Antizionisme en antisemitisme/Verdediging Peter Edel tegen zoveelste beschuldiging van antisemitisme

Image result for Schaduw van de Ster
SCHADUW VAN DE STER
BOEK VAN PETER EDEL
NIET ANTISEMITISCH, MAAR EEN AANKLACHT TEGEN DE
MISDADEN VAN HET ZIONISME!
Image result for Palestinian refugees and old woman 1948/Images
Image result for Ethnic cleansings in Palestine/Images

ETNISCHE ZUIVERINGEN IN PALESTINA IN 1948/EEN VAN
DE MISDADEN VAN HET ZIONISME
Image result for Destruction of Gaza/Images
Image result for Destruction of Gaza/Images
VERWOESTING GAZA
foto Oda Hulsen Hebron 2 mei 2017/Verwijst niet naar foto verwoesting Gaza, maar naar [soms
wegvallende] foto van een Palestijnse jongen, die tegen de muur wordt gezet door
Israelische soldaten, die hem toeriepen ”Where is your knife!”/Later vrijgelaten
Since late 2015, 249 Palestinians have been killed in Israel and the Palestinian territories [File: EPA]

DAGELIJKSE TERREUR

DIT IS DE MANIER, WAAROP ISRAELISCHE TROEPEN MET
ONGEWAPENDE PALESTIJNEN UIT DE BEZETTE GEBIEDEN
OMGAAN.
REGEL, GEEN UITZONDERING!
Image result for settlements/Images
ILLEGALE NEDERZETTINGEN
BEZETTING, TERREUR, ILLEGALE NEDERZETTINGEN,
ILLEGALE MUUR, BLOKKADE GAZA
EEN GREEP UIT DE MISDADEN VAN DE ZIONISTISCHE STAAT
ISRAEL
HIERTEGEN SCHRIJVEN EN PROTESTEREN PETER EDEL
EN ANDEREN!
DAT IS GEEN ANTISEMITISME, MAAR SOLIDARITEIT TEGEN
BEZETTING EN ONDERDRUKKING!
 
 
 

 

ANTIZIONISME EN ANTISEMITISME/VERDEDIGING PETER
EDEL TEGEN DE ZOVEELSTE ONTERECHTE BESCHULDIGING VAN ANTISEMITISME
SCHADUW VAN DE STER DOOR PETER EDEL/
DE COMMOTIE EN BESCHULDIGINGEN VAN ”ANTI-SEMITISME”
Sinds schrijver, kunstenaar, journalist en publicist Peter Edel het boek
”De Schaduw van de Ster” heeft uitgebracht, is hij Kop van Jut.
In TV uitzendingen, allerhande commentaren en artikelen [1] wordt
hij, in rabiate of meer ”gematigde” taal ”te grazen genomen” met
een ding gemeen:
De beschuldiging van antisemitisme.
In een aantal gevallen zelfs ridicuul, wanneer het mensen zijn,
die zijn boek niet eens gelezen hebben! [2]
Dat is bijna om te lachen, als het niet zo ernstig was!

 

Nou roept het onderwerp ‘
”het Midden Oostenconflict” meestal heftige reacties op,
zeker als er, terechte, forse kritiek wordt geleverd op de
Israelische bezetting/Israelische militaire optreden
in de bezette Palestijnse gebieden, de Westbank, Oost-Jeruzalem
en Gaza. [3].
Critici worden doorgaans beschuldigd van ANTISEMITISME,
zoals Gretta Duisenberg
regelmatig heeft moeten ervaren. [4]
Argument:
Kritiek op het optreden van de Joodse Staat Israel is om die reden antisemitisme!
Dat is dezelfde drogreden als kritiek op het optreden van de Zwarte Staat
Oeganda te benoemen als racisme….
ONZIN dus!
Het gaat immers om STAATSoptreden, niet om afkomst of religieuze
gezindheid!
Maar waar Israel verdedigers pas ECHT over vallen is
als er kritiek wordt geleverd op de ONTSTAANSGESCHIEDENIS
van de Staat Israel en de ideologie daarachter, het zionisme.
Dan pas ben je ECHT Kop van Jut!
Anti-zionisten worden in heel veel gevallen per definitie
op een lijn gesteld met anti-semieten.
En dat overkwam Peter Edel bij de publicatie van zijn
boek ”De Schaduw van de Ster” waarbij overigens [nogmaals]
opviel, dat de ”critici” hetzij zijn boek in het geheel NIET hadden
gelezen [maar kritiek van anderen napraatten], hetzij [al dan niet
goed of half gelezen hebbende] allerlei citaten uit het boek uit hun verband
haalden of, nog erger, zaken citerend, die er in het geheel niet in stonden.
Ik kan het weten, want ik heb sommige van die kritieken
[in mijn notenapparaat vermeld ik maar een paar] gelezen en
ook het boek van Edel grondig gelezen.
Weet dus, wat er wel of niet in staat!
ZIONISME/ANTI SEMITISME
Goed, maar waar gaat het hier om.
Waarover schrijft Peter Edel in zijn ”Schaduw van de Ster”, waarmee
hij kennelijk zoveel Israel lovers op de kast kreeg?
In het kort gezegd schrijft Peter Edel over de ontstaansgeschiedenis van
de Staat Israel, die wortelt in het zionisme.
[Onderstaand commentaar is van mij]
Deze beweging, het zionisme, is gesticht door de Joods-Oostenrijkse
journalist Theodor Herzl aan het eind van de 19e eeuw, toen een virulent
anti-semitisme Europa [Rusland, Polen, maar ook West Europa, zie
de affaire Dreyfuss] [5] teisterde en miljoenen Joden Europa verlieten,
vaak met bestemming de Verenigde Staten. [6]
Herzl ontwikkelde in ”Der Jodenstaat” de idee tot het stichten van een Joodse
Staat [7], die in Palestina gesticht zou worden.
Dat was het zionisme.
Dat er al sinds mensenheugenis daar Palestijnen woonde en dat het
nog deel uitmaakte van het Turks-Ottomaanse Rijk, was van ondergeschikt belang.
Er werd de indruk gewekt dat Palestina ”niet bevolkt was”, wat sowsieso bij
ieder land onzin is en de leuze werd ”Een land zonder volk voor een volk
zonder land. [8]
De idee, een Staat te stichten in een land waar reeds eeuwenlang anderen
woonden, in dit geval dus het zionisme, paste naadloos in de eind 19e eeuse
tijd van Westerse koloniale en superioriteitstheorieen.
Dat maakte het zionisme dan ook tot een in wezen koliniale beweging,
waarbij men ook nog eens overtuigd was van de ”superioriteit” van
de mensen, die zich in Palestina wilden gaan vestigen:
De Joden.
Natuurlijk zou dit tot narigheid leiden, want onafhankelijkheidsbewegingen
kwamen wereldwijd op in de Westerse kolonieeen, maar ook in het Ottomaanse
Rijk.
Het zionisme paste in het machtsspel van de grote mogendheden [Eerste
Wereldoorlog Duitssland/Oostenrijk-Hongarije/Ottomaanse Rijk
tegenover Engeland/Frankrijk/Rusland en vanaf 1917 de Verenigde Staten: ik noem
alleen de belangrijkste landen, er waren er meer] en in 1917 sloot de Engelse
minister van Buitenlandse Zaken Lord Balfour een overeenkomst met
baron de Rotschild over het stichten van een Joods thuisland in Palestina,
the Balfour Declaration [9]
[De Britten en Fransen hadden de landen, die tot het Ottomaanse Rijk
behoorden, al verdeeld in het ”Sykes Picot Verdrag en Palestina, het huidige
Israel en Jordanie, viel toe aan de Britten……][10]
Over de Balfour Declaration zou de schrijver Arthur Koestler opmerken:
 “One nation solemnly promised to a second nation the country of a third.” [11]
To cut a long story short:
Palestina werd na de Eerste Wereldoorlog [waarna de gebieden van het Ottomaanse
Rijk werden opgedeeld onder overwinnaars Groot-Britannie en Frankrijk, volgens
het Sykes-Picot Verdrag] Btits Mandaatgebied en er ontstond een strijd tussen het
Britse semi-koloniale bestuur enerzijds en het opkomende Arabische nationalisme
[dat Palestina terecht claimde als de toekomstige onafhankelijke Staat
voor de Palestijnen] anderszijds EN de Joodse zionisten, die hun ”Thuisland”
verwerkelijkt wilden zien.
De Britten speelden beiden tegen elkaar uit, kwamen de zionisten voor
een belangrijk deel tegemoet, wat weer leidde tot de Arabische Opstand [1936-1939]
Uiteindelijk werd na de Tweede Wereldoorlog, in 1948, de Staat Israel
eenzijdig uitgeroepen door de zionistische voorman Ben Gurion [na
de bij VN Resolutie 181, december 1947 tot stand gekomen,
”Verdeling voor Palestina”, over de ruggen van de Palestijnen heen],
oorlog brak uit met de Palestijnen met als gevolg grootschalige
etnische zuiveringen, meer dan 750 000 Palestijnen werden
van huis en haard verdreven.
Daarna [in 1967] volgde bezetting, nederzettingenpolitiek,Gaza
Blokkade, de Illegale Muur, etc, etc
Allemaal misdaden van de Staat Israel.
Zie voor verdere gedetailleerdere informatie over het conflict,
mijn artikel, onder noot 12
SCHADUW VAN DE STER/OVER DE INHOUD
Tot zover mijn opmerkingen over het zionisme en de Staat Israel:
Terug naar het boek van Peter Edel:
Waar Edel zich aan ”schuldig” [HAHAHA] gemaakt heeft is, dat hij
de zionistische beweging, die heeft geleid tot
het ontstaan van de Staat Israel, tegen een kritisch licht
gehouden heeft.
Beter dan ik het hierboven heb beschreven en gebaseerd
op een uitgebreide bibliografie, heeft Edel het
zionistische superioriteitsdenken, dat parallel liep
met Europese racistische superioriteitsheorieeen,
blootgelegd:
Zie de hoofdstukken 4 en 5, Schaduw van de Ster.
Wat Edel ook blootlegt, en ongetwijfeld de woede van geharnaste
Israel-lovers heeft opgewekt, zijn de contacten tussen organisaties
van Palestina zionisten en nazi organisaties en personen op top
niveau.
Er waren zelfs economische [handelscontacten] contacten tussen
zionistisch-Joodse bedrijven en nazi organisaties.
Bizar, maar niet eens zo ”vreemd;”
Immers, er was een gemeenschappelijk doel:
De nazi’s wilden [toen nog] zoveel mogelijk Joden verdrijven
uit Duitsland [etnische zuiveringen dus]:
De Palestina zionisten hadden belang bij zoveel mogelijk
Joodse emigratie naar Palestina EN een economische infrastructuur
in Palestina [wat die economische contacten verklaart]
Een en ander kreeg gestalte in de HA’AVARA ABKOMMEN,
een overeenkomst tussen Nazi Duitsland en zionistische
organisaties met als doel de emigratie van Joden naar
Palestina en het overbrengen van Joods kapitaal
naar Palestina. [13]
Ik lees op bladzijde 88, De Schaduw van de Ster, hoofdstuk 6
Potentiele kolonisten kregen het advies een van te voren
vastgesteld bedrag in te leveren bij een speciaal hiertoe
in het leven geroepen bank.
Met dit vermogen vervaardigden Duitse ondernemingen
producten voor export naar Palestina.
Na verkoop kwam de opbrengst van deze producten
terug in de handen van de emigranten.
Deze regeling stond bekend als het Ha’avara Abkommen
(Transfer Agreement)
Einde citaat bladzijde 88, Schaduw van de Ster
bedrag inleveren bij een speciaal voor dat doel
Hoe het verloop verder was, leze hoofdstuk 6
”De Ha’avara Abkommen en de antinazi boycot
Hoofdstukken daaropvolgend zijn een felle aanklacht tegen het
zionisme als beweging [die ik deel], het uit dat zionisme voortvloeiende
ontstaan van de Staat Israel, de Israelische bezetting en daaruit voortvloeiende
misdaden en terreur.
Interessant is, dat Edel in de Bijlage na zijn Nawoord aandacht
schenkt aan twee Joodse anti zionisten en mensenrechtenactivisten
, Lenni Brenner en Israel Shahak, [14]
Lenni Brenner zette zich ook in voor de zwarte burgerrechtenbeweging
in de Verenigde Staten. [15]
Ook was hij actief in de verzetsbeweging tegen de oorlog in Vietnam,
was een fel tegenstander van de Zuid-Afrikaanse apartheid [bijna uiteraard,
zou ik zeggen] [16] en schreef hij een interessant boek:
51 Documents: Zionist Collaboration with the Nazis” [17]
 
