Rijke ondernemers uit het buitenland staan niet te trappelen om geld in Nederland te investeren in ruil voor een verblijfsvergunning. Een regeling die staatssecretaris Fred Teeven hiertoe ontwierp, heeft het afgelopen jaar nog niets opgeleverd.
Teeven wilde buitenlanders die minstens 1,25 milljoen euro in Nederland zouden investeren een tijdelijke verblijfstitel verstrekken. Aan zo’n investering verbond hij wel enkele voorwaarden. Gedachte erachter was de ingezakte economie te stimuleren, omdat het zou leiden tot werkgelegenheid of extra consumptie. In sommige andere landen bestaan dergelijke regelingen al.
De bewindsman veronderstelde vooraf dat tientallen en misschien wel honderden rijke ondernemers hierop af zouden komen, vooral uit China. Volgens justitie zijn er wel enkele serieuze gesprekken met belangstellenden gevoerd, maar leidde dat niet tot de gewenste resultaten. De reden daarvoor is niet duidelijk. Teeven evalueert de regeling nog.
“Onverstandig”, “beschamend” en “onjuist”. Zo classificeert de oppositie de plannen van staatssecretaris van Justitie Fred Teeven om vreemdelingen met een grote portemonnee vanaf 1 oktober makkelijker een tijdelijke verblijfsvergunning te geven.
Volgens Teeven kunnen rijke vreemdelingen een impuls geven aan de Nederlandse economie. De vreemdelingen moeten minstens 1.250.000 euro meebrengen en die investeren in het Nederlands bedrijfsleven.
Sharon Gesthuizen, Tweede Kamerlid voor de SP: “Dit is om twee redenen onverstandig. Allereerst vind ik het moreel onjuist: rijke mensen zijn welkom, voor armen is de deur dicht. Dat gaat te ver. Daarnaast brengt dit malafide investeerders naar Nederland. We gooien ons land gewoon te grabbel.”
Beschamend Joël Voordewind, ChristenUnie: “Beschamend dat rijke vreemdelingen met open armen in Nederland worden ontvangen terwijl grens dicht blijft voor Syrische vluchtelingen en voor kinderen die met hun ouders herenigd willen worden.”
Ook Eddy van Hijum (CDA) heeft grote twijfels over het voorstel. “Nationaliteit moet je niet kunnen kopen. Bovendien hanteren EU-lidstaten verschillende voorwaarden: voor 160.000 euro kun je Spanjaard worden, voor 300.000 euro Cyprioot en straks voor 1,25 miljoen Nederlander? Hoe tijdelijk is die vergunning van Teeven? Het risico op een ongecontroleerde instroom van immigranten en zwart geld is groot.”
Bron: RTL Nieuws
Reacties uitgeschakeld voor Noot 31/Astrid Essed klaagt aan
OEKRAIENSE VLUCHTELINGEN, EUROPA EN CHRISTENHONDEN, SOLIDARITEIT OF TROUBLE IN PARADISE?
Dit artikel is opgedragen aan vier activisten van de Poolse actieorganisatie Grupa Granica, die een gevangenisstraf van 8 jaar boven het hoofd hangt wegens het vertonen van menselijkheid aan een familie die is gestrand tussen Polen en Belarus, aan vluchtelingen als de Oekraïners die worden genegeerd, gepushbackt en mishandeld. En niet te vergeten aan de Poolse militair Emil Czeczko, die een mogelijke massamoord op vluchtelingen en ook op vluchtelingenwerkers door Poolse grenswachten onthulde … en daarvoor misschien wel met zijn leven heeft betaald.
[Dit is geen volledig verslag der Oekraïense Tragedie, want dat zou ondoenlijk zijn. Het gaat hier slechts om enkele Zaken, die ik zeer opmerkelijk vind. En soms pijnlijk ]
HOOFDSTUK EEN
De oplettende lezer zal gemerkt hebben, dat zijn/haar ‘Wreker van het Onrecht’ opmerkelijk weinig geschreven heeft over Europa’s HOT ITEM: De Oekraïense Tragedie, het Wel en Wee van de Oekraïners sinds Rusland’s agressieoorlog aldaar [1] en alles wat daarmee samenhangt.
Okay, aanvankelijk waren daarover wel wat Astrid Essed publicaties [2], waarin op een aantal zaken de Puntjes op de I werd gezet [3] maar daarna viel het wat stil rond dit Thema.
Niet alleen omdat er wel wat meer in de wereld gebeurt dan Oekraïne, ook al heeft de oorlog van Poetin in Oekraïne grote invloed op delen van [Noord] Afrika vanwege Oekraïne’s rol als belangrijke graanleverancier [4], maar ook, omdat ik de ontwikkelingen wilde afwachten. Er gebeurde en gebeurt dagelijks zoveel op dit gebied! In dit artikel wil ik focussen op een minder belichte kant van de Oekraïense Tragedie, die uitmondde in een grote Vlucht naar het Westen van Europa, tevens een minder fraaie kant in het kader van die ”Solidariteit met Oekraïne”. Want hoe zit dat daar eigenlijk feitelijk mee. Is het wel zo, of zitten er een aantal nare Addertjes onder het Gras. Daarover gaat dit Longread artikel [maak je borst dus maar nat]. Maar eerst een overzicht en een belichting van Andere Zaken.
Poetins oorlog
We weten het inmiddels. Op 24 februari 2022 viel het Russische leger, in opdracht van Rusland’s president Poetin, Oekraine binnen. [5] Ik citeer uit de Verklaring van Vladimir Poetin, President Aller Russen: ”I am referring to the eastward expansion of NATO, which is moving its military infrastructure ever closer to the Russian border” EN ”The people’s republics of Donbass have asked Russia for help. In this context I made a decision to carry out a special military operation.” [6]
Lees het gehele Statement, dat bol staat van retoriek, waarop ik verder niet inga, onder noot 7.
Nu moet ik zeggen, wat betreft het opdringen van de NAVO richting Russische grens heeft Poetin, geopolitiek bekeken, natuurlijk wel een punt. [8] Nog los van de wens bij Staten en ook volkeren tot aansluiting bij de EU [9], is dit natuurlijk ook Westerse/NAVO machtspolitiek geweest om te profiteren van de verzwakking van Rusland na het uiteenvallen van de
Sovjet-Unie. Daarin heeft Poetin gelijk, maar dat rechtvaardigt uiteraard NIET het binnenvallen van Oekraine, een Soevereine Staat.
GOED! Of liever gezegd
SLECHT!
Wat er daarna gebeurde was te voorspellen: [Even in het kort] De EU stelde sancties in tegen Rusland [een proces dat nog doorgaat op het moment van schrijven van dit artikel] [10], er kwamen Europese en Amerikaanse wapenzendingen voor het zich [dat moet gezegd] dapper
verzettende Oekraiense leger, al zitten daarin, dat moet gezegd, nogal wat extreem-rechtse elementen. [11] Maar hoe verontrustend ook, dat maakt de strijd tegen het Russische imperialisme [niet minder gevaarlijk dan het Westerse imperialisme] er op zich niet minder heroïsch om.
Verder nu bijna klassiek de toespraken van de zo langzamerhand tot popster verheven Oekraïense president Zelensky [12] [die van geen wijken wil weten, dat moet gezegd]. Overigens, en dat moet hier nadrukkelijk gezegd, begonnen die wapenleveranties al VOOR de Russische aanval
op Oekraïne [13], wat een zeker Licht werpt op de Westerse Mogendheden.
De hele wereld tegen Rusland? Nonsens!
Naast die wapenleveranties aan dapper Oekraïne, dan ook nog twee VN Resoluties, een van de Algemene Vergadering en een VN-Veiligheidsraadsresolutie, ter veroordeling van de Russische invasie in Oekraïne. Die VN-Veiligheidsraadsresolutie werd, uiteraard, getroffen door een Veto van Rusland [14], de Algemene Vergaderingsresolutie werd wel aangenomen [15], al was het wereldwijd geen onverdeeld succes: want naast de vier [dictatoriale] landen, die Rusland bleven
steunen [Belarus oftewel Wit-Rusland, Syrië, Noord-Korea en Eritrea], waren er maar liefst 35 onthoudingen! [16] En dat waren niet de minste landen. Er waren belangrijke landen en grootmachten bij, zoals Ruslands Bondgenoot en Frenemy [in de zin van concurrent] [17] Wereldmacht China, Opkomende Economie India, Oude Bondgenoot [dus niet verwonderlijk] Cuba, maar ook Afrikaanse landen als Tanzania, Zimbabwe en Congo[18]. Wel opvallend is dat Myanmar, ook een min of meer Bondgenoot of Medestander van Poetin [19] een onverwachte move maakte en stemde voor de Rusland veroordelingsresolutie [20]
Natuurlijk, de diverse onthoudingslanden hebben alle zo hun eigen redenen, maar het EU/VS narratief, dat ”de hele wereld tegen Rusland is”, is dus een Sprookje [21]
HOOFDSTUK TWEE
DE VLUCHTELINGEN
WAT GEBEURT ER MET DE VLUCHTELINGEN?
A BLOND HAAR EN BLAUWE OGEN
Nu over de vluchtelingen, iets dat mij na aan het hart ligt. Besproken is de nare kant van de Politiek, de Invasie, het oplopende aantal oorlogsslachtoffers, de oorlogsmisdaden aan Russische, maar ook [mogelijke] aan Oekraïense kant [22], welk laatste maar weer bevestigt het Oud Afrikaanse Spreekwoord ”Als Olifanten vechten, wordt het Gras vertrapt”. [23]
Met andere woorden: De gewone mensen zijn door die oorlog en machtsspelletjes Kop van Jut, Kind van de Rekening.
Nu dus die Vluchtelingen:
Tragisch en actueel wat betreft de Oekraïners. Van hen zijn meer dan 6 miljoen mensen gevlucht
sinds de Russische invasie in de Oekraine [volgens informatie Europa Nu dd 12 mei 2022]. [24]
Meer dan twee miljoen Oekraiense vluchtelingen zijn in Polen, in Nederland waren er, geteld op 24 mei anno Domini 2022 [volgens het Dagblad van het Noorden], 64.000. [25] Dat is best een groot aantal, 6 miljoen vluchtelingen op een bevolking van ruim 44 miljoen mensen. [26]
Opvallend was het warme onthaal, dat ze door heel Europa kregen. [27] De Landelijke Actie Oekraïne leverde maar liefst 106 miljoen euro op [28] en Gastgezinnen stonden wijd en zijd klaar, ruim 25 000! [29] Dat is fijn. Ik gun iedere vluchteling een warm welkom: maar zoals bij elk Sprookje, had het Geheel ook een Schaduwzijde, namelijk een van de REDENEN, van
die plotselinge gastvrijheid jegens vluchtelingen, die weleens anders is geweest. [30]
Namelijk: Mensen, die op ons lijken, met [ook] Blond Haar en Blauwe Ogen. Zoals een journalist het verwoordde: ”“It’s very emotional for me because I see European people with blue eyes and blonde hair being killed.” [31]
Dat deugt niet.
En zeker niet als het van een journalist komt, een gildelid van de Pers, die zo’n grote invloed heeft op de Publieke Opinie [lees wat Malcolm X opmerkte over de pers….]. [32]
Maar…..er is ook een andere kant, want ik wil fair zijn tot op het bot.
Deze journalist is natuurlijk een kwaadwillige, want waarom speciaal die opwinding over ”Europeanen met blond haar en blauwe ogen” [33]
Aan de andere kant is het universeel [en dat hoeft helemaal geen racisme te zijn], dat mensen zich eerder identificeren met mensen, die op hen lijken. Dat is niet alleen in Europa zo, dat is ook zo in de rest van de wereld: Afrikaanse landen zetten graag hun grenzen open voor Afrikaanse vluchtelingen en leven erg mee [34], hoewel ze gastvrijer tegen buitenstaanders zijn dan Europa [35], en zo gaat het, wat herkenbaarheid en identificatie betreft, ook in andere delen in de wereld.
