Astrid Essed

• De Enige Vertrouweling: Simon was de enige persoon aan wie Anthony zijn plannen om met Siena te elopen en zijn bereidheid om alles op te geven toevertrouwde. In de wereld van de ’ton’, waar kwetsbaarheid als zwakte werd gezien, fungeerde Simon als de enige veilige haven waar Anthony niet hoefde te acteren.
• De Spiegel van Trauma: Simon en Anthony deelden een diepe band, gebaseerd op hun complexe vaderrelaties en de verstikkende druk van hun titels. Simon begreep dat Anthony’s obsessie met Siena een ontsnapping was aan de verstikkende rol van familiehoofd die hem was opgelegd, een rol die Violet onbewust versterkte door alleen op verantwoordelijkheid te hameren.
• De Tranen en de Belofte: Simon was erbij toen Anthony, na het definitieve vertrek van Siena, zwoer nooit meer lief te hebben. Hij was getuige van de emotionele ineenstorting en tranen die Anthony nooit aan zijn moeder of zussen zou laten zien. De ‘koude machine’ die Anthony in Seizoen 2 werd, kwam voor Simon niet als een verrassing; hij wist dat het een wanhopig pantser was tegen de pijn die Siena had veroorzaakt.
• De Noodzakelijke Troost: Toen Anthony er emotioneel doorheen zat na de uiteindelijke afwijzing van Siena, was Simon de enige die hem zowel fysiek (in de rol van de ‘rake’ vriend) als emotioneel kon ondersteunen. Hij bood de kameraadschap en het begrip dat Violet, op dat moment, niet kon of wilde bieden omdat zij de situatie als een onbelangrijke ‘verdwazing’ beschouwde. 

Violet: “En wat betreft je eigen bezigheden… Zul je een bezoek brengen aan een zekere sopraan die je onderhoudt in een appartement waarvoor jij betaalt aan de andere kant van de stad?”

Anthony: (Defensief) “Mijn privézaken zijn de mijne, moeder.”

Violet: “Niets is privé als het de reputatie van deze familie schaadt. Je bent de Burggraaf. Je hebt plichten. Je vader zou nooit…”

Anthony: (Geïrriteerd) “Mijn vader is er niet meer!”

Violet: “Nee, dat is hij niet. En toch rust de last van dit gezin op jouw schouders. Je kunt niet blijven rondrennen met vrouwen van… die stand, terwijl je zus een echtgenoot nodig heeft en dit huis een leider.”

1. De ontmenselijking: Door haar niet bij naam te noemen (“een zekere sopraan”), maakte Violet van Siena een object, een schandaal, in plaats van de vrouw van wie haar zoon hield.
2. De vergelijking met Edmund: Door zijn overleden vader erbij te halen (“Je vader zou nooit…”), gebruikte Violet Anthony’s grootste trauma als wapen om hem te dwingen Siena op te geven.
3. De financiële sneer: Door te benadrukken dat hij voor haar appartement betaalde, suggereerde ze dat de relatie puur transactioneel was, terwijl wij als kijkers wisten dat Anthony bereid was zijn leven voor haar te geven