 
ANTIZIONISME EN ANTISEMITISME/TWEE HEEL
VERSCHILLENDE ZAKEN
En die laatste bijdrage in het boek van Peter Edel is dan direct het
antwoord op de hysterische aantijgingen van ”antisemitisme”
tegen Peter Edel.
Peter Edel is een felle antizionist en legt de kwalijke gevolgen van
het zionisme als ideologie bloot:
Dat heeft NIETS met anti-semitisme te maken, dat immers impliceert het zich generaliserend, haatzaaiend en denigrerend uitlaten tegenoverf Joden als
GROEP.
Edel valt een IDEOLOGIE aan.
Bovendien:
Er zijn ook [en een niet gering aantal] Joodse anti-zionisten zoals
genoemde Israel Shahak en Lenni Brenner, net zoals er vele niet-Joodse
zionisten zijn, zoals vele christenfundamentalisten, met name in de
Verenigde Staten.
Ik heb de Schaduw van de Ster gelezen en ben nergens een generaliserende
of denigrerende verwijzing naar Joden tegengekomen.
Ik daag iedereen uit, het boek te lezen [en dan ook ECHT te lezen en
op Facebook, Internet of waar ook de anti-semitische passages aan te duiden.
Mijn mening wordt gedeeld door de Joodse journalist en schrijver Milo Anstadt,
die wel kritiek op De Schaduw van de Ster heeft, maar niet op grond
van ”anti-semitisme” [18]
AANLEIDING TOT HET SCHRIJVEN VAN DIT STUK TER VERDEDIGING
VAN PETER EDEL:
Ik heb dus besloten in dit stuk Peter Edel te verdedigen.
Wat vormt nu de directe aanleiding?
Die vond ik op Indymedia.nl, naar aanleiding van een stuk
van dichteres, schriijfster en activiste Joke Kaviaar, getiteld:
CENSUUR?/ANTI-SEMITISCHE COMPLOTTHEORIE
AANBEVOLEN EN ONTKEND [19]
Haar betoog hield in haar bezwaar tegen website de Lange Mars,
waarop een interview met haar, waar, helaas, zoals Joke schrijft,
ook een ”anti-semitische complotdenker” Robijn de Ruiter aan het woord
komt en op die website zijn anti-semitische boek wordt verkocht.
Terecht wilde Joke niet met hem worden geassocieerd.
Naar aanleiding van haar artikel ontstond een discussie op
Indymedia, waar een opmerking gemaakt werd, die
voor mij reden was om [op Indymedia/discussie] in de
pen te klimmen:
Een van de discussiedeelnemers, zichzelf ”dapper” NN noemend,
merkte op”
”“De Ruiter suggereert verder dat Hitler bij de Rothschilds zou hebben behoord, waardoor de joden dus uiteindelijk zelf medeverantwoordelijk zouden zijn aan de Tweede Wereldoorlog en de shoah” Tip voor Robin Misschien moet hij ook eens bij joop.nl gaan solliciteren. Beweert dus het zelfde als Joop auteur Peter Edel.”
[20]
Natuurlijk is het een onbenullige opmerking, die alleen maar verraadt, dat de
”schrijver” [NN, dus] maar wat napapagaait van wat hysterische
Edel ”critici” [die vaak het boek in het geheel niet of half gelezen hebben]
eerder, uitgebreider en met een [slechte] poging tot argumentatie hebben
beweerd, ierts, waarvan ik die ”NN” niet eens kan beschuldigen.
Aan de andere kant frappeerde het mij, dat 15 JAAR NA DE PUBLICATIE
VAN DE SCHADUW VAN DE STER [in 2002!] er nog steeds dwazen zijn [excusez let
mots], die de ”anti-semitisme”’ riedel over Edel blijven herhalen, niet
gehinderd door enige kennis over zijn boek, waarin NERGENS beweerd
wordt, dat de Joden medeverantwoordelijk zouden zijn aan de Tweede
Wereldoorlog en de shoa”
Ik besloot daarom een vernietigend stukje te schrijven om de kritiek
van NN, die helaas waarschijnlijk door nog wel meer mensen wordt
”gedeeld”, te weerleggen.
En dat heb ik gedaan, op Indymedia en wil ik hier graag met u delen.
Omdat het niet eerlijk is tegenover Peter Edel, die zich niet alleen
oprecht heeft ingezet voor de Palestijnse zaak, maar altijd een principieel
onderscheid gemaakt heeft tussen antiZIONISME  en antiSEMITISME.
Zie dus direct hieronder mijn commentaar op Indymedia.nl, waaronder
het notenapparaat
Maar voor mijn commentaar wil ik Peter Edel nog zelf graag aan het woord
laten in reactie op de tegen hem gerichte aanvallen vanwege ”De Schaduw
van de Ster”
Zie voor de volledige tekst van het interview onder noot 21
Onder noot 22 nog wat extra informatie van de Uitgever over
De Schaduw van de Ster
Ik hoop met dit stuk een juister beeld te hebben gegeven over Peter Edel, die 
ook te volgen is op De Wereld Morgen.be en tegenwoordig vooral
publiceert over de situatie in Turkije. [23]
 