Op zich geen probleem, zolang die ”identificatie” maar niet ontaardt in de uitsluiting van andere mensen. DAN wordt het racisme en xenofobie, die – en dat is ook helaas een waarheid – lang niet alleen in Europa voorkomt, zowel wat regeringsbeleid betreft als de houding van de bevolking.
Niet alleen in Europa dus”. Want hoewel ik sprak over de vaak grotere verdraagzaamheid van Afrikaanse landen [36], is er ook een schaduwzijde.
Zo waren er enkele jaren geleden [ik noem 2008 en 2017] in Zuid-Afrika zware
xenofobische rellen tegen Afrikanen uit andere landen [37] en laten we ook de etnische zuiveringen van de Oegandese dictator Idi Amin jegens de toenmalige Indiase gemeenschap
in Oeganda niet vergeten. [38] Ik noem dit bewust om te benadrukken, dat xenofobie
een wereldwijd probleem is en niet alleen in het Westen voorkomt.
B ”ETNISCHE OEKRAIENERS” EN DE ANDEREN
Om terug te keren tot die vluchtelingen. Xenofobisch onderscheid werd gemaakt door burgers,
regeringen, de EU. Waar ”etnische” Oekraïners van overal van harte welkom werden geheten [39], was dat met anderen, die ook in Oekraïne woonden, Afrikanen, Aziaten, meest studenten, maar ook ”gewone” migranten, veel minder vanzelfsprekend. Het begon vaak al in ‘vlucht’-treinen richting Polen, waar zij discriminatie en vaak geweld ondervonden en bij de grens, waar er Poolse grenswachten waren, die hen weigerden door te laten. [40] Ook werd er gerapporteerd over Poolse hulpverleners, die weigerden Afrikaanse vluchtelingen uit Oekraïne te helpen. [41]
Gelukkig waren er ook positieve Verhalen over Oekraïners, die Afrikaanse vluchtelingen te hulp schoten bij geweld. [42] Nu waren al decennialang Poolse [en andere Oost-Europese
burgers] burgers opgestookt door media en politiek met de gebruikelijke negatieve anti-migratieretoriek [43], beïnvloed door het vaak herhaalde narratief, dat er miljoenen Afrikanen richting Europa komen.[44] Wat in de praktijk bepaald niet klopt. [45]
Ook daarom is het wel interessant om te benoemen, hoeveel Afrikaanse en andere migranten/studenten/vluchtelingen van kleur in Oekraïne woonachtig zijn [waren, door de oorlog
is zoals bekend een aantal gevlucht, ook al kon lang niet iedereen weg, zoals bekend [46]
Volgens gegevens van de Oekraïense regering waren er in 2019 80.470 buitenlandse studenten in
Oekraïne [noot One World] waarvan 20 procent uit Afrika, voornamelijk uit Nigeria, Ghana, Marokko en Egypte. [47] En dat zijn er dus bepaald geen ”miljoenen”.
Overigens heeft de Oekraïense regering het racistische geweld tegen Afrikanen en andere studenten/migranten van kleur officieel veroordeeld: ‘’Afrikanen die op zoek zijn naar evacuatie zijn onze vrienden en moeten gelijke kansen krijgen om veilig terug te keren naar hun thuisland”, aldus de Oekraïense minister van Buitenlandse Zaken Dmytro Koeleba. [48]
Maar er was natuurlijk niet alleen racisme en xenofobie aan de Pools-Oekraïense grens of in Polen zelf: Ook in Nederland bleek dat bij de opvang van Oekraïense vluchtelingen: Zo wilde de eigenaar van een Opvangboot voor Oekraïners ”alleen kinderen, vrouwen en etnische Oekraïners. [49] En uiteraard heeft de Gemeente Amsterdam daarop de samenwerking met hem opgezegd. [50]
Ondergetekende heeft de betrokken Boosdoener nog een Brief op Poten geschreven [51]
C NIET TE VERGETEN: VLUCHTELINGEN, DIE VASTZITTEN TUSSEN POLEN EN BELARUS [WIT-RUSLAND]
“Ik ken een echtpaar dat in de zone woont”, zegt Karolina. “De man is een verklikker. Hij gaat dagelijks het bos in en belt de politie als hij iemand vindt. Intussen belde zijn vrouw mij, omdat ze heimelijk een berg sokken had gebreid voor de vluchtelingen.” [52]
De groep vluchtelingen, die bij alle commotie rond de xenofobie tegenover Afrikaanse en Aziatische studenten en/of migranten, die Oekraïne proberen te verlaten, een beetje wordt ondergesneeuwd, zijn de vooral uit het Midden-Oosten afkomstige vluchtelingen, die al sinds vorig jaar 2021 [pak em beet, september, oktober] vastzitten in een niemandsland tussen Polen en Belarus [Wit-Rusland], naar Belarus ”gelokt” door dictator Loekasjenko met een valse
voorspiegeling van zaken, dat ze zo snel via Polen de EU binnen zouden kunnen komen. [53]
Dat gebeurde niet, want ze werden bij de grens tegengehouden door Poolse grenswachten, waarna een naar machtsspelletje ontstond tussen Polen/EU enerzijds en Belarus anderszijds. [54]
Ondertussen werd het winter, hulp voor de vluchtelingen kwam er niet of te weinig, hoewel het Rode Kruis, maar ook Poolse vrijwilligers hun best deden [55], vluchtelingen overleden door kou, werden mishandeld, soms neergeschoten [56], een schande voor de ”Europese Waarden”. [57]
Het opvallendste was wel de giftige EU-retoriek, die, in plaats van Polen te wijzen op het Vluchtelingenverdrag [58] en recht op asiel, Polen stijfde in deze tegen het Internationaal Recht ingaande houding, waarbij ook nog sprake was van de illegale ”pushbacks” [59], door het recht van Polen, haar grenzen te verdedigen, bekrachtigde, alsof het hier een Buitenlandse Vijand betrof! [60]
Wat stond en staat dat in schril contrast met de Ontvangst, die nu de Oekraïense vluchtelingen krijgen [61], die worden ontvangen op een manier zoals het met iedere vluchteling zou moeten gaan! Tegen de komst van de vluchtelingen, die daar in Niemandsland vastzaten [en waarschijnlijk nog zitten], wordt er een Muur gebouwd [62], Oekraïners krijgen nog net
geen Rode Loper uitgespreid. Daarom heb ik mij hard gemaakt voor deze groep geneneerden, middels brieven en artikelen. [63] Iemand moet het doen
Maar daarnaast: Lof voor de Poolse vrijwilligers, individuele Poolse burgers, initiatieven, die deze mensen hielpen. [64] EN….speciaal Hulde aan vier activisten van de actiegroep
Grupa Grania, die [ik lees een artikel van april 2022] eind maart 2022 zijn gearresteerd wegens mensenhandel, terwijl hun enige ”misdaad” was het verlenen van humanitaire hulp aan een Familie, die gestrand was tussen Polen en Belarus! [65] Hen hangt 8 jaar gevangenisstraf boven het hoofd. [66] Ik weet niet, hoe het met hen is afgelopen, maar vergeten doe ik hen niet!
Al Deze mensen maken de wereld wat lichter!
HOOFDSTUK DRIE
NEDERLAND EN DE SOLIDARITEIT MET DE OEKRAÏENSE VLUCHTELINGEN
SOLIDARITEIT JEGENS DE ENE EN DISCRIMINATIE JEGENS DE ANDERE?
DE ENE VLUCHTELING IS DE ANDERE NIET…..
Uitgebreid heb ik de revu laten passeren [zie bovenstaande] over de ongelijke behandeling/ontvangst tussen voor de Poetin-agressie vluchtende Oekraïense vluchtelingen enerzijds en Afrikaanse/Aziatische al dan niet studenten, die in Oekraïne woonachtig waren [zijn, als ze bij de grens met succes werden tegengehouden] anderszijds Ook -wat mij na aan het hart ligt, omdat er steeds minder aandacht voor is- over de ongelijke behandeling tussen Oekraïense vluchtelingen en de vluchtelingen [merendeels uit het Midden-Oosten afkomstig], die nog steeds vastzitten tussen Belarus [Wit-Rusland] en Polen en slachtoffer werden van een cynisch machtsspel.
Maar er is meer dan het racisme van Poolse autoriteiten/grenswachten/burgers etc. Er is ook nog zoiets als het minder openlijke, maar wel degelijk discriminatoir EU-Beleid. En dat, beste lezers, is gevaarlijker dan het racistisch gestunt aan de grens van een aantal [niet allemaal, laat
dat ook gezegd zijn] [67] Poolse grenswachten, omdat een door de EU uitgestippeld beleid, dat zogenaamd voor ”Westerse Waarden” [68] staat, een directe invloed heeft op de publieke opinie, omdat zo discriminatie, het maken van onderscheid tussen groepen vluchtelingen, wordt
genormaliseerd.
En waarde lezers, het EU beleid IS discriminatoir: Waarom? Begin maart besloot de EU [Europese Unie dus] om mensen, die Oekraïne ontvluchten, tijdelijke bescherming te verlenen
op basis van de Richtlijn Tijdelijke Bescherming. [69] Deze Richtlijn Tijdelijke Bescherming is bedoeld voor [ik citeer Verblijfblog] ”een situatie van massale toestroom van ontheemden uit derde landen, die niet naar hun land van oorsprong kunnen terugkeren”. [70]
Nogal wiedes, zal de oplettende lezer opmerken, ze zijn net gevlucht, natuurlijk kunnen ze niet terug.
Hoe dan ook, die Richtlijn Tijdelijke Bescherming, in het leven geroepen na de burgeroorlogen in het voormalige Joegoslavie [in 2001 tot stand gekomen] [71] houdt onder andere in, dat vluchtelingen een tijdelijke verblijfsvergunning krijgen [ze hoeven dus geen asiel aan te vragen], dat ze mogen werken, onderwijs genieten, recht hebben op sociale voorzieningen en op gezinshereniging. [72]
Dat klinkt allemaal mooi en waar en blij, dat dit is toegepast op de Oekraïners, maar waarom dan niet op de massale stroom van Syrische vluchtelingen uit 2015-16, die toch ook onder deze categorie vielen? Dat vind ik discriminatoir en het niet toepassen van die Tijdelijke Richtlijn op de Syrische ontheemden viel auteurs van Verblijfblog ook op. [73]
Ook is het opvallend, met hoeveel gemak de Overheid de opvang van duizenden Oekraïners in korte tijd kon regelen en zelfs de Koning bood een logeer/woonplaats aan. [74] En dat vind ik mooi voor die Oekraïners uiteraard, maar dat de bereidheid van Gemeenten om vluchtelingen [vaak statushouders, nog steeds wachtend op een huis, maar ook ”gewone” asielzoekers] uit Ter Apel een opvang te verlenen, zo mager was [is] [75], dat er nu een ”dwangwet” in voorbereiding is om Gemeenten te verplichten, vluchtelingen op te nemen als het in Ter Apel uit de klauwen loopt. [76]
Ook heeft Vluchtelingenwerk gedreigd, naar de rechter te stappen, als de Overheid niet voor 1 augustus de vluchtelingen-Ter Apelcrisis heeft opgelost. [77] Wordt er dus met twee maten gemeten, ja of nee?
