook niet vies van het gebruik van chemische wapens, zoals mosterdgas.[15]Allemaal preludes tot een nog vuilere oorlog, de Tweede Wereldoorlog!
Tweede Wereldoorlogse oorlogsverklaring
[Om de bombardementen op burgerdoelen in het juiste licht te plaatsen ontkom je niet aan een stuk chronoligische militaire en politieke achtergrondgeschiedenis. Zie hieronder]
Het begon met een oorlogsverklaring, vreemd genoeg NIET van Nazi Duitsland, maar van de Geallieerden, Groot-Brfitannie en Frankrijk. Dit naar aanleiding van het oorlogsgestook in de jaren 1930 van Hitler en co, uitmondend in een waanzinnige veroveringsdrang van grote delen van Europa [16] en nu dus de inval in Polen op 1 september 1939. [17]
En toen brak de Hel los, tenminste voor de Europese landen. Voor de Joden, een van de belangrijkste zondebokken van de Nazi rassenwaan [18] was de Hel natuurlijk al sinds de vestiging van het Nazi Rijk uitgebroken, met steeds toenemende terreur, ontmenselijking en misdadige vervolgingen. [19] En laten we eerlijk zijn, ook de Westerse mogendheden speelden hierin een vuile rol. In de loop van de Dertiger Jaren wilden steeds minder landen Joodse vluchtelingen opnemen, totdat de grenzen helemaal dichtgingen, juist op het moment, dat de Joden vluchtroutes het hardste nodig hadden. [20] Over ”de goede kant van de geschiedenis” gesproken…..
Interessant is trouwens, dat dictaturen Spanje en Portugal, bondgenoten [vooral Spanje] van Nazi Duitsland, naast Turkije, veel coulanter waren bij de toelating van Joodse vluchtelingen. [21], zoals ook een aantal Zuid-Amerikaanse landen, hoewel deze laatsten in de loop van de dertiger jaren stenger werden. [22]
Bezetting – het begin
Na het jarenlange oorlogsgestook van Hitler en co met hun “proefbombardement” op Guernica [23] en in hun kielzog de daden van agressie en misdaden van bondgenoten, het Italië van Mussolini en het Keizerrijk Japan, met zijn drieën de AS-Mogendheden genoemd [24], brak dan de Tweede Wereldoorlog uit.Nazi Duitsland viel op 1 september 1939 Polen binnen, Groot-Brittannië antwoordde met een ultimatum aan Nazi Duitsland, de troepen terug te trekken, gebeurde niet, en overeenkomstig met een eerder gedane belofte, verklaarde dit land Nazi Duitsland op 3 september de oorlog, evenals Frankrijk. [25] In snel tempo werd hierop Polen bezet [Oost-Polen door Sovjet Rusland, dat in augustus 1939 met Nazi Duitsland het non agressiepact, het Molotov Ribbentrop-pact gesloten had] [26], in 1940 volgden de Duitse bezettingen van Denemarken, Noorwegen, Frankrijk, Belgie, Nederland en Luxemburg. [27]
De slag om Engeland
Toen de Nazi’s hun Westerse bezettingsronde hadden gedaan, kwam het Vervolg: Het doel van Nazi Duitsland was, uiteraard, verovering en onderwerping en aangezien Groot-Brittannië na de snelle bezettingen van de West- en Noord-Europese landen de enige tegenstrever was, richtte Hitler zijn pijlen nu op dat land. Verovering of overgave, dat werd het doel.Daarom had Hitler het voornemen tot een invasie van Groot-Brittannië, Unternehmen Seelöwe (Operatie Zeeleeuw) [28], maar wilde die effectief zijn, was het zaak, eerst de Britse Luchtmacht [RAF] uit te schakelen. Dus daarom The Battle of Britain [29] ofte wel de luchtstrijd tussen Groot-Brittannië [met als luchtmacht de RAF] en Nazi Duitsland [met als luchtmacht de Luftwaffe], die uitmondde in the Blitz [30], was voor beide partijen erop of eronder. Want wie die luchtstrijd won, bepaalde – zo weten we achteraf – het begin van het einde van de oorlog. Had Nazi Duitsland gewonnen, was de ramp lastiger te overzien: Want de Sovjet Unie, door het niet aanvalsverdrag met Nazi Duitsland, het Molotov Ribbentrop-pact [31] nog ”neutraal” tegenover de Geallieerden, zou door Operatie Barbarossa [de Nazi aanval op Rusland] in juni 1941 in het kamp van de Geallieerden komen [32], en de VS in december 1941 [33], maar de VS was vooral in Azië met Japan in gevecht, al steunde het Engeland militair en zou het een van de leading Forces zijn bij de inval in Normandië op 6 juni 1944 [D Day]. [34] En even tussendoor: Niet alleen in hindsight [35], ook op het moment zelf, het was oliedom van Hitler en co om de Sovjet Unie in juni 1941 binnen te vallen, een maand nadat zij de Battle of Britain hadden verloren! [vertaald: het was de Luftwaffe niet gelukt, de Britse Luchtmacht RAF te vernietigen]. [36]Zo brachten de Nazi Powers niet alleen de machtige Sovjet-Unie in het kamp van de Geallieerden, maar creëerden zo een Tweede Front! [37] En dan heb ik het nog niet eens over de strijd tussen de Geallieerde [deels koloniale] Mogendheden en Nazi Duitsland in Noord Afrika gehad! [38]
Goed, deze Battle of Britain, waarin de Britse Luchtmacht RAF Groot-Brittannië verdedigde tegen de Duitse militaire aanvallen door de Luftwaffe, duurde van 10 juli 1940 tot 31 october 1940 [39]
En natuurlijk staat die Battle of Britain niet los van The Blitz, de reeks Luftwaffe bombardementen, eerst op Britse militaire doelen en later op Britse burgerdoelen – Britse steden [van september 1940 tot mei 1941] – [40] en was de Battle of Britain [Slag om Engeland] pas beëindigd toen The Blitz, die reeks bombardementen op Britse steden, definitief was verloren door Nazi-Duitsland. [41]
The Blitz
Het mag niet, het bombarderen van burgerdoelen en/of burgers, ook niet in de duistere Dagen van de Tweede Wereldoorlog. Daar is het Landoorlogsreglement, reeds daterend uit het begin van de twintigste eeuw duidelijk over [42] al trachtte men dat in de Tweede Wereldoorlog te omzeilen met gevaarlijke drog en onzinredeneringen [daarover straks].
Goed, of liever gezegd slecht
Het begon niet met bombardementen op steden en andere burgerdoelen. In het begin richtte de Luftwaffe zich, na een land en zeeblokkade op Groot-Brittannië te hebben ingesteld, op [daglicht] bombardementen op militaire doelen zoals RAF vliegtuigen en – en dat is weer een grensgeval, want daar werkten ook burgers – RAF fabrieken.Ook kwamen scheepskonvooien aan de beurt, maar ook op de havensteden. Plymouth en Southampton en ja, dat waren burgerdoelen. [43]Toch waren de Luftwaffe- aanvallen nog voornamelijk gericht op Britse strategische doelen, maar toen hun acties niet het door de nazi’s gewenste effect hadden [ze konden het niet winnen], ja toen werd het kwaadaardiger.
Terreurbombardementen onder dekking van de nacht
November 1940-februari 1941. Onder dekking van de nacht begon de Luftwaffe nu een grootscheepse bombardeercampagne op Britse steden, waarbij Londen, in Unternehmen Loge, de codename voor Londen, de aftrap had. Om een indruk te krijgen: in de periode van The Blitz werd Londen niet minder dan 57 nachten op rij gebombardeerd. [44] Ook andere steden waren Kop van Jut, zoals havensteden Liverpool en Hull en Cardiff, Portsmouth, Southampton en Swansea. Alsook industriesteden Birmingham, Belfast [Noord-Ierland, dus het door Groot-Britannië gekoloniseerd gehouden deel van Ierland], Coventry, Glasgow, Manchester en Sheffield. [45] In totaal kwamen bij die bombardementen meer dan 40 000 burgers om, van wie de helft in hoofdstad Londen en raakten er nog eens 139.000 gewond. Ook werden er meer dan een miljoen huizen vernietigd of zwaar beschadigd. [46] Menselijke ellende in minder dan veertig woorden …
Terreurbombardementen [47], ik schreef het al: ware woorden want was de bedoeling niet, naast de vernietiging van leger en economie, het moreel zodanig te breken, dat de vrijheids- en verzetsgeest zou verdwijnen. [48] Lekker niet gelukt! [49] Ik ben bepaald geen fan van aartskolonialist,luchtschurk en misdadiger Sir Winston Churchill [50], maar toch onder de indruk van zijn op 4 juni 1940 gehouden speech, bekend geworden als ”We shall fight on the beaches”. [51] Ik citeer hieruit het voor mij mooiste:”We shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender. [52]
Van Churchill mag je zeggen wat je wil, en ik heb wel het een en ander over hem te zeggen – maar zulke redevoeringen doen het goed voor het moreel en hebben zeker geholpen, het ”erop of eronder” gevoel kracht bij te zetten.
Na de Blitz, de tweede hel: de bombardementen op Duitsland
Burgerslachtoffers – waar dit artikel om is begonnen – zeggen meer dan alle militaire strategieën, afwegingen, rechtvaardigingen, zelfs meer dan mensenrechtenverdragen, die de Mensheid moeten beschermen. Daarom:ruim 410.000 Duitse burgers werden in WO II gedood door Geallieerde luchtbombardementen.Mannen, vrouwen, kinderen. [53]Tegenover 40 000 Engelse burgers. [54]
Alle strijdpartijen in de Tweede Wereldoorlog hebben zich schuldig gemaakt aan bombardementen op burgerdoelen: Nazi-Duitsland, Japan, de Britse RAF, de VS, niet alleen op de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki, maar daarvoor al, op andere Japanse en Duitse steden. [55] En zoals al geschreven: opmerkelijk, omdat militaire aanvallen op burgers en burgerdoelen dus waren verboden volgens het Landoorlogsreglement [56] Eigenlijk werd dat verbod op zich ook niet betwist, wel kon worden aangevoerd, dat toen het Landoorlogsreglement tot stand kwam [begin twintigste eeuw] er nog geen luchtmacht was, waardoor er niet werd gerept over LUCHTAANVALLEN. [57] Wat overigens niet betekende,, dat luchtaanvallen op burgerdoelen dan maar waren toegestaan. Wikipedia schrijft hierover: “The absence of specific international humanitarian law did not mean aerial warfare was not covered under the laws of war, but rather that there was no general agreement of how to interpret those laws.” [58] Er kon dus hooguit worden aangevoerd, dat er geen overeenstemming was tussen diverse Mogendheden over luchtaanvallen tegen de achtergrond van het Landoorlogsreglement. Wel waren er pogingen ondernomen, het Landoorlogsreglement in zoverre ”up te daten” dat luchtaanvallen daar in zouden worden opgenomen. [59]
Maar juist het feit, dat dat niet is gebeurd, daarvan zouden die oorlogvoerende Mogendheden lustig misbruik maken, want volgens het positief recht [zoek maar op, noot 60] waren luchtaanvallen dus in stricte juridische zin niet verboden. [61] Hoe dan ook: tel uit je winst, voor de tol aan menselijke ellende, verpakt in juridische drogredenaties. Maar dat was nog wetgeving. Enger vind ik de rechtvaardigingen, die werden aangedragen voor massabombardementen op burgerdoelen
Wie wind zaait zal storm oogsten
“The Nazis entered this war under the rather childish delusion that they were going to bomb everyone else, and nobody was going to bomb them. At Rotterdam, London, Warsaw and half a hundred other places, they put their rather naive theory into operation. They sowed the wind, and now they are going to reap the whirlwind. ” [62]
Uitspraak gedaan door een van de architecten van de massabombardementen op Duitsland, Sir Arthur Harris [ook wel ”Bomber” Harris genoemd], een van de hoogste Britse militairen, die voor zijn bombardeer-rol in WO II ik weet niet hoeveel onderscheidingen heeft ontvangen. [over hem later meer]. [63]
Deze ”wie wind zaait zal storm oogsten” en ”zij zijn begonnen” argumentatie hoorde je algemeen, zowel bij politici als het gewone publiek. Begrijpelijk misschien, zeker van mensen, die persoonlijke verliezen hadden geleden, maar de redenatie “hij heeft gedood, dus nu mag ik ook”, leidt niet alleen tot een eindeloze geweldsspiraal, maar heeft zelden geleid tot een positieve voortgang in de menselijke geschiedenis, nog los van het feit, dat zeker in het politieke, niet zozeer de verantwoordelijken [hier de nazi-top] worden getroffen, maar doorgaans mensen, die er part noch deel aan hebben: onschuldige burgers.
Het moreel breken
We moeten niet uit het oog verliezen, dat het niet zogenaamde ”vergissingen” zijn [waarmee vooral de VS graag schermt, als ze in een of ander deel van de wereld weer eens met bombardementen burgerslachtoffers hebben gemaakt] [64], maar bewust geplande bombardementen op burgerdoelen. Dat maakt het, volgens het Landoorlogsreglement van toen [ondanks al het juridisch geneuzel hierover, zie hierboven] en het Internationaal Recht van nu, tot oorlogsmisdaden. [65] En dat het bewust gepland was, bleek niet alleen uit uitspraken zoals boven genoemd van Sir Arthur Harris [66], maar ook uit het feit, dat een van de doelen was: het breken van het moreel van de bevolking. [67] Dat was niet alleen een kwaadaardige redenering “de goeden moeten onder de kwaden leiden” tot duivelse hoogten verheven, het werkte niet, noch in het geval van de Britse burgerbevolking [die in the Blitz door nazi terreurbombardementen was geteisterd], noch bij de Duitse burgerbevolking. De Britse burgerbevolking werd steeds vastberadener, de Duitse burgerbevolking [tenslotte waren zij aan het verliezen] steeds vijandiger tegen de Geallieerden [68] en goed begrijpelijk ook, als je je naasten en vrienden verliest. En de hoop van de Geallieerden-een Duitse opstand tegen het nazi-regime, bleef uit. [69] Een nogal aparte redenering.Te denken, dat je, door zelf dood en verderf te zaaien – en daarmee de grenzen van de beschaving overschrijdt- verwacht, dat de door jou geterroriseerde bevolking in opstand komt tegen zijn eigen regime, hoe slecht dat ook is.Want wie bombardeerde ook alweer?
Het doet mij verdriet, dat Nazi-kopstuk minister van propaganda Goebbels een van de eersten was, die de strategische bombardementen [op Duitsland natuurlijk] “terreurbombardementen” noemde [waar de nazi’s zich dus zelf als eerste aan schuldig gemaakt hadden] [70], maar wat waar is is nu eenmaal waar: het waren terreurbombardementen, want de burgerbevolking werd meer dan geterroriseerd, fysiek en geestelijk, de Britse, de Duitse, de Japanse Italiaanse en anderen [71].
Het breken van de Duitse [oorlogs]industrie en economie
Het breken van het moreel was een ding, belangrijker was het vernietigen van de Duitse economie en vooral de [oorlogs]industrie. Ook dat verliep moeizamer dan door de Geallieerden gehoopt. Onderzoeken vertellen ons, dat pas in het laatste jaar van de Tweede Wereldoorlog de dood en verderf-“strategische” bombardementen werkelijk schade gingen toebrengen aan de Duitse economie. [72] Maar waarom, als je de oorlog wil winnen, massaal viseren van burgerdoelen, soms ook dorpen? [73] Achterliggende gedachte was, dat wie de industrie wil vernietigen, fabrieken zal moeten bombarderen, en die liggen vaak in steden. Daarmee vernietig je niet alleen de economie [tenminste, dat was de gedachte], maar doodt en/of vermink je ook de arbeiders, die die economie dragen. Vooral arbeiders, die werkten in de militaire bewapeningsindustrie, werden gezien als ”militair actief”. [74] Arbeiders werden zo de vijand, burgers werden zo combattanten. [75]
En zo werd de grens van het Landoorlogsreglement verlegd, want door de arbeiders verantwoordelijk te stellen voor militaire handelingen, werden ze feitelijk “gestraft” voor Duitse oorlogshandelingen, wat in strijd is met het Landoorlogsreglement uit 1907. [76] Dus lang afgesloten voor de Tweede Wereldoorlog. Dit waren dus een aantal rechtvaardigingen voor de bombardementen, inferno’s, die over de Duitse steden en ook dorpen werden gelanceerd [77] tot vlak voor het einde van de Tweede Wereldoorlog, toen het aspect ”we willen de oorlog winnen”, geen enkele rol meer speelde. [78]
Bewust terroriseren van de Duitse bevolking
Ik had al het ondergraven van het moreel van de Duitse bevolking besproken. Een extra naar aspect van die strategische bombardementen was het bewust terroriseren van de Duitse bevolking en het verstoren van hun leven. [79] Pure terreur dus en ja, terreurbombardementen. [80]
To be fair: het is niet begonnen met een grootscheepse bommenregen op Duitse steden. Zoals we weten, startte de Luftwaffe de bombardementen op Britse burgerdoelen met hun Blitz, die ze uiteindelijk niet wonnen. [81] Aanvankelijk bombardeerde de RAF, de Britse Luchtmacht, voornamelijk militair strategische doelen [maar soms niet helemaal, zoals het Britse bombardement op fabrieken in Berlijn, september 1940] [82], maar veranderde dat gaandeweg, hoewel er voor 1942 geen Inferno-bombardementen op grote schaal waren, al waren al wel steden [maar dan vaak fabrieken en andere meer strategische locaties] Kop van Jut. [83] Maar dat zou radicaal veranderen. Dat had er onder andere mee te maken, dat die Britse bombardementen verre van precies waren, hoewel RAF piloten terugkwamen met verhalen, dat ze [al] hun doelen geraakt hadden. [84] Echter, na verificatie door het rapport Butt, dat in augustus 1941 naar buiten kwam, bleek, dat die verhalen van de piloten op zijn zachtst gezegd nogal overdreven waren en dat die bombardementen [toen nog voornamelijk op fabrieken etc, maar wel in steden] helemaal niet zo precies waren. [85]Slechts in een derde van de gevallen [misschien zelfs nog minder]werden de beoogde doelen ook daadwerkelijk werden geraakt. [86] En toen werd het tijd voor grover geschut.
In september 1941 kwam de Britse militaire staf met de volgende verklaring, die het begin van ”strategische bombardementen” inluidde. ”The ultimate aim of an attack on a town area is to break the morale of the population which occupies it. To ensure this, we must achieve two things: first, we must make the town physically uninhabitable and, secondly, we must make the people conscious of constant personal danger. The immediate aim, is therefore, twofold, namely, to produce (i) destruction and (ii) fear of death” [87] Bevolkingsterreur dus en wel heel ver afgedwaald van de principes van het toenmalige oorlogsrecht, dat Landoorlogsreglement. [88] Ook nogal sadistisch, dat “The immediate aim, is therefore, twofold, namely, to produce (i) destruction and (ii) fear of death”. [89]
De Britse as van het kwaad
De architecten achter de massale bombardementen op Duitse steden, vanaf 1942 tot aan het eind van de oorlog, toen de Geallieerde overwinning allang vaststond waren de Britse politicus en oorlogspremier Sir Winston Churchill, diens wetenschappelijke adviseur Frederick Lindemann en hoge Luchtmacht officier, Sir Arthur Harris, ook wel ”Bomber” Harris genoemd. [90]
Nou vind ik het altijd interessant om rond te kijken in de geesten en gedachtewereld van politici en militairen, die de meest vreselijke beslissingen nemen en verantwoordelijk zijn voor gruwelijkheden. Nu is dat bij de nazi’s niet zo moeilijk: hun duivelse wereldbeeld [91] getuigt daarvan. Maar ook bij twee van deze Geallieerde voormannen, ten onrechte gelauwerd, is de kwaadaardigheid terug te vinden, weliswaar niet in een officiële ideologie van rassenwaan, maar in opvattingen, die er naast gelegen hebben.