 
Astrid Essed
 
 
 
UITGEVERIJ EPO
INTERVIEW MET AUTEUR PETER EDEL
WIL VAN DER KLIFT
 
 
COMMENTAAR OP INDYMEDIA.NL
 
 
REACTIE VAN NN
MIJN REACTIE OP NN
 ”CENSUUR? ANTI-SEMITISCHE COMPLOTTHEORIE
AANBEVOLEN EN ONTKEND
DISCUSSIE MODUS
 
 
REACTIE ”NN”
 
LINK
 
TEKST

Robin de Ruiter

“De Ruiter suggereert verder dat Hitler bij de Rothschilds zou hebben behoord, waardoor de joden dus uiteindelijk zelf medeverantwoordelijk zouden zijn aan de Tweede Wereldoorlog en de shoah” Tip voor Robin Misschien moet hij ook eens bij joop.nlgaan solliciteren. Beweert dus het zelfde als Joop auteur Peter Edel.

MIJN REACTIE OP NN
DISCUSSIEMODUS
MIJN REACTIE
LINK
TEKST

Antisemitisme versus anti semitisme/Reactie op ”NN”

OVER ANTISEMITISME VERSUS ANTI ZIONISME/REACTIE OP ”NN”
Beste heer/mevrouw NN,
U [je] ge secu MISbruikt de discussie over Joke’s stuk ”Censuur? Anti semitische
complottheorie aanbevolen en ontkend”, om Peter Edel, schrijver van het
ANTIZIONISTISCHE [NIET antisemitische!] boek ”De Schaduw van de Ster”,
een trap na te geven.
U bent niet de eerste, maar staat, helaas, in een traditie.
Uw volkomen uit de lucht gegrepen commentaar [ogenschijnlijk
op Joke, maar feitelijk om Edel te ”pakken”] luidt:

Robin de Ruiter
“De Ruiter suggereert verder dat Hitler bij de Rothschilds zou hebben behoord, waardoor de joden dus uiteindelijk zelf medeverantwoordelijk zouden zijn aan de Tweede Wereldoorlog en de shoah” Tip voor Robin Misschien moet hij ook eens bij joop.nlgaan solliciteren. Beweert dus het zelfde als Joop auteur Peter Edel.
LINK
EDEL IS GEEN ANTISEMIET, MAAR ANTI-ZIONIST!
Maar niet alleen dat, in zijn opmerkingen over
samenwerking tussen bepaalde zionistische organisaties
en nazi-organisaties uit de jaren Dertig schetst hij slechts
de historische werkelijkheid.
And thruth is often inconvenient….
En wie krijgt dan de schuld?
De Boodschapper…..
UW OPMERKING
Ten eerste is uw opmerking ”Off Topic”, want het gaat hier om Joke,
NIET om Peter Edel
Ten tweede is wat u beweert baarlijke nonsens en er blijkt alleen maar uit,
dat u noch Peter Edel’s boek, ”De Schaduw van de Ster”, noch andere artikelen
van hem goed gelezen hebt.
NERGENS in de artikelen van Edel suggereert hij, dat de Joden ”zelf
verantwoordelijk geweest zijn voor de Tweede Wereldoorlog en de Shoa.
Door dat zo te stellen trekt u zaken uit zijn verband, maakt u
een ratjetoe van de artikelen van Edel en bent u kennelijk
niet in staat, hun strekking [waarmee u het eens hoeft te zijn
of niet, in hun juiste context te interpreteren.
ZIONISTISCHE ORGANISATIES EN NAZI-DUITSLAND
Wat Peter herhaaldelijk gezegd heeft, in de Schaduw van de Ster,
maar ook in andere stukken is, dat in de dertiger jaren, zionistische
organisaties in het toenmalige Palestina een tijdelijk samenwerkings
verband hebben gehad met de nazi’s [of sommige nazi-organisaties]
Nu klinkt dat bizar en griezelig en dat was het toen [tegen het licht
van de Jodenvervolging in Nazi-Duitsland] natuurlijk ook wel,
maar zo ”onlogisch” was het ook weer niet.
Aanvankelijk was het hoofddoel van de nazi-politiek niet zozeer
het genocideren van de Joden, maar stevenden zij af op
etnische zuivering.
Bron
[pas op, griezelige foto’s]
De zionisten in Palestina- ik doel vooral op de
Zionistische Wereld Organisatie [zie hieronder], wilde
ter doordrukking van een Joodse Staat in [toen nog]
Brits Mandaatgebied ”Palestina”, zoveel mogelijk
Joden [vooral jongere Joden, die goed konden werken
in de landbouw], naar Palestina krijgen.
De nazi’s wilden de Joden uit Duitsland zien vertrekken
Dus:
Ontstond een monsterverbond tussen zionistische organisaties
[De groeperingen, waaruit later de Israelische
Arbeiderspartij uit voortkwamen, de ”revisionisten” voorlopers
van Likoed waren om principiele redenen tegen]
en nazi-organisaties
Niet alleen Edel noemt deze samenwerking, ook andere bronnen
Zie ook Edel’s boek ”De Schaduw van de Ster”, waar een en
ander heel genuanceerd uit de doeken gedaan wordt
ZIEHIER EEN GOEDE RECENSIE VAN MILO ANSTADT OVER
DE SCHADUW VAN DE STER:
ZIONISME/ANTI-SEMITISME
EDEL IS ZIONIST, GEEN ANTI SEMIET
Ik maak gebruik van de gelegenheid, het fundamentele verschil
uit te leggen [hoeft niet lang] tussen zionisme en anti-semitisme
Antisemitisme is net als racisme, het zich op denigrerende
en generaliserende manier uitlaten over een bepaalde ”groep”,
daarbij al dan niet aan te zetten tot haat/discriminatie
Het kwalifieren van ”Joden” als kwaadaardig, gierig, hebzuchtig,
sluw, strevend naar de wereldheerschappij en meer dan die
gevaarlijke nonsens, gaat daarmee hand in hand.
En dat doet Edel niet.
Wat hij WEL doet is fundamentele kritiek uiten op
het ZIONISME, wat ik met hem deel.
Het zionisme is een door de Oostenrijkse Joodse journalist
Theodor Herzl gestichte beweging met als doel: emigratie
van Joden naar Palestina en het stichten van een Joodse
Staat aldaar.
Klein probleem:
Palestina WAS al bewoond, eeuwenlang, door de vooroiders
van de huidige Palestijnen, onderdeel van het Ottomaanse Rijk en
na WO I [vanaf 1920] Brits Mandaatgebied.
Duidelijk zal zijn, dat na een onafhankelijkheid [het streven naar onafhankelijkheid
was al bezig, Arabisch en ander nationalisme kwam op], er een Palestijnse
Staat zou komen met als bestuurders de oorspronkelijke bevolking,
de Palestijnen.
De idee, in andermans land een Staat te stichten, was [en is] [neo]
kolonialistisch en onrechtmatig.
What about de Batavieren, die na 2000 jaar afwezigheid een deel van
Nederland opeisen.
Goed plan…..
JUIST JA
Heel vreemd was dat streven [van een Joodse Staat in anderman’s land
in die tijd niet, omdat het zionisme ontstond eind 19e eeuw, toen er algemeen
”kolonialistisch” werd gedacht en superioriteitstheorieen [de zionistisch-
Joodse ”pioniers” zagen de ”Arabieren” vaak als minderwaardig] algemeen
aanvaard werden.
BEHALVE NATUURLIJK DOOR DE ONDERDRUKTEN ZELF
To cut a long story short:
De Britten deden Lord Rotschild [geen grap, echt waar], voorzitter
van de Zionistische Federatie, beloften over het stichten van een
”Joods Nationaal Tehuis” in Palestina
Over de Balfour Declaration merkte de Britse schrijver en journalist
Arthur Koestler op:
””One nation solemnly promised to a second nation the country of a third.”
Het verloop van dit neo koloniale avontuur, resulterend in
de etnische zuiveringen van de Palestijnen [750 000] in 1948
en de stichting van de huidige bezettingsstaat Israel, is
in onderstaande te lezen
EN DAT IS WAAR EDEL ZIJN PIJLEN OP RICHT, OP HET
NEO KOLONIALISTISCHE ZIONISME
Dat heeft NIETS met anti-semitisme te maken!
Er zijn genoeg anti zionistische Joden en zionistische
niet-Joden [vooral in christen-fundamentalistische
hoek]
EN antisemieten, die ”zionistich” zijn om in Europa
”van de Joden af te komen” [het scheen, dat
Balfour een antisemiet was en daarom zo gek
op het zionistische project….]
Waarom Edel te grazen genomen wordt is omdat hij
de pijnlijke realiteit laat zien over de zionistische
samenwerking met nazi-organisaties en hij [in andere
artikelen] refereert aan de collaborerende en verderfelijke
rol van Joodse Raden in WO II
Zegt hij daarmee dat Joden hebben meegewerkt aan de
ondergang van Joden?
JA
Net zoals slavenopstanden de mist in gegaan
zijn door verraad van medeslaven!
Maar Edel’s uitspraken over Joodse Raden zijn
niet anti-semitisch, maar waar!
Vandaar ook de woede tegen Edel, de boodschapper….
En natuurlijk begrijp ik het dilemma, maar fout is fout:
Trouwens, toen de nazi’s de Joodse Raad niet meer nodig hadden,
werden de voormannen ook op transport gesteld…..
Meneer/mevrouw NN, ik ga dit stuk beeindigen.
U hebt nu genoeg om over na te denken
Ziehier nog een link waaruit blijkt, dat Edel helemaal
geen antisemiet is [door hemzelf geschreven]
Ziehier Edel’s commentaar over zijn artikel waarop u waarschijnlijk
uw peilen hebt gericht [Kanttekeningen bij een herdenking (1)
Zie nog een stuk van de onverbeterlijke Peter Edel
En van een Edel hater
En voortaan beter nadenken voordat u zomaar wat roept he
Vriendelijke groeten
Astrid Essed
NOTEN
[1]
DOORBRAAK/GEBLADERTE
PETER EDEL RECYCELT OUDE ANTISEMITISCHE MYTHEN
JANUARI-FENRUARI 2003
PETER ZEGERS, MARCEL POORTHUIS, THEO SALEMINK
TROUW
SP DENKER: ISRAEL GEGRONDVEST OP RACISTISCH IDEE
YORAM STEIN
29 NOVEMBER 2002
TROUW
PETER EDEL SJOEMELT MET FEITEN EN BRONNEN
GIE VAN DEN BERGHE
4 DECEMBER 2002
[2]
”Frits Barend van RTL4 hoefde zelfs geen letter in ‘De schaduw van de ster’ te hebben gelezen om, gealarmeerd door een recensie van Stein in Trouw, als door een slang gebeten heel Nederland in rep en roer te brengen.”
UIT:
RECENSIE VAN MILO ANSTADT VAN HET BOEK VAN PETER
EDEL ”DE SCHADUW VAN DE STER”
HIER GEPUBLICEERD IN RAVAGE
EEN STER HEEFT MEERDERE KANTEN
MILO ANSTADT
[3]
TER VERDUIDELIJKING:
NIET ALLEEN DE WESTBANK EN OOST-JERUZALEM, MAAR
OOK GAZA IS VOLGENS HET INTERNATIONAAL
RECHT NOG BEZET GEBIED, OMDAT ISRAEL
DE GRENZEN EN HET LUCHTRUIM CONTROLEERT
´12. Is Israël nog steeds een bezettende macht na de terugtrekking uit de Gazastrook en is het nog gebonden aan de Vierde Conventie van Genève?
Ja, Israël blijft volgens het internationaal humanitair recht ook na de terugtrekking een bezettende macht . Volgens artikel 42 van de bepalingen van Den Haag van 1907, blijft een gebied bezet wanneer de bezettende macht effectieve controle over het gebied blijft uitoefenen.´
´
VRAAG EN ANTWOORD
BRIGITTE HERREMANS
ISRAEL´S TERUGTREKKINGSPLAN UIT DE GAZASTROOK
HUMAN RIGHTS WATCH
ISRAEL: ”DISENGAGEMENT” WILL NOT END
GAZA OCCUPATION
28 OCTOBER 2004
[4]
CIDI DOET AANGIFTE TEGEN STOP DE BEZETTING/OVER
ANTISEMITISME EN DE STRIJD TEGEN DE ISRAELISCHE BEZETTINGSSTAAT
ASTRID ESSED
14 FEBRUARI 2014
DE WERELD MORGEN
GRETTA DUISENBERG ZIET AANGIFTE CIDI ALS EERBETOON/ADHESIEBETUIGING
ASTRID ESSED
20 FEBRUARI 2014
[5]
WIKIPEDIA
DREYFUSSAFFAIRE
 