NEDERLAND EN DE SOLIDARITEIT MET DE OEKRAIENERS
BARSTJES IN DIE SOLIDARITEIT
TROUBLE IN PARADISE?
Opvang in gezinnen
Onderwijs
Nou is meeleven met vluchtelingen, die moeten vluchten voor oorlog, Een Ding. Als die ”dichterbij” komen en ”gewone” mensen worden, weer een ander Ding. Activiste en schrijfster Joke Kaviaar merkte daarover op [naar aanleiding van de massale komst van Syrische vluchtelingen naar Europa/Nederland]. Zijn naam was Aylan Kurdi [78, noot Astrid Essed]
Heeft zijn dood iets veranderd? En zo ja, ten goede of ten kwade? Wat gebeurt er, als alle emotie weg is, als al die vluchtelingen in een opvangcentrum bij mensen in de buurt komen en gewone mensen blijken te zijn, sommige aardig, andere niet? Hoe snel is het medelijden dan vertrokken en heeft weer plaatsgemaakt voor wantrouwen?
[Einde citaat Joke Kaviaar] [79]
Nu viel-in dit geval- dat wantrouwen nog wel mee, voor zover ik dat kon constateren. Maar wat WEL een soms pijnlijke confrontatie was, dat na de aanvankelijke hype van de duizenden, die zich opgaven voor de opvang van Oekraïense vluchtelingen [80] al gauw de domper kwam, omdat dit in een niet onaanzienlijk aantal gevallen bar bleek tegen te vallen. [81] Nou nog los van het feit, of ze al dan niet ”aardig” waren, die Oekraïense vluchtelingen, werd het al gauw duidelijk, dat velen zich in de emotie van het moment hadden opgegeven.
Mooi misschien, maar niet verstandig, want bij de opvang van zeker oorlogsvluchtelingen komt heel wat kijken. Vaak zijn de mensen, logischerwijs, getraumatiseerd, hier vormde natuurlijk ook de taal een barrière en het is verstandig je te realiseren, wat de opvang van vluchtelingen werkelijk betekent. [82]
Dat is dus de eerste Trouble in Paradise. Een tweede is nog griezeliger, de zorgen over seksuele uitbuiting van de toch al zo kwetsbare Oekraïense vluchtelingen. [83] Ronduit kwaadaardig, evenals de economische uitbuiting [door werkgevers] [84], waarop ik nog terug kom. Maar weer herhaal ik ten overvloede: Wat een verschil in opvangbereidheid van individuen en positieve berichtgeving over Oekraïense vluchtelingen, in tegenstelling tot andere groepen. [85]
Dan zijn er natuurlijk de hobbels/aanpassingsproblemen van Oekraiense leerlingen in het Nederlandse Onderwijs. Want hoewel scholen de leerlingen en masse met open armen lijken te ontvangen [86], haalt dat niet de angel uit de problemen. De kinderen komen uit een oorlogsgebied, hebben daar familie moeten achterlaten, vaak vaders, die in het leger tegen de Russische bezetter moeten vechten [87], hebben de nodige ellende gezien/meegemaakt, wat traumatisch kan zijn[worden].
Dan is er de taalbarrière, een andere cultuur, noem maar op. Problemen, die ook wel gezien worden door medewerkers van LOWAN, een organisatie, die scholen ondersteunt bij het geven aan onderwijs aan nieuwkomers, onder wie vluchtelingen. [88]
NEDERLAND EN DE SOLIDARITEIT MET DE OEKRAIENERS
OEKARIENSE LEERLINGEN CONTACT MET MEDELEERLINGEN
WEER STEEKT RACISME ZIJN LELIJKE KOP OP
Over racisme aan de Grens met Polen/Oekraïne tegen Afrikaanse studenten en studenten van kleur [uit India etc], wat zich ook uitstrekte tot onaangename ervaringen in bijvoorbeeld Polen, heb ik genoeg geschreven. Lees Hoofdstuk twee nog maar eens terug.
Maar dan nu wederwaardigheden in Nederland en met dank aan Caroline van der Plas, Tweede Kamerlid en voorvrouw van BBB [BoerBurgerBeweging], die dit in de Tweede Kamer aan de orde stelde. Ik citeer haar: ”Zo vertelde een docent van de Middelbare School mij [opmerking Astrid Essed: ”mij” is Caroline van der Plas] vorige week, dat er problemen worden ondervonden bij het onderwijzen van Oekraïense kinderen. Kinderen, die moeilijk kunnen meekomen en zelfs een aantal incidenten, van racisme. Meisjes met hoofddoekjes, die worden uitgescholden en het gooien met bananen naar leerlingen met een donkere huidskleur. ” [89]
Nu weet ik ook wel: Dat geldt niet voor alle Oekraiense kinderen, zoals Caroline van der Plas ook terecht opmerkte [90] en zoals de Marokkaans-Nederlandse rapper reeds opmerkte: ”Met elke Boot komen er wel een paar ratten mee”. [91]
Maar dit is meer: Want in Oost-Europa is extreem-rechts een ernstig Probleem [92] en het is ronduit gevaarlijk, als dit hierheen wordt geïmporteerd en wordt toegevoegd aan de in Nederland helaas hand over hand toenemende invloed van extreem-rechts. [93]
NEDERLAND EN DE SOLIDARITEIT MET DE OEKRAIENERS
TROUBLE IN PARADISE? UITBUITING CHRISTENHONDEN HYPOCRISIE
En nu kom ik dan [eindelijk] toe aan de titel van dit artikel EN de reden, waarom ik die titel gekozen heb Want hoe zit het, bij alle echte/vermeende ”massale solidariteit met de Oekraïense vluchtelingen” [zie vooral de vluchtelingenhype in Hoofdstuk Twee] nu met de werkelijke, economische drijfveren? [diegenen met oprechte bedoelingen, van wie de meesten, niet te na gesproken uiteraard]. Reeds noemde ik de seksuele uitbuiting van toch al kwetsbare Oekraïense vluchtelingen. [94] Bah en ronduit misdadig.
Maar….er zitten nog meer Adders onder het Gras! Want al dat gejuich rond ”mensen, die op ons lijken” al dan niet vergezeld van de ”blond haar en blauwe ogen” kwalificaties [zie wederom Hoofdstuk Twee], al dan niet aangevuld met ”mensen, die ook van christelijken Huize zijn” [Let daarop, dames en heren], had ook – en dat had ik kunnen weten – naast de ideologische retoriek, een hardere, economische kant.
Dat werd al duidelijk door het gretige welkom, waarmee Westlandse tuinders Oekraïense vluchtelingen, die immers door de Tijdelijke Richtlijn Bescherming mogen werken [95], werden ontvangen, hetzij uitgenodigd, om in de kassen te komen werken. [96] EN… al gauw verschenen er lovende berichten, een uit het fundamentalistisch christelijke Dagblad, het Reformatorisch Dagblad [97], maar ook uit andere nieuwsmedia, over dankbare Oekraïners, die zo blij en dankbaar waren, dat ze mochten werken. [98] Nu begrijp ik dat ook wel van de kant van de Oekraïners: het leidt je af van de oorlog, de Ellende in je eigen land, de onzekerheid over het lot van je man, je ouders, andere familieleden.
Opvallend is echter WEL, dat veel Oekraïeners werkzaam zijn in horeca en land en tuinbouw. [99] En vooral in die laatste sector[met name in het Westland] is er nogal eens sprake van uitbuiting van arbeidsmigranten, vaak afkomstig uit Polen en anderen uit Midden en Oost-Europa. [100] AND GUESS WHAT? Ook bij een aantal Oekraïners ging het mis! Want de ”massale solidariteit” met ”mede-Europeanen” de Oekraïners weerhield niet, dat ook zij Kop van Jut werden.
WURG EN CHANTAGECONTRACTEN:
Aan het Licht kwam, dat Oekraïense [maar ook Poolse] werknemers werden onderworpen aan een uiterst vuile praktijk: de zogenaamde ”Wurgcontracten”. [101] Oekraïense vluchtelingen, maar ook Polen die in de Westlandse kassen aan de slag willen, komen daar veelal terecht via bemiddelaars, zoals het Poolse uitzendbureau Janpol. Een van de opvallendste clausules in het in kreupel Nederlands opgestelde contract is dat overtreding van de regels “kan leiden tot deportatie naar Oekraïne en een verbod op toegang tot EU-landen”. Met andere woorden: Oekraïners die fouten maken, worden teruggestuurd naar de oorlog. [102]
Kan het walgelijker? Vakbond CNV, die de noodklok luidde, is in het bezit van een geanonimiseerd contract, waar wordt vermeld een brutoloon van 10,48 euro per uur, het minimumloon. Aan het begin van elke maand moeten er 50 euro ‘administratiekosten’ worden afgedragen. De werknemer moet voor eigen verblijf en vervoer betalen, evenals voor werkkleding en schoenen (“als het moet”). [103]
En waar vinden dergelijke Vuile Praktijken dus plaats? Juist! In het Westland, met zijn o zo christelijke achtergrond…[104]
EPILOOG
CHRISTENHONDEN
Ik heb u meegenomen op een Reis door de Oekraïense Tragedie. De Russische aanval op de soevereiniteit van de Oekraïne, de onverzettelijkheid van het Oekraiense verzet [105] Russische [en ook Oekraïense] oorlogsmisdaden [106], het belang van Oekraïne als graanschuur, waardoor nog veel meer mensen werden getroffen en nog worden, door die oorlog. [107]
En natuurlijk: de Oekraïense vluchtelingenstroom en de massale solidariteit van West en Oost-Europa [108] waarbij ook helaas de schrijnende discriminatie tegen in Oekraïne [tot dusver] wonende Afrikaanse en Aziatische vluchtelingen [109] en dan niet te vergeten de EU-discriminatie, die opviel: Richtlijn Tijdelijke Bescherming voor Oekraïense vluchtelingen, maar destijds niet voor Syriers. [110]
De EU, die de Oekraiense vluchtelingen verdedigt [en terecht], maar de uit het Midden-Oosten afkomstige vluchtelingen, die vastzitten tussen Polen en Belarus, laat stikken. [111]
GOED
Maar niet voor niets heb ik in mijn titel de term ”Christenhonden” genoemd! Waarom? [Wie goed heeft opgelet, heeft dat al begrepen] Omdat met de mond solidariteit, vaak vanuit ”christelijke” hoek” werd beleden met Oekraïense vluchtelingen, maar kijk eens wat er in de praktijk in het zogenaamde ‘christelijke” Westland gebeurde? Uitbuiting van Oekraïense werknemers, die hun rechten niet kenden. Zie direct daarboven
Ik vraag mij af, of al die zondagse Kerkgangers onder hen, die zich schuldig maken aan die uitbuiting, zich [meestal zijn die lui erg Bijbelvast] deze Passage uit het Nieuwe Testament nog herinneren. Het staat in Mattheus 25: 35-45 en ik citeer de twee laatste gedeelten, 44 en 45.
Die laatste zinnen dus: ”Dan zullen ook dezen Hem antwoorden, zeggende: Heere wanneer hebben wij u hongerig gezien, of dorstig, of een vreemdeling, of naakt, of krank, of in de gevangenis, en hebben wij u niet gediend? ”Dan zal hij hun antwoorden en zeggen: Voorwaar Ik zeg u: Voor zoveel u dit aan deze minsten niet gedaan hebt, zo hebt gij het Mij ook niet gedaan.” [112]]
Hiermee sluit ik af. Van alle nare en pijnlijke aspecten uit deze Tragedie, is dit misschien nog het Pijnlijkste.
Het recht op asiel is gegarandeerd met inachtneming van de voorschriften van het Verdrag van GenŁve van 28 juli 1951 en het Protocol van 31 januari 1967 betreffende de status van vluchtelingen, en overeenkomstig het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap.