Winston Churchill
Zo zou Churchill zich in een geheim [maar uitgekomen] memo voorstander getoond hebben van het gebruik van chemische wapens op ”uncivilised tribes”. Ik citeer: “I am strongly in favour of using poisoned gas against uncivilised tribes. The moral effect should be so good that the loss of life should be reduced to a minimum. It is not necessary to use only the most deadly gasses: gasses can be used which cause great inconvenience and would spread a lively terror and yet would leave no serious permanent effects on most of those affected.”[92]
Het zou volgens onderzoek door The Guardian gegaan zijn om het gebruik van chemische wapens bij een opstand in India. [93] Ook zou hij wel wat gezien hebben in het gebruik van chemische wapens tegen de nieuwe Russische bolsjewistische regering [Churchill was toen staatssecretaris van oorlog/Defensie, het was 1919]. [94]Sterker nog: Het is gebeurd: een serie lucht gasaanvallen, eerst in augustus 1919 op het Russische dorp Emtsa, in september gevolgd door aanvallen op de dorpen Chunova, Vikhtova, Pocha, Chorga, Tavoigor and Zapolki. Maar – en dat is maar goed ook – de aanvallen waren niet zo effectief als door Churchill gehoopt, dus werd er in september mee gestopt. [95]
Daar stopte zijn ziekelijke fascinatie met chemische wapens niet mee.Later [tijdens WOII] zou Churchill hebben opgemerkt:
”1. I want you to think very seriously over this question of poison gas. I would not use it unless it could be shown either that (a) it was life or death for us, or (b) that it would shorten the war by a year.
2. It is absurd to consider morality on this topic when everybody used it in the last war without a word of complaint from the moralists or the Church. On the other hand, in the last war bombing of open cities was regarded as forbidden. Now everybody does it as a matter of course. It is simply a question of fashion changing as she does between long and short skirts for women.
….
” 7. I quite agree that it may be several weeks or even months before I shall ask you to drench Germany with poison gas, and if we do it, let us do it one hundred per cent. In the meanwhile, I want the matter studied in cold blood by sensible people and not by that particular set of psalm-singing uniformed defeatists which one runs across now here now there. Pray address yourself to this. It is a big thing and can only be discarded for a big reason. I shall of course have to square Uncle Joe and the President; but you need not bring this into your calculations at the present time. Just try to find out what it is like on its merits.” [96]
Tsja, een Vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken! [97]
Frederick Alexander Lindemann
Interessant is ook een inkijkje in de geest en het wereldbeeld van Frederick Lindemann, wetenschappelijk adviseur van Winston Churchill en bedenker van het huiveringwekkende ”dehousing paper”, wat grofweg neerkomt op het dakloos maken van mensen om zo het moreel te breken. [98] Dit opmerkelijke bedenksel is niet uit de lucht gegrepen, maar hangt natuurlijk samen met de manier waarop de man dacht. Op Wikipedia lezen we over hem, dat hij een voorstander was van eugenetica, wat neerkomt op het verbeteren van de genetische eigenschappen van de menselijke bevolking, wordt ook wel ”rasverbetering” genoemd. [99] ”Selectie” speelt daarbij een rol, vaak het laten trouwen [of zich vermengen” van de ”intelligentste mensen, die dan een soort elite gaan vormen, die de rest bestuurt, wat tenminste de gedachte van deze Frederick Lindemann was, waarbij die intelligentsia ook nog werd aangeduid met [citeer weer Wikipedia] ”supermen” en de ”onderdanen” met ”heloten” [Opmerking Astrid Essed, slaven bij de Spartanen in de klassieke Oudheid]. [100] Dat onder dat ”intelligent zijn”, blanken wordt verstaan, ligt voor de ondersteuners van een dergelijk wereldbeeld wel vast.Verder lees ik over deze Lindemann op Wikipedia” Lindemann supported eugenics and held the working class, homosexuals, and blacks in contempt and supported sterilisation of the mentally incompetent” [101] Een portie engheid bij elkaar. En komt dat niet heel dichtbij het nazi ideaal? [102] Geen wonder, zo lijkt mij, dat zo’n man geen moeite had met het platbombarderen van een land. Een apart feit is nog, dat Lindemann de zoon was van een geboren Duitse vader, en dat hij er toch geen been in zag, bombardementen op Duitsland uit te voeren…[103]
Sir Arthur [Bomber] Harris
Toen Arthur Harris op een dag in de oorlog door de politie werd aangehouden, omdat hij veel te hard reed, zei de agent tegen hem: ”Meneer, u had wel iemand dood kunnen rijden.” Harris volstond met het antwoord.”Jonge man, ik breng iedere nacht duizenden mensen om het leven” ‘[104]
Naast Sir Winston Churchill, met zijn obsessie met het gebruik van [gas] chemische wapens en Frederick Lindemann met zijn racistische eugenetica ”wereldbeeld” en zijn ”Ubermensch”-”Untermensch” fascinaties [105] was Arthur ”Bomber” Harris vooral de militaire houwdegen met een koloniale achtergrond [106], die – met volledige eigen instemming – deed wat hem gezegd werd en het bombardeerdoel met enthousiasme uitvoerde.
Hij was de ”They began it”-advocaat, die van mening was dat [ik citeer de man opnieuw]:
‘The Nazis entered this war under the rather childish delusion that they were going to bomb everyone else, and nobody was going to bomb them. At Rotterdam, London, Warsaw and half a hundred other places, they put their rather naive theory into operation. They sowed the wind, and now they are going to reap the whirlwind.”[107]
Met een dergelijk drietal aan het roer was de stap naar massabombardementen zo gezet.
Het inferno sloeg toe
”De Hemel stond in brand”, zo luidt titel van een boek over de bombardementen op Duitsland. [108] Zo ongeveer moeten de inwoners van de getroffen steden het ervaren hebben. ‘s Nachts, de lucht helverlicht. Het Inferno sloeg toe. Hoe kwam het zover? Hoe ging het in zijn werk.
Het Butt-rapport, dat het gebrek aan precisie en effectiviteit van de eerdere bombardementen op Duitsland beschreef, noemde ik al. [109] Naar aanleiding daarvan publiceerde genoemd lid van de “as van kwaad”, Frederick Lindemann, het dehousing paper, dat onverbloemd koos voor strategisch bombarderen en dan vooral het bombarderen en dakloos maken van de burgerbevolking om het moreel te breken. [110]
De vernietigingsronde van de Duitse steden waarbij sprake was van bewust strategisch bombarderen, oftewel ”area bomber directive” [zo heette de nieuwe richtlijn voor bombarderen vanaf 1942] [111] was verschrikkelijk in aantal, bombardementen en effect en heeft geduurd van 1942 tot vlak voor het einde van de oorlog, toen het geen enkel echt of vermeend militair doel meer diende. Zowel door Britten als Amerikanen is “naar hartelust” gebombardeerd en dit zeg ik met opzet, gezien het grote enthousiasme bij lieden als Arthur Harris en Lindemann. [112] Want believe it or not: zelfs superhavik Churchill heeft een moment van gewetensconflict gehad, toen hij de films met gebombardeerde Duitse steden zag [al wist hij, wat hij aanrichtte]. Volgens een aantal bronnen, ik noem hier een, zou hij hebben uitgeroepen “Zijn we soms beesten? Gaan we niet te ver?” [113]Nu,Een van de weinige dingen, die ik van harte met Churchill eens ben.
Vuurstormen boven Duitse steden
De eerste massale strategische bomaanval nieuwe stijl, 1942, ook wel “tapijtbombardement” genoemd [114] vond plaats boven de Duitse stad Lubeck op 29 maart 1942, gevolgd door diverse bombardementen op het Ruhrgebied [industrie, weet u nog?]. [115]Daarna ging het maar door en door: Keulen volgde in mei en deze aanval werd genoemd “Operation Milennium” [116], omdat de stad door 1000 bommenwerpers werd aangevallen. [117] Het aantal doden was, hoewel ieder mensenleven telt, toen nog relatief laag: minder dan 500. [118] Mag ik, cynisch, opmerken, dat de bommengooiers er nog ”in” moesten komen? Want later zou het dodental aanzienlijk hoger liggen. In totaal zou Keulen tijdens de oorlog maar liefst 262 keer worden gebombardeerd, waarbij 20 000 mensen om het leven kwamen. [119] Het Churchill, Lindemann, Harris trio ging grondig te werk.Om er nog een ”betere” voorstelling van te maken, het ging hier om brandbommen [120], vandaar dat ik het had over ”vuurstormen”. Trouwens, die term ”vuurstorm” , is ook de titel van hoofdstuk 3 van de artikelen reeks ”De Hemel stond in brand” over de Geallieerde bombardementen op Nazi Duitsland. [121]
Ook de Amerikanen lieten zich niet onbetuigd. Zij deelden verantwoordelijkheid voor deze bombardementen des doods,want op de conferentie van Casablanca [begin 1943] besloten de Verenigde Staten en Groot-Brittannië tot een gecombineerd bombardementsoffensief tegen Duitsland. [122]
Dat waren trouwens niet de enige Amerikaanse oorlogsmisdaden. Bekend zijn de atoom bombardementen op Hiroshima en Nagasaki [123], maar ook in Azië, in de oorlog tegen Nazi Duitsland’s bondgenoot Japan [124], gingen de Amerikanen behoorlijk tekeer. Zo kwamen bij bombardementen op Tokio, in 1945, 100.000 mensen om het leven. [125] En als we Wikipedia mogen geloven, werden er tegen Japan voor het eerst napalmbommen gebruikt. [126] Houten huizen, extreem brandbaar. [127]Tel uit je winst. Het Gezicht van het Kwaad, met als Masker de ”Goede” Geallieerde bondgenoot… Een andere Geallieerde Macht, die in dit rijtje genoemd moet worden is Sovjet-Rusland, bondgenoot van Groot-Brittannië en de VS geworden vanaf het moment, dat Hitler ”Operatie Barbarossa” in Rusland lanceerde [128] en daarmee het gesloten Niet Aanvalsverdrag verbrak. [129]. Ook die ”Goede” Geallieerde bondgenoot heeft behoorlijk huisgehouden bij de verovering van Duitsland, waarbij ik vooral de massale verkrachtingen van Duitse vrouwen en meisjes noem. [130] En dit als herinnering: voorafgaande daaraan heeft Nazi Duitsland bij de poging, Sovjet Rusland te veroveren, huiveringwekkende oorlogsmisdaden begaan, met name massale moordpartijen op Russische Joden. [131]
Terug naar de bombardementen op Duitsland.
In dit hele Verhaal mogen we ook vermelden [eerder reeds the Blitz genoemd] [132], de op Groot-Brittannië gerichte Duitse V-bommen, die in 1944 en 1945 werden afgevuurd. [133] Ook al waren ze weinig precies [gelukkig maar], er waren toch 8000 burgerslachtoffers te betreuren. [134]
De menselijke tol
Ik heb het reeds gezegd, maar herhaal het om het goed tot de lezer te laten doordringen:Bij de zogenaamde ”strategische bombardementen” [135] door Groot-Brittannië en de Verenigde Staten zijn er om en nabij 410 000 Duitse burgers om het leven gekomen, onder wie 75 000 kinderen, jonger dan 14 jaar. [136] In de periode tussen juli 1944 tot januari 1945 was dat een maandelijks gemiddelde van 13.536 mensen. In Hamburg alleen al werden er 49.000 burgers gedood, in Berlijn ongeveer 35.000. [137] Bij het omstreden bombardement op Dresden in februari 1945 [138] [het was toen dus al meer dan duidelijk, dat Duitsland de oorlog had verloren], kwamen meer dan 20.000 burgers om het leven. Gestikt in hun schuilplaatsen of levend verbrand, zoals zovele anderen. [139] Het was, zoals zoveel bombardementen in de laatste jaren van de Tweede Wereldoorlog, een gezamenlijke Brits-Amerikaanse militaire operatie. [140] En dit was de “Westerse Beschaving?”.
Wie dacht, dat alleen Duitse steden als Berlijn, Hamburg, Dresden en andere werden getapijtbombardeerd door de Britten en hun Amerikaanse bondgenoten, vergist zich deerlijk. Ook middelgrote steden en dorpen werden bijna-vernietigd. Zo verloor een middelgrote stad als Nordhausen 20 procent [eenvijfde dus] van haar bevolking in EEN luchtaanval in mei 1945. [142] Waarom? Duitsland stond toch al op het punt van capitulatie? Een kleine stad als Pforztheim verloor 22 procent van de bevolking. [143] Ontelbare steden, middelgrote steden en dorpen vielen ten prooi aan de zucht tot destructie van de RAF [Britse Luchtmacht] en de USAAF [Luchtmacht van de Verenigde Staten. Onder hen: Karlsruhe, Stuttgart, Essen, Bremen, Wilhelmshaven, Emden, Duisburg, Hamburg, Saarbrucken, Düsseldorf, Osnabrück, Mainz, Lübeck, Münster, Kassel, Cologne, Schweinfurt, Jena, Darmstadt, Krefeld, Leipzig, Dresden, Brunswick, Munich, Magdeburg, Aschersleben, Halberstadt, Chemnitz, Halle, Plauen, Dessau, Potsdam, Erfurt, but also towns like Cailsheim, Freudenstadt and Hildesheim. [144] Het aantal daklozen, mensen, die huis en haard verloren, waren dan ook talrijk. In de nachtelijke [de Engelen des Doods kwamen in de nacht, als sluipmoordenaars] luchtaanval van 8 op 9 oktober 1943 verloren in Hannover 250.000 mensen huis en haard, in diezelfde periode telde Berlijn 400.000 daklozen, en in maart 1944 anderhalf miljoen. [145]
Die Westerse Beschaving…….
Bisschop George Bell
Barbaars, die luchtaanvallen op onbeschermde burgers, die zelfs tot mei 1945 doorgingen! [146] Maar waren er in Groot-Brittannië dan geen tegenstanders van deze tapijtbombardementen, die zovele ontelbare slachtoffers maakten? Ja, die waren er wel degelijk! Een felle tegenstander was de Anglicaanse bisschop George Bell, tevens lid van het Hogerhuis, die van meet af aan met regelmaat en fel fulmineerde tegen de tapijtbombardementen. [147] Bell kreeg geen steun van de andere Anglicaanse bisschoppen [148], die de Boodschap van het Christendom kennelijk minder goed begrepen hadden. [149] En was dapper genoeg om de zogenaamde ”Westerse Beschaving” aan de orde te stellen.
Zo eiste hij [tevergeefs] in 1944 van de andere leden van het Hogerhuis, geen support meer te geven aan de tapijtbombardementen op Duitse steden, waarbij hij o.a. opmerkte: “How can the War Cabinet fail to see that this progressive devastation of cities is threatening the roots of civilization?” [150] En hij was niet de enige! Ook Richard Stokes en Alfred Salter, Labour leden van het Lagerhuis, lieten zich niet onbetuigd in hun kritiek op die tapijtbombardementen. [151]A few good men…
Getuigen van de hel
We naderen het einde van dit verhaalTenslotte nog aan het woord enkele getuigen van de Hel van de bombardenten boven Duitsland:
BOMBARDEMENT OP HAMBURG, JULI 1943
GETUIGE GRETL BUTTNER”Kinderen doolden rond en riepen om hun verbrande ouders. Moeders zaten als versteend langs de kant van de straat te wachten tot iemand hun zoon of dochter zou brengen. Nog weken na de ergste van alle aanvallen liepen ze rond en zochten, hoopten en zochten – en ze leken versteend.” [152]
BOMBARDEMENT OP HAMBURG, JULI 1943
GETUIGE ILSE SCHLAPPHOF
”Voor me liep iemand, die plotseling voorover viel.Toen ik bij haar kwam, zag ik alleen nog maar vlammen, een vuurmassa. Voorop zag ik twee mensen, die verkrampt van pijn op het trottoir zaten. De volgende ochtend zaten ze er nog. Maar ze waren inmiddels dood en een derde kleiner. Zoiets vergeet je nooit.” [153]
BOMBARDEMENT OP HAMBURG, JULI 1943
GETUIGE KATHE PETERSEN
”Alleen de vlammen laaiden op. Midden in de duisternis zag ik heel even de zon.Het zag eruit als een sinaasappel. Daaruit maakte ik op, dat het dag was geworden.” [154]
Epiloog
Het is gedaan met het horrorverhaal over de Geallieerde bombardementen op Duitse steden, waarbij bijna een half miljoen burgers zijn gestikt in schuilkelders of levend verbrand door vuurbombardementen [155], waarin ik een van de Gezichten van het Kwaad heb laten zien. Hoe de ”Goede Kant” Slechte Dingen deed.Ik zag het als mijn Taak, omdat deze Geallieerde oorlogsmisdaden nog steeds onbespreekbaar zijn of worden gebagatelliseerd. [156]
Juist in dit Jaar, dat 75 Jaar Bevrijding wordt herdacht en gevierd, moet er ook aandacht zijn voor al die gedode Duitse burgerslachtoffers, al die tallozen, die dakloos gemaakt zijn, gewond, ontheemd. Aandacht voor de weinige Britse Helden, die protesteerden tegen deze Bombardementen des Doods. [157] Aandacht ook voor de etnische zuiveringen tegen Duitse burgers na de Tweede Wereldoorlog. [158] Want het moedwillig doden van weerloze burgers is slecht, aan welke kant van de strijd ook en op welke wijze ook vergoelijkt.
Laat dit artikel een Wake Up Call zijn: Ik eindig, niet met mijn woorden, maar met het Slot van een artikel uit Trouw, dat het beste weergeeft, hoe ik erin sta: ”Als de Duitsers, met hun barbaarse oorlogsverleden, verkiezen te zwijgen, dan is dat voor alle anderen reden te meer om de scheefhangende geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog eindelijk eens recht te trekken. Indien geen morele opdracht, dan toch een zaak van wetenschappelijke integriteit. [159] Vanuit die intentie is dit artikel geschreven. WRONG IS WRONGVoor de volledige tekst van dit artikel en voetnoten, zie:
DE BRITSE AS VAN HET KWAAD, SIR WINSTON CHURCHILL, FREDERICK LINDEMANN EN ARTHUR HARRIS, DE MANNEN ACHTER DE MASSALE BOMBARDEMENTEN OP DUITSE STEDEN
Zittend: president Roosevelt, eerste minister Churchill. Staand eerste rij, links naar rechts: generaal Arnold, admiraal King, generaal Marshall, admiraal Pound, luchtmaarschalk Portal, generaal Alan Brooke, veldmaarschalk Dill en admiraal Mountbatten.
Zittend: president Roosevelt, eerste minister Churchill. Staand eerste rij, links naar rechts: generaal Arnold, admiraal King, generaal Marshall, admiraal Pound, luchtmaarschalk Portal, generaal Alan Brooke, veldmaarschalk Dill en admiraal Mountbatten.