 
WIKIPEDIA [ENGELS EN UITGEBREIDER]
 
DREYFUSS AFFAIR
 
 
 
 
[6]
 
 
VIJF EEUWEN MIGRATIE
OOST-EUROPESE JODEN -DE GROTE EMIGRATIEGOLF-
(1881-1933)
 
 
 
 
[7]
WIKIPEDIA
THEODOR HERZL
[8]
”1897 Het eerste zionistische congres in Bazel. Centraal stond Herzls boek ‘De Jodenstaat’. Besluit was dat er een Joods nationaal tehuis moest komen. Hiervoor werd de Wereld Zionistische Organisatie opgericht. Stelling van het zionisme was: ‘Palestina een land zonder volk voor een volk zonder land’.
BROEDERLIJK DELEN
TIJDSLIJN VAN HET ISRAELISCH-PALESTIJNS CONFLICT
[9]
WIKIPEDIA
BALFOUR DECLARATION
[10]
WIKIPEDIA
SYKES-PICOT AGREEMENT
[11]
”The effect of this declaration was best summed up by the late British author and journalist Arthur Koestler: “One nation solemnly promised to a second nation the country of a third.”
INSTEAD OF CELEBRATING THE BALFOUR DECLARATION,
BRITAIN SHOULD BE ASHAMED OF WHAT IT DID
[12]
CIVIS MUNDI
ZWEEDSE FOTOGRAAF WINT WORLD PRESS PHOTO 2012
MISDADEN ISRAELISCHE POLITIEK IN BEELD GEBRACHT
ASTRID ESSED
8 MAART 2013
[13]
WIKIPEDIA
HA’AVARA AGREEMENT
 
 
[14]
 
 
 
[15]
”Brenner’s involvement with the Civil Rights Movementbegan when he met James Farmer of the Congress of Racial Equality, later the organizer of the Freedom Rides of the early 1960s. He also worked with Bayard Rustin, later the organizer of Martin Luther King’s 1963 “I Have a Dream” march on Washington.”
WIKIPEDIA
LENNI BRENNER/EARLY LIFE
 
 
Brenner was arrested three times during civil rights sit-ins in the San Francisco Bay Area.[citation needed] He spent 39 months in jail when a court revoked his probation for marijuana possession, because of his activities during the Berkeley Free Speech Movement at the University of California in 1964”
WIKIPEDIA
LENNI BRENNER/POLITICAL ACTIVITY
 
 
ORIGINAL SOURCE
 
WIKIPEDIA
LENNI BRENNER
 
 
 
[16]
WIKIPEDIA
LENNI BRENNER/POLITICAL ACTIVITY
ORIGINAL SOURCE
 
WIKIPEDIA
LENNI BRENNER
 
 
 
[17]
 
 
 

51 DOCUMENTS

ZIONIST COLLABORATION WITH THE NAZI’S

LENNI BRENNER

[18]
EEN STER HEEFT MEERDERE KANTEN
MILO ANSTADT
LINK
TEKST
TEKST RECENSIE VAN DE SCHADUW VAN DE STER
”De te vroeg gestorven journalist, Louis Velleman, heeft mij eens in een niet geheel welwillende recensie een maverick genoemd. Misschien deed hij dat niet helemaal ten onrechte. Ik ben me ervan bewust dat ik met de mededeling het boek van Peter Edel ‘De schaduw van de ster’ met zowel belangstelling als gemoedsrust te hebben gelezen, Louis’ oordeel een maverick te zijn nog wat kracht bijzet.