”Rutte zegt met de afspraken ‘het cynische businessmodel van bootjessmokkelaars’ te willen doorbreken en hoopt op meer afspraken met meer landen.”RTL NIEUWS
Na lang onderhandelen is er een migratiedeal bereikt tussen Tunesië en de Europese Unie. Dat maakte een woordvoerder van demissionair premier Rutte gisteravond bekend. In ruil voor geld en andere toezeggingen belooft Tunesië meer maatregelen te nemen om de oversteek van migranten die op weg zijn naar Europa te stoppen. Daarmee is er een akkoord bereikt met het land van waaruit dit jaar de meeste migranten vertrokken.
Rutte reisde gisteren samen samen met voorzitter Ursula von der Leyen van de Europese Commissie en de Italiaanse premier Giorgia Meloni naar het Noord-Afrikaanse land om de laatste obstakels uit de weg te ruimen. De demissionair premier sprak van een ‘ware mijlpaal’. Hij zei ‘bijzonder verheugd’ te zijn over de deal en verwacht brede instemming van de andere EU-lidstaten.
Von der Leyen had het over ‘een investering in onze gemeenschappelijke welvaart, stabiliteit en toekomstige generaties’. De Tunesische president Kais Saied beloofde de afspraken snel te zullen invoeren.
Miljard euro
In vaak overvolle schepen en bootjes wagen de migranten de gevaarlijke oversteek over de Middellandse Zee. Verreweg de meeste mensen willen naar Italië. Dit jaar arriveerden daar al ruim 33.000 migranten vanuit Tunesië, het gaat vooral om mensen uit Ivoorkust, Guinee en Egypte. Eenmaal in Europa wachten ze vaak lang op een asielprocedure of belanden ze in de illegaliteit.
De Europese Unie worstelt daar al jaren mee en hoopt met de deal de aantallen fors terug te dringen. In de deal krijgt Tunesië afspraken over energie, handel én Europees geld, ongeveer 1 miljard euro. In ruil moet het land veel meer migranten tegenhouden. Rutte zegt met de afspraken ‘het cynische businessmodel van bootjessmokkelaars’ te willen doorbreken en hoopt op meer afspraken met meer landen.
In de aanloop naar het akkoord brachten vorige maand premier Rutte, de Italiaanse premier Meloni en Von der Leyen al een bezoek aan Tunesië. Toen hoopten ze al tot een akkoord te komen, maar dat lukte niet.
Ook kritiek
Niet iedereen is positief over de deal. Bij linkse oppositiepartijen klonk eerder al kritiek. In Tunesië zijn problemen met mensenrechten en persvrijheid. “Als we afspraken maken met landen binnen en buiten Europa, dan kijken we altijd of die afspraken in lijn zijn met internationale verdragen”, liet Rutte al weten.
EINDE BERICHT
[35]
”Anders dan gedacht, migreren verreweg de meeste mensen namelijk binnen continenten als Afrika en Azië en blijft 85-90 procent van de vluchtelingen in de regio.”
Op 8 december stemde een kamermeerderheid (inclusief D66 en de ChristenUnie) tegen een motie van de linkse oppositie om iets te doen aan de mensonterende situatie in kamp Moria op Lesbos, dat is verplaatst naar een voormalig (vervuild) schietterrein.
Met de winter voor de deur verblijven daar duizenden mensen en kinderen in een overvol kamp met lekkende tenten en volstrekt ontoereikende sanitaire voorzieningen.
De reacties op sociale media waren voorspelbaar. Aan de ene kant is er veel steun want Nederland is vol en vluchtelingen zijn uitvreters en ontwrichten ons land. En aan de andere kant zijn er veel mensen die het onbegrijpelijk vinden hoe we zo’n aperte schandvlek in Europa kunnen laten voortbestaan en hoe dat te rijmen valt met de zo geroemde ‘Europese waarden’.
Waarom is het onmogelijk om zelfs maar symbolische geste te maken? Het grote aantal asielzoekers kan het niet zijn. Sinds de piek in 2015 (57.000 inclusief nareizigers) zien we al jaren een daling die in 2020 waarschijnlijk uitkomt op 17.000. En ondanks een niet bepaald soepel vormgegeven integratiebeleid blijkt steeds weer dat statushouders, en zeker hun kinderen, binnen relatief korte tijd hun plaats vinden.
Op 8 december stemde een kamermeerderheid (inclusief D66 en de ChristenUnie) tegen een motie van de linkse oppositie om iets te doen aan de mensonterende situatie in kamp Moria op Lesbos, dat is verplaatst naar een voormalig (vervuild) schietterrein.
Met de winter voor de deur verblijven daar duizenden mensen en kinderen in een overvol kamp met lekkende tenten en volstrekt ontoereikende sanitaire voorzieningen.
De reacties op sociale media waren voorspelbaar. Aan de ene kant is er veel steun want Nederland is vol en vluchtelingen zijn uitvreters en ontwrichten ons land. En aan de andere kant zijn er veel mensen die het onbegrijpelijk vinden hoe we zo’n aperte schandvlek in Europa kunnen laten voortbestaan en hoe dat te rijmen valt met de zo geroemde ‘Europese waarden’.
Waarom is het onmogelijk om zelfs maar symbolische geste te maken? Het grote aantal asielzoekers kan het niet zijn. Sinds de piek in 2015 (57.000 inclusief nareizigers) zien we al jaren een daling die in 2020 waarschijnlijk uitkomt op 17.000. En ondanks een niet bepaald soepel vormgegeven integratiebeleid blijkt steeds weer dat statushouders, en zeker hun kinderen, binnen relatief korte tijd hun plaats vinden.
De verklaring moet dus elders worden gezocht. Om te beginnen is er de populistische gijzeling, waarbij 20 à 25 procent van het electoraat een onevenredige invloed uitoefent op het migratie-dossier. Met name midden- en rechtse partijen doen hun uiterste best om de populistische stem te vangen en wedijveren met de meest xenofobe plannen.
De liberalen lijken het liefst geen enkele asielzoeker meer op te willen vangen en schilderen hen af als een bedreiging voor onze cultuur, waarden en welvaart. Maar ook de programma’s van het CDA en de ChristenUnie lopen niet bepaald over van empathie.
Naast electorale overwegingen is de angst voor controleverlies minstens zo belangrijk. Het idee dat Europa wordt belegerd door miljoenen armoedzaaiers uit culturen die maar moeilijk te verenigen zouden zijn met de Europese waarden en normen. Die angst wordt nog versterkt door de sterke bevolkingsgroei in Afrika en de mogelijk apocalyptische gevolgen van klimaatverandering, die nog meer mensen onze kant op zouden drijven.
Deze verwachtingen sporen echter niet met de wetenschappelijke kennis. Het valt daarom te betreuren dat die wetenschappelijke stem zo moeilijk doordringt in het publieke en politieke debat. Anders dan gedacht, migreren verreweg de meeste mensen namelijk binnen continenten als Afrika en Azië en blijft 85-90 procent van de vluchtelingen in de regio.
Zo liet onderzoek uit 2019 van het International Migration Institute (IMI) zien dat de overgrote meerderheid van de Syrische vluchtelingen in Turkije, ook als ze de kans zouden krijgen, liever bleven dan hun geluk in Europa te beproeven. Hun kinderen gingen er immers al naar school en in het geval de situatie in hun moederland verbeterde konden ze snel weer terug.
Wat Afrika betreft constateerden onderzoekers van instituut Clingendael in 2017 dat niet alleen de meeste migranten binnen hun land of regio bewegen, maar dat zelfs van degenen die de gevaarlijke tocht door de Sahara wagen 80 procent helemaal geen intentie heeft de Middellandse Zee over te steken, maar werk te zoeken in de olie-industrie van Libië en Algerije.
Niettemin financiert de EU landen als Mali, Niger en Tsjaad om migranten al ten zuiden van de Sahara tegen te houden, met als gevolg dat er naast de duizenden verdrinkingsdoden tussen Noord-Afrika en Italië een groot aantal migranten in de woestijn door uitdroging het leven laat.
Wat die demografische druk betreft, in de afgelopen 30 jaar (waarin de bevolking van Afrika is verdubbeld) is het aantal asielzoekers uit Afrika in de EU stabiel gebleven op een uiterst laag niveau van gemiddeld zo’n 115.000 per jaar, oftewel een gemiddelde van 0,02 procent van de bevolking van de EU.
En tot slot de klimaatverandering. Die zorgt er inderdaad voor dat in bepaalde gebieden mensen hun heil elders moeten zoeken, maar ze doen dat dicht bij huis. Niet alleen hebben ze helemaal geen geld en contacten om naar Europa te reizen, maar belangrijker nog, ze willen het liefst in hun vertrouwde omgeving blijven.
Het zou goed zijn wanneer dit soort inzichten van sociologen, demografen, antropologen en historici breder ingang vonden en als uitgangspunt van beleid werden genomen. Als je toch voor een restrictief beleid kiest, doe het dan in ieder geval op grond van feiten.
In Europa: Amnesty dringt aan op veilige en legale vluchtroutes naar Europa, bescherming van de mensenrechten bij het samenwerken met andere landen en het respecteren van mensenrechten aan de EU-grenzen.
Elke dag nemen overal ter wereld mensen de moeilijkste beslissing in hun leven: ze besluiten hun huis te verlaten in de hoop elders een beter leven te kunnen leiden. Wereldwijd zijn meer dan 68 miljoen mensen op de vlucht, van hen hebben ruim 21 miljoen hun land verlaten.
Vluchtelingen zijn kwetsbaar. Daarom hebben zij extra bescherming nodig. Amnesty zet zich ervoor in dat vluchtelingen en migranten een goede behandeling krijgen en dat hun rechten niet worden geschonden.
HET PROBLEEM
Vluchtelingen sterven tijdens hun vlucht, worden mishandeld of uitgebuit
Honderdduizenden mensen leggen jaarlijks een levensgevaarlijke reis af. Vluchtelingen zijn vaak overgeleverd aan de hulp van anderen, waardoor zij kwetsbaar zijn voor misbruik. Tijdens hun vlucht vallen mensen vaak in handen van mensensmokkelaars en criminele bendes die hen slecht behandelen en uitbuiten, zoals blijkt uit ons rapport
over Libie.
Vaak worden vluchtelingen ontvoerd om losgeld te kunnen vragen, gedwongen tot werk dat gelijk staat aan slavernij, of verkracht. Er komen ook veel vluchtelingen om het leven, bijvoorbeeld wanneer het bootje waarmee ze Europa proberen te bereiken omslaat, waardoor ze verdrinken.
Ook grenswachten, agenten en andere overheidsvertegenwoordigers maken zich regelmatig schuldig aan mishandeling van vluchtelingen. Zij gebruiken vaak veel geweld om vluchtelingen tegen te houden of terug te sturen naar het land waar zij vandaan komen.
TERUGGESTUURD NAAR ONVEILIGE GEBIEDEN
Landen sturen vluchtelingen soms terug naar een plek waar ze niet veilig zijn, hoewel dat volgens het VN-Vluchtelingenverdrag en andere internationale verdragen
niet mag.
Zo bleek bijvoorbeeld uit Amnesty-onderzoek dat Turkije begin 2016 wekelijks zo’n honderd mannen, vrouwen en kinderen de grens met Syrië overzette. Ook Europese landen sturen mensen terug het gevaar in, bijvoorbeeld naar Afghanistan. Hoewel dat land zeer onveilig is, dwingen Europese landen, waaronder Nederland, steeds meer uitgeprocedeerde Afghaanse asielzoekers terug te keren naar hun land. Uit het Amnesty rapport Forced Back to Danger: Asylum-Seekers Returned from Europe to Afghanistan blijkt dat deze mensen daar een reëel risico lopen gemarteld, ontvoerd of gedood te worden.