TWEE VAN DE ”GROTE DRIE” [CHURCHILL, STALIN, ROOSEVELT] AANWEZIG, PREMIER CHURCHILL EN PRESIDENT ROOSEVELT CONFERENTIE VAN CASABLANCA, WAAR WERD BESLOTEN TOT EEN GECOMBINEERD'[MET ALS DEELNEMERS GROOT-BRITANNIE EN DE VERENIGDE STATEN] LUCHTOFFENSIEF TEGEN DUITSLAND [MET INZET: HET VERNIETIGEN VA NDE DUITSE OORLOGSINDUSTRIE] https://nl.wikipedia.org/wiki/Conferentie_van_Casablanca#De_besluiten
Over de vergeten Duitse burgerslachtoffers van Geallieerde bombardementen/Tijd om ze een plek te geven Gedaan door Astrid Essed, Wreker van het Onrecht, die zaken aan de orde stelt waarover anderen zwijgen……
[IN NEDERLANDS] ”Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren.” ARTIKEL 25, LANDOORLOGSREGLEMENT https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534 GETUIGE GRETL BUTTNER ”Kinderen doolden rond en riepen om hun verbrande ouders. Moeders zaten als versteend langs de kant van de straat te wachten tot iemand hun zoon of dochter zou brengen. Nog weken na de ergste van alle aanvallen liepen ze rond en zochten, hoopten en zochten-en ze leken versteend.’ Bladzijde 70, boek ”De Hemel stond in brand” /De Geallieerde bombardementen op Nazi-Duitsland
GETUIGE ILSE SCHLAPPHOF ”Voor me liep iemand, die plotseling voorover viel.Toen ik bij haar kwam, zag ik alleen nog maar vlammen, een vuurmassa. Voorop zag ik twee mensen, die verkrampt van pijn op het trottoir zaten. De volgende ochtend zaten ze er nog. Maar ze waren inmiddels dood en een derde kleiner. Zoiets vergeet je nooit.” Bladzijde 71, boek ”De Hemel stond in brand” /De Geallieerde bombardementen op Nazi-Duitsland
HOOFDSTUKKEN INLEIDING I BOMBARDEMENTEN OP BURGERDOELEN/DOOD EN VERDERF II VOORSPEL/BOMBARDEMENT OP GUERNICA III TWEEDE WERELDOORLOG/DE OORLOGSVERKLARING IV BEZETTING/HET BEGIN V DE LUCHTBOMBARDEMENTEN THE BATTLE OF BRITAIN [SLAG OM ENGELAND THE BLITZ VI DE EERSTE HELLONDEN EN DIE ANDERE STEDENONDER DEKKING VAN DE NACHTDE FASE VAN DE TERREURBOMBARDEMENTEN
VII NA DE BLITZ DE TWEEDE HELDE BOMBARDEMENTEN OP DUITSLAND
VIII RECHTVAARDIGINGEN BOMBARDEMENTEN OP DUITSLAND IX
GEALLIEERDE BOMBARDEMENTEN OP DUITSLAND/HOE HET BEGON
X BRITSE AS VAN HET KWAAD/SIR WINSTON CHURCHILL, FREDERICK ALEXANDER LINDEMANN, SIR ARTHUR [BOMBER] HARRIS
XI DOOD UIT DE LUCHTBOMBARDEMENTEN, BOMBARDEMENTEN, BOMBARDEMENTEN
XII GETUIGEN VAN DE HEL
NASPEL/EPILOOG INLEIDING
Dit wordt een Verhaal over hoe de ”goede kant van de Geschiedenis” [1] [niet te verwarren met ”goede mensen of leiders” ] slechte dingen deed.Dit Verhaal pretendeert niet een volledig overzicht te geven van alle ”slechte dingen” van de ”goede kant van de geschiedenis”, wel een aantal van de belangrijkste gebeurtenissen te noemen. Want het is een vaker geuite misvatting van mensen, dat wie ”aan de goede kant” staat, geen misdadiger kan zijn.Om een voorbeeld te geven:In het Midden-Oostenconflict zie ik dat ook vaak met vrienden, die-terecht-gekant zijn tegen de Israelische bezetting en kolonisatie van Palestina, dat het ze moeilijk valt, kritiek te verdragen op Palestijnen of hun organisaties, wanneer ze het Oorlogsrecht schenden. [2]Dat is menselijk, niet iets slechts te willen horen van mensen of groepen, die je sympathiek vindt of die de juiste strijd hebben gestreden.Toch is het, in het belang van Recht in de Geschiedenis, ieder Onrecht te blijven benoemen, van welke kant het ook komt.En daarom ook schrijf ik dit stuk. Om, 75 jaar na de Bevrijding van de wereld van het Nazi-Beest [3], recht te doen aan de Duitse burgerslachtoffers van Geallieerd Onrecht.Waarom sta ik speciaal stil bij Duitse slachtoffers? Omdat, voor zover ik gelezen heb en kan constateren, ieder zinnig mens er het echt wel over eens is, dat de Amerikaans-Geallieerde atoombombardementen op de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki, waarbij meer dan een kwart miljoen mensen om het leven kwamen [4] oorlogsmisdaden, ja, misdaden tegen de menselijkheid waren. [5]En wie dat niet vindt, is onverbeterlijk en toch niet meer te bereiken en staat aan het ongelijk van de Geschiedenis.En dan wil ik direct een wijdverbreid misverstand rechtzetten:Topnatuurkundige en genie dr Albert Einstein heeft NIET meegewerkt aan het Manhatten Project, dat de atoombom ontwikkeld heeft.Zijn enige ”participatie” bestond uit een brief aan president Roosevelt uit 1939, waarbij hij ervoor waarschuwde, dat Nazi Duitsland waarschijnlijk een buitengewoon krachtige bom aan het ontwikkelen was en wilde Roosevelt ertoe aanzetten, dit eveneens te doen, uit angst dat de nazi’s de wereld voor zouden zijn.Later-na de Hiroshima en Nagasaki ramp, merkte Einsteinin 1947 tijdens een interview in Newsweek op”“Had I known that the Germans would not succeed in producing an atomic bomb, I never would have lifted a finger” [6]
I
BOMBARDEMENTEN OP BURGERDOELEN/DOOD EN VERDERF
Ik citeer het Haags Verdrag [Landoorlogsreglement] uit 1907, waarmee ik dit artikel begonnen ben: ” The attack or bombardlment, by whatever means, of towns, villages, dwellings, or buildings which are undefended is prohibited.” THE HAGUE CONVENTION 1907LAWS AND CUSTOMS OF WAR ON LANDARTICLE 25 https://www.loc.gov/law/help/us-treaties/bevans/m-ust000001-0631.pdf
[IN NEDERLANDS] ”Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren.” ARTIKEL 25, LANDOORLOGSREGLEMENT https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534 De tekst is voor een goed lezer/verstaander- duidelijk: Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren [7]En verboden is verboden, dat lijkt mij duidelijk Doe je het toch, aan welke kant van de geschiedenis ook, dan bega je een oorlogsmisdaad.Duidelijke taal toch, voor u en voor mij? Toch sta je ervan te kijken welke redenen politieke gangsters aanvoeren om in hun geval toch trachten aan te tonen, dat het gelegitimeerd was, dat het niet anders kon, dat zelfs de slachtoffers wellicht misdadigers waren, wie het eerst begonnen was, wie……En ga zo maar door.Dergelijke zieke en gemankeerde redenaties zijn van alle eeuwen en alle tijden, maar er zijn tijden geweest, dat er nog geen Verdragen waren en dat het-behalve dan voor het religieuze, morele of filosofische Geweten-gerechtvaardigd leek, alles te doen om jouw kant van de Macht, Overwinning, Ego’s etc, veilig te stellen, zonder zichtbare consequenties. Maar du moment, dat je zelf Verdragen gaat sluiten om dergelijk gedrag aan banden te leggen en vervolgens ingaat tegen de Verdragen, die je zelf met een Handtekening plechtig hebt ondertekend [8], wordt het een ander Verhaal. Voordat we daaraan toekomen, eerst een Tijdlijn, zo volledig als mij bekend.Ik begin bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog en zal mij concentreren op de Bommenoorlog in Europa, met als uitzondering op de prelude daarvan, dat eerste Fatale luchtbombardement op burgers in Europa. [9]In het Midden-Oosten hadden de Britten in 1920 als Luchtschurken al het voortouw genomen door bij een opstand in 1920 Iraakse steden en dorpen te bombarderen [10], Dit valt weliswaar buiten het bestek van dit artikel, maar is de moeite van het benoemen waard, omdat het volgens mij bij weinig mensen bekend is. II
VOORSPELBOMBARDEMENT OP GUERNICA Tijdens de Spaanse Burgeroorlog, uitgevochten tussen de linkse Republiekeinse regering en de fascisten van commandant en latere dictator Francisco Franco, werd de binnenstad van de Baskische stad Guernica in 1937 door de Duitse Luftwaffe [Nazi Duitsland stond, hoe kan het ook anders, aan de kant van Franco] platgebombardeerd. [11]Het eerste luchtbombardement in Europa, waarbij dan ook direct burgers Kop van Jut waren, Er vielen tussen de 300 tot 800 doden en was de inspiratie voor de Spaanse schilder Picasso, om het bombardement ”Guernica” te schilderen, als een aanklacht tegen deze misdadig laffe aanval op burgers. [12]Wat Luchtschurken betreft wil ik trouwens nog vermelden, dat behalve de Britten tijdens de Grote Iraakse Opstand [13], de Italianen er ook wat van konden.Niet alleen voerden ze bij hun militaire aanvallen op Ethiopie in 1935-1936 [toen ook wel Abbessinie genoemd] bombardementen uit op burgerdoelen [14], zij waren ook niet vies van het gebruik van chemische wapens, zoals mosterdgas.[15]Allemaal preludes tot een nog vuilere oorlog, de Tweede Wereldoorlog!
III
TWEEDE WERELDOORLOGDE OORLOGSVERKLARING[Om de bombardementen op burgerdoelen in het juiste licht te plaatsen ontkom je niet aan een stuk chronoligische militaire en politieke achtergrondgeschiedenisZie hieronder]
Het begon met een oorlogsverklaring, vreemd genoeg NIET van Nazi Duitsland, maar van de Geallieerden, Groot-Brfitannie en Frankrijk.Dit naar aanleiding van het 30er jaren oorlogsgestook van Hitler en co, uitmondend in een waanzinnige veroveringsdrang van grote delen van Europa [16] en nu dus de inval in Polen op 1 september 1939. [17] En toen brak de Hel los, tenminste voor de Europese landen.Voor de Joden, een van de belangrijkste zondebokken van de Nazi rassenwaan [18] was de Hel natuurlijk al sinds de vestiging van het Nazi Rijk uitgebroken, met steeds toenemende terreur, ontmenselijking en misdadige vervolgingen. [19]En laten we eerlijk zijn, ook de Westerse mogendheden speelden hierin een vuile rol.In de loop van de Dertiger Jaren wilden steeds minder landen Joodse vluchtelingen opnemen, totdat de grenzen helemaal dichtgingen, juist op het moment, dat de Joden vluchtroutes het hardste nodig hadden. [20]Over ”de goede kant van de geschiedenis” gesproken….. Interessant is trouwens, dat dictaturen Spanje en Portugal, bondgenoten [vooral Spanje] van Nazi Duitsland, naast Turkije, veel coulanter waren bij de toelating van Joodse vluchtelingen. [21], zoals ook een aantal Zuid Amerikaanse landen, hoewel deze laatsten in de loop van de dertiger jaren stenger werden. [22]
IV
BEZETTING/HET BEGIN
Na het jarenlange oorlogsgestook van Hitler en co met hun ”proefbombardement” op Guernica [23] en in hun kielzog de daden van agressie en misdaden van bondgenoten Italie van Mussolini en Keizerrijk Japan, met zijn drieen de AS Mogendheden genoemd [24], brak dan de Tweede Wereldoorlog uit.Nazi Duitsland viel op 1 september 1939 Polen binnen, Groot Britannie antwoordde met een ultimatum aan Nazi Duitsland, de troepen terug te trekken, gebeurde niet, en overeenkomstig met een eerder gedane belofte, verklaarde dit land Nazi Duitsland op 3 september de oorlog, evenals Frankrijk. [25] In snel tempo werd hierop Polen bezet [Oost-Polen door Sovjet Rusland, dat in augustus 1939 met Nazi Duitsland het non agressiepact, het Molotov Ribbentrop pact gesloten had] [26], in 1940 volgden de Duitse bezettingen van Denemarken, Noorwegen, Frankrijk, Belgie, Nederland en Luxemburg [27] VDE LUCHTBOMBARDEMENTEN
THE BATTLE OF BRITAIN [SLAG OM ENGELAND]
Toen de Nazi’s hun Westerse bezettingsronde hadden gedaan, kwam het Vervolg:Het doel van Nazi Duitsland was, uiteraard, verovering en onderwerping en aangezien Groot-Britannie na de snelle bezettingen van de West en Noord Europese landen de enige tegenstrever was, richtte Hitler zijn pijlen nu op dat land.Verovering of overgave, dat werd het doel.Daarom had Hitler het voornemen tot een invasie van Groot-Britannie, Unternehmen Seelöwe (Operatie Zeeleeuw) [28], maar wilde die effectief zijn, was het zaak, eerst de Britse Luchtmacht [RAF] uit te schakelen.Dus daarom:The Battle of BritainThe Battle of Britain [29] of te wel de luchtstrijd tussen Groot-Britannie[met als luchtmacht de RAF] en Nazi Duitsland [met als luchtmacht de Luftwaffe], die uitmondde in the Blitz [30], was voor beide partijen erop of eronder.Want wie die luchtstrijd won, bepaalde-zo weten we achteraf- het begin van het einde van de oorlog.Had Nazi Duitsland gewonnen, was de ramp lastiger te overzien:Want de Sovjet Unie, door het niet aanvalsverdrag met Nazi Duitsland, het Molotov Ribbentrop pact [31] nog ”neutraal” tegenover de Geallieerden, zou door Operatie Barbarossa [de Nazi aanval op Rusland] in juni 1941 in het kamp van de Geallieerden komen [32], en de VS in december 1941 [33], maar de VS was vooral in Azie met Japan in gevecht, al steunde het Engeland militair en zou het een van de leading Forces zijn bij de inval in Normandie op 6 juni 1944 [D Day] [34]En even tussendoor:Niet alleen in hindsight [35], ook op het moment zelf:Het was oliedom van Hitler en co-gelukkig maar!-om de Sovjet Unie in juni 1941 binnen te vallen, een maand nadat zij de Battle of Britain hadden verloren! [vertaald: het was de Luftwaffe niet gelukt, de Britse Luchtmacht RAF te vernietigen] [36]Zo brachten de Nazi Powers niet alleen de machtige Sovjet-Unie in het kamp van de Geallieerden, maar creeerdne zo een Tweede Front! [37]En dan heb ik het nog niet eens over de strijd tussen de Gealleerde deels [koloniale] Mogendheden en Nazi Duitsland in Noord Afrika gehad! [38]
Goed, deze Battle of Britain, waarin de Britse Luchtmacht RAF Groot-Britannie verdedigde tegen de Duitse militaire aanvallen door de Luftwaffe, duurde van 10 juli 1940 tot 31 october 1940 [39] En natuurlijk staat die Battle of Britain niet los van The Blitz, de reeks Luftwaffe bombardementen, eerst op Britse militaire doelen en later op Britse burgerdoelen-Britse steden [van september 1940 tot mei 1941] [40] en was de Battle of Britain [Slag om Engeland] pas beeindigd toen The Blitz, die reeks bombardementen op Britse steden, definitief was verloren door Nazi-Duitsland. [41]
THE BLITZ
Het mag niet:Het bombarderen van burgerdoelen en/of burgers, ook niet in de duistere Dagen van de Tweede Wereldoorlog:Daarover is het Landoorlogsreglement, reeds daterend uit het begin van de twintigste eeuw duidelijk over [42] al trachtte men dat in de Tweede Wereldoorlog te omzeilen met gevaarlijke drog en onzinredeneringen [daarover straks] GOED, OF LIEVER GEZEGD, SLECHT: Het begon niet met bombardementen op steden en andere burgerdoelenIn het begin richtte de Luftwaffe zich, na een land en zeeblokkade op Groot-Britannie te hebben ingesteld, zich op [daglicht] bombardementen op militaire doelen:zoals RAF vliegtuigen en -en dat is weer een grensgeval, want daar werkten ook burgers- RAF fabrieken.Ook kwamen scheepsconvooien aan de beurt, maar ook op de havensteden . Plymouth en Southampton en ja, dat waren burgerdoelen[43]Toch waren de Luftwaffe aanvallen nog voornamelijk gericht op Britse strategische doelen, maar toen hun acties niet het door de nazi’s gewenste effect hadden [ze konden het niet winnen], ja toen werd het kwaadaardiger.
VI DE EERSTE HELLONDEN EN DIE ANDERE STEDENONDER DEKKING VAN DE NACHTDE FASE VAN DE TERREURBOMBARDEMENTEN November 1940-februari 1941Onder dekking van de nacht begon de Luftwaffe nu een grootscheepse bombardeercampagne op Britse steden, waarbij Londen, in Unternehmen Loge), de codename voor Londen, de aftrap had.Om een indruk te krijgen:In de periode van The Blitz werd Londen niet minder dan 57 nachten op rij gebombardeerd [44]Ook andere steden waren Kop van Jut, zoals havensteden Liverpool en Hull en Cardiff, Portsmouth, Southampton en Swansea.Alsook industriesteden Birmingham, Belfast [Noord-Ierland, dus het door Groot Britannie gekoloniseerd gehouden deel van Ierland], Coventry, Glasgow, Manchester en Sheffield. [45]In totaal kwamen bij die bombardementen meer dan 40 000 burgers om, van wie de helft in hoofdstad Londen en raakten er nog eens 139.000 gewond.Ook werden er meer dan een miljoen huizen vernietigd of zwaar beschadigd. [46]Menselijke ellende in minder dan veertig woorden ……. Terreurbombardementen [47], ik schreef het al: ware woordenWant was de bedoeling niet, naast de vernietiging van leger en economie, , het moraal zodanig te breken, dat de vrijheids en verzetsgeest zou verdwijnen. [48]Lekker niet gelukt! [49]Ik ben bepaald geen fan van aartskolonialist, Luchtschurk en misdadiger Sir Winston Churchill [50], maar toch onder de indruk van zijn op 4 juni 1940 gehouden speech, bekend geworden als ”We shall fight on the beaches” [51]Ik citeer hieruit het voor mij mooiste:”We shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender [52] Van Churchill mag je zeggen wat je wil: en ik heb wel het een en ander over hem te zeggen- maar zulke redevoeringen doen het goed voor het moreel en hebben zeker geholpen, het ”erop of eronder” gevoel kracht bij te zetten VII
NA DE BLITZDE TWEEDE HELDE BOMBARDEMENTEN OP DUITSLAND
”Het is verboden steden, dorpen, woningen of gebouwen, die niet verdedigd worden, met welke middelen ook aan te vallen of te bombardeeren.” ARTIKEL 25, LANDOORLOGSREGLEMENT https://wetten.overheid.nl/BWBV0006273/1910-01-26#VertalingNL_VDRTKS1384534 Burgerslachtoffers-waar dit artikel omis begonnen-zeggen meer dan alle militaire strategieeen, afwegingen, rechtvaardigingen, zelfs meer dan mensenrechtenverdragen, die de Mensheid moeten beschermenDaarom:Ruim 410 000 Duitse burgers werden in WO II gedood door Geallieerde luchtbombardementen.Mannen, vrouwen, kinderen. [53]Tegenover 40 000 Engelse burgers [54] BURGERBOMBARDEMENTENJURIDISCH KADER Alle strijdpartijen in de Tweede Wereldoorlog hebben zich schuldig gemaakt aan bombardementen op burgerdoelen:Nazi Duitsland, Japan, de Britse RAF, de VS, niet alleen op de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki, maar daarvoor al, op andere Japanse en Duitse steden. [55]En zoals al geschreven:Opmerkelijk, omdat militaire aanvallen op burgers en burgerdoelen dus waren verboden volgens het Landoorlogsreglement [56]Eigenlijk werd dat verbod op zich ook niet betwist, wel kon worden aangevoerd, dat toen het Landoorlogsreglement tot stand kwam [begin twintigste eeuw] er nog geen luchtmacht was, waardoor er niet werd gerept over LUCHTAANVALLEN. [57], wat overigens niet betekende,, dat luchtaanvallen op burgerdoelen dan maar waren toegestaan.Wikipedia schrijft hierover”. The absence of specific international humanitarian law did not mean aerial warfare was not covered under the laws of war, but rather that there was no general agreement of how to interpret those laws.” [58]Er kon dus hooguit worden aangevoerd, dat er geen overeenstemming was tussen diverse Mogendheden over luchtaanvallen tegen de achtergrond van het Landoorlogsreglement. Wel waren er pogingen ondernomen, het Landoorlogsreglement in zoverre ”up te daten” dat luchtaanvallen daar in zouden worden opgenomen.[59] Maar juist het feit, dat dat niet is gebeurd, daarvan zouden die oorlogvoerende Mogendheden lustig misbruik maken, want volgens het positief recht [zoek maar op, noot 60] waren luchtaanvallen dus in stricte juridische zin niet verboden. [61]Hoe dan ook: Tel uit je winst, voor de Tol aan menselijke ellende, verpakt in juridische drogredenaties.Maar dat was nog wetgeving: Enger vind ik de rechtvaardigingen, die werden aangedragen voor massabombardementen op burgerdoelen
VIII RECHTVAARDIGINGEN BOMBARDEMENTEN
STRATEGIC BOMBARDMENT [STRATEGISCHE BOMBARDEMENTEN] RECHTVAARDIGING EENTHEY BEGAN ITThe Nazis entered this war under the rather childish delusion that they were going to bomb everyone else, and nobody was going to bomb them. At Rotterdam, London, Warsaw and half a hundred other places, they put their rather naive theory into operation. They sowed the wind, and now they are going to reap the whirlwind. ”
[62]
Uitspraak gedaan door een van de architecten van de massabombardementen op Duitsland, Sir Arthur Harris [ook wel ”Bomber” Harris genoemd], een van de hoogste Britse militairen, die voor zijn bombardeer rol in WO II ik weet niet hoeveel onderscheidingen heeft ontvangen. [over hem later meer] [63] Deze ”wie zaait zal storm oogsten” en ”zij zijn begonnen” argumentatie hoorde je algemeen, zowel bij politici als het gewone publiek.Begrijpelijk misschien, zeker van mensen, die persoonlijke verliezen hadden geleden, maar de redenatie ”’hij heeft gedood, dus nu mag ik ook”, leidt niet alleen tot een eindeloze geweldsspiraal, maar heeft zelden geleid tot een positieve voortgang in de menselijke geschiedenis, nog los van het feit, dat zeker in het politieke, niet zozeer de verantwoordelijken [hier de Nazi Top] worden getroffen, maar doorgaans mensen, die er part noch deel aan hebben.Hier: onschuldige burgers.