In onze tijd zijn zionisme en antizionisme geen onderwerpen die een rustige en afstandelijke oordeelsvorming mogelijk maken. Ze hebben een zodanige impact dat wie ermee geconfronteerd wordt, er al gauw toe neigt zijn standpunt te verinnerlijken, zodat het een emotionele lading krijgt en vervolgens tot dogma versteent. Ik wil niet beweren dat mijn oordeel over deze materie vrij is van partijdigheid. Daarom meen ik dat de lezer van onderhavige recensie er recht op heeft bij voorbaat te weten wat mijn uitgangspunten in deze problematiek zijn.

Ik ben geen zionist, maar ook geen principiële antizionist. Kritiek op de grondslagen van het zionisme kan ik, ondanks mijn joodse afkomst, heel goed verdragen. Anderzijds beschouw ik de joodse staat Israël als een gegeven feit; hij is de resultante van een dramatisch en complex historisch proces.

Zijn ontstaan en bestaan komt voor mijn gevoel niet voor een schoonheidsprijs in aanmerking, maar in dit opzicht is Israël geen uitzondering. Hoeveel staten zijn er niet ontstaan via oorlog, geweld, onderdrukking, religieuze en andere ideologische aberraties? Om maar een sterk voorbeeld te noemen: de Verenigde Staten, gesticht door nieuwkomers uit Europa die de autochtone Indianen hebben verdreven en uitgemoord. Mijn morele beoordeling van zulke feiten is vers twee en komt nog wel aan de orde.

Critici

Om te beginnen wil ik vaststellen dat het boek van Peter Edel enorm veel interessante wetenswaardigheden bevat die ik helemaal niet of slechts oppervlakkig kende. Het beeld dat hij van de geschiedenis van het zionisme schetst, is er niet bepaald een van bewondering. Dat mag en dat kan. Geschiedschrijving is immers een ordenen van historische gegevens naar bepaalde gezichtspunten.

De wetenschapsfilosoof Karl Popper had het erover dat er verschillende geschiedenissen van de mensheid kunnen worden geschreven: van heldendom en van lafheid, van opofferingsgezindheid en van criminaliteit, van humane acculturatie en van barbarij, etc. Zo hebben tal van historici de geschiedenis van het bolsjewisme behandeld. Sommigen zakten door de knieën van verering, anderen kwamen bijvoeglijke naamwoorden tekort om hun walging uit te drukken. En van ieder van hen viel wel wat te leren.

Wie meent dat men historische beschouwingen uit een gezichtspunt van waarheid en onwaarheid dient te benaderen, maakt in zoverre een vergissing dat die in Reinkultur niet bestaan. Vooroordelen brengen met zich mee dat de waarheid van de schrijver de leugen van de lezer kan zijn en dat de laatste daardoor in hevige opwinding kan raken.

Ten opzichte van het boek van Edel is een aantal critici zo hoog in de gordijnen geklommen dat het bijna nodig leek een paar ziekenbroeders te laten komen om hen eruit te halen. Tot hen behoorden de recensenten Gie van den Berghe en Yoram Stein, die wel aangeschoten wild leken. Als de schrijver een onderscheid maakt tussen joden en zionisten en het zionisme als een droeve teistering van een stuk Midden-Oosten beschouwt, dan mag hij erop rekenen woede op te wekken bij allen die hun ‘identiteit’ met dat zionisme hebben vervlochten.

Frits Barend van RTL4 hoefde zelfs geen letter in ‘De schaduw van de ster’ te hebben gelezen om, gealarmeerd door een recensie van Stein in Trouw, als door een slang gebeten heel Nederland in rep en roer te brengen.

Messias

Edels boek bevat een analyse van de geschiedenis der joden als consequentie van de joodse religie, waarbij hij zich vooral richt op de idee van de uitverkorenheid der joden door God, zoals die uit de bijbel naar voren komt. Het overleven van de joden in de diaspora heeft ongetwijfeld met de specifieke joodse religie te maken. De verwachting van de komst van de Messias en de terugkeer naar het ‘beloofde land’ waren de belangrijke elementen die de hoop levend hielden en daarmee de geslotenheid en de isolatie hielpen bevorderen.

De schrijver probeert aan te tonen dat de joden altijd de gelijkwaardigheid van volkeren hebben betwijfeld en van de superioriteit van het joodse volk zijn uitgegaan. Hij vindt voor die mening steun in tal van historische bronnen. Maar hij had aan het judaïsme ook tegenovergestelde opinies kunnen ontlenen. Bijvoorbeeld dat de hele mensheid uit de schepping van die ene Adam voortkomt en dat uitgaande van deze enige stamvader, alle verschillen tussen mensen hun principiële gelijkwaardigheid onaangetast laten. Edel had joodse wijzen kunnen aanhalen die aan deze overtuiging een humanitaire boodschap aan het joodse volk verbinden. Hij heeft het niet gedaan en daardoor is zijn keuze van bronnen discutabel.

Racisme

Edels betoog is duidelijk: het zionisme wortelt in de denkbeelden van bijbelse uitverkorenheid en kon daarom gemakkelijk aansluiting vinden bij de rassentheorieën die in de 19e eeuw waren opgekomen. Het zionisme is volgens hem een joodse variabel van het racisme. Hij heeft in zoverre gelijk dat het zionisme een loot is aan de boom van de 19e eeuwse romantiek, waarin volkeren ineens een ziel werd toegedicht en de ene ziel al imposanter was dan de nadere. Zo sprak een Duitser de hoop uit dat de wereld aan het Duitse wezen zou genezen. Anderen verkondigden dat de Europese volkeren bedreigd werden door het ‘rationalistische, destructieve joodse ras’.

Het is waar dat er joden waren die in beginsel affiniteit hadden met bepaalde aspecten van de rassentheorie. Die gaf hun immers de mogelijkheid de eigen bijzonderheid en voortreffelijkheid in het licht te stellen, en eigenlijk vanuit het defensief de gedachte te ontwikkelen dat het niet nodig was op de Messias te wachten teneinde terug te keren naar het land van herkomst.

Daar waar Edel aandacht besteedt aan de speculatieve ideeën uit de romantiek en haar mystieke en zwakzinnige wanen, is hij voor mij het interessantst. Zijn waarnemingen zijn ongetwijfeld juist, maar hij maakt het zichzelf moeilijk door vervolgens wat halsstarrig aan de term racisme vast te houden en die wat al te gemakkelijk op het politieke beleid van Israël te projecteren. Ras, rassentheorie en racisme zijn begrippen die een eeuw lang door warhoofden en demagogen zodanig zijn misbruikt dat wie ze nu nog zonder nauwkeurige explicatie bezigt, de verdenking op zich laadt met die woorden te knoeien.

Waar is dat vele zionisten het Israëlische volk superieur achten ten opzichte van Palestijnen en andere Arabische volkeren. Dat soort zelfverheerlijking is echter zo verbreid dat ze hoogstens spot verdient. Bush spreekt herhaaldelijk over ‘dit geweldige Amerikaanse volk’. Duitsers voor Hitler beschouwden hun landgenoten als ‘het volk van dichters en denkers.’ Joden pronken graag met het intellect van Marx, Freud, Einstein en Kafka.

Als het erom gaat de bronnen van heerszucht aan de kaak te stellen dan zijn er toepasselijker beschuldigingen dan ‘racisme’. Geslaagder acht ik de opmerking van Benno Bernard (in diens Huizinga-lezing), dat “het staatkundige jodendom een verregaande vorm van assimilatie tentoonspreidt aan het cynisme van de wereldpolitiek”.

Kritiek

Edel doet zijn uiterste best te overtuigen en gebruikt een overdaad aan voorbeelden om aan te tonen hoe demagogisch, arrogant, inhumaan en onderling verdeeld de zionisten gedurende hun geschiedenis zijn geweest. Hij maakt er vooral veel werk van de relaties bloot te leggen die zionisten hebben gezocht en onderhouden met nazi-Duitsland, in hun streven naar allerlei profijt, zoals joden vrij te kopen, de positie van de joden in Israël te versterken, maar ook zich individueel te verrijken. Er is daarover te vaak gefluisterd dan dat ik aan de feitelijkheid van die geschiedenissen zou kunnen twijfelen.

De verwijten die Edel worden gemaakt dat zijn bronnen niet betrouwbaar zouden zijn, neem ik op dat punt niet al te serieus. Daarvoor zijn ze te talrijk en te verscheiden. Best mogelijk dat niet elke informatie goed door hem is gecheckt en dat hij hier en daar een fout maakt. Soms is een tweede druk nodig om een dergelijk boek van onjuistheden te zuiveren.