Ook houden landen vluchtelingen bij de grens tegen, zodat zij een conflictgebied niet kunnen verlaten. Daardoor kunnen zij geen bescherming zoeken in een veilig gebied. Ze kunnen geen kant op.
ONTZEGGING VAN RECHTEN IN OPVANGLAND
Vluchtelingen leven vaak jarenlang in onzekerheid in het land waar ze zijn terechtgekomen. Velen verkeren in slechte omstandigheden, bijvoorbeeld in
vluchtelingenkampen, en weten niet of ze in het land mogen blijven. Zolang ze geen permanente verblijfsstatus hebben, mogen vluchtelingen vaak niet werken of een opleiding volgen. Daardoor is het voor hen moeilijk om hun leven weer op te pakken.
Ook als vluchtelingen weten dat ze in het opvangland mogen blijven, kunnen zij er niet makkelijk een toekomst opbouwen. Vluchtelingen worden vaak als zondebok aangewezen voor maatschappelijke problemen, en als profiteurs van de gastvrijheid van het land dat hen opvangt. Hierdoor wordt de indruk gewekt dat zij helemaal geen rechten hebben, wat racisme en discriminatie in de hand werkt. In veel landen hebben vluchtelingen en migranten minder kans op een baan of woning.
INTERNATIONALE GEMEENSCHAP NEEMT VERANTWOORDELIJKHEID NIET
Vluchtelingen beschermen is een internationale verantwoordelijkheid. Dat staat in het VN-Vluchtelingenverdrag. De VN-Vluchtelingenorganisatie UNHCR coördineert de internationale hulp aan vluchtelingen namens alle landen van de Verenigde Naties. De UNHCR is afhankelijk van regeringen voor geld en middelen en hervestigingsplekken voor de meest kwetsbare vluchtelingen. Probleem is dat die landen het enorm laten afweten. Omdat landen hun financiële verplichtingen niet nakomen, komt de UNHCR al jaren geld te kort, waardoor zelfs op voedsel wordt bezuinigd.
Ook doet de internationale gemeenschap weinig om arme landen die veel vluchtelingen opvangen op een andere manier te ontlasten. Zo vraagt de UNHCR landen hervestigingsplekken te bieden aan extra kwetsbare vluchtelingen die in het opvangland ook niet veilig zijn. Bijvoorbeeld omdat hun seksuele geaardheid, achtergrond of mening hen ook in het opvangland in gevaar brengt. Volgens de UNHCR hebben 1,2 miljoen vluchtelingen dringend hervestiging in een veilig land nodig. Maar veilige landen bieden ieder jaar maar 100.000 hervestigingsplekken aan. Nederland nodigt er sinds 2017 ieder jaar 750 uit. Amnesty vindt dit te weinig.
Miljoenen vluchtelingen beschermen is geen eenvoudige opgave. Maar op dit moment schiet de internationale gemeenschap wel erg tekort. Vluchtelingen buiten de deur houden lijkt in de meeste landen, ook binnen de EU, de voorkeur te hebben boven het bieden van bescherming.
ARMSTE LANDEN DRAGEN DE ZWAARSTE LASTEN
De armste landen vangen verreweg de meeste vluchtelingen op: 85 procent verblijft in landen in de regio. Het gaat meestal om landen die grenzen aan een of meer conflictgebieden. De meeste vluchtelingen worden opgevangen Libanon, Iran, Pakistan, Uganda en Turkije. Landen met lage en midden inkomens. Door de verslechterende omstandigheden daar besluit een klein deel door te reizen naar Europa. Veel van die landen kunnen de grote aantallen vluchtelingen niet aan: er is een groot tekort aan werk, onderwijs en voedsel. Vluchtelingen krijgen daardoor vaak niet de hulp die ze nodig hebben.
Opvangkampen zitten overvol en veel vluchtelingen worden aan hun lot overgelaten. Zij hebben geen uitzicht op een fatsoenlijke woning, onderwijs of werk. Door die uitzichtloze situatie reizen vluchtelingen door, bijvoorbeeld naar Europa.
ONTWIKKELINGEN
DE ”VLUCHTELINGENCRISIS”
De afgelopen jaren is het aantal mensen dat op de vlucht is wereldwijd sterk toegenomen. Met name de oorlog in Syrië, die in 2011 begon, verdreef veel mensen uit hun huizen. Maar ook oplaaiende conflicten in bijvoorbeeld de Centraal-Afrikaanse Republiek, Zuid-Sudan, Jemen en Oekraïne en voortdurende instabiliteit in landen als Afghanistan en Somalië deed mensen vluchten.
Ook het aantal vluchtelingen dat doorreisde naar Europa nam de afgelopen jaren toe. Inmiddels is het aantal aankomsten echter alweer flink gedaald.
Van de miljoenen mensen die op de vlucht zijn, komen er jaarlijks enkele tienduizenden naar Nederland. In 2015 vroegen 43.093 mensen voor het eerst asiel aan in Nederland. In 2016 waren dat er ruim 18.000 en in 2017 zo’n 14.700. Dat lijkt misschien veel. Maar als Nederland bijvoorbeeld per hoofd van de bevolking net zoveel Syriërs zou opnemen als Libanon doet, zouden er hier circa 3,4 miljoen Syrische vluchtelingen zijn.
De EU schiet ernstig tekort in de bescherming van vluchtelingen. EU-landen wentelen de verantwoordelijkheid voor hen op elkaar af en politici buitelen over elkaar heen om hun land zo onaantrekkelijk mogelijk voor vluchtelingen te maken. Daarbij stellen zij ook mensenrechtenverdragen ter discussie.
VLUCHTELINGENDEALS
Om vluchtelingen tegen te houden, heeft Europa haar buitengrenzen de afgelopen jaren flink versterkt met hekken, prikkeldraad en grenswachten. Ook de deal die de EU en Turkije in maart 2016 sloten, is erop gericht ervoor te zorgen dat minder vluchtelingen naar Europa komen. Amnesty heeft met lobby en acties geprobeerd de deal tegen te houden, maar dat is helaas niet gelukt.
De EU onderhandelt nu over soortgelijke deals met andere, veelal Afrikaanse, landen die het evenmin erg nauw nemen met de mensenrechten. Deals die de EU sluit kunnen leiden tot meer mensenrechtenschendingen in deze landen.
Lees hier waarom Europese deals met Libië ertoe leiden dat duizenden vluchtelingen en migranten het risico lopen om het slachtoffer te worden van marteling en verkrachting in Libische gevangenissen.
VLUCHTROUTES NAAR EUROPA
Omdat steeds meer routes naar Europa worden afgesloten, nemen vluchtelingen steeds grotere risico’s om het continent te bereiken. Zo namen de afgelopen jaren meer vluchtelingen de zeeroute vanaf Libië naar Italië. Die route is veel gevaarlijker dan de Egeïsche Zee tussen Griekenland en Turkije en eist dus meer slachtoffers. Volgens de VN-Vluchtelingenorganisatie UNHCR gebruiken smokkelaars ook steeds gammeler bootjes en vervoeren zij steeds meer mensen tegelijkertijd om het risico op ontdekking te verkleinen en de winst te vergroten. Daardoor verdronken in 2016 meer mensen dan ooit op zee in een poging Europa te bereiken.
Inmiddels is het aantal vluchtelingen en migranten dat (via land of zee) Europa proberen te bereiken flink gedaald. Kijk voor de meest recente cijfers hier.
WAT DOET AMNESTY?
Onderzoek naar mensenrechtenschendingen van vluchtelingen en migranten: in conflictgebieden, in de regio, aan de grenzen van Europa en in Nederland. Ook houden we in de gaten of alle landen hun steentje bijdragen aan het beschermen van vluchtelingen. Als ze dat niet doen, spreken we ze daar op aan.
Actievoeren om bij politieke leiders aan te dringen op bescherming van vluchtelingen.
Lobbyen bij de Nederlandse overheid voor meer steun aan opvanglanden in de regio’s waar vluchtelingen vandaan komen.
In conflictgebieden: Amnesty dringt aan op bescherming van burgers binnen conflicten, geen wapenleveranties aan mensenrechtenschenders, toegang voor humanitaire organisaties en berechting van oorlogsmisdadigers.
Wereldwijd: Amnesty dringt er bij landen op aan de rechten van vluchtelingen na te leven. Als ze dat niet doen, spreken we ze daar op aan.
In buurlanden (‘de regio’): Om de regio te ontlasten, dringt Amnesty aan op voldoende financiering van humanitaire hulpprogramma’s, een toekomstperspectief voor vluchtelingen in opvanglanden, en hervestiging van kwetsbare vluchtelingen in rijke landen.
In Europa: Amnesty dringt aan op veilige en legale vluchtroutes naar Europa, bescherming van de mensenrechten bij het samenwerken met andere landen en het respecteren van mensenrechten aan de EU-grenzen.
In Nederland: Amnesty dringt aan op een humane opvang van alle asielzoekers, eerlijke asielprocedures en een humaan terugkeerbeleid voor uitgeprocedeerden.
Amnesty komt op voor de rechten van vluchtelingen, asielzoekers en migranten. Wat het verschil tussen deze termen is – en welke oproep wij daarbij hebben lees je hier.
VERDIEPING: DE RISICO’S VAN MIGRATIEDEALS
Europa maakt steeds vaker afspraken met landen buiten Europa over migratie en de opvang van vluchtelingen. Lees hier wat onze zorgen zijn bij deze ‘migratiedeals’.
EINDE
Reacties uitgeschakeld voor Noot 36/Astrid Essed klaagt aan
”Rutte zegt met de afspraken ‘het cynische businessmodel van bootjessmokkelaars’ te willen doorbreken en hoopt op meer afspraken met meer landen.”RTL NIEUWS
Demissionair premier Rutte zegt dat er gecontroleerd gaat worden of Tunesië geen mensenrechten schendt in de uitvoering van de migratiedeal die is gesloten met de Europese Unie. Mensenrechtenorganisaties hadden eerder op de avond hun vrees uitgesproken dat een harder beleid de situatie zal verslechteren.
Rutte zei dat ook dergelijke moeilijke onderwerpen zijn besproken met Tunesië. “Alle afspraken die we maken over het overvaren en terugsturen van mensen naar veilige landen moeten binnen de internationale verdragen vallen”, zei hij bij terugkeer op Schiphol over de mensenrechtenimplicaties van de overeenkomst.
“Deze deal is belangrijk omdat het ervoor zorgt dat we de gevaarlijke overtochten over de Middellandse Zee, dat businessmodel van de smokkelaars in bootjes, echt gaan proberen af te breken met elkaar”, vatte Rutte het belang van de afspraken samen. “Als je erin slaagt dat overvaren onder controle te krijgen, gaat dat ook effect hebben hier.”
De EU en Tunesië hebben afgesproken dat het land de grenzen beter gaat bewaken en mensensmokkel aanpakt in ruil voor investeringen in de economie. De EU trekt daarnaast nog eens ruim 100 miljoen euro uit voor grensbewaking, reddingsoperaties en bestrijding van mensensmokkel.
Mensenrechtenorganisaties hadden gelijk zware kritiek op de deal. VluchtelingenWerk vreest dat Tunesië “een soort doodlopende steeg voor vluchtelingen” wordt. Amnesty voorspelt dat smokkelaars juist gaan profiteren van het aangescherpte grensbeleid. “Als regeringen barrières opwerpen voor migratie, speelt dit de smokkelaars in de kaart. Zolang er geen legale migratieroutes zijn, blijven vluchtelingen en migranten op mensensmokkelaars aangewezen.”