STRATEGIC BOMBARDMENT [STRATEGISCHE BOMBARDEMENTEN]RECHTVAARDIGING TWEEHET BREKEN VAN HET MOREEL We moeten niet uit het oog verliezen, dat het niet zogenaamde ”vergissingen” zijn [waarmee vooral de VS graag schermt, als ze in een of ander deel van de wereld weer eens met bombardementen burgerslachtoffers hebben gemaakt] [64],maar bewust geplande bombardementen op burgerdoelen.Dat maakt het, volgens het Landoorlogsreglement van toen [ondanks al het juridisch geneuzel hierover, zie hierboven] en het Internationaal Recht van nu, tot oorlogsmisdaden. [65]En dat het bewust gepland was, bleek niet alleen uit uitspraken zoals boven genoemd van Sir Arthur Harris [66], maar ook uit het feit, dat een van de doelen was:Het breken van het moreel van de bevolking. [67]Dat was niet alleen een kwaadaardige redenering ”de goeden moeten onder de kwaden leiden” tot duivelse hoogten verheven, het werkte niet, noch in het geval van de Britse burgerbevolking [die in the Blitz door nazi terreurbombardementen was geteisterd], noch bij de Duitse burgerbevolking.De Britse burgerbevolking werd steeds vastberadener, de Duitse burgerbevolking[tenslotte waren zij aan het verliezen], steeds vijandiger tegen de Geallieerden [68] en goed begrijpelijk ook, als je je naasten en vrienden verliest.En de hoop van de Geallieerden-een Duitse opstand tegen het nazi-regime, bleef uit. [69]Een nogal aparte redenering:Te denken, dat je, door zelf dood en verderf te zaaien – en daarmee de grenzen van de beschaving overschrijdt- verwacht, dat de door jou geterroriseerde bevolking in opstand komt tegen zijn eigen regime, hoe slecht dat ook is.Want wie bombardeerde ook alweer? Het doet mij verdriet, dat Nazi kopstuk minister van propaganda Goebbelseen van de eersten was, die de strategische bombardementen [op Duitsland natuurlijk] ”terreurbombardementen” noemde [waar de nazi’s zich dus zelf als eerste aan schuldig gemaakt hadden] [70], maar wat waar is is nu eenmaal waar: Het waren terreurbombardementen, want de burgerbevolking werd meer dan geterroriseerd, fysiek en geestelijk,De Britse, de Duitse, de Japanse Italiaanse en anderen [71]. STRATEGIC BOMBARDMENT [STRATEGISCHE BOMBARDEMENTEN] RECHTVAARDIGING DRIE.ARBEIDERS ALS COMBATANTENHET BREKEN VAN DE DUITSE [OORLOGS] INDUSTRIE EN ECONOMIE Het breken van het moreel was een ding, belangrijker was het vernietigen van de Duitse economie en vooral de [oorlogs]industrie.Ook dat verliep moeizamer dan door de Geallieerden gehoopt.Onderzoeken vertellen ons, dat pas in het laatste jaar van de Tweede Wereldoorlog de dood en verderf-”strategische” bombardementen werkelijk schade gingen toebrengen aan de Duitse economie. [72]Maar waarom, als je de oorlog wil winnen, massaal viseren van burgerdoelen, soms ook dorpen? [73]Achterliggende gedachte was, dat wie de industrie wil vernietigen, fabrieken zal moeten bombarderen,en die liggen vaak in steden.Daarmee vernietig je niet alleen de economie [tenminste, dat was de gedachte], maar doodt en/of vermink je ook de arbeiders, die die economie dragen. Vooral arbeiders, die werkten in de militaire bewapeningsindustrie, werden gezien als ”militair actief” [74] Arbeiders werden zo de vijand, burgers werden zo combatanten. [75] En zo werd de grens van het Landoorlogsreglement verlegd, want door de arbeiders verantwoordelijk te stellen voor militaire handelingen, werden ze feitelijk ”gestraft” voor Duitse oorlogshandelingen, wat in strijd is met het Landoorlogsreglement uit 1907. [76]Dus lang afgesloten voor de Tweede Wereldoorlog. Dit waren dus een aantal rechtvaardigingen voor de bombardementen Inferno’s, die over de Duitse steden en ook dorpen werden gelanceerd [77] tot vlak voor het einde van de Tweede Wereldoorlog, toen het aspect ”we willen de oorlog winnen”, geen enkele rol meer speelde. [78]
STRATEGIC BOMBARDMENT [STRATEGISCHE BOMBARDEMENTEN] RECHTVAARDIGING VIERAls je dat tenminste een rechtvaardiging wilt noemen.Ik had al het ondergraven van het moreel van de Duitse bevolking besproken.Een extra naar aspect van die strategische bombardementen was het bewust terroriseren van de Duitse bevolking en het verstoren van hun leven. [79]Pure terreur dus en ja, terreurbombardementen. [80]
IX
GEALLIEERDE BOMBARDEMENTEN OP DUITSLAND/HOE HET BEGON To be fair:Het is niet begonnen met een grootscheepse bommenregen op Duitse steden:Zoals we weten, startte de Luftwaffe de bombardementen op Britse burgerdoelen met hun Blitz, die ze uiteindelijk niet wonnen. [81]Aanvankelijk bombardeerde de RAF, de Britse Luchtmacht, voornamelijk militair strategische doelen [maar soms niet helemaal, zoals het Britse bombardement op fabrieken in Berlijn, september 1940] [82], maar veranderde dat gaandeweg, hoewel er voor 1942 geen Inferno bombardementen op grote schaal waren, al waren al wel steden [maar dan vaak fabrieken en andere meer strategische locaties] Kop van Jut. [83]Maar dat zou radicaal veranderen:Dat had er onder andere mee te maken, dat die Britse bombardementen verre van precies waren, hoewel RAF piloten terugkwamen met verhalen, dat ze [al] hun doelen geraakt hadden. [84]Echter, na verificatie door het rapport Butt, dat in augustus 1941 naar buiten kwam, bleek, dat die verhalen van de piloten op zijn zachtst gezegd nogal overdreven waren en dat die bombardementen [toen nog voornamelijk op fabrieken etc, maar wel in steden] helemaal niet zo precies waren. [85]Slechts in een derde van de gevallen [misschien zelfs nog minder]werden de beoogde doelen ook daadwerkelijk werden geraakt. [86]En toen werd het tijd voor grover geschut: In september 1941 kwam de Britse militaire staf met de volgende verklaring, die het begin van ”strategische bombardementen” inluidde ”The ultimate aim of an attack on a town area is to break the morale of the population which occupies it. To ensure this, we must achieve two things: first, we must make the town physically uninhabitable and, secondly, we must make the people conscious of constant personal danger. The immediate aim, is therefore, twofold, namely, to produce (i) destruction and (ii) fear of death” [87]Bevolkingsterreur dus en wel heel ver afgedwaald van de principes van het toenmalige oorlogsrecht, dat Landoorlogsreglement [88]Ook nogal sadistisch, dat ”The immediate aim, is therefore, twofold, namely, to produce (i) destruction and (ii) fear of death”” [89]
EN ZO GESCHIEDDE…….. X BRITSE AS VAN HET KWAAD/SIR WINSTON CHURCHILL, FREDERICK ALEXANDER LINDEMANN, SIR ARTHUR [BOMBER] HARRIS De architecten achter de massale bombardementen op Duitse steden, vanaf 1942 tot aan het eind van de oorlog, toen de Geallieerde overwinning allang vaststond waren de Britse politicus en oorlogspremier Sir Winston Churchill, diens wetenschappelijke adviseur Frederick Lindemann en hoge Luchtmacht officier, Sir Arthur Harris, ook wel ”Bomber” Harris genoemd. [90] Nou vind ik het altijd interessant om rond te kijken in de geesten en gedachtenwereld van politici en militairen, die de meest vreselijke beslissingen nemen en verantwoordelijk zijn voor gruwelijkheden.Nu is dat bij de nazi’s niet zo moeilijk:Hun duivelse wereldbeeld [91] getuigt daarvan. Maar ook bij twee van deze Geallieerde voormannen, ten onrechte gelauwerd, is de kwaadaardigheid terug te vinden, weliswaar niet in een officiele ideologie van rassenwaan, maar in opvattingen, die er naast gelegen hebben. WINSTON CHURCHILL:
Zo zou Churchill zich in een geheim [maar uitgekomen] memo voorstander getoond hebben van het gebruik van chemische wapens op ”uncivilised tribes”Ik citeer:”’I am strongly in favour of using poisoned gas against uncivilised tribes. The moral effect should be so good that the loss of life should be reduced to a minimum. It is not necessary to use only the most deadly gasses: gasses can be used which cause great inconvenience and would spread a lively terror and yet would leave no serious permanent effects on most of those affected.”[92] Het zou volgens onderzoek door The Guardian gegaan zijn om het gebruik van chemische wapens bij een opstand in India. [93]Ook zou hij wel wat gezien hebben in het gebruik van chemische wapens tegen de nieuwe Russische bolsjewistische regering [Mr Churchill was toen staatssecretaris van oorlog/Defensie, het was 1919] [94]Sterker nog:Het is gebeurd:Een serie lucht gasaanvallen, eerst in augustus 1919 op het Russische dorp Emtsa, in september gevolgd door aanvallen op de dorpen Chunova, Vikhtova, Pocha, Chorga, Tavoigor and Zapolki.Maar-en dat is maar goed ook- de aanvallen waren niet zo effectief als door Churchill gehoopt, dus werd er in september mee gestopt. [95]
Daar stopte zijn ziekelijke fascinatie met chemische wapens niet mee.Later [tijdens WOII] zou Churchill hebben opgemerkt ”1. I want you to think very seriously over this question of poison gas. I would not use it unless it could be shown either that (a) it was life or death for us, or (b) that it would shorten the war by a year.
2. It is absurd to consider morality on this topic when everybody used it in the last war without a word of complaint from the moralists or the Church. On the other hand, in the last war bombing of open cities was regarded as forbidden. Now everybody does it as a matter of course. It is simply a question of fashion changing as she does between long and short skirts for women.
….
….
” 7. I quite agree that it may be several weeks or even months before I shall ask you to drench Germany with poison gas, and if we do it, let us do it one hundred per cent. In the meanwhile, I want the matter studied in cold blood by sensible people and not by that particular set of psalm-singing uniformed defeatists which one runs across now here now there. Pray address yourself to this. It is a big thing and can only be discarded for a big reason. I shall of course have to square Uncle Joe and the President; but you need not bring this into your calculations at the present time. Just try to find out what it is like on its merits.” [96]
Tsja, een Vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken! [97] FREDERICK ALEXANDER LINDEMANN Interessant is ook een inkijkje in de geest en het wereldbeeld van Frederick Lindemann, wetenschappelijk adviseur van Winston Churchill en bedenker van het huiveringwekkende ”dehousing paper”, wat grofweg neerkomt op het dakloos maken van mensen om zo het moreel te breken. [98] Dit opmerkelijke bedenksel is niet uit de lucht gegrepen, maar hangt natuurlijk samen met de manier waarop de man dacht:Op Wikipedia lezen we over hem, dat hij een voorstander was van eugenetica, wat neerkomt op het verbeteren van de genetische eigenschappen van de menselijke bevolking, wordt ook wel ”rasverbetering” genoemd. [99]”Selectie” speelt daarbij een rol, vaak het laten trouwen [of zich vermengen” van de ”intelligentste mensen, die dan een soort elite gaan vormen, die de rest bestuurt, wat tenminste de gedachte van deze Frederick Lindemann was, waarbij die intelligentsia ook nog werd aangeduid met [citeer weer Wikipedia] ”supermen” en de ”onderdanen” met ”heloten” [Opmerking Astrid Essed, slaven bij de Spartanen in de klassieke Oudheid] [100]Dat onder dat ”intelligent zijn”, blanken wordt verstaan, ligt voor de ondersteuners van een dergelijk wereldbeeld wel vast.Verder lees ik over deze Lindemann op Wikipedia” Lindemann supported eugenics and held the working class, homosexuals, and blacks in contempt and supported sterilisation of the mentally incompetent [101]Een portie engheid bij elkaarEn komt dat niet heel dichtbij het nazi ideaal? [102]Geen wonder, zo lijkt mij, dat zo’n man geen moeite had met het platbombarderen van een land.Een apart feit is nog, dat Lindemann de zoon was van een geboren Duitse vader, en dat hij er toch geen been in zag, bombardementen op Duitsland uit te voeren…….[103]
SIR ARTHUR [BOMBER] HARRIS ”Toen Arthur Harris op een dag in de oorlog door de politie werd aangehouden, omdat hij veel te hard reed, zei de agent tegen hem:”Meneer, u had wel iemand dood kunnen rijden.”Harris volstond met het antwoord.”Jonge man, ik breng iedere nacht duizenden mensen om het leven” ‘[104] Naast Sir Winston Churchill, met zijn obsessie met het gebruik van [gas] chemische wapens en Frederick Lindemann met zijn racistische eugenetica ”wereldbeeld” en zijn ”Ubermensch”-”Untermensch” fascinaties [105] was Arthur ”Bomber” Harris vooral de militaire houwdegen met een koloniale achtergrond [106], die -met volledige eigen instemming-deed wat hem gezegd werd en het bombardeer doel met enthousiasme uitvoerde. Hij was de ”They began it” advocaat, die van mening was dat ”ik citeer de man opnieuw] ‘The Nazis entered this war under the rather childish delusion that they were going to bomb everyone else, and nobody was going to bomb them. At Rotterdam, London, Warsaw and half a hundred other places, they put their rather naive theory into operation. They sowed the wind, and now they are going to reap the whirlwind.”[107]
Met een dergelijk drietaal aan het roer was de stap naar massabombardementen zo gezet.
XI DOOD UIT DE LUCHTBOMBARDEMENTEN, BOMBARDEMENTEN, BOMBARDEMENTEN
”De Hemel stond in brand”, titel van een boek over de bombardenten op Duitsland. [108]Zo ongeveer moeten de inwoners van de getroffen steden het ervaren hebben.”s Nachts, de lucht helverlicht.Het Inferno sloeg toe. Hoe kwam het zover?Hoe ging het in zijn werk. Het Butt rapport, dat het gebrek aan precisie en effectiviteit van de eerdere bombardementen op Duitsland beschreef, noemde ik al. [109]Naar aanleiding daarvan publiceerde genoemd lid van de AS van Kwaad, Frederick Lindemann, het dehousing paper, dat onverbloemd koos voor strategisch bombarderen en dan vooral het bombarderen en dakloos maken van de burgerbevolking om het moreel te breken. [110] De vernietigingsronde van de Duitste steden waarbij sprake was van bewust strategisch bombarderen, oftewel ”area bomber directive” [zo heette de nieuwe richtlijn voor bombarderen vanaf 1942] [111] was verschrikkelijk in aantal, bombardementen en effect en heeft geduurd van 1942 tot vlak voor het einde van de oorlog, toen het geen enkel echt of vermeend militair doel meer diende.Zowel door Britten als Amerikanen is ”naar hartelust” gebombardeerd en dit zeg ik met opzet, gezien het grote enthousiamse bij lieden als Arthur Harris en Lindemann. [112]Want believe it or not:Zelfs superhavik Churchill heeft een moment van gewetensconflict gehad, toen hij de films met gebombardeerde Duitse steden zag [al wist hij, wat hij aanrichtte]Volgens een aantal bronnen, ik noem hier een, zou hij hebben uitgeroepen”Zijn we soms beesten? Gaan we niet te ver? [113]:Nu:Een van de weinige dingen, die ik van harte met Churchill eens ben. VUURSTORMEN BOVEN DUITSE STEDEN De eerste massale strategische bomaanval nieuwe stijl, 1942, ook wel ”tapijtbombardement” genoemd [114] vond plaats boven de Duitse stad Lubeckop 29 maart 1942, gevolgd door diverse bombardementen op het Ruhrgebied [industrie, weet u nog?] [115]Daarna ging het maar door en door:Keulen volgde in mei en deze aanval werd genoemd ”Operation Milennium” [116],omdat de stad door 1000 bommenwerpers werd aangevallen. [117],.Het aantal doden was, hoewel ieder mensenleven telt, was toen nog relatief laag:Minder dan 500. [118]Mag ik, cynisch, opmerken, dat de bommengooiers er nog ”in” moesten komen?Want later zou het dodental aanzienlijk hoger liggen. In totaal zou Keulen tijdens de oorlog maar liefst 262 keer worden gebombardeerd. waarbij 20 000 mensen om het leven kwamen. [119]Het Churchill, Lindemann, Harris trio ging grondig te werk.Om er nog een ”betere” voorstelling van te maken, het ging hier om brandbommen [120], vandaar dat ik het had over ”vuurstormen”Trouwens, die term ”vuurstorm” , is ook de titel van hoofdstuk 3 van de artikelen reeks ”De Hemel stond in brand” over de Geallieerde bombardementen op Nazi Duitsland. [121]
Ook de Amerikanen lieten zich niet onbetuigd:Zij deelden verantwoordelijkheid voor deze bombardementen des doods,Want op de conferentie van Casablanca [begin 1943] besloten de Verenigde Staten en Groot-Britannie tot een gecombineerd bombardementsoffensief tegen Duitsland. [122] Dat waren trouwens niet de enige Amerikaanse oorlogsmisdaden:Bekend zijn de atoom bombardementen op Hiroshima en Nagasaki [123], maar ook in Azie, in de oorlog tegen Nazi Duitsland’s bondgenoot Japan [124], gingen de Amerikanen behoorlijk tekeer.Zo kwamen bij bombardementen op Tokio, in 1945, 100 000 mensen om het leven. [125]En als we Wikipedia mogen geloven, werden er tegen Japan voor het eerst napalmbommen gebruikt.[126]Houten huizen, extreem brandbaar. [127]Tel uit je winst.Het Gezicht van het Kwaad, met als Masker de ”Goede” Geallieerde bondgenoot…….Een andere Geallieerde Macht, die in dit rijtje genoemd moet worden is Sovjet-Rusland, bondgenoot van Groot Britannie en de VS geworden vanaf het moment, dat Hitler ”Operatie Barbarossa” in Rusland lanceerde [128] en daarmee het gesloten Niet Aanvalsverdrag verbrak. [129].Ook die ”Goede” Geallieerde bondgenoot heeft behoorlijk huisgehouden bij de verovering van Duitsland, waarbij ik vooral de massale verkrachtingen van Duitse vrouwen en meisjes noem. [130]En dit als herinnering:Voorafgaande daaraan heeft Nazi Duitsland bij de poging, Sovjet Rusland te veroveren, huiveringwekkende oorlogsmisdaden begaan, met name massale moordpartijen op Russische Joden. [131] Terug naar de bombardementen op Duitsland.