Als ik dan toch kritiek op Edel heb dan is het in de eerste plaats dat hij te weinig aandacht heeft besteed aan het idealisme en de opofferingsgezindheid van zovele kolonisten die zich ten doel hebben gesteld een veilig tehuis voor vervolgde joden te bouwen. Dat er onder hen ook nationalistisch-fascistoïde krachten waren die het streven hebben gecorrumpeerd, ontsloeg hem mijns inziens niet van de taak ook uitgebreid op de humane, positieve elementen te wijzen die ook nu nog indrukwekkende voorbeelden van karakter demonstreren. Doordat hij dat niet in voldoende mate heeft gedaan is er onevenwichtigheid ontstaan in zijn verhaal. Dat neemt niet weg dat ik zijn bijdrage tot de discussie over het Israëlisch-Palestijns conflict van belang acht.

Anachronisme

Blijft over de visie op de toekomst als schier onoverbrugbaar probleem. Edel houdt zich uitvoerig bezig met de onaanvaardbaarheid van het zionistische beginsel, dat is uitgemond in een joodse staat. Hij acht een staat van joden voor joden een anachronisme en hij is in die opvatting moeilijk te bestrijden. Hoogstens kan men aanvoeren dat er nog een aantal overleefde islamitische fosielen is die staatsrechtelijk bestaan rekken. Wat men echter ook wil of doet, spanningen tussen rationaliteit en irrationaliteit zijn dikwijls onoplosbaar en leerstellige recepten dragen eerder tot toespitsing dan tot opheffing van conflicten bij.

Het historisch verloop heeft zich ontegenzeglijk hoogst onrechtvaardig getoond tegenover de Palestijnen, maar de tragiek is nu eenmaal niet weg te filteren uit het bestaan van individuen en volkeren. Zij bezit een oncontroleerbare macht over de werkelijkheid en er is geen politieke oplossing voor dit deel van de wereld denkbaar die een definitief eind kan maken aan de pijn van grote groepen van mensen die door welke ‘oplossing’ dan ook worden getroffen. Onder die omstandigheden is het realistisch de minst kwade en meest uitvoerbare constructie na te streven.

Edel pleit voor een seculiere democratie in het hele Palestijnse gebied, met volledige rechten voor alle inwoners, joden en Palestijnen. De verwerkelijking van die heilvolle droom lijkt mij voorlopig ergens in de wolken te liggen. In onze weerbarstige realiteit zou zo een staat en zo een bestel alleen tot stand kunnen komen door massieve interventie van de wereldmachten, zowel politiek als militair. Wie daarvoor ergens de voorwaarden aanwezig acht lijkt mij een fantast. Er blijft dan toch niets anders over dan met diplomatieke en economische middelen de tweestaten-oplossing af te dwingen.

Milo Anstadt

[19]
CENSUUR? ANTI-SEMITISCHE COMPLOTTHEORIE AANBEVOLEN
EN ONTKEND!
JOKE KAVIAAR

[20]

DISCUSSIE OVER ”CENSUUR? ANTI-SEMITISCHE COMPLOTTHEORIE
AANBEVOLEN EN ONTKEND

Robin de Ruiter

“De Ruiter suggereert verder dat Hitler bij de Rothschilds zou hebben behoord, waardoor de joden dus uiteindelijk zelf medeverantwoordelijk zouden zijn aan de Tweede Wereldoorlog en de shoah” Tip voor Robin Misschien moet hij ook eens bij joop.nlgaan solliciteren. Beweert dus het zelfde als Joop auteur Peter Edel.

[21]
UITGEVERIJ EPO
INTERVIEW MET AUTEUR PETER EDEL
WIL VAN DER KLIFT
LINK
TEKST INTERVIEW

Interview met auteur Peter Edel – Wil van der Klift

Dit interview verscheen in Manifest – december 2002Onlangs ontstond commotie rond het twee maanden geleden verschenen boek De schaduw van de ster van Peter Edel, dat de visie van een aantal antizionisten aan de Nederlandstalige lezer voor stelt. Aanleiding was een bespreking in Trouw van 29-11-’02, waarin Yoram Stein het boek antisemitisch noemde. Daarnaast wees Stein op het voorwoord, geschreven door de schrijver Karel Glastra van Loon. Dit was voor hem voldoende reden om het boek in verband te brengen met de Socialistische Partij (SP). Op basis van Stein’s artikel kwam De schaduw van de ster dezelfde dag nog ter sprake in het TV-programma ‘Barend en Van Dorp (BVD)’. Frits Barend citeerde uit het artikel van Stein, waarna de Amsterdamse journalist Theodor Holman Edel uitmaakte voor een schurk en een edelgermaan. De daarop volgende maandag ging BVD verder op het boek, met als gast SP-leider Jan Marijnissen. Hij distantieerde zich niet alleen van Edel, maar opende ook nog eens fel de aanval op hem. Edel zelf was niet voor de uitzending uitgenodigd. Zowel uitgeverij EPO als Karel Glastra van Loon hebben aan de pers verklaard vierkant achter de auteur en het boek te blijven staan. Zij pleiten tegen de vooringenomenheid van bepaalde media en voor een open en democratisch debat over de door Edel aangebrachte standpunten. Hoogste tijd dus om te zien wat zijn visie is op de gebeurtenissen.

Om maar met de deur in huis te vallen: ben je een antisemiet?

Verre van. Er is veel kritiek op mijn boek, maar niemand heeft aan de hand van citaten hard kunnen maken dat ik mij schuldig heb gemaakt aan antisemitisme. Dat heeft ook Trouw erkend in een redactioneel schrijven van 6-12-’02. Bovendien ligt het voor de hand dat joodse organisaties via een juridische procedure zouden pogen het boek uit de handel te nemen als er antisemitisme aangetoond zou kunnen worden.
De schaduw van de ster is zonder meer een antizionistisch boek, maar met antisemitisme heeft het niets te maken. Eén van mijn drijfveren om het boek te schrijven was juist aan te tonen dat antizionisme absoluut niet met antisemitisme verward mag worden. Hoe zou dat kunnen als veel zionisten niet eens joods zijn. Neem de christelijke zionisten in de VS, die zijn niet gering in aantal. Antizionisme heeft ook betrekking op hen.
Omgekeerd zijn lang niet alle joden overtuigd van het zionisme. Ik meen zelfs dat de meest krachtig beargumenteerde kritiek op het zionisme uit joodse hoek komt. Het is dan ook geen toeval dat zo’n 90% van de bronnen in mijn boek een joodse achtergrond heeft. Zware kritiek op het zionisme is er niet alleen onder niet-religieuze joden, maar ook onder religieuze joden. Het is misschien moeilijk voorstelbaar, maar er zijn orthodoxe joden die het eigendomsrecht over het ‘heilige land’ het liefst zo snel mogelijk aan de autochtone bevolking terug zouden willen geven. Zij hebben mij geleerd dat het joodse geloof ook heel goed langs humanistische wegen geïnterpreteerd kan worden. Zo weet ik dat de wetten van het judaïsme een vreedzame samenleving met niet-joden niet uitsluit. Daar ben ik twee maal in mijn boek op ingegaan en dat lijkt me nogal a-typisch voor een antisemiet. Ik spreek zionisten erop aan dat zij de humanistische kant van het joodse geloof niet eerbiedigen. Dat is iets totaal anders dan antisemitisme; het is antizionisme.

Ben je onverwacht van antisemitisme beschuldigd?

Zeker niet. Karel Glastra van Loon voorspelde het ook al in zijn voorwoord. Antisemitisme is het argument bij uitstek van zionisten om kritiek op Israël en het zionisme te verketteren. Het gebeurde eerder dit jaar met Gretta Duisenberg en nu gebeurt het met mij. Maar het begrip antisemitisme is langzamerhand zo vaag dat het nauwelijks nog betekenis heeft. Voor mij maakt iemand zich schuldig aan antisemitisme als hij moedwillig onwaarheden verspreid over joden om de joodse gemeenschap als geheel in een kwaad daglicht te plaatsen. Maar in een zionistische context heeft dit begrip een totaal andere lading gekregen. Ik bedoel maar, als zelfs kritiek op de machtspolitiek van de VS door zionisten antisemitisme wordt genoemd, wat blijft er dan van over. Ook in Israël is antisemitisme een relatief begrip. Voor de religieuze kolonisten is Likoed antisemitisch omdat deze partij naar hun zin niet hard genoeg optreedt tegen de Palestijnen. Binnen Likoed is het Netanyahu die Sharon om soortgelijke redenen van antisemitisme beschuldigt. Maar samen vatten ze de ‘land voor vrede’ politiek van de Arbeiderpartij onder deze noemer. Alle zionisten in Israël tezamen richten tenslotte het verwijt van antisemitisme aan Europa, als daar protest de kop opsteekt over de misdaden tegen de Palestijnen.