De demissionair premier denkt juist dat deze afspraken ook een leidraad kunnen vormen voor afspraken met andere Noord-Afrikaanse landen. Dat moet een waterbedeffect voorkomen waarbij migrantenroutes verlegd worden van Tunesië naar andere landen in de regio. “Omdat het een brede afspraak is – niet alleen over asiel maar ook over de economie – is het de ambitie om dat type afspraken ook te gaan maken met andere landen.”
Geld uitkeren
Rutte erkent dat er veel geld is gemoeid met de plannen, in totaal enkele honderden miljoenen euro’s. “Maar als je kijkt naar wat het kost als je het niet op een fatsoenlijke manier doet, dan denk ik dat het echt wel goed is.”
Er zijn volgens hem goede afspraken gemaakt over het uitkeren van de miljoenen. “Daar is de Europese Commissie heel goed in. Ze zorgen er altijd voor dat het geld alleen wordt uitgekeerd als de afspraken die zijn gemaakt gehaald zijn. Je geeft niet in een keer een geldbedrag.”
EINDE NOS BERICHT
Reacties uitgeschakeld voor Noten 37 en 38/Astrid Essed klaagt aan
”De Europese Unie en Tunesië hebben een akkoord bereikt over migratie. In ruil voor honderden miljoenen euro’s neemt Tunesië maatregelen om de clandestiene oversteek van migranten te stoppen. Premier Mark Rutte sprak van een ‘ware mijlpaal’.”
De Europese Unie en Tunesië hebben een akkoord bereikt over migratie. In ruil voor honderden miljoenen euro’s neemt Tunesië maatregelen om de clandestiene oversteek van migranten te stoppen. Premier Mark Rutte sprak van een ‘ware mijlpaal’.
Rutte was zondag samen met voorzitter Ursula von der Leyen van de Europese Commissie en de Italiaanse premier Giorgia Meloni naar het Noord-Afrikaanse land gevlogen om de laatste obstakels uit de weg te ruimen. Een maand geleden waren ze ook in Tunis, maar toen lukte het niet om tot een deal te komen.
“Dit is een investering in onze gemeenschappelijke welvaart, stabiliteit en toekomstige generaties,” verklaarde Von der Leyen zondag na ondertekening van het akkoord. Vanuit Tunesië vertrekken migranten geholpen door smokkelaars naar Italië. Meestal reizen ze daarna door naar andere lidstaten.
Naast migratie zijn er ook afspraken gemaakt over zaken als energie en economie. De EU steekt onder meer geld in digitalisering, modernisering van het onderwijs en duurzame energieprojecten van het in economisch zwaar weer verkerende Tunesië.
De Tunesische president Kais Saied beloofde de afspraken snel te zullen invoeren. Rutte zei “bijzonder verheugd” te zijn over de deal en verwacht brede instemming van de andere EU-lidstaten. Hij wil ook de handelsbanden tussen Nederland en Tunesië aanhalen.
De deal is niet onomstreden. De autocratische president Saied onderdrukt de oppositie. Ook is er flinke kritiek op de behandeling van migranten in Tunesië. Eerder deze maand werden nog honderden migranten naar de woestijn aan de grens met Libië gestuurd na ongeregeldheden in de stad Sfax.
Blauwdruk
Rutte en Meloni waren in de EU de wegbereiders voor het akkoord. Zij zwengelden de discussie aan over de aanpak van migratie. Rutte onder druk van zijn eigen VVD, Meloni (leider van de rechts-radicale Fratelli d’Italia) vanwege de hoge toestroom van migranten naar haar land.
Tunesië werd tijdens het bezoek van het drietal een maand geleden tot 900 miljoen euro financiële hulp in het vooruitzicht gesteld. Nog eens 100 miljoen zou snel beschikbaar komen voor grensbewaking en het terugsturen van migranten. Om de eerste problemen aan te pakken kreeg het land direct 150 miljoen.
Brussel wil met meer landen tot dit soort akkoorden komen. De Tunesië-deal moet daarbij als een soort blauwdruk dienen. Het is een “model voor een nieuwe relatie met landen in Noord-Afrika,” zei Meloni. In 2016 sloot de EU een minder brede migratiedeal met Turkije.
EINDE ARTIKEL HET PAROOL
[40]
”In 1992, at 15 years of age, Meloni joined the Youth Front, the youth wing of the Italian Social Movement (MSI), a neo-fascist political party that dissolved in 1995.[1] During this time, she founded the student coordination Gli Antenati (The Ancestors), which took part in the protest against the public education reform promoted by minister Rosa Russo Iervolino.[16] In 1996, she became the national leader of Student Action, the student movement of the post-fascist National Alliance (AN), the national-conservative heir of the MSI, representing this movement in the Student Associations Forum established by the Italian Ministry of Education”
”Observers have described Meloni’s political positions as far right;[187][188] in August 2018, Friedel Taube wrote in Deutsche Welle that “Giorgia Meloni has a long history in far-right politics.”
”Meloni has criticised Italy’s approach towards illegal immigrants,[246] calling for a zero-tolerance policy, and she wants to blockade migrants from reaching Italian ports,[91] and boost the birth rate of Italian nationals to ease the need for migrant labour.[247] She is opposed to birthright citizenship proposals, which would give citizenship including education rights to immigrants born and living in Italy.[248] She has linked illegal immigration and crime, and refugee arrivals to human trafficking and prostitution”
‘ Ms Meloni’s right-wing alliance – which also includes Matteo Salvini’s far-right League and former PM Silvio Berlusconi’s centre-right Forza Italia – will take control of both the Senate and the Chamber of Deputies, with around 44% of the vote.”……..
”Ms Meloni wants a naval blockade to stop migrant boats leaving Libya, and Matteo Salvini is known to covet the job of interior minister which he held three years ago. However, he is currently on trial for barring a boat from docking as part of his policy to close ports to rescue boats.”
BBC
GIORGIA MELONI
ITALY’S FAR RIGHT WINS ELECTION AND VOWS
TO GOVERN FOR ALL
26 SEPTEMBER 2022
https://www.bbc.com/news/world-europe-63029909
Far-right leader Giorgia Meloni has claimed victory in Italy’s election, and is on course to become the country’s first female prime minister.
Ms Meloni is widely expected to form Italy’s most right-wing government since World War Two.
That will alarm much of Europe as Italy is the EU’s third-biggest economy.
However, speaking after the vote, Ms Meloni said her Brothers of Italy party would “govern for everyone” and would not betray people’s trust.
“Italians have sent a clear message in favour of a right-wing government led by Brothers of Italy,” she told reporters in Rome, holding up a sign saying “Thank you Italy”.
She is set to win around 26% of the vote, ahead of her closest rival Enrico Letta from the centre left. Mr Letta told reporters on Monday that the far-right victory was a “sad day for Italy and Europe” but his party would provide a “strong and intransigent opposition”.
Ms Meloni’s right-wing alliance – which also includes Matteo Salvini’s far-right League and former PM Silvio Berlusconi’s centre-right Forza Italia – will take control of both the Senate and the Chamber of Deputies, with around 44% of the vote.
Four years ago, Brothers of Italy won little more than 4% of the vote but this time benefited from staying out of the national unity government that collapsed in July.
The party’s dramatic success in the vote disguised the fact that her allies performed poorly, with the League slipping below 9%, and Forza Italia even lower.
Their big advantage, however, was that where they were able to put up one unified candidate in a constituency, their opponents in the left and centre could not agree a common position and stood separately.
Giorgia Meloni appears certain to become prime minister but it will be for the president, Sergio Mattarella, to nominate her and that is unlikely to happen before late October.
Although she has worked hard to soften her image, emphasising her support for Ukraine and diluting anti-EU rhetoric, she leads a party rooted in a post-war movement that rose out of dictator Benito Mussolini’s fascists.
Earlier this year she outlined her priorities in a raucous speech to Spain’s far-right Vox party: “Yes to the natural family, no to the LGBT lobby, yes to sexual identity, no to gender ideology… no to Islamist violence, yes to secure borders, no to mass migration… no to big international finance… no to the bureaucrats of Brussels!”
The centre-left alliance was a long way behind the right with 26% of the vote and Democratic Party figure Debora Serracchiani argued that the right “has the majority in parliament, but not in the country”.
In truth the left failed to form a viable challenge with other parties after Italy’s 18-month unity government fell apart, and officials were downbeat even before the vote. The Five Star Movement under Giuseppe Conte won a convincing third place – but did not see eye to eye with Enrico Letta even though they have several policies in common on immigration and raising the minimum wage.
Turnout fell to a record low of 63.91% – nine points down on 2018. Voting levels were especially poor in southern regions including Sicily.
Italy is a founding father of the European Union and a member of Nato, and Ms Meloni’s rhetoric on the EU places her close to Hungary’s nationalist leader Viktor Orban.
Her allies have both had close ties with Russia. Mr Berlusconi, 85, claimed last week that Vladimir Putin was pushed into invading Ukraine while Mr Salvini has called into question Western sanctions on Moscow.
Ms Meloni wants to revisit Italian reforms agreed with the EU in return for almost €200bn (£178bn) in post-Covid recovery grants and loans, arguing that the energy crisis has changed the situation.
Italy is already the second most indebted country in the eurozone and Prof Leila Simona Talani of King’s College London believes the next government will face a clutch of serious issues.
“They have no experience economically. Tax cuts will be a problem, so Italy will have less revenue and it’s heading for a recession, so it’ll face problems with the financial markets and with Europe. How will they find the money to tackle the rising energy prices?”
The Hungarian prime minister’s long-serving political director, Balazs Orban, was quick to congratulate Italy’s right-wing parties: “We need more than ever friends who share a common vision and approach to Europe’s challenges.”
In France, Jordan Bardella of the far-right National Rally said Italian voters had given European Commission chief Ursula von der Leyen a lesson in humility. She had earlier said Europe had “the tools” to respond if Italy went in a “difficult direction”.
However, Prof Gianluca Passarrelli of Rome’s Sapienza University told the BBC he thought she would avoid rocking the boat on Europe and focus on other policies: “I think we will see more restrictions on civil rights and policies on LGBT and immigrants.”
Ms Meloni wants a naval blockade to stop migrant boats leaving Libya, and Matteo Salvini is known to covet the job of interior minister which he held three years ago. However, he is currently on trial for barring a boat from docking as part of his policy to close ports to rescue boats.
This election marks a one-third reduction in the size of the two houses, and that appears to have benefited the winning parties.
The make-up of the Chamber and Senate is not yet clear but a YouTrend projection said the right-wing alliance would hold as many as 238 of the 400 seats in the lower house and 112 of the 200 seats in the upper house.
As for the centre left, they are projected to have 78 seats in the Chamber and 40 in the Senate.
Her far-right Brothers of Italy party is a part of a coalition that has made reducing immigration a key part of their agenda.
For African migrants like Mustapha Jarjou in Palermo, the capital of Sicily, it heralds frightening times ahead: “I am very worried it’s going to create a lot of negative impact on the lives of migrants like me.”
The 24 year old, who is a spokesperson for the Gambian Community Association in Palermo, says the policy might fan divisions and hatred towards migrants.
Italy is one of the main entry points into Europe and since the start of the year 70,000 migrants have arrived on boats on the country’s shores.
Ms Meloni wants to tighten the system for asylum seekers to choke off this irregular migration, which she says threatens the security and quality of life of its citizens.
She also wants to increase repatriations, target charity ships that rescue migrants who get into trouble during the Mediterranean crossing and has called for a naval blockade of North Africa.
Mr Jarjou’s journey to Italy – like that of many others – was incredibly dangerous.