V BOMMEN In dit hele Verhaal mogen we ook vermelden [eerder reeds the Blitz genoemd] [132], de op Groot Britannie gerichte Duitse V bommen, die in 1944 en 1945 werden afgevuurd. [133]Ook al waren ze weinig precies [gelukkig maar], er waren toch 8000 burgerslachtoffers te betreuren. [134]
ENGELEN DES DOODS/STEDEN/DE MENSELIJKE TOL Ik heb het reeds gezegd, maar herhaal het om het goed tot de lezer te laten doordringen:Bij de zogenaamde ”strategische bombardementen” [135] door Groot-Britannie en de Verenigde Staten zijn er om en nabij 410 000 Duitse burgers om het leven gekomen, onder wie 75 000 kinderen, jonger dan 14 jaar. [136]In de periode tussen juli 1944 tot januari 1945 was dat een maandelijks gemiddelde van 13 536 mensen.In Hamburg alleen al werden er 49 000 burgers gedood, in Berlijn ongeveer 35 000. [137]Bij het omstreden bombardement op Dresden in februari 1945 [138] [het was toen dus al meer dan duidelijk, dat Duitsland de oorlog had verloren], kwamen meer dan 20 000 burgers om het leven.Gestikt in hun schuilplaatsen of levend verbrand, zoals zovele anderen. [139]Het was, zoals zoveel bombardementen ijn de laatste jaren van de Tweede Wereldoorlog, een gezamenlijke Brits-Amerikaanse militaire operatie. [140] En dit was de ”Westerse Beschaving?”Was het niet Mahatma Gandhi, die de uitspraak deed, dat de Westerse Beschaving een goed idee zou zijn? [141]Hoe waar was dat………………… ENGELEN DES DOODS/MIDDELGROTE STEDEN EN DORPEN TE GRAZEN Wie dacht, dat alleen Duitse steden als Berlijn, Hamburg, Dresden en andere werden getapijtbombardeerd door de Britten en hun Amerikaanse bondgenoten, vergist zich deerlijk.Ook middelgrote steden en dorpen werden bijna-vernietigd:Zo verloor een middelgrote stad als Nordhausen 20 procent [eenvujfde dus] van haar bevolking in EEN luchtaanval in mei 1945. [142]Waarom?Duitsland stond toch al op het punt van capitulatie?Een kleine stad als Pforztheim verloor 22 procent van de bevolking. [143]Ontelbare steden, middelgrote steden en dorpen vielen ten prooi aan de zucht tot destructie van de RAF [Britse Luchtmacht] en de USAAF [Luchtmacht van de Verenigde Staten.Onder hen:Karlsruhe, Stuttgart, Essen, Bremen, Wilhelmshaven, Emden, Duisburg, Hamburg, Saarbrucken, Düsseldorf, Osnabrück, Mainz, Lübeck, Münster, Kassel, Cologne, Schweinfurt, Jena, Darmstadt, Krefeld, Leipzig, Dresden, Brunswick, Munich, Magdeburg, Aschersleben, Halberstadt, Chemnitz, Halle, Plauen, Dessau, Potsdam, Erfurt, but also towns like Cailsheim, Freudenstadt and Hildesheim [144]Het aantal daklozen, mensen, die huis en haard verloren, waren dan ook talrijk:In de nachtelijke [de Engelen des Doods kwamen in de nacht, als sluipmoordenaars] luchtaanval van 8 op 9 october 1943 verloren in Hannover 250 000 mensen huis en haard, in diezelfde periode telde Berlijn 400 000 daklozen, en in maart 1944 anderhalf miljoen. [145] Die Westerse Beschaving…….
TEGENSTANDERS Barbaars, die luchtaanvallen op onbeschermde burgers, die zelfs tot mei 1945 doorgingen! [146]Maar waren er in Groot-Britannie dan geen tegenstanders van deze tapijtbombardementen, die zovele ontelbare slachtoffers maakten?Ja, die waren er wel degelijk!Een felle tegenstander was de Anglicaanse bisschop George Bell, tevens lid van het Hogerhuis, die van meet af aan met regelmaat en fel fulmineerde tegen de tapijtbombardementen. [147]Bell kreeg geen steun van de andere Anglicaanse bisschoppen [148], die de Boodschap van het Christendom kennelijk minder goed begrepen hadden [149] en was dapper genoeg om de zogenaamde ”Westerse Beschaving” aan de orde te stellen: Zol eiste hij [tevergeefs] in 1944 van de andere leden van het Hogerhuis, geen support meer te geven aan de tapijtbombardementen op Duitse steden, waarbij hij o.a. opmerkte:”How can the War Cabinet fail to see that this progressive devastation of cities is threatening the roots of civilization?” [150] En hij was niet de enige!Ook Richard Stokes en Alfred Salter, Labour leden van het Lagerhuis, lieten zich niet onbetuigd in hun kritiek op die tapijtbombardementen. [151]A few good men……..
XII GETUIGEN VAN DE HEL We naderen het Einde van dit VerhaalTenslotte nog aan het woord enkele getuigen van de Hel van de bombardenten boven Duitsland: BOMBARDEMENT OP HAMBURG, JULI 1943 GETUIGE GRETL BUTTNER”Kinderen doolden rond en riepen om hun verbrande ouders. Moeders zaten als versteend langs de kant van de straat te wachten tot iemand hun zoon of dochter zou brengen. Nog weken na de ergste van alle aanvallen liepen ze rond en zochten, hoopten en zochten-en ze leken versteend.” [152]
BOMBARDEMENT OP HAMBURG, JULI 1943 GETUIGE ILSE SCHLAPPHOF ”Voor me liep iemand, die plotseling voorover viel.Toen ik bij haar kwam, zag ik alleen nog maar vlammen, een vuurmassa. Voorop zag ik twee mensen, die verkrampt van pijn op het trottoir zaten. De volgende ochtend zaten ze er nog. Maar ze waren inmiddels dood en een derde kleiner. Zoiets vergeet je nooit.” [153]
BOMBARDEMENT OP HAMBURG, JULI 1943 GETUIGE KATHE PETERSEN ”Alleen de vlammen laaiden op. Midden in de duisternis zag ik heel even de zon.Het zag eruit als een sinaasappel. Daaruit maakte ik op, dat het dag was geworden” [154]
NASPEL/EPILOOG Het is gedaanMet het Horror Verhaal over de Geallieerde bombardementen op Duitse steden, waarbij bijna een half miljoen burgers zijn gestikt in schuilkelders of levend verbrand door vuurbombardementen [155] heb ik een van de Gezichten van het Kwaad laten zien.Hoe de ”Goede Kant” Slechte Dingen deed.Ik zag het als mijn Taak, omdat deze Geallieerde oorlogsmisdaden nog steeds on bespreekbaar zijn of worden gebagetallisseerd. [156] Juist in dit Jaar, dat 75 Jaar Bevrijding wordt herdacht en gevierd, moet er ook aandacht zijn voor al die gedode Duitse burgerslachtoffers, al die tallozen, die dakloos gemaakt zijn, gewond, ontheemd.Aandacht voor de weinige Britse Helden, die protesteerden tegen deze Bombardementen des Doods. [157]Aandacht ook voor de etnische zuiveringen tegen Duitse burgers na de Tweede Wereldoorlog. [158] Want het moedwillig doden van weerloze burgers is slecht, aan welke kant van de strijd ook en op welke wijze ook vergoeilijkt. Laat dit artikel een Wake Up Call zijn: Ik eindig, niet met mijn woorden, maar met het Slot van een artikel uit Trouw, dat het beste weergeeft, hoe ik erin sta ”Als de Duitsers, met hun barbaarse oorlogsverleden, verkiezen te zwijgen, dan is dat voor alle anderen reden te meer om de scheefhangende geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog eindelijk eens recht te trekken. Indien geen morele opdracht, dan toch een zaak van wetenschappelijke integriteit. [159] Vanuit die intentie is dit artikel geschreven WRONG IS WRONG
”During the Second World War, Bell repeatedly condemned the Allied practice of area bombing. As a member of the House of Lords, he was a consistent parliamentary critic of area bombing along with Richard Stokes and Alfred Salter, Labour PartyMembers of Parliament in the House of Commons.”……….”In 1941 in a letter to The Times, he called the bombing of unarmed women and children “barbarian” which would destroy the just cause for the war, thus openly criticising the Prime Minister’s advocacy of such a bombing strategy. On 14 February 1943 – two years ahead of the Dresden raids – he urged the House of Lords to resist the War Cabinet’s decision for area bombing, stating that it called into question all the humane and democratic values for which Britain had gone to war. In 1944, during debate, he again demanded the House of Lords to stop British area bombing of German cities such as Hamburg and Berlin as a disproportionate and illegal “policy of annihilation” and a crime against humanity, asking:
How can the War Cabinet fail to see that this progressive devastation of cities is threatening the roots of civilization?[7]”
”He did not have the support of senior bishops. The Archbishop of York replied to him in Parliament “it is a lesser evil to bomb the war-loving Germans than to sacrifice the lives of our fellow countrymen…, or to delay the delivery of many now held in slavery”.[8] WIKIPEDIAGEORGE BELL (BISHOP)/OPPONENT OF AREA BOMBING https://en.wikipedia.org/wiki/George_Bell_(bishop)#Opponent_of_area_bombing
”De meest eloquente kritiek op de luchtoorlog kwam van de bisschop van Chichester,George Bell.”De ingezette middelen [dienen] evenredig te zijn met het doel, dat moet worden bereikt”verklaarde hij in februari 1944 in het Hogerhuis.Zijn credo was, dat de Geallieerden voor iets belangrijkers stonden dan macht.”Het hoogst in ons vaandel moet het recht staan.”De protesten kostten Bell de benoeming tot aartsbisschop van Canterbury, het hoogste ambt inde Anglicaanse Staatskerk.Bladzijde 114, boek ”De Hemel stond in brand” /De Geallieerde bombardementen op Nazi-Duitsland
[149]
”
Dan zullen de rechtvaardigen Hem antwoorden, zeggende: Heere! wanneer hebben wij U hongerig gezien, en gespijzigd, of dorstig, en te drinken gegeven?
En wanneer hebben wij U een vreemdeling gezien, en geherbergd, of naakt en gekleed?
En wanneer hebben wij U krank gezien, of in de gevangenis, en zijn tot U gekomen?
En de Koning zal antwoorden en tot hen zeggen: Voorwaar zeg Ik u: Voor zoveel gij dit een van deze Mijn minste broeders gedaan hebt, zo hebt gij dat Mij gedaan.
On 14 February 1943 – two years ahead of the Dresden raids – he urged the House of Lords to resist the War Cabinet’s decision for area bombing, stating that it called into question all the humane and democratic values for which Britain had gone to war. In 1944, during debate, he again demanded the House of Lords to stop British area bombing of German cities such as Hamburg and Berlin as a disproportionate and illegal “policy of annihilation” and a crime against humanity, asking:
How can the War Cabinet fail to see that this progressive devastation of cities is threatening the roots of civilization?
”Een dissident als Richard Stokes, Labour parlementarier uit Ipswich, viel het kabinet telkens weer lastig met kritische vragen.”Ik kan u verzekeren”, was dan het antwoord van een lid van het kabinet, ”dat wij niet moedwillig Duitse vrouwen en kinderen bombarderen.”Stokes werd in feite steevast afgescheept met nietszeggende antwoorden of leugens” Bladzijde 114, boek ”De Hemel stond in brand” /De Geallieerde bombardementen op Nazi-Duitsland
[152]
GETUIGE GRETL BUTTNER”Kinderen doolden rond en riepen om hun verbrande ouders. Moeders zaten als versteend langs de kant van de straat te wachten tot iemand hun zoon of dochter zou brengen. Nog weken na de ergste van alle aanvallen liepen ze rond en zochten, hoopten en zochten-en ze leken versteend.” Bladzijde 70, boek ”De Hemel stond in brand” /De Geallieerde bombardementen op Nazi-Duitsland
[153]
GETUIGE ILSE SCHLAPPHOF
”Voor me liep iemand, die plotseling voorover viel.Toen ik bij haar kwam, zag ik alleen nog maar vlammen, een vuurmassa. Voorop zag ik twee mensen, die verkrampt van pijn op het trottoir zaten. De volgende ochtend zaten ze er nog. Maar ze waren inmiddels dood en een derde kleiner. Zoiets vergeet je nooit.”
Bladzijde 71, boek ”De Hemel stond in brand” /De Geallieerde bombardementen op Nazi-Duitsland
[154]
GETUIGE KATHE PETERSEN ”Alleen de vlammen laaiden op. Midden in de duisternis zag ik heel even de zon.Het zag eruit als een sinaasappel. Daaruit maakte ik op, dat het dag was geworden’ Bladzijde 71, boek ”De Hemel stond in brand” /De Geallieerde bombardementen op Nazi-Duitsland
[155] DEEL 3VUURSTORMEN DOOR DUITSE STEDENBladzijde 63 t/m 108 ”De Hemel stond in brand” /De Geallieerde bombardementen op Nazi-Duitsland Stephan Burgdorff/Christian Habbe [red]2003
Het is deze week precies zestig jaar geleden dat Hamburg vanuit de lucht werd verwoest. Met een serie massale bombardementen slaagden een Britse en een Amerikaanse luchtvloot erin de duizenden brandhaarden tot een vuurstorm aan te wakkeren, een vuurzee met de doorsnee van meerdere kilometers en de kracht van een orkaan. Van de stad van 1,8 miljoen inwoners werd de helft van de gebouwen totaal verwoest en dertig procent beschadigd. 40000 burgers, voor een aanzienlijk deel vrouwen en kinderen, kwamen om het leven. Velen stikten in hun schuilplaatsen of verbrandden levend.
In de editie van vorige week besprak Gerbert van Loenen deze catastrofe uit 1943 aan de hand van de herdenkingen die momenteel in Hamburg worden gehouden. Zijn artikel bracht mij ertoe te doen wat ik al langer van plan was: het vorig jaar verschenen boek van Jörg Friedrich, Der Brand, eindelijk eens te lezen. De ondertitel geeft het thema weer: Deutschland im Bombenkrieg 1940-1945.
Friedrich is een gerenommeerd historicus die zich onder meer uitvoerig heeft beziggehouden met de geschiedenis van de nazi-misdaden. Met zijn recente boek heeft hij echter deze platgetreden paden verlaten en een onderwerp ter hand genomen waarover de afgelopen halve eeuw vrijwel niets is gepubliceerd: de systematische verwoesting van de Duitse steden in de Tweede Wereldoorlog.
Het is een voortreffelijk boek geworden, uitstekend gedocumenteerd en geschreven in een robuuste stijl die hier en daar een onderdrukte woede verraadt. Het kon niet uitblijven. Om een zo compleet mogelijk beeld te krijgen van de uitwerking van de letterlijk duizenden bombardementen op de Duitse burgerbevolking, kreeg Friedrich telkens weer scènes onder ogen die in Dante’s Hel niet hadden misstaan.
Anderzijds verwierf hij inzicht in de motieven en plannen van de ontdekkingsreis die de mening bevestigde, al in 1958 door de historicus Golo Mann geformuleerd: met hun verwoesting van de Duitse steden hebben de geallieerden Hitlers meedogenloosheid geïmiteerd: ,,Deze nachtelijke massamoorden op burgers lieten zien hoe diep de publieke moraal was gezonken”.
Met name de Britse oorlogsleiders komen er bij Friedrich slecht af. Winston Churchill, de meest gevierde staatsman van de 20ste eeuw, verschijnt bij hem als een bloeddorstig heerschap, dat al in juni 1940 aankondigt Duitsland in ‘een woestijn’ te zullen veranderen; die bij gebrek aan militaire mogelijkheden te land, alle kaarten zet op de luchtoorlog en droomt van een ‘absoluut verwoestende uitroeiingsaanval (exterminating attack) door zeer zware bommenwerpers’; die in maart 1944 zelfs gecharmeerd raakt van een nóg ‘absoluter’, een bacteriologisch wapen en meteen in Amerika een order plaatst voor een half miljoen miltvuurbommen. De invasie in Normandië, een paar maanden later, verhinderde het gebruik van dit ultieme vernietigingsmiddel.
Even naargeestig is het beeld dat Friedrich ontwerpt van de chef van het Bomber Command, luchtmaarschalk Arthur Harris. Na betrekkelijk korte tijd verliest deze alle interesse voor het bombarderen van militaire en industriële installaties om zich geheel te concentreren op zijn enige doel: het veranderen van alle Duitse steden en vooral de kwetsbare oude binnensteden in puinhopen.
Even fascinerend als onthutsend is Friedrichs beschrijving van het consequent speuren naar methoden om zoveel mogelijk schade aan te richten. Het meest effectief blijkt het eerst afwerpen van brisantbommen waardoor de gebouwen worden beschadigd, het vervolgens strooien met honderdduizenden brandbommen, om te eindigen met vertraagd exploderende bommen die het blus- en reddingswerk belemmeren.
Slechts één ding stond vast: alles moest kapot. Aanvankelijk gold als doel het breken van het Duitse moreel, maar in de laatste oorlogsperiode was dat zelfbedrog gebleken. Toch vond in die negen maanden dat de geallieerden al op het continent stonden, de helft van alle bombardementen plaats, een orgie van verwoesting zonder enig militair doel, een orgie van moordlust ook want gegeven de inmiddels zeer verzwakte en soms afwezige Duitse afweer, konden de geallieerde vliegers vrij opereren. Ze voerden in feite massa-executies uit. Zo in Pforzheim, dat op 24 februari 1945 werd ausradiert: van de 65000 inwoners stierven er die nacht 20277.