De oud-hoofdredactrice van het Nieuw Israëlitisch WeekbladTamara Benima verweet je zondag tijdens een radio-uitzending van de Ikon te hebben verwezen naar artikelen van de Israëlische journalist Israel Shamir. Naar haar mening houdt hij er antisemitische opvattingen op na. Wat vind je daarvan?

Shamir is een geval apart. Zijn artikelen zijn van een extreem literair gehalte voor publicaties over het Israëlisch/Palestijnse conflict. Maar hij stelt zich vaak erg provocatief op, door zo nu en dan keihard uit te halen. Zo maakt hij geen onderscheid tussen joden en zionisten en dat is een gevaarlijke redenatie. Maar begrijp wel dat Shamir vanuit Israëlische perspectief schrijft. En daar denkt men hoofdzakelijk in termen van joden versus Arabieren, of joden versus gojim. Shamir heeft ondertussen schoon genoeg van de wijze waarop het judaïsme door het zionisme wordt geïnterpreteerd Daarom heeft hij zich recentelijk tot het christendom bekeerd. Zionisten kunnen zich naar zijn mening niet meer op uitverkorenheid beroepen en moeten daarom christenen en moslims als hun broeders en zusters accepteren. In tegenstelling tot Shamir ben ik niet religieus, maar ik kan me veel voorstellen bij zijn idee dat gelijkheid de enige basis is voor een oplossing. Shamir brengt zijn solidariteit met Palestijnen overigens in de praktijk door als levend schild tegen kogels van kolonisten te fungeren, wanneer Palestijnse boeren hun olijven oogsten.
Omdat hij zijn zware kritiek op de Israëlische apartheid niet verhuld en daar ook nog eens religieuze thema’s bij betrekt, stelt Shamir zich kwetsbaar op. Het ligt daarom voor de hand dat hem de beschuldiging van antisemitisme ten deel valt. Maar of hij een kwade intentie heeft, meen ik serieus te moeten betwijfelen. Daarvoor is zijn onvoorwaardelijke geloof in een verbroedering tussen joden, moslims en christenen, te intens. De opvattingen van Shamir zijn zeker geen gemeengoed onder antizionisten, maar tegelijk moet hij wel tot hen worden gerekend. Overigens heb ik maar een beperkt aantal keer naar hem verwezen. En waar hij naar mijn mening over de schreef gaat door aanleiding te geven tot antisemitisme, heb ik daar afstand van genomen. Tamara Benima zag dat over het hoofd.

Dat kun je allemaal wel zeggen, maar volgens Tamara Benima is Shamir zelfs door twee Palestijnen van antisemitisme beschuldigd en dat gaat wel ver.

Ik ben bekend met de kritiek op Shamir van Ali Abunimah en Hussein Ibish. Maar wat Benima vergat te vertellen was dat beide zich niet gebaseerd hebben op de woorden van Shamir zelf, maar op wat de rechtse Jerusalem Post van de ultrazionist Conrad Black aan hem heeft toegeschreven. Daar komt Shamir inderdaad naar voren als een antisemiet die geschreven heeft dat joden hun matzes in het bloed van Palestijnse kinderen dopen; een oud antisemitisch vooroordeel. Shamir ontkent dit ten stelligste geschreven te hebben. Zelf ben ik woorden van deze strekking nooit tegengekomen in zijn artikelen.
Begrijp goed dat de tegenstanders van Shamir alles gebruiken om hem onderuit te halen. Ik zal een voorbeeld noemen. Laatst vond ik op een discussiesite een opmerking met de naam van Shamir eronder. Hoewel Shamir normaal gesproken geen gelegenheid voorbij laat gaan om zijn respect voor Palestijnen uit te spreken, distantieerde hij zich hier scherp van hen. Plotseling kwam hij over als een ultrazionist en ik moet zeggen dat de verwarring toen bij mij toesloeg. Een paar weken later ontving ik een bericht waarin hij schreef dat er in zijn computer was ingebroken en dat er links en rechts tegenstrijdige uitspraken van hem op internet waren verschenen. Sindsdien ga ik er alleen nog vanuit dat teksten van Shamir afkomstig als ze op zijn website staan.

Heb je in de afgelopen iets soortgelijks ondervonden bij de reacties op je boek?

Zeker, want wat Yoram Stein in Trouw aan mijn boek toeschreef, is daar niet in terug te vinden. Nergens heb ik geschreven dat zionisten (mede)verantwoordelijk voor de holocaust zijn, of dat het judaïsme een racistische religie is. Deze laster gaat zwaar aan de inhoud van mijn boek voorbij en is duidelijk politiek geladen. Het ergste is dat zoiets snel een eigen bestaan gaat leiden. Andere media namen het citaat van Stein klakkeloos over en schreven het direct aan mijn boek toe. Zo citeerde Henk van Dorp tijdens BVD zogenaamd uit mijn boek, terwijl het in werkelijkheid om de woorden van Stein ging.

Naast de beschuldiging dat De schaduw van de ster antisemitisch zou zijn, is er ook andere kritiek. Hoewel aan de historische correctheid niet of nauwelijks wordt getwijfeld, zou je boek teveel overhoop halen. Ook binnen de pro-Palestijnse beweging zijn deze geluiden hoorbaar.