He arrived here aged 17 in December 2016 having left his home in West Africa in search of a better life.
It is a miracle he made it – after leaving The Gambia and getting to Libya, his nightmare began as he was held there in prison on three occasions, each time managing to escape.
He survived a terrifying sea crossing on a dinghy before landing in Sicily, only to end up working as a farm labourer for very low pay in terrible conditions growing watermelons and tomatoes on the island’s hinterlands.
But his fortunes changed when he was issued with official documents, which he had applied for as an asylum seeker. This allowed him to move to Palermo to pursue his education.
He is currently in the second year of his nursing degree and hopes to work in a hospital in the city when he graduates.
If Ms Meloni makes good on her promises, it will be more difficult for migrants to make their status official.
“Documents are an important gateway into integration,” Mr Jarjou says – adding that without them many migrants will simply become “invisible” and be forced to eke out a bleak existence on the margins of Italian society.
He is especially worried about the threats to make it tougher for migrants to make sea crossings by criminalising charity rescue ships. This would simply lead to more deaths in the Mediterranean, he says.
‘World’s largest cemetery’
But the migrants have a powerful ally in Pope Francis, who in a speech at St Peter’s Square in the Vatican last weekend gave a passionate defence of them.
Although the pontiff did not mention Italy by name, his intervention could be seen as a rebuke of the incoming coalition’s policies.
He said the exclusion of migrants was “scandalous, disgusting and sinful”, dubbing the Mediterranean “the world’s largest cemetery” in reference to the thousands of migrants who have perished in its waters over the last few years.
“It is criminal not to open doors to those who are needy,” he said.
Despite Mr Jarjou’s fears, the city of Palermo has a long-standing reputation for being welcoming to migrants.
Situated as it is on the edge of Europe, the city became a cultural melting pot in ancient times, and one of its patron saints is Saint Benedict the Moor, the first black saint in history.
Fausto Melluso, the head of Arci Palermo, an umbrella association for 16 community groups in the city that represents 7,000 members, points out that most people in Sicily and southern Italy did not vote for Ms Meloni or vote at all. Many backed the populist Five Star Movement, led by former Prime Minister Giuseppe Conte.
Until recently an independent left-wing politician in the Palermo municipality, Mr Melluso admits he too is worried about the anti-migrant positions Ms Meloni may pursue.
He says her victory should be a “wake-up call” to challenge such attitudes and instead focus on integrating migrants into Italian society.
A 23-year-old Guinean migrant I met in the city is anxious to leave before life becomes even more difficult.
Having lived in Palermo since the age of 17, he has struggled to sort out his documents and believes Italy’s asylum system already makes it hard for migrants to integrate, often leaving them in limbo.
He speaks fluent Italian, volunteers for community groups, studies and also works as a waiter yet continually faces an uphill battle.
Every two years he has to renew his documents, which takes up a lot of time and is a tough process for migrants.
He is about to give up his job and move to France, where he has relatives and wants to go to university – though he does not know what he will do once his Italian documents expire next year.
“After six years here, nothing has changed for me. I feel like I arrived yesterday.”
EINDE ARTIKEL
[41]
” Naast migratie zijn er ook afspraken gemaakt over zaken als energie en economie. De EU steekt onder meer geld in digitalisering, modernisering van het onderwijs en duurzame energieprojecten van het in economisch zwaar weer verkerende Tunesië.”
Today, the President of the European Commission Ursula von der Leyen, the Italian Prime Minister Giorgia Meloni and the Dutch Prime Minister Mark Rutte, in a Team Europe spirit, alongside the President of Tunisia, Kaïs Saied have agreed to implement the comprehensive partnership package announced jointly on 11 June 2023.
In Tunis, they witnessed the signature of the Memorandum of Understanding by Commissioner for Neighbourhood and Enlargement Olivér Várhelyi and Secretary of State of the Minister of Foreign Affairs, Migration and Tunisians Abroad, Mounir Ben Rjiba opening a new chapter in relations between the European Union and Tunisia.
The Memorandum of Understanding covers five pillars: macro-economic stability, trade and investment, green energy transition, people-to people contacts, and migration. It will be implemented through the various strands of cooperation between the European Union and Tunisia, following the relevant regulations and applicable procedures.
Enhanced political and policy dialogue within the EU-Tunisia Association Council before the end of the year will offer an important opportunity to reinvigorate political and institutional ties, with the aim of addressing common international challenges together and preserving the rules-based order.
De Europese Unie en Tunesië hebben een deal gesloten op het gebied van migratie. Afgesproken is dat Tunesië de grenzen beter gaat bewaken en mensensmokkel aanpakt, in ruil voor investeringen van de EU. Dat geld is bedoeld om de Tunesische economie te verbeteren.
Voorzitter Von der Leyen van de Europese Commissie heeft samen met demissionair premier Rutte en de Italiaanse premier Meloni in Tunis afspraken gemaakt met de Tunesische president Saied.
Er gaat ruim 100 miljoen euro aan Europees geld naar Tunesië voor grensbewaking, het tegengaan van mensensmokkel, terugkeer van migranten en meer coördinatie van reddingsoperaties.
Dit staat er in de deal:
Tunesië gaat de grenzen beter bewaken, mensensmokkel aanpakken en registratie en terugkeer van migranten verbeteren.
Tunesische jongeren kunnen tijdelijk naar de EU voor scholing en werk en studenten kunnen meedoen aan het Erasmus-uitwisselingsprogramma.
De Europese Unie gaat in Tunesië investeringen doen in de techsector en op het gebied van watermanagement en duurzame landbouw.
De EU investeert 300 miljoen euro in een samenwerking op het gebied van hernieuwbare energie.
“Mensensmokkelaars exploiteren menselijke wanhoop en we moeten hun roekeloze businessmodel doorbreken”, zegt commissievoorzitter Von der Leyen.
Premier Rutte noemt de afspraken “essentieel om meer grip te krijgen op de strijd tegen irreguliere migratie”. Volgens hem draagt de deal bij aan “economische groei, banen en toekomstperspectieven voor de Tunesische economie”.
Tunesië is het belangrijkste doorreisland voor migranten die naar Europa willen. De helft van de migranten die dit jaar in Italië aan land kwamen, was via Tunesië gereisd.
Een deal met Tunesië is omstreden. Critici wijzen erop dat president Saied zich heeft ontpopt als een autocratisch leider en dat Europese geld in de zakken zal belanden van de machthebbers. Ook zou een deal legitimiteit geven aan het bewind.
Vorige maand waren de drie Europese leiders ook al op bezoek in Tunis bij president Saied. Rutte, Meloni en Von der Leyen hadden gehoopt bij de eerste ontmoeting met Saied overeenstemming te bereiken, vóór de EU-top van eind juni, maar dat lukte niet.
Buitenlandredacteur Lennard Swolfs vanuit Tunis:
Tunesiërs vragen zich af hoe het Europese geld ten goede zal komen aan de bevolking. Tunesië gaat als grenswacht voor Europa fungeren en krijgt in ruil daarvoor veel geld. Maar hoe dat geld wordt overgemaakt en hoe daarop wordt toegezien, is allemaal nog niet duidelijk. Corruptie is hier niets vreemds en de mensen op straat willen dan ook vooral weten hoe Europa ervoor gaat zorgen dat dat geld op de juiste plek terechtkomt.
Daarnaast lopen de spanningen tussen Tunesiërs en Afrikaanse migranten de laatste tijd flink op. Tunesië kampt al jaren met een enorme economische crisis en velen geven de migranten daarvan de schuld. Ze vinden bijvoorbeeld dat ze hun banen inpikken. De woede wordt aangewakkerd door president Kais Saied, die in februari nog zei dat zwarte migranten uit Sub-Sahara Afrika onderdeel zijn van een ‘crimineel plan’ om de Arabische identiteit van Tunesië te veranderen. Als Europa straks Afrikaanse migranten terugstuurt naar Tunesië, zullen die spanningen verder oplopen en zal de situatie nog uitzichtlozer worden, vrezen Tunesiërs.
De oppositie in Tunesië is fel tegen de deal gekant. President Saied werd in 2019 dan wel democratisch gekozen, maar de afgelopen jaren heeft de stoffige hoogleraar zich ontpopt tot een president met dictatoriale trekken. De afgelopen twee jaar stuurde hij de premier naar huis, ontbond het parlement, voerde een nieuwe grondwet in die hem zo goed als onschendbaar maakt en gooit politieke vijanden, activisten en journalisten in de gevangenis. De oppositie vraagt zich af hoe Europa – die de mond vol heeft van mensenrechten – een deal kan sluiten met zo’n president.
De deal gaat ook over andere onderwerpen. Zo kunnen Tunesische studenten meedoen aan het Erasmus-uitwisselingsprogramma en kunnen Tunesiërs tijdelijk in de EU komen voor scholing en werk.
Ook zijn er afspraken gemaakt over handel en investeringen, zoals in de techsector en op het gebied van watermanagement. Verder investeert de EU 300 miljoen euro in een samenwerking op het gebied van hernieuwbare energie.
Commissievoorzitter Von der Leyen noemt het totaalpakket een “investering in onze gedeelde welvaart, stabiliteit en in toekomstige generaties”.
De migratiedeal tussen de EU en Tunesië is rond. In ruil voor economische samenwerking en ruim 1 miljard euro aan goedkope leningen en subsidies, belooft Tunis het vertrek van migrantenbootjes vanaf de Tunesische kust tegen te gaan.
‘Een mijlpaal’, noemde demissionair premier Mark Rutte het akkoord dat hij – samen met voorzitter Ursula von der Leyen van de Europese Commissie en de Italiaanse premier Giorgia Meloni – zondagavond sloot met de Tunesische president Kais Saied. Rutte zei ‘zeer verheugd’ te zijn dat de deal er nu ligt, een maand na een eerste bezoek van het Team-Europa drietal aan Tunis. Von der Leyen sprak over een ‘strategisch en omvattend’ pakket. ‘We hebben geleverd’, aldus Von der Leyen.
Het akkoord met Tunis werd door Rutte begroet als het ‘perfecte voorbeeld’ voor soortgelijke afspraken met andere Afrikaanse landen. Mensenrechtenorganisaties en linkse partijen in het Europees Parlement veroordelen de afspraak met Saied. Zij stellen dat Tunesië migranten deporteert naar Libië, waar ze evenmin hun leven veilig zijn. Saied deed dit zondag af als ‘fake news’. Von der Leyen benadrukte dat de internationale en Europese wetten over mensenrechten gerespecteerd zullen worden.
Het ‘memorandum’ van zeven pagina’s dat de EU en Saied tekenden, verschilt niet veel van de hoofdlijnen die tijdens het eerste bezoek op 11 juni al waren vastgelegd. Dat de onderhandelingen over de definitieve tekst toch nog een maand duurden, lag volgens de de EU-onderhandelaars aan de onvoorspelbaarheid van Saied. Die onderstreepte de soevereiniteit van zijn land en zei herhaaldelijk dat hij niet de grenswacht voor Europa wil worden.
Zondag drong Saied aan op een snelle uitvoering van de afspraken. De lidstaten moeten het akkoord met Tunesië goedkeuren, premier Rutte zei er ‘alle vertrouwen’ in te hebben dat dit ook gebeurt.
Mensensmokkelaars
De EU is bereid Tunis 900 miljoen euro te lenen voor begrotingssteun. Zonder die hulp dreigt het land failliet te gaan, waardoor mensensmokkelaars nog makkelijker hun profijtelijke zaken kunnen voortzetten. De EU verstrekt die 900 miljoen euro pas als Saied een akkoord bereikt met het IMF over een hulpprogramma van 1,8 miljard euro. Dat wordt dit najaar verwacht. Saied weigert echter de hervormingen die het IMF eist – onder meer het verlagen van brandstofsubsidies – door te voeren.