De bekendgeworden verwoesting van Dresden in diezelfde maand, die ongeveer 40000 mensen het leven kostte, was geen ongelukkige uitzondering. Seriemoordenaar Arthur Harris werkte eenvoudig zijn programma af. Eindscore: circa een half miljoen gedode burgers waaronder begrepen 75000 kinderen jonger dan veertien jaar.
Als dit geen oorlogsmisdadigheid is, wat dan wel? Maar zo wordt het niet gezien. Bomber Harris kreeg nog in 1992 zijn standbeeld in Londen, geplaatst nabij de kerk van St. Clemens Danes. God is met hem. En Jörg Friedrich, die de misdaden nauwgezet in kaart bracht, weigerde desgevraagd de term te gebruiken.
Als de Duitsers, met hun barbaarse oorlogsverleden, verkiezen te zwijgen, dan is dat voor alle anderen reden te meer om de scheefhangende geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog eindelijk eens recht te trekken. Indien geen morele opdracht, dan toch een zaak van wetenschappelijke integriteit.
EINDE ARTIKEL
[157]
ZIE NOTEN 147, 150 EN 151
[158]
THE EXPULSION OF THE GERMAN COMMUNITIES FROM EASTERN EUROPE AT THE END OF THE SECOND WORLD WARSTEPHAN PRAUSER AND ARFON REES
”Als de Duitsers, met hun barbaarse oorlogsverleden, verkiezen te zwijgen, dan is dat voor alle anderen reden te meer om de scheefhangende geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog eindelijk eens recht te trekken. Indien geen morele opdracht, dan toch een zaak van wetenschappelijke integriteit ”
Reacties uitgeschakeld voor Noten 146 t/m 159/”Geallieerde oorlogsmisdaden in de Tweede Wereldoorlog/Hoe de ”goede kant van de geschiedenis” slechte dingen deed
‘I am strongly in favour of using poisoned gas against uncivilised tribes. The moral effect should be so good that the loss of life should be reduced to a minimum. It is not necessary to use only the most deadly gasses: gasses can be used which cause great inconvenience and would spread a lively terror and yet would leave no serious permanent effects on most of those affected.” CENTRE FOR RESEARCH ON GLOBALISATIONWINSTON CHURCHILL’S SECRET POISON GAS MEMO
Winston S. Churchill: departmental minute (Churchill papers: 16/16) 12 May 1919 War Office
I do not understand this squeamishness about the use of gas. We have definitely adopted the position at the Peace Conference of arguing in favour of the retention of gas as a permanent method of warfare. It is sheer affectation to lacerate a man with the poisonous fragment of a bursting shell and to boggle at making his eyes water by means of lachrymatory gas.
I am strongly in favour of using poisoned gas against uncivilised tribes. The moral effect should be so good that the loss of life should be reduced to a minimum. It is not necessary to use only the most deadly gasses: gasses can be used which cause great inconvenience and would spread a lively terror and yet would leave no serious permanent effects on most of those affected.
from Companion Volume 4, Part 1 of the official biography, WINSTON S. CHURCHILL, by Martin Gilbert (London: Heinemann, 1976)
[93]
”He also wanted to use M Devices against the rebellious tribes of northern India. “I am strongly in favour of using poisoned gas against uncivilised tribes,” he declared in one secret memorandum. He criticised his colleagues for their “squeamishness”, declaring that “the objections of the India Office to the use of gas against natives are unreasonable. Gas is a more merciful weapon than [the] high explosive shell, and compels an enemy to accept a decision with less loss of life than any other agency of war.”
THE GUARDIAN WINSTON CHURCHILL’S SHOCKING USE OF CHEMICAL WEAPONS
The use of chemical weapons in Syria has outraged the world. But it is easy to forget that Britain has used them – and that Winston Churchill was a powerful advocate for them
Secrecy was paramount. Britain’s imperial general staff knew there would be outrage if it became known that the government was intending to use its secret stockpile of chemical weapons. But Winston Churchill, then secretary of state for war, brushed aside their concerns. As a long-term advocate of chemical warfare, he was determined to use them against the Russian Bolsheviks. In the summer of 1919, 94 years before the devastating strike in Syria, Churchill planned and executed a sustained chemical attack on northern Russia.The British were no strangers to the use of chemical weapons. During the third battle of Gaza in 1917, General Edmund Allenby had fired 10,000 cans of asphyxiating gas at enemy positions, to limited effect. But in the final months of the first world war, scientists at the governmental laboratories at Porton in Wiltshire developed a far more devastating weapon: the top secret “M Device”, an exploding shell containing a highly toxic gas called diphenylaminechloroarsine. The man in charge of developing it, Major General Charles Foulkes, called it “the most effective chemical weapon ever devised”.
Trials at Porton suggested that it was indeed a terrible new weapon. Uncontrollable vomiting, coughing up blood and instant, crippling fatigue were the most common reactions. The overall head of chemical warfare production, Sir Keith Price, was convinced its use would lead to the rapid collapse of the Bolshevik regime. “If you got home only once with the gas you would find no more Bolshies this side of Vologda.”The cabinet was hostile to the use of such weapons, much to Churchill’s irritation. He also wanted to use M Devices against the rebellious tribes of northern India. “I am strongly in favour of using poisoned gas against uncivilised tribes,” he declared in one secret memorandum. He criticised his colleagues for their “squeamishness”, declaring that “the objections of the India Office to the use of gas against natives are unreasonable. Gas is a more merciful weapon than [the] high explosive shell, and compels an enemy to accept a decision with less loss of life than any other agency of war.”
He ended his memo on a note of ill-placed black humour: “Why is it not fair for a British artilleryman to fire a shell which makes the said native sneeze?” he asked. “It is really too silly.”
A staggering 50,000 M Devices were shipped to Russia: British aerial attacks using them began on 27 August 1919, targeting the village of Emtsa, 120 miles south of Archangel. Bolshevik soldiers were seen fleeing in panic as the green chemical gas drifted towards them. Those caught in the cloud vomited blood, then collapsed unconscious.The attacks continued throughout September on many Bolshevik-held villages: Chunova, Vikhtova, Pocha, Chorga, Tavoigor and Zapolki. But the weapons proved less effective than Churchill had hoped, partly because of the damp autumn weather. By September, the attacks were halted then stopped. Two weeks later the remaining weapons were dumped in the White Sea. They remain on the seabed to this day in 40 fathoms of water.
[94]
” But Winston Churchill, then secretary of state for war, brushed aside their concerns. As a long-term advocate of chemical warfare, he was determined to use them against the Russian Bolsheviks. In the summer of 1919, 94 years before the devastating strike in Syria, Churchill planned and executed a sustained chemical attack on northern Russia. ”
THE GUARDIAN WINSTON CHURCHILL’S SHOCKING USE OF CHEMICAL WEAPONS
ecrecy was paramount. Britain’s imperial general staff knew there would be outrage if it became known that the government was intending to use its secret stockpile of chemical weapons. But Winston Churchill, then secretary of state for war, brushed aside their concerns. As a long-term advocate of chemical warfare, he was determined to use them against the Russian Bolsheviks. In the summer of 1919, 94 years before the devastating strike in Syria, Churchill planned and executed a sustained chemical attack on northern Russia.”
THE GUARDIAN WINSTON CHURCHILL’S SHOCKING USE OF CHEMICAL WEAPONS
”A staggering 50,000 M Devices were shipped to Russia: British aerial attacks using them began on 27 August 1919, targeting the village of Emtsa, 120 miles south of Archangel. Bolshevik soldiers were seen fleeing in panic as the green chemical gas drifted towards them. Those caught in the cloud vomited blood, then collapsed unconscious.
The attacks continued throughout September on many Bolshevik-held villages: Chunova, Vikhtova, Pocha, Chorga, Tavoigor and Zapolki. But the weapons proved less effective than Churchill had hoped, partly because of the damp autumn weather. By September, the attacks were halted then stopped. Two weeks later the remaining weapons were dumped in the White Sea. They remain on the seabed to this day in 40 fathoms of water.”
THE GUARDIAN WINSTON CHURCHILL’S SHOCKING USE OF CHEMICAL WEAPONS
1. I want you to think very seriously over this question of poison gas. I would not use it unless it could be shown either that (a) it was life or death for us, or (b) that it would shorten the war by a year.
2. It is absurd to consider morality on this topic when everybody used it in the last war without a word of complaint from the moralists or the Church. On the other hand, in the last war bombing of open cities was regarded as forbidden. Now everybody does it as a matter of course. It is simply a question of fashion changing as she does between long and short skirts for women.
….
….
” 7. I quite agree that it may be several weeks or even months before I shall ask you to drench Germany with poison gas, and if we do it, let us do it one hundred per cent. In the meanwhile, I want the matter studied in cold blood by sensible people and not by that particular set of psalm-singing uniformed defeatists which one runs across now here now there. Pray address yourself to this. It is a big thing and can only be discarded for a big reason. I shall of course have to square Uncle Joe and the President; but you need not bring this into your calculations at the present time. Just try to find out what it is like on its merits.’CENTRE FOR RESEARCH ON GLOBALISATIONWINSTON CHURCHILL’S SECRET POISON GAS MEMO
1. I want you to think very seriously over this question of poison gas. I would not use it unless it could be shown either that (a) it was life or death for us, or (b) that it would shorten the war by a year.
2. It is absurd to consider morality on this topic when everybody used it in the last war without a word of complaint from the moralists or the Church. On the other hand, in the last war bombing of open cities was regarded as forbidden. Now everybody does it as a matter of course. It is simply a question of fashion changing as she does between long and short skirts for women.
3. I want a cold-blooded calculation made as to how it would pay us to use poison gas, by which I mean principally mustard. We will want to gain more ground in Normandy so as not to be cooped up in a small area. We could probably deliver 20 tons to their 1 and for the sake of the 1 they would bring their bomber aircraft into the area against our superiority, thus paying a heavy toll.
4. Why have the Germans not used it? Not certainly out of moral scruples or affection for us. They have not used it because it does not pay them. The greatest temptation ever offered to them was the beaches of Normandy. This they could have drenched with gas greatly to the hindrance of the troops. That they thought about it is certain and that they prepared against our use of gas is also certain. But they only reason they have not used it against us is that they fear the retaliation. What is to their detriment is to our advantage.
5. Although one sees how unpleasant it is to receive poison gas attacks, from which nearly everyone recovers, it is useless to protest that an equal amount of H. E. will not inflict greater casualties and sufferings on troops and civilians. One really must not be bound within silly conventions of the mind whether they be those that ruled in the last war or those in reverse which rule in this.
6. If the bombardment of London became a serious nuisance and great rockets with far-reaching and devastating effect fell on many centres of Government and labour, I should be prepared to do [underline] anything [stop underline] that would hit the enemy in a murderous place. I may certainly have to ask you to support me in using poison gas. We could drench the cities of the Ruhr and many other cities in Germany in such a way that most of the population would be requiring constant medical attention. We could stop all work at the flying bomb starting points. I do not see why we should have the disadvantages of being the gentleman while they have all the advantages of being the cad. There are times when this may be so but not now.
7. I quite agree that it may be several weeks or even months before I shall ask you to drench Germany with poison gas, and if we do it, let us do it one hundred per cent. In the meanwhile, I want the matter studied in cold blood by sensible people and not by that particular set of psalm-singing uniformed defeatists which one runs across now here now there. Pray address yourself to this. It is a big thing and can only be discarded for a big reason. I shall of course have to square Uncle Joe and the President; but you need not bring this into your calculations at the present time. Just try to find out what it is like on its merits.
[signed] Winston Churchill [initials]
[97] ENSIE.NLEEN VOS VERLIEST WEL ZIJN HAREN, MAAR NIET ZIJN STREKEN Het karakter van een mens verandert meestal niet bij het ouder worden.
[98]”The paper argued that from the analysis of the reaction of the British population to the Blitz, the demolition of people’s houses was the most effective way to affect their morale, even more effective than killing relatives.”
”De Heloten (Oudgrieks: Εἵλωτες, Heilotes) waren de oorspronkelijke bewoners van het gebied rond Sparta; door de Spartanen werd deze pre-Dorische bevolking verslagen en tot slaaf gemaakt.” WIKIPEDIAHELOTEN
”Toen Arthur Harris op een dag in de oorlog door de politie werd aangehouden, omdat hij veel te hard reed, zei de agent tegen hem:”Meneer, u had wel iemand dood kunnen rijden.”Harris volstond met het antwoord.”Jonge man, ik breng iedere nacht duizenden mensen om het leven’BLADZIJDE 116 BOEK DE HEMEL STOND IN BRANDStephan Burgdorff/Christian Habbe [redactie][Serie artikelen]De Geallieerde bombardementen op Nazi DuitslandStephan Burgdorff/Christian Habbe [redacteurs] Aantal pagina’s:220Uitgever:Het SpectrumPlaats van uitgifte:UtrechtJaar van uitgifte:2004 DEEL 4 OORLOGSRECHT EN MORAAL https://www.tracesofwar.com/books/1368/De-hemel-stond-in-brand.htm ”Vanaf 1942 vernietigden de geallieerden systematisch Duitse steden met brandbommen. Doel: met meer dan duizend bombardementen de moraal van de Duitse bevolking breken, in de hoop dat het in opstand komt tegen het nazi-regime. Steden als Hamburg en Dresden werden nagenoeg van de kaart geveegd. 600.000 burgers, 50.000 Duitse soldaten en 160.000 geallieerde piloten en bemanningsleden kwamen hierbij om het leven. Ondanks dit immense aantal slachtoffers, werd er na de oorlog meer gezwegen dan geschreven over deze zwarte bladzijde uit de oorlogsgeschiedenis. Zestig jaar later doorbreekt de redactie van het gezaghebbende Der Spiegel het taboe rond de Bombenkrieg. Aan de hand van nieuwe feiten, ontelbare getuigenissen en deskundige analyses wordt deze luchtoorlog eindelijk volledig en objectief onderzocht, zowel de hel op de grond als de angst bij de piloten. Waarom waren woongebieden het doelwit maar bleef de Duitse industrie gespaard? Was, en is, het moreel verantwoord om burgers te viseren ten tijde van oorlog? Werd het einde van de Tweede Wereldoorlog bespoedigd met deze genadeloze strategie? Der Spiegel publiceerde een artikelenreeks over de Bombenkrieg waarmee de discussie over dit gevoelige onderwerp hevig oplaaide. De redactie van het boek werd gecoördineerd door Stephan Burgdorff (1944) en Christian Habbe (1940), respectievelijk chef Special Topics en redacteur bij Der Spiegel.”
[105]
Lindemann believed that a small circle of the intelligent and the aristocratic should run the world, resulting in a peaceable and stable society, “led by supermen and served by helots.
The Nazis entered this war under the rather childish delusion that they were going to bomb everyone else, and nobody was going to bomb them. At Rotterdam, London, Warsaw and half a hundred other places, they put their rather naive theory into operation. They sowed the wind, and now they are going to reap the whirlwind WIKIPEDIASIR ARTHUR HARRIS, 1ST BARONET/SECOND WORLD WAR https://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Arthur_Harris,_1st_Baronet#Second_World_War
VARIANT, MAAR DEZELFDE STREKKING: The Nazis entered this war under the rather childish delusion that they were going to bomb everyone else, and nobody was going to bomb them. At Rotterdam, London, Warsaw, and half a hundred other places, they put their rather naive theory into operation. They sowed the wind, and now they are going to reap the whirlwind.
”Op 30 maart 1942 had Lindemann in een rapport voorgesteld de arbeiderswijken van alle 58 Duitse steden met meer dan 100 000 inwoners te bombarderen. Het Duitse moreel kon het beste worden ondergraven door burgers dakloos te maken en door de arbeidersklasse te treffen kon de ruggegraat van de Duitse oorlogsindustrie worden gebroken” TROUWGEALLIEERDE OORLOGSMISDADEN EN DE LOGICA VAN DE OORLOG17 MAART 1995
”The truth about the failure of Bomber Command shook everyone. Senior RAF commanders argued that the Butt report’s statistics were faulty and commissioned another report, which was delivered by the Directorate of Bombing Operations on 22 September 1941; extrapolating from an analysis of the bomb damage inflicted on British cities, it calculated that the RAF could destroy the forty-three German towns with a population of more than 100,000 using a force of 4,000 bombers.” WIKIPEDIABUTT REPORT/CONTEMPORARY DEBATE, DEHOUSING AND SINGLETON REPORT https://en.wikipedia.org/wiki/Butt_Report#Contemporary_debate,_dehousing_and_Singleton_Report
The paper was delivered during a debate within the British government about the most effective use of the nation’s resources in waging war on Germany—whether the Royal Air Force (RAF) should be reduced to allow more resources to go to the British Army and Royal Navy, or whether the strategic bombing option should be followed and expanded. The paper argued that from the analysis of the reaction of the British population to the Blitz, the demolition of people’s houses was the most effective way to affect their morale, even more effective than killing relatives”
”Op basis van dat inzicht werd in februari 1942 een nieuwe richtlijn ten aanzien van bombardementsvluchten uitgevaardigd: de area bombing directive. Bomber Command, het onderdeel van de RAF dat verantwoordelijk was voor de bommenwerpers, kreeg de instructie om zich voortaan te richten op het moreel van de vijandelijke burgerbevolking. In dit nieuwe beleid speelde de zogenaamde “gebiedsbombardementen” een grote rol.”
De RAF voerde zijn eerste strategische bombardement op Duitsland al uit op 15 mei 1940, onmiddellijk na het Duitse bombardement op Rotterdam. In september 1940 begon de Luftwaffe Britse steden aan te vallen. De Britten lieten dat niet onbeantwoord.
Churchill had het over de noodzaak van een absolutely devastating, exterminating attack by very heavy bombers from this country upon the Nazi homeland. Na de grote terugtrekking van de Britten vanuit Duinkerken, waren (zware) bommenwerpers namelijk nog het enige wapen waarmee Groot-Brittannië de Nazi’s op het continent kon bevechten.
Het was echter niet zo’n heel precies wapen: de Britse bommenwerpers waren met de toenmalige navigatiemiddelen niet goed in staat om specifieke oorlogsdoelen, zoals vliegvelden of wapenfabrieken, te vinden en te raken. Slechts een op de vijf vliegtuigen slaagde erin zijn bommen te laten vallen binnen een straal van 8 kilometer van het doel. Onder zulke omstandigheden was een bomaanval eigenlijk alleen effectief als die was gericht op doelen zo groot als hele steden.
Op basis van dat inzicht werd in februari 1942 een nieuwe richtlijn ten aanzien van bombardementsvluchten uitgevaardigd: de area bombing directive. Bomber Command, het onderdeel van de RAF dat verantwoordelijk was voor de bommenwerpers, kreeg de instructie om zich voortaan te richten op het moreel van de vijandelijke burgerbevolking. In dit nieuwe beleid speelde de zogenaamde “gebiedsbombardementen” een grote rol.
Vanaf dit moment waren de richtpunten voor bomaanvallen niet langer meer militaire of industriële installaties, maar een kerk of een andere opvallende plek in het centrum van industriesteden. Het hele stadsgebied was voortaan “doel”. En aangezien de meest effectieve manier om steden te vernietigen het in brand steken daarvan was, wierpen de bommenwerpers vanaf dat moment vooral brandbommen uit.
De nieuwe richtlijn bevatte een lijst met primaire doelen, zoals Essen, Duisburg, Düsseldorf en Keulen, en secundaire doelen als Braunschweig, Lübeck, Rostock, Bremen, Kiel, Hannover, Frankfurt, Mannheim, Stuttgart en Schweinfurt. Deze en andere Duitse steden zouden het in de jaren daarna zwaar te verduren krijgen.