Het is van belang hier op te merken dat de pro-Palestijnse beweging uit tal van geledingen bestaat. Samen met o.a. de Vlaamse publicist Lucas Catherine vorm ik daarbij zo’n beetje de meest extreme vleugel in het Nederlandse taalgebied. Anderen willen aanmerkelijk minder ver gaan. Er bestaat een groot verschil tussen pro-Palestijns en antizionistisch activisme. Iedere antizionist is uit de aard van de zaak pro-Palestijns, maar het omgekeerde is zeker niet altijd het geval. Integendeel, want binnen de pro-Palestijnse beweging gaan velen uit van een oplossing van het Israëlisch/Palestijnse conflict binnen het kader van het zionisme.
De Israëlische vredesactivist Uri Avneri stelt zich aldus op. In Nederland heeft hij veel invloed, zoals op het ‘Steuncomité Israëlische Vredesgroepen en Mensenrechtenorganisaties (SIVMO)’. Het SIVMO publiceert De Brug. Ooit heeft de redactie van dit tijdschrift overwogen één van mijn artikelen te publiceren, maar dat ging niet door omdat ik (officieel althans) niet van joodse komaf ben. Later trof ik in De Brug een advertentie aan waarin een medewerker werd gevraagd. Daarbij was een joodse achtergrond gewenst. Zie je wat ik bedoel? Kun je je voorstellen wat er gebeurt als het Nederlands Palestina Komité (NPK) een advertentie plaats waarin een medewerker wordt gevraagd, waarbij een joodse achtergrond niet gewenst is? In het NPK streven niet-joden overigens samen met joden naar een rechtvaardige vrede in Israël/Palestina.
Toch heb ik waardering voor de tak van het pro-Palestijns activisme die in Nederland o.a. door het SIVMO wordt vertegenwoordigd. Want men zet zich in voor de belangen van de Palestijnen en dat is hoe dan ook hard nodig. Neem bijvoorbeeld de Nederlandse schrijfster Anja Meulenbelt, die deel uitmaakt van het comité van aanbeveling van het SIVMO. Zij maakt zich in mijn ogen zeer verdienstelijk door met de stichting Kifaia geld in te zamelen voor medische hulp aan Palestijnse jongeren in de bezette gebieden. Dergelijke initiatieven hebben mijn volledige sympathie en ik werk er dan ook met volle inzet aan mee.
Maar dat wil niet zeggen dat de oplossing die men in de kring rond het SIVMO veronderstelt realistisch is. Voor mij staat deze benadering gelijk aan dweilen met de kraan open. De zionistische ideologie baseert zich op denkbeelden uit de negentiende eeuw. Het toont nog alle kenmerken van een beweging die streeft naar raszuiverheid en dat verdraagt zich niet met een humanistische oplossing van de problematiek. Zionisten ontkennen dit raciale aspect, of zeggen dat het niet meer van toepassing is. Maar zij kunnen niet uitleggen waarom joden in Israël vandaag de dag nog altijd niet met niet-joden mogen trouwen. In het zionisme zijn verder de trekken van het sociaaldarwinisme uit de negentiende eeuw herkenbaar. Deze antieke leer stelt dat zwakkere bevolkingsgroepen moeten wijken voor sterkere. De verdrijving van Palestijnen uit hun leefgebied door zionisten is wat dit betreft illustratief. Zolang er geen verandering in deze vorm van apartheid komt, is een oplossing naar mijn mening uitgesloten.
Vooral binnen het pro-Palestijnse zionisme van Uri Avneri en het SIVMO vindt men dat het beter was geweest als ik voor een meer geleidelijke aanpak had gekozen. Liever had men gezien dat ik via allerlei omtrekkende bewegingen de harde waarheid wat had verzacht. Bijvoorbeeld door gevoelige informatie over drie boeken te verspreiden. Men meent dat het boek in deze vorm te confronterend is. Ook neemt men mij kwalijk dat ik er op voorhand vanuit ben gegaan dat het zionisme niet deugt. Dat ik in mijn conclusie alsnog heb overwogen of er positieve kwalificaties aan het zionisme kunnen worden verbonden, is kennelijk niet voldoende. Gezien de zionistische misdaden die dagelijks via de TV mijn woonkamer binnenkomen, kan ik weinig begrip voor dit argument opbrengen. Laat ik een vergelijking met een overeenkomstige situatie maken. Als ik een boek had geschreven over de racistische misdaden tijdens de apartheid in Zuid-Afrika, had ik er dan ook niet vanuit mogen gaan dat apartheid verderfelijk is? Had ik dan eerste de goede kanten de apartheid moeten noemen? Die zijn er niet en hetzelfde geldt voor het zionisme, dat zich in tal van opzichten met de apartheid in Zuid-Afrika laat vergelijken. Dit is het zoveelste signaal dat er aparte regels in Nederland gelden als het over Israël gaat en dat is nu precies één van de zaken die ik met mijn boek aan wil tonen. Dat is hard nodig, zeker nu blijkt dat het meten met twee maten over het zionisme zich tot de pro-Palestijnse beweging uitstrekt.
Een geleidelijk aanpak is een luxe waar momenteel geen ruimte voor bestaat. Het radicaal openbreken van de huidige consensus over het zionisme is nodig omdat voor alles de tijd dringt. Het koloniseringproces van de bezette gebieden heeft ondertussen zulke vormen aangenomen dat een Palestijnse staat met de dag minder haalbaar wordt. Het zal daardoor niet lang meer duren voordat een tweestaten-oplossing per definitie uitgesloten is. Daarmee dreigen slechts twee opties over te blijven. De eerste is een transfer van Palestijnen uit de bezette gebieden naar andere landen, zoals Jordanië. Het behoeft geen betoog dat dit concept vooral binnen rechts zionistische kringen populair is. Een dergelijk scenario is immers volledig in lijn met de zionistische ideologie, Maar tegelijkertijd zou het voor de Palestijnen een humanitaire ramp van ongekende omvang teweeg brengen.
De andere mogelijkheid is het ideaal waar ik met veel van de in mijn boek genoemde antizionisten naar streef: de vestiging van een seculiere democratie met volledige rechten voor alle inwoners, dus ook voor Palestijnen. Het voornaamste bezwaar voor zionisten is dat Israël aldus zijn joodse karakter kwijt zou raken. Dat is onzin, want een joods karakter valt sowieso niet uit Israël weg te denken. Maar tegelijkertijd kent dit bijzondere land een islamitisch en christelijk karakter. Dat hoeft geen probleem te zijn, want een seculiere democratie kan het karakter van meerdere religies uitstralen. Zo is Nederland van huis uit zowel protestants als katholiek van karakter. Maar tegelijkertijd is het een seculiere democratie waar ook anderen gelijke rechten hebben.
Ik kan me voorstellen dat velen de optie van een seculiere democratie in Israël onder de huidige omstandigheden onrealistisch noemen. Maar wie in plaats daarvan een tweestaten-concept als oplossing beschouwt, loopt achter de feiten aan. Het Palestijnse Gezag gelooft nauwelijks meer dat er een Palestijnse staat zal komen. Uit politieke overwegingen geeft men daar niet veel ruchtbaarheid aan, omdat er vrees bestaat voor een conflict met de vredesactivisten in Europa waar de tweestaten-oplossing door een gebrek aan inzicht nog hoog in het vaandel staat.
Ondertussen kan ik me de angst onder de Palestijnen goed voorstellen, want terwijl Europa zich fixeert op een langzamerhand onmogelijk traject, neemt de dreiging van transfer met de dag toe. Zeker in het licht van de op handen zijnde aanval van de VS op Irak. Want alom bestaat de vrees dat Sharon van de gelegenheid gebruik zal maken om de Palestijnen massaal te verdrijven. Aan de consequenties daarvan wil ik niet denken. Niet wat betreft de Palestijnen, maar ook niet wat betreft de wereldvrede.

Hoe kijk je terug op het optreden van Jan Marijnissen bij Barend en Van Dorp?

Dat was natuurlijk geen verheffende vertoning. Van Barend en Van Dorp verwachtte ik niet anders, ik had mijn werk niet goed gedaan als ik van hen een positieve reactie had gekregen. Maar de manier waarop Marijnissen de belangen van zijn partij beschermde door Karel Glastra van Loon en mij zonder enige gelegenheid tot verdediging te laten vallen, is zonder meer beschamend. Maar laat ik daar niet bij stil staan. Belangrijker is dat een debat ontstaat over de haalbaarheid van een Palestijnse staat, zodat vervolgens overwogen kan worden of er nog alternatieven zijn om aan het schrikbeeld van transfer te ontkomen. Ik hoop dat mijn boek er ondanks alles toe bijdraagt dat dit thema bespreekbaar wordt in de Nederlandse politiek. Met de verkiezingen voor de deur ziet dat er de komende tijd niet naar uit, want de opstelling van Jan Marijnissen laat zien aan dat Israël onder deze omstandigheden taboe is voor de politiek. Misschien kan het na de verkiezingen wel. Hopelijk is het dan niet te laat. Want tijd is, met een Amerikaanse aanval op Irak in het verschiet, momenteel de belangrijkste factor.

[22]
KORTE SAMENVATTING SCHADUW VAN DE STER
UITGEVERIJ EPO  [DIE SCHADUW VAN DE STER HEEFT
GEPUBLICEERD]
LINK
TEKST
De schaduw van de ster analyseert de geschiedenis van het zionisme, van de oorsprong tot de tegenwoordige betekenis van deze nationalistische beweging. Een eeuw geleden gaf Theodor Herzl met zijn geschrift De Joodse Staat de stoot tot de zionistische beweging. Herzl en andere zionisten van het eerste uur baseerden zich deels op een raciale vertaling van het judaïstische thema over de uitverkorenheid van het joodse volk. Toen de uitgangsstellingen eenmaal betrokken waren, zorgde de onverbiddelijke logica van de geschiedenis voor de consequenties waarbij het doel, een Groot Israël, vrijwel ieder middel heiligde. De optie voor een zuiver joodse of door joden overheerste staat in het Arabische Palestina, kon alleen maar leiden tot een soort koloniale situatie en ten slotte tot een militair treffen tussen de twee bevolkingsgroepen. Na de stichting van de staat Israël in 1948 bleef het zionisme vasthouden aan de uitverkorenheid van het joodse volk. Het richtte dit principe tegen de autochtone bevolking in Palestina. Zionistische milities verdreven grote aantallen Palestijnen naar vluchtelingenkampen. In de jaren ’60 maakten zionisten de holocaust tot boegbeeld van hun propaganda. Naar aanleiding van het proces tegen de nazi Adolf Eichmann werd de verantwoordelijkheid voor de judeocide op tegenstanders van de joodse staat geprojecteerd. Kritiek op Israël staat sindsdien voor zionisten op één lijn met de misdaden van de nazi’s. De continuering van de confrontatie was een feit.

Met een voorwoord van Karel Glastra van Loon

‘Waar het om gaat, zo valt het betoog van de antizionisten en van Edel samen te vatten, is het humanistische principe van de gelijkwaardigheid van alle mensen ook van toepassing te verklaren op joden en Palestijnen. In die zin begrepen is dit boek, zoals de auteur zelf in zijn inleiding schrijft, ondanks alles ook een optimistisch boek.’ – Karel Glastra van Loon”

[23]

Reacties uitgeschakeld voor Antizionisme en antisemitisme/Verdediging Peter Edel tegen zoveelste beschuldiging van antisemitisme

Opgeslagen onder Divers

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.