”Zo wenste de charismatische premier eerst ”vernietigende” aanvallen op Duitse steden. Maar toen hij later films van brandende stadswijken zag, vroeg hij: ”Zijn we soms beesten? Gaan we niet te ver?”
BLADZIJDE 112
DEEL 4
OORLOGSRECHT EN MORAAL
110-115
DE HEMEL STOND IN BRAND
Ge Geallieerde bombardementen op Nazi Duitsland
Stephan Burgdorff/Christian Halbe [redactie]
artikelenreeks
[114]
”Een tapijtbombardement is een bombardement waarbij een groot aantal bommen wordt afgeworpen boven een doel, waarbij niet-individuele doelen worden aangevallen, maar hele doelgebieden. Tapijtbombardementen worden overwegend uitgevoerd met strategische bommenwerpers en het doel is vaak een grootstedelijk gebied. De dood van burgers wordt bij een dergelijke aanval op de koop toe genomen, of is uitdrukkelijk het doel van het bombardement. De techniek van tapijtbombardementen wordt ingezet om oorlogsindustrie uit te schakelen, om massieve verdedigingsstellingen uit te schakelen of om het moreel van de bevolking te breken.”
WIKIPEDIA
TAPIJTBOMBARDEMENT
https://nl.wikipedia.org/wiki/Tapijtbombardement
”Op 14 februari 1942 werd het Area Bombing Directive vastgelegd, dat was ontwikkeld door de stafchef van de Britse luchtmacht, Charles Portal. Op dat moment had de RAF nog geen luchtoverwicht boven Duitsland. Bij de nachtelijke bombardementen waren precisieaanvallen nog onmogelijk, zodat gezocht werd naar andere methoden om de Duitse industrie maximale schade toe te brengen. Door de inzet van luchtmijnen en brandbommen boven dichtbevolkte gebieden werd getracht een vuurstorm te ontketenen. De directe aanvalsdoelen verschoven daarmee van industriële complexen naar woongebieden, waarbij de slachtoffers onder de burgerbevolking niet meer een bijzaak waren, maar het doel van het bombardement. De uitvoering van deze strategie werd opgedragen aan luchtmaarschalk Arthur Harris.”
WIKIPEDIA
TAPIJTBOMBARDEMENT/TWEEDE WERELDOORLOG
https://nl.wikipedia.org/wiki/Tapijtbombardement
[115]
”De eerste aanval die volgens de strategie van het Area Bombing Directive werd uitgevoerd was het bombardement van Lübeck van 29 maart 1942. Deze werd gevolgd door diverse bombardementen op het Ruhrgebied.”
WIKIPEDIA
TAPIJTBOMBARDEMENT
https://nl.wikipedia.org/wiki/Tapijtbombardement
[116]
The first ever 1,000 bomber raid by the RAF was conducted on Cologne on the night of 30/31 May 1942. Codenamed Operation Millennium, the massive raid was launched for two primary reasons…….
WIKIPEDIA
BOMBING OF COLOGNE IN WORLD WAR II/FIRST THOUSAND BOMBER RAID
”Het eerste bombardement op Keulen vond onder de codenaam Operation Millennium in mei 1942 plaats en veroorzaakte relatief weinig doden (minder dan vijfhonderd)” DUITSLAND INSTITUUTBOMBARDEMENTEN OP STEDENTWEEDE WERELDOORLOG: 1939-1945 https://duitslandinstituut.nl/naslagwerk/76/bombardementen-op-steden# De Duitsers zelf waren ermee begonnen: het Spaanse Guernica (1937), het Poolse Wielún (1939) en Rotterdam (1940) werden getroffen door een bommenregen en de Battle of Britain (1940-1941) kostte meer dan 25.000 burgerslachtoffers. Voornamelijk in Londen, maar ook in andere steden als Bristol, Liverpool, Birmingham en Coventry.
In 1944 en 1945 werden Duitse raketten V1’s en V2 ‘s vanaf het Europese vasteland vooral op Londen gericht. Ze waren weinig precies, met meer dan achtduizend burgerslachtoffers tot gevolg.
Al dan niet in reactie op de Duitse oorlogstactiek gingen de geallieerden over tot grootscheepse bombardementen op Duitse steden. In 1940 was Berlijn al gebombardeerd met relatief weinig doden tot gevolg. Van een geheel andere orde waren de planmatig uitgevoerde bombardementen die vanaf 1942 werden uitgevoerd onder de Britse commandant Arthur “Bomber” Harris.Het eerste bombardement op Keulen vond onder de codenaam Operation Millennium in mei 1942 plaats en veroorzaakte relatief weinig doden (minder dan vijfhonderd). Om die reden werden ingenieurs ingezet, die brandbommen moesten ontwikkelen, die zoveel mogelijk slachtoffers zouden veroorzaken. Dat de ingenieurs succes boekten bleek in 1943 bij de grote vuurstorm in Hamburg, waarbij circa 40.000 mensen om het leven kwamen.
Het bekendste bombardement was dat op Dresden, mede omdat het in februari 1945 plaatsvond, toen weinig mensen het meer verwachtten en er veel vluchtelingen in de stad waren. Er werden getallen genoemd van 300 duizend dodelijke slachtoffer, maar recent onderzoek heeft uitgewezen dat het er circa 25 duizend waren.
Na de oorlog lagen veel Duitse steden in puin. Niet alle steden werden op dezelfde manier weer opgebouwd. In Frankfurt am Main, Dortmund en Kassel werd van de gelegenheid gebruik gemaakt om dwars door de stad uitvalswegen voor het autoverkeer te maken. In het centrum van Münster echter werd ervoor gekozen om het middeleeuwse stratenplan te behouden, inclusief de beeldbepalende arcaden. In Hamburg koos men ervoor om veel nieuwe gebouwen in de voor de stad kenmerkende rode baksteen op te trekken. En Dresden begon pas in 1994, na de val van de Muur, met de restauratie en reconstructie van de Frauenkriche.
EINDE STUK DUITSLAND INSTITUUT
”The first ever 1,000 bomber raid by the RAF was conducted on Cologne on the night of 30/31 May 1942. Codenamed Operation Millennium, the massive raid was launched for two primary reasons:
It was expected that the devastation from such raids might be enough to knock Germany out of the war or at least severely damage German morale.[4]
The raids were useful propaganda for the Allies and particularly for RAF Bomber Command head Arthur Harris’s concept of a Strategic Bombing Offensive. Bomber Command’s poor performance in bombing accuracy during 1941 had led to calls for the force to be split up and diverted to other urgent theatres e.g. the Battle of the Atlantic. A headline-grabbing heavy raid on Germany was a way for Harris to demonstrate to the War Cabinet that given the investment in numbers and technology Bomber Command could make a vital contribution to victory.”
”Vanaf 1942 vernietigden de geallieerden systematisch Duitse steden met brandbommen. Doel: met meer dan duizend bombardementen de moraal van de Duitse bevolking breken, in de hoop dat het in opstand komt tegen het nazi-regime. Steden als Hamburg en Dresden werden nagenoeg van de kaart geveegd. 600.000 burgers, 50.000 Duitse soldaten en 160.000 geallieerde piloten en bemanningsleden kwamen hierbij om het leven. Ondanks dit immense aantal slachtoffers, werd er na de oorlog meer gezwegen dan geschreven over deze zwarte bladzijde uit de oorlogsgeschiedenis. Zestig jaar later doorbreekt de redactie van het gezaghebbende Der Spiegel het taboe rond de Bombenkrieg. Aan de hand van nieuwe feiten, ontelbare getuigenissen en deskundige analyses wordt deze luchtoorlog eindelijk volledig en objectief onderzocht, zowel de hel op de grond als de angst bij de piloten. Waarom waren woongebieden het doelwit maar bleef de Duitse industrie gespaard? Was, en is, het moreel verantwoord om burgers te viseren ten tijde van oorlog? Werd het einde van de Tweede Wereldoorlog bespoedigd met deze genadeloze strategie? Der Spiegel publiceerde een artikelenreeks over de Bombenkrieg waarmee de discussie over dit gevoelige onderwerp hevig oplaaide. De redactie van het boek werd gecoördineerd door Stephan Burgdorff (1944) en Christian Habbe (1940), respectievelijk chef Special Topics en redacteur bij Der Spiegel.”
BOEK DE HEMEL STOND IN BRANDStephan Burgdorff/Christian Habbe [redactie][Serie artikelen]De Geallieerde bombardementen op Nazi DuitslandStephan Burgdorff/Christian Habbe [redacteurs] Aantal pagina’s:220Uitgever:Het SpectrumPlaats van uitgifte:UtrechtJaar van uitgifte:2004
””Vanaf dit moment waren de richtpunten voor bomaanvallen niet langer meer militaire of industriële installaties, maar een kerk of een andere opvallende plek in het centrum van industriesteden. Het hele stadsgebied was voortaan “doel”. En aangezien de meest effectieve manier om steden te vernietigen het in brand steken daarvan was, wierpen de bommenwerpers vanaf dat moment vooral brandbommen uit.” STRATEGISCHE BOMBARDEMENTEN EN ”AREA BOMBING”
De RAF voerde zijn eerste strategische bombardement op Duitsland al uit op 15 mei 1940, onmiddellijk na het Duitse bombardement op Rotterdam. In september 1940 begon de Luftwaffe Britse steden aan te vallen. De Britten lieten dat niet onbeantwoord.
Churchill had het over de noodzaak van een absolutely devastating, exterminating attack by very heavy bombers from this country upon the Nazi homeland. Na de grote terugtrekking van de Britten vanuit Duinkerken, waren (zware) bommenwerpers namelijk nog het enige wapen waarmee Groot-Brittannië de Nazi’s op het continent kon bevechten.Het was echter niet zo’n heel precies wapen: de Britse bommenwerpers waren met de toenmalige navigatiemiddelen niet goed in staat om specifieke oorlogsdoelen, zoals vliegvelden of wapenfabrieken, te vinden en te raken. Slechts een op de vijf vliegtuigen slaagde erin zijn bommen te laten vallen binnen een straal van 8 kilometer van het doel. Onder zulke omstandigheden was een bomaanval eigenlijk alleen effectief als die was gericht op doelen zo groot als hele steden.
Op basis van dat inzicht werd in februari 1942 een nieuwe richtlijn ten aanzien van bombardementsvluchten uitgevaardigd: de area bombing directive. Bomber Command, het onderdeel van de RAF dat verantwoordelijk was voor de bommenwerpers, kreeg de instructie om zich voortaan te richten op het moreel van de vijandelijke burgerbevolking. In dit nieuwe beleid speelde de zogenaamde “gebiedsbombardementen” een grote rol.
Vanaf dit moment waren de richtpunten voor bomaanvallen niet langer meer militaire of industriële installaties, maar een kerk of een andere opvallende plek in het centrum van industriesteden. Het hele stadsgebied was voortaan “doel”. En aangezien de meest effectieve manier om steden te vernietigen het in brand steken daarvan was, wierpen de bommenwerpers vanaf dat moment vooral brandbommen uit.De nieuwe richtlijn bevatte een lijst met primaire doelen, zoals Essen, Duisburg, Düsseldorf en Keulen, en secundaire doelen als Braunschweig, Lübeck, Rostock, Bremen, Kiel, Hannover, Frankfurt, Mannheim, Stuttgart en Schweinfurt. Deze en andere Duitse steden zouden het in de jaren daarna zwaar te verduren krijgen. [121]
BOEK DE HEMEL STOND IN BRANDStephan Burgdorff/Christian Habbe [redactie][Serie artikelen]De Geallieerde bombardementen op Nazi DuitslandStephan Burgdorff/Christian Habbe [redacteurs] Aantal pagina’s:220Uitgever:Het SpectrumPlaats van uitgifte:UtrechtJaar van uitgifte:2004 DEEL 3 VUURSTORMEN DOOR DUITSE STEDENBladzijde 63 t/m 108 https://www.tracesofwar.com/books/1368/De-hemel-stond-in-brand.htm
[122]
‘Op 23 januari 1943 werd het eindrapport van de Verenigde chefs van Staven overhandigd aan Churchill en Roosevelt. Het rapport had als titel De oorlogvoering in 1943. Het veiligstellen van de verbindingen over zee moet de hoogste prioriteit behouden. Een overzicht van de belangrijkste besluiten:
Het belangrijkste doel voor de geallieerden was het verslaan van Karl Dönitz duikboten om zo de overwinning tegen de asmogendheden te verzekeren. Zonder de controle over de Atlantische Oceaan waren de geallieerden niet in de mogelijkheid om hun plannen tot grootschalige landingsoperaties uit te voeren en kon men Groot-Brittannië niet voorzien van voedsel en de strategische grondstoffen, materieel en manschappen.
De Russische strijdkrachten zou worden gesteund door zo veel mogelijk materiaal en voorraden naar Rusland te vervoeren.
Voor het Middellandse Zeegebied was de hoofdlijn de bezetting van Sicilië met als doel de verbindingslijn via de Middellandse Zee veiliger te maken en de Duitse druk op het Russisch front te verminderen.
Het ontketenen van een zwaar luchtoffensief tegen de Duitse oorlogsindustrie vanuit Groot-Brittannië.
Het uitvoeren van aanvalsoperaties op het Europees vasteland indien er manschappen en amfibiematerieel beschikbaar is.
Het plannen en verzamelen van een zo sterk mogelijke strijdmacht die gereed moet staan om een invasie op het Europees continent uit te voeren zodra de Duitsers voldoende verzwakt zijn.”’
”De Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk besluiten in 1944 om de Duitse steden op uitgebreide schaal en systematisch te bombarderen om het Duitse volk te demoraliseren en de oorlog te beëindigen. De bombardementen leiden tot honderdduizenden burgerdoden en verwoeste steden” VPRO PROBGRAMMA’SIN EUROPA, AFL 201945-DUITSLAND 7 RUSLAND https://www.vpro.nl/programmas/in-europa/kijk/afleveringen/2007-2009/1945-duitsland-rusland.html
TEKST
Het nazi-monster is overwonnen, maar wat te doen met de Duitsers? Bestaat er zoiets als een recht op wraak? Het Duitse volk krijgt er hoe dan ook ongenadig van langs tegen het einde van en in de eerste jaren na de oorlog. Kun je hierover spreken zonder de slachtoffers van de Holocaust tekort te doen?
Sasza Malko, de pools-joodse researcher van In Europa, komt in opstand: De Duitsers hebben volgens hem tot in de achtste generatie nog drie keer zoveel pijn verdiend. Toch gaat hij mee naar een oud-officier van het Russische leger die het jarenlange stilzwijgen verbreekt en vertelt over de massale verkrachtingen door zijn soldaten van Duitse vrouwen. Waren het “incidenten” of een bewuste vernedering van de vijand?
En wat te denken van “moral bombing”, de geallieerde tactiek om Duitse steden – zoals Dresden – net zolang te bombarderen tot de bevolking op zijn knieën om genade zou smeken? Over smerige methoden in de strijd tegen een smerige vijand.
De Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk besluiten in 1944 om de Duitse steden op uitgebreide schaal en systematisch te bombarderen om het Duitse volk te demoraliseren en de oorlog te beëindigen. De bombardementen leiden tot honderdduizenden burgerdoden en verwoeste steden. De soldaten van het leger van de Sovjet-Unie verkrachten, martelen en doden op massale schaal Duitse burgers bij hun opmars door Duitsland in 1944 en 1945 met toestemming van de Russische officieren.
Met een e-mail van de Pools-Joodse researcher van ‘In Europa’, Sasza Malko, door hemzelf voorgelezen, waarin hij zegt dat de Duitsers bombardementen en lijden verdienen.
”Ook in Azië werden tapijtbombardementen uitgevoerd, in het bijzonder door de Amerikaanse luchtmacht tegen Japan. Bij het bombardement op Tokio op 9 en 10 maart 1945 kwamen ongeveer 100.000 mensen om het leven” WIKIPEDIATAPIJTBOMBARDEMENT/TWEEDE WERELDOORLOG
https://nl.wikipedia.org/wiki/Tapijtbombardement
[126]
”Tegen Japan werden voor het eerst napalmbommen gebruikt, die grootschalige branden en vuurstormen veroorzaakten in de voornamelijk met hout gebouwde woonwijken.
[127] ”Tegen Japan werden voor het eerst napalmbommen gebruikt, die grootschalige branden en vuurstormen veroorzaakten in de voornamelijk met hout gebouwde woonwijken.”
”Daarop gaat hij in, evenals op geallieerde schendingen van de Conventie van Genève, zoals de massale verkrachtingen van Duitse vrouwen bij de Sovjet-opmars in het oosten van Duitsland…….” TROUW17 MAART 1995
Wim Berkelaar: De schaduw van de bevrijders. Walburg Pers, Zutphen; 176 blz. – ¿ 39,50.HUIB GOUDRIAAN17 maart 1995, 0:00
Lagerhuis en publiek kregen een andere, dubbelzinnige uitleg. De minister van luchtvaart antwoordde parlementariërs die wilden weten of de bombardementen op woonwijken moreel verantwoord waren, dat het ging om de uitschakeling van ‘militaire doelen’. Suggesties dat de regering de Duitse arbeidersklasse dakloos wilde maken, noemde hij ‘absurd’. De historicus Wim Berkelaar maakt nu duidelijk, in ‘De schaduw van de bevrijders – geallieerde oorlogsmisdaden tijdens de Tweede Wereldoorlog’, dat professor F. A. Lindemann, wetenschappelijk adviseur van de Britse oorlogsleider Churchill, de theoretische basis legde voor de inferno’s aangericht in de Duitse steden.
Op 30 maart 1942 had Lindemann in een rapport voorgesteld de arbeiderswijken van alle 58 Duitse steden met meer dan 100 000 inwoners te bombarderen. Het Duitse moreel kon het beste worden ondergraven door burgers dakloos te maken en door de arbeidersklasse te treffen kon de ruggegraat van de Duitse oorlogsindustrie worden gebroken. Sommige deskundigen wezen het rapport als onverantwoord en ondeskundig af, maar Bombercommand van de RAF vatte het op als een steuntje in de rug. Luchtmachtbevelhebber Arthur (‘Bomber’) Harris was dus niet de geestelijk vader van de bombardementen, maar gaf er wèl overtuigd, en militair-technisch doeltreffend, uitvoering aan.
Waren de Britten, met Churchill voorop, zich er niet van bewust dat alsmaar krachtiger bombarderen van ‘open’ steden (zonder militair karakter) moreel verwerpelijk was en in strijd met het Landoorlogreglement? Berkelaar beantwoordt deze en andere vragen met het blootleggen van de zich ontwikkelende ‘logica van de oorlog’, waarin wie wind zaait (zoals de Luftwaffe in 1940 boven Engeland deed) storm oogst. Churchill besloot dat terugslaan met massale luchtbombardementen de enige kans bood Hitler ‘af te stoppen’. Tenslotte kwamen de Britten, met de zienswijze dat ook arbeiders in de bewapeningsindustrie militair actief zijn, op het hellend vlak naar oorlogsmisdaden. Na de oorlog daagde het inzicht dat het bombarderen van burgerdoelen niet alleen ethisch onverantwoord was. Ook bleek dat het Duitse moreel allerminst was ondermijnd en dat de bevolking juist vijandiger was geworden jegens de geallieerden.
In 1992 oordeelde de Times – die in 1943 verontschuldigend schreef dat bij het raken van militaire doelen ‘burgerslachtoffers onvermijdelijk zijn’ – dat de bombardementsstrategie ‘een zwarte bladzij was in de Britse oorlogsgeschiedenis’. De voortgaande bewustwording van wat mensen elkaar in oorlogen aandoen, ook in een ‘rechtvaardige oorlog’, biedt enige hoop.
Wim Berkelaar vond in de 55e herdenking van de Tweede Wereldoorlog voldoende aanleiding om het hete hangijzer van de geallieerde oorlogsmisdaden in die oorlog op te pakken. In zijn Woord vooraf legt hij uit de bevrijders niet te willen aanklagen. Het is nog minder zijn bedoeling op slinkse wijze de Duitse oorlogsmisdaden goed te praten. Hij wilde het geallieerde optreden toetsen aan het geldende oorlogsrecht. Daarop gaat hij in, evenals op geallieerde schendingen van de Conventie van Genève, zoals de massale verkrachtingen van Duitse vrouwen bij de Sovjet-opmars in het oosten van Duitsland, de Poolse misdaden tegen Duitsers in 1939, de Sovjetrussische moord op 20 000 Poolse officieren in Katyn, de slechte behandeling van krijgsgevangenen door de geallieerden in 1945, en de tragedie van de Britse uitlevering van 25 000 anti-communistische kozakken aan de Sovjet-Unie in 1945 en 1946.
Minder bekend is dat geallieerde soldaten zich in 1944 in het bevrijde zuiden van Nederland schuldig maakten aan plunderingen en vernielingen. Het Militair Gezag, het overgangsregime ingesteld door de regering in Londen, registreerde tientallen klachten van burgers over plunderingen en diefstallen door Amerikaanse, Canadese en Britse militairen. Burgemeester Gerards van Ubbergen stuurde het Militair Gezag eind december 1944 negentien rapporten over geallieerde plunderingen. Hij schreef: “De aangetroffen toestanden tarten iedere beschrijving. Hier is geen sprake meer van plundering of diefstal, maar van op de meest brute en grove wijze aangerichte verwoestingen en vernielingen.” Berkelaar brengt een noodzakelijke nuancering aan: “Er kwam niet of nauwelijks geweld aan te pas en de plunderingen kunnen beter ‘schendingen van het oorlogsrecht’ dan ‘oorlogsmisdaden’ worden genoemd.” Niettemin, de misdragingen beroofden bij de betrokken Nederlanders de bevrijders van hun aureool, ook al hadden betrekkelijk weinigen zich eraan schuldig gemaakt.
[131]
”Babi Jar (Oekraïens: Бабин Яр, Babyn Jar; Russisch: Бабий Яр, Babi Jar) is een ravijn in Kiev. In 1941 werden er door de nazi’s meer dan 100.000 mensen (meest Joden) vermoord (sommige bronnen vermelden 250.000 slachtoffers)”
”The Blitz was a German bombing campaign against the United Kingdom in 1940 and 1941, during the Second World War. The term was first used by the British press and is the German word for ‘lightning”
De Duitsers zelf waren ermee begonnen: het Spaanse Guernica (1937), het Poolse Wielún (1939) en Rotterdam (1940) werden getroffen door een bommenregen en de Battle of Britain (1940-1941) kostte meer dan 25.000 burgerslachtoffers. Voornamelijk in Londen, maar ook in andere steden als Bristol, Liverpool, Birmingham en Coventry.
In 1944 en 1945 werden Duitse raketten V1’s en V2 ‘s vanaf het Europese vasteland vooral op Londen gericht. Ze waren weinig precies, met meer dan achtduizend burgerslachtoffers tot gevolg.
Al dan niet in reactie op de Duitse oorlogstactiek gingen de geallieerden over tot grootscheepse bombardementen op Duitse steden. In 1940 was Berlijn al gebombardeerd met relatief weinig doden tot gevolg. Van een geheel andere orde waren de planmatig uitgevoerde bombardementen die vanaf 1942 werden uitgevoerd onder de Britse commandant Arthur “Bomber” Harris.
Het eerste bombardement op Keulen vond onder de codenaam Operation Millennium in mei 1942 plaats en veroorzaakte relatief weinig doden (minder dan vijfhonderd). Om die reden werden ingenieurs ingezet, die brandbommen moesten ontwikkelen, die zoveel mogelijk slachtoffers zouden veroorzaken. Dat de ingenieurs succes boekten bleek in 1943 bij de grote vuurstorm in Hamburg, waarbij circa 40.000 mensen om het leven kwamen.
Het bekendste bombardement was dat op Dresden, mede omdat het in februari 1945 plaatsvond, toen weinig mensen het meer verwachtten en er veel vluchtelingen in de stad waren. Er werden getallen genoemd van 300 duizend dodelijke slachtoffer, maar recent onderzoek heeft uitgewezen dat het er circa 25 duizend waren.
Na de oorlog lagen veel Duitse steden in puin. Niet alle steden werden op dezelfde manier weer opgebouwd. In Frankfurt am Main, Dortmund en Kassel werd van de gelegenheid gebruik gemaakt om dwars door de stad uitvalswegen voor het autoverkeer te maken. In het centrum van Münster echter werd ervoor gekozen om het middeleeuwse stratenplan te behouden, inclusief de beeldbepalende arcaden. In Hamburg koos men ervoor om veel nieuwe gebouwen in de voor de stad kenmerkende rode baksteen op te trekken. En Dresden begon pas in 1994, na de val van de Muur, met de restauratie en reconstructie van de Frauenkriche.
EINDE ARTIKEL
[134]
”In 1944 en 1945 werden Duitse raketten V1’s en V2 ‘s vanaf het Europese vasteland vooral op Londen gericht. Ze waren weinig precies, met meer dan achtduizend burgerslachtoffers tot gevolg.”
”Eindscore: circa een half miljoen gedode burgers waaronder begrepen 75000 kinderen jonger dan veertien jaar.” TROUWDE GEALLIEERDE OORLOGSMISDADEN ZIJN NOG STEEDS ONBESPREEKBAAR2 AUGUSTUS 2003 https://www.trouw.nl/nieuws/de-geallieerde-oorlogsmisdaden-zijn-nog-steeds-onbespreekbaar~bb74ca08/ TEKST Het is deze week precies zestig jaar geleden dat Hamburg vanuit de lucht werd verwoest. Met een serie massale bombardementen slaagden een Britse en een Amerikaanse luchtvloot erin de duizenden brandhaarden tot een vuurstorm aan te wakkeren, een vuurzee met de doorsnee van meerdere kilometers en de kracht van een orkaan. Van de stad van 1,8 miljoen inwoners werd de helft van de gebouwen totaal verwoest en dertig procent beschadigd. 40000 burgers, voor een aanzienlijk deel vrouwen en kinderen, kwamen om het leven. Velen stikten in hun schuilplaatsen of verbrandden levend.
In de editie van vorige week besprak Gerbert van Loenen deze catastrofe uit 1943 aan de hand van de herdenkingen die momenteel in Hamburg worden gehouden. Zijn artikel bracht mij ertoe te doen wat ik al langer van plan was: het vorig jaar verschenen boek van Jörg Friedrich, Der Brand, eindelijk eens te lezen. De ondertitel geeft het thema weer: Deutschland im Bombenkrieg 1940-1945.Friedrich is een gerenommeerd historicus die zich onder meer uitvoerig heeft beziggehouden met de geschiedenis van de nazi-misdaden. Met zijn recente boek heeft hij echter deze platgetreden paden verlaten en een onderwerp ter hand genomen waarover de afgelopen halve eeuw vrijwel niets is gepubliceerd: de systematische verwoesting van de Duitse steden in de Tweede Wereldoorlog.
Het is een voortreffelijk boek geworden, uitstekend gedocumenteerd en geschreven in een robuuste stijl die hier en daar een onderdrukte woede verraadt. Het kon niet uitblijven. Om een zo compleet mogelijk beeld te krijgen van de uitwerking van de letterlijk duizenden bombardementen op de Duitse burgerbevolking, kreeg Friedrich telkens weer scènes onder ogen die in Dante’s Hel niet hadden misstaan.
Anderzijds verwierf hij inzicht in de motieven en plannen van de ontdekkingsreis die de mening bevestigde, al in 1958 door de historicus Golo Mann geformuleerd: met hun verwoesting van de Duitse steden hebben de geallieerden Hitlers meedogenloosheid geïmiteerd: ,,Deze nachtelijke massamoorden op burgers lieten zien hoe diep de publieke moraal was gezonken”.
Met name de Britse oorlogsleiders komen er bij Friedrich slecht af. Winston Churchill, de meest gevierde staatsman van de 20ste eeuw, verschijnt bij hem als een bloeddorstig heerschap, dat al in juni 1940 aankondigt Duitsland in ‘een woestijn’ te zullen veranderen; die bij gebrek aan militaire mogelijkheden te land, alle kaarten zet op de luchtoorlog en droomt van een ‘absoluut verwoestende uitroeiingsaanval (exterminating attack) door zeer zware bommenwerpers’; die in maart 1944 zelfs gecharmeerd raakt van een nóg ‘absoluter’, een bacteriologisch wapen en meteen in Amerika een order plaatst voor een half miljoen miltvuurbommen. De invasie in Normandië, een paar maanden later, verhinderde het gebruik van dit ultieme vernietigingsmiddel.
Even naargeestig is het beeld dat Friedrich ontwerpt van de chef van het Bomber Command, luchtmaarschalk Arthur Harris. Na betrekkelijk korte tijd verliest deze alle interesse voor het bombarderen van militaire en industriële installaties om zich geheel te concentreren op zijn enige doel: het veranderen van alle Duitse steden en vooral de kwetsbare oude binnensteden in puinhopen.
Even fascinerend als onthutsend is Friedrichs beschrijving van het consequent speuren naar methoden om zoveel mogelijk schade aan te richten. Het meest effectief blijkt het eerst afwerpen van brisantbommen waardoor de gebouwen worden beschadigd, het vervolgens strooien met honderdduizenden brandbommen, om te eindigen met vertraagd exploderende bommen die het blus- en reddingswerk belemmeren.
Slechts één ding stond vast: alles moest kapot. Aanvankelijk gold als doel het breken van het Duitse moreel, maar in de laatste oorlogsperiode was dat zelfbedrog gebleken. Toch vond in die negen maanden dat de geallieerden al op het continent stonden, de helft van alle bombardementen plaats, een orgie van verwoesting zonder enig militair doel, een orgie van moordlust ook want gegeven de inmiddels zeer verzwakte en soms afwezige Duitse afweer, konden de geallieerde vliegers vrij opereren. Ze voerden in feite massa-executies uit. Zo in Pforzheim, dat op 24 februari 1945 werd ausradiert: van de 65000 inwoners stierven er die nacht 20277.
De bekendgeworden verwoesting van Dresden in diezelfde maand, die ongeveer 40000 mensen het leven kostte, was geen ongelukkige uitzondering. Seriemoordenaar Arthur Harris werkte eenvoudig zijn programma af. Eindscore: circa een half miljoen gedode burgers waaronder begrepen 75000 kinderen jonger dan veertien jaar.
Als dit geen oorlogsmisdadigheid is, wat dan wel? Maar zo wordt het niet gezien. Bomber Harris kreeg nog in 1992 zijn standbeeld in Londen, geplaatst nabij de kerk van St. Clemens Danes. God is met hem. En Jörg Friedrich, die de misdaden nauwgezet in kaart bracht, weigerde desgevraagd de term te gebruiken.
Als de Duitsers, met hun barbaarse oorlogsverleden, verkiezen te zwijgen, dan is dat voor alle anderen reden te meer om de scheefhangende geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog eindelijk eens recht te trekken. Indien geen morele opdracht, dan toch een zaak van wetenschappelijke integriteit. EINDE ARTIKEL
In World War II approximately 410,000 German civilians were killed by Allied air raids. From July 1944 to January 1945, an average of 13,536 people were killed every month. In Hamburg alone about 49,000 civilians were killed by Allied bombing, and in Berlin about 35,000. During a single attack carried out at night from February 1st to 14th 1945, more than 20,000 civilians were killed in Dresden . But not only cities had fallen victim to the Allies’ strategic bombing.
The medium-sized town of Nordhausen lost about 20% of its population in one night attack in May 1945, Pfortzheim lost 22%. Numerous cities, medium-sized towns and small towns had been the target of the Royal Air Force (RAF) and the US-Air Force (USAAF), amongst them Karlsruhe, Stuttgart, Essen, Bremen, Wilhelmshaven, Emden, Duisburg, Hamburg, Saarbrucken, Düsseldorf, Osnabrück, Mainz, Lübeck, Münster, Kassel, Cologne, Schweinfurt, Jena, Darmstadt, Krefeld, Leipzig, Dresden, Brunswick, Munich, Magdeburg, Aschersleben, Halberstadt, Chemnitz, Halle, Plauen, Dessau, Potsdam, Erfurt, but also towns like Cailsheim, Freudenstadt and Hildesheim.
Even small villages had no reason to feel safe. They were attacked too, either by accident, as substitutes for another target, or because of local industry, as in the case of the “Deutsche Gasolin AG”, an oil refinery in the village of Dollbergen , situated about 30 kilometers east of Hanover , with only about 1,400 inhabitants.
In Hanover nearly 250,000 people lost their apartment in the night-attack from October 8th to 9th 1943. During that time Berlin counted approximately 400,000 homeless, and only a few months later, in March 1944, they counted almost 1.5 million. Furthermore a large number of people had been indirectly affected by Allied air-assaults. Allied bomber squadrons crossed a number of cities and towns on their way to the target, causing air-alarms and people getting up in the middle of the night, heading to the bunker or cellar. In some cases people could watch the attack of another city or town nearby. Other towns and villages served as lodging for the evacuees. At the end of war, in West Germany alone, about 4 to 5 million people were still living in evacuation lodgings.
One is inclined to think that such a comprehensive bombing campaign was likely to have a most devastating effect on the enemy’s civil population. Eventually a significant effect on industrial production could be achieved, either by destruction of the production plants or by a negative physical and psychological effect on its labour. Civil devastation would result in civil unrest and public uprise against the Nazi regime. At least that was what the Allies were hoping for. And yet Allied assaults had no significant effect on German production until the last year of the war. German industry unexpectedly counterbalanced the destruction of a number of their plants by a further increase in productivity. All the same, German workers suffered under the bombing, but were attracted by special food and luxury rations.
Nevertheless it is inconceivable that Allied air raids did not have an effect on the population’s attitude to war and the Nazi regime. In practice, aside from the diminution of industrial production, the declared goal of the Allied raids was to weaken the population’s morale and to shake the very foundations of the regime. Even though the German leaders were likewise expecting public unrest and rebellion caused by air-war, it never occurred.
Jörg Friedrich claims that the emergency situation tied Volk and regime to each other. There are, however, some cogent reasons against this thesis. Although no general rejection of National Socialism occurred, latest research suggest a decrease in positive public statements in favour of the regime. But the absence of greater effects on social and public order asks for explanation.
Cultural history perceives war as a social process, stretching over the boundaries of a pure military context. Therefore a change of research perspective is necessary, from considering the pure course of historical event, process and structure, to a concrete form of experienced, perceived reality. This section of the project “Bombing, States and Peoples in Western Europe (1940-1945)” will investigate how the course of war, especially the air-war, influenced the attitude and political outlook of the German civil population. For this purpose, the specific conditions of general social life and the protagonists’ individual circumstances which structure war experience and that are themselves modified by war will be reconstructed. The experience of war by the civil population, the question of perception and interpretation, the patterns of reference and given options to act are important correctives to history from above.
As part of this, the individual feelings and perceptions, collective mentalities, social consciousness and “Lebenswelten” (lived-in worlds) will be investigated. Although the reports of the Sicherheitsdienst (SD) on the mood of the population are of incalculable importance for the examination of attitude in the Third Reich, one has to assume that delicate matters, such as private political opinions, were likely to be kept out of the public domain. Living under a totalitarian regime one had to be aware of the constant presence of the secret service, the Gestapo or their potential informants, who were only too ready to denounce their fellow citizens. This is confirmed by the assessments of the SD and the observers of the Wehrmacht employed at the home-front during the last year of the war.
It may be assumed then that criticism often did not leave the immediate family, or in a process of internalization has been entrusted to a diary only. The analysis of ego-documents such as letters, diaries and private reports should therefore fill the gaps in secret service-reports. These sources give an insight into the everyday wartime experience. The close-up perspective of non-combatants directly or indirectly involved in war events can be examined. Just as the understanding of contemporary experience has been determined by existing patterns of interpretation, those patterns themselves have been shaped by established figures of personal experience. Every new experience, however, offers the possibility of checking pre-existing patterns of interpretation. The sources indicate that observations on the home front, experiences under the bombs and information on strategic bombing from all parts of Germany , influenced people’s evaluation of the regime. The fact that Allied bomber squadrons succeeded in bomb ing German cities indicated military incompetence on behalf of the Wehrmacht. A shortage or delay in supply, caused by a destroyed infrastructure or the special additional needs of those who had lost their homes and property as a result of bombing caused doubts concerning the ability of the regime to take care of its people. The situation of crisis on the home front seemed to have put the Nazi regime to the test. So Niklas Luhmann’s meaning when he expressed experience as the “ongoing reconstruction of sense-like constituted reality that is worked off by disappointments” becomes clear. The process of collecting experiences simultaneously reflects remembered past, the interpretation of the contemporary and concepts and expectations for the future.
Even though there are numerous existing reports on single Allied air assaults in Germany , the Allies’ objectives concerning public morale, their effect or the reasons for their possible failure have never been closely examined. The project aims to fill this gap in World War historiography.
[138] ‘Bombardementen als die op Rotterdam, Coventry, Hamburg en Dresden zijn tot op de dag van vandaag zeer omstreden: was het oorlogsvoering volgens de conventies van Genève, of waren het oorlogsmisdaden?”
”Van de stad van 1,8 miljoen inwoners werd de helft van de gebouwen totaal verwoest en dertig procent beschadigd. 40000 burgers, voor een aanzienlijk deel vrouwen en kinderen, kwamen om het leven. Velen stikten in hun schuilplaatsen of verbrandden levend.” TROUWDE GEALLIEERDE OORLOGSMISDADEN ZIJN NOG STEEDS ONBESPREEKBAAR2 AUGUSTUS 2003 https://www.trouw.nl/nieuws/de-geallieerde-oorlogsmisdaden-zijn-nog-steeds-onbespreekbaar~bb74ca08/
” Numerous cities, medium-sized towns and small towns had been the target of the Royal Air Force (RAF) and the US-Air Force (USAAF), amongst them Karlsruhe, Stuttgart, Essen, Bremen, Wilhelmshaven, Emden, Duisburg, Hamburg, Saarbrucken, Düsseldorf, Osnabrück, Mainz, Lübeck, Münster, Kassel, Cologne, Schweinfurt, Jena, Darmstadt, Krefeld, Leipzig, Dresden, Brunswick, Munich, Magdeburg, Aschersleben, Halberstadt, Chemnitz, Halle, Plauen, Dessau, Potsdam, Erfurt, but also towns like Cailsheim, Freudenstadt and Hildesheim ”
”In Hanover nearly 250,000 people lost their apartment in the night-attack from October 8th to 9th 1943. During that time Berlin counted approximately 400,000 homeless, and only a few months later, in March 1944, they counted almost 1.5 million” UNIVERSITY OF EXETERCENTRE FOR THE STUDY OF WAR, STATE AND SOCIETYBOMBING, STATES AND PEOPLES IN WESTERN EUROPE 1940-1945THE BOMBING OF GERMANY 1940-1945 https://humanities.exeter.ac.uk/history/research/centres/warstateandsociety/projects/bombing/germany/
Reacties uitgeschakeld voor Noten 91 t/m 145/”Geallieerde oorlogsmisdaden in de Tweede Wereldoorlog/Hoe de ”goede kant van de geschiedenis” slechte dingen deed
.jpg)