Als brugfinanciering voor dit jaar is de EU bereid 150 miljoen euro aan Tunesië te geven. Over de precieze voorwaarden waaronder dit geld kan worden overgemaakt, wordt nog verder gepraat.
De EU wil verder de economische samenwerking met Tunesië verbeteren. Het land wordt geholpen bij het produceren van duurzame energie (waterstof en elektra uit zonne-energie) voor eigen gebruik en voor de export. Zo wordt er 300 miljoen euro geïnvesteerd in een energiekabel van Tunesië naar Italië. Ook helpt de EU financieel mee bij de aanleg van een datakabel tussen Tunesië en Europa.
Verder wordt de luchtvaart tussen Tunesië en Europa uitgebreid (belangrijk voor toerisme) en kunnen meer Tunesische jongeren studeren en werken in Europa. Ook investeert de EU 65 miljoen euro in de bouw van 80 moderne en duurzame scholen in Tunesië.
In ruil voor deze hulp moet Tunesië de ongecontroleerde afvaart van migrantenbootjes naar Europa tegengaan. De EU geeft Tunis 105 miljoen euro voor betere grensbewaking en het terugsturen van migranten. President Saied stelde dat zijn land geen opvangplaats voor migranten zal zijn. De EU wil afspraken met de Tunesische kustwacht over gezamenlijke zoek- en reddingsoperaties op de Middellandse Zee. ‘We moeten die gevaarlijke en vaak dodelijke oversteek van bootjes voorkomen’, aldus Rutte. ‘Het is van groot belang dat we meer greep krijgen op de irreguliere migratie.’
Na lang onderhandelen is er een migratiedeal bereikt tussen Tunesië en de Europese Unie. Dat maakte een woordvoerder van demissionair premier Rutte gisteravond bekend. In ruil voor geld en andere toezeggingen belooft Tunesië meer maatregelen te nemen om de oversteek van migranten die op weg zijn naar Europa te stoppen. Daarmee is er een akkoord bereikt met het land van waaruit dit jaar de meeste migranten vertrokken.
Rutte reisde gisteren samen samen met voorzitter Ursula von der Leyen van de Europese Commissie en de Italiaanse premier Giorgia Meloni naar het Noord-Afrikaanse land om de laatste obstakels uit de weg te ruimen. De demissionair premier sprak van een ‘ware mijlpaal’. Hij zei ‘bijzonder verheugd’ te zijn over de deal en verwacht brede instemming van de andere EU-lidstaten.
Von der Leyen had het over ‘een investering in onze gemeenschappelijke welvaart, stabiliteit en toekomstige generaties’. De Tunesische president Kais Saied beloofde de afspraken snel te zullen invoeren.
Miljard euro
In vaak overvolle schepen en bootjes wagen de migranten de gevaarlijke oversteek over de Middellandse Zee. Verreweg de meeste mensen willen naar Italië. Dit jaar arriveerden daar al ruim 33.000 migranten vanuit Tunesië, het gaat vooral om mensen uit Ivoorkust, Guinee en Egypte. Eenmaal in Europa wachten ze vaak lang op een asielprocedure of belanden ze in de illegaliteit.
De Europese Unie worstelt daar al jaren mee en hoopt met de deal de aantallen fors terug te dringen. In de deal krijgt Tunesië afspraken over energie, handel én Europees geld, ongeveer 1 miljard euro. In ruil moet het land veel meer migranten tegenhouden. Rutte zegt met de afspraken ‘het cynische businessmodel van bootjessmokkelaars’ te willen doorbreken en hoopt op meer afspraken met meer landen.
In de aanloop naar het akkoord brachten vorige maand premier Rutte, de Italiaanse premier Meloni en Von der Leyen al een bezoek aan Tunesië. Toen hoopten ze al tot een akkoord te komen, maar dat lukte niet.
Ook kritiek
Niet iedereen is positief over de deal. Bij linkse oppositiepartijen klonk eerder al kritiek. In Tunesië zijn problemen met mensenrechten en persvrijheid. “Als we afspraken maken met landen binnen en buiten Europa, dan kijken we altijd of die afspraken in lijn zijn met internationale verdragen”, liet Rutte al weten.
De Europese Unie en Tunesië hebben een akkoord bereikt over migratie. In ruil voor honderden miljoenen euro’s neemt Tunesië maatregelen om de clandestiene oversteek van migranten te stoppen. Premier Mark Rutte sprak van een ‘ware mijlpaal’.
Rutte was zondag samen met voorzitter Ursula von der Leyen van de Europese Commissie en de Italiaanse premier Giorgia Meloni naar het Noord-Afrikaanse land gevlogen om de laatste obstakels uit de weg te ruimen. Een maand geleden waren ze ook in Tunis, maar toen lukte het niet om tot een deal te komen.
“Dit is een investering in onze gemeenschappelijke welvaart, stabiliteit en toekomstige generaties,” verklaarde Von der Leyen zondag na ondertekening van het akkoord. Vanuit Tunesië vertrekken migranten geholpen door smokkelaars naar Italië. Meestal reizen ze daarna door naar andere lidstaten.
Naast migratie zijn er ook afspraken gemaakt over zaken als energie en economie. De EU steekt onder meer geld in digitalisering, modernisering van het onderwijs en duurzame energieprojecten van het in economisch zwaar weer verkerende Tunesië.
De Tunesische president Kais Saied beloofde de afspraken snel te zullen invoeren. Rutte zei “bijzonder verheugd” te zijn over de deal en verwacht brede instemming van de andere EU-lidstaten. Hij wil ook de handelsbanden tussen Nederland en Tunesië aanhalen.
De deal is niet onomstreden. De autocratische president Saied onderdrukt de oppositie. Ook is er flinke kritiek op de behandeling van migranten in Tunesië. Eerder deze maand werden nog honderden migranten naar de woestijn aan de grens met Libië gestuurd na ongeregeldheden in de stad Sfax.
Blauwdruk
Rutte en Meloni waren in de EU de wegbereiders voor het akkoord. Zij zwengelden de discussie aan over de aanpak van migratie. Rutte onder druk van zijn eigen VVD, Meloni (leider van de rechts-radicale Fratelli d’Italia) vanwege de hoge toestroom van migranten naar haar land.
Tunesië werd tijdens het bezoek van het drietal een maand geleden tot 900 miljoen euro financiële hulp in het vooruitzicht gesteld. Nog eens 100 miljoen zou snel beschikbaar komen voor grensbewaking en het terugsturen van migranten. Om de eerste problemen aan te pakken kreeg het land direct 150 miljoen.
Brussel wil met meer landen tot dit soort akkoorden komen. De Tunesië-deal moet daarbij als een soort blauwdruk dienen. Het is een “model voor een nieuwe relatie met landen in Noord-Afrika,” zei Meloni. In 2016 sloot de EU een minder brede migratiedeal met Turkije.
EINDE ARTIKEL HET PAROOL
Reacties uitgeschakeld voor Noot 42/Astrid Essed klaagt aan
”De EU is bereid Tunesië ruim 1 miljard euro aan goedkope leningen en subsidies te verstrekken als het land zich inzet om de migrantenbootjes richting Europa tegen te houden. Premier Rutte is hoopvol gestemd dat een akkoord met Tunis voor het eind van de maand is uitgewerkt.”
De EU is bereid Tunesië ruim 1 miljard euro aan goedkope leningen en subsidies te verstrekken als het land zich inzet om de migrantenbootjes richting Europa tegen te houden. Premier Rutte is hoopvol gestemd dat een akkoord met Tunis voor het eind van de maand is uitgewerkt.
‘Een mijlpaal’ noemde voorzitter Ursula von der Leyen zondagmiddag de aanzet tot een akkoord, die tot stand kwam na een ontmoeting met de Tunesische president Kais Saied. Ze prees Tunesië als een ‘zeer gewaardeerde partner’ van de EU. Rutte en de Italiaanse premier Giorgia Meloni, die bij het gesprek met Saied aanwezig waren, toonden zich eveneens tevreden. Beide premiers staan thuis zwaar onder druk om de toestroom van migranten in te dammen.
De EU wil Tunis helpen met 900 miljoen euro aan leningen. Dat moet voorkomen dat Tunesië bankroet gaat. De chaos die dan zou ontstaan, leidt tot nog meer migranten (Tunesiërs en andere nationaliteiten) die vanaf de Tunesische kust naar Italië vertrekken.
In ruil voor het geld en de handelsvoordelen moet Tunesië de mensensmokkelaars op zijn grondgebied aanpakken. Voor zo’n ‘anti-smokkelaars partnerschap’ stelt de EU nog eens 100 miljoen euro als subsidie beschikbaar. De regering in Tunis moet daarmee zijn grenzen beter bewaken, migrantenbootjes in de territoriale wateren oppikken en migranten terugsturen naar hun thuisland.
De 900 miljoen euro van de EU komt pas beschikbaar als ‘aan de noodzakelijke voorwaarden is voldaan’, zei Von der Leyen. Ze doelde daarmee op afspraken die worden gemaakt in de al lopende gesprekken tussen het IMF en Tunis over een nog veel grotere lening van 1,8 miljard euro.
Het IMF eist dat Saied de overheid hervormt en de subsidies op graan en brandstof verlaagt. Een zeer gevoelige kwestie voor de autocratische Saied, waardoor de gesprekken met het IMF in een impasse verkeren.
Brugfinanciering
Om tussentijds toch iets te doen, is de EU van plan als extraatje 150 miljoen aan brugfinanciering in de vorm van een subsidie te verstrekken. Dat geld kan al snel worden overgemaakt, afhankelijk van gesprekken tussen Brussel en Tunis komende weken. De EU-lening van 900 miljoen euro volgt pas als Tunis en het IMF het eens zijn, mogelijk dit najaar.
De EU biedt Tunesië ook extra handelsvoordelen aan. De Unie wil het land volop helpen duurzame energie op te wekken, voor eigen gebruik en voor de export naar Europa. Daarvoor draagt de EU 300 miljoen euro bij aan de aanleg van een elektrakabel die Tunesië met Italië verbindt. Via de Europese Investeringsbank investeert de EU daarnaast ook nog 150 miljoen euro in de aanleg van een grote datakabel tussen Tunesië en Europa.
Tunesiërs krijgen verder meer mogelijkheden om in Europa te studeren en werken. Premier Rutte kondigde aan dat Nederland op korte termijn met een handelsmissie naar Tunesië komt. Die missie moet resulteren in het sluiten van contracten op terreinen als duurzame energie, toerisme en watermanagement.
Mensenrechten
Von der Leyen, Meloni en Rutte benadrukten dat de mensenrechten moeten worden gerespecteerd. Dat is een groot probleem in Libië, waarmee de EU ook samenwerkt om de komst van migranten in te perken.
De bedoeling is dat het zondag bereikte ‘akkoord op hoofdlijnen’ snel wordt omgezet in een echt akkoord, liefst voor de EU-top van 29 en 30 juni. De regeringsleiders kunnen het pakket dan goedkeuren. Meloni beloofde een internationale conferentie te organiseren over migratie en ontwikkelingssamenwerking met landen rond de Middellandse Zee.
Asielcentra buitengrenzen
Afgelopen donderdag werden de EU-landen het eens over maatregelen die economische migranten (weinig kans op een verblijfsvergunning) moeten ontmoedigen de reis naar Europa te maken. Voor deze groep wordt een speciale, snelle asielprocedure opgezet, in gesloten centra aan de buitengrenzen van de EU.
Na een negatief besluit over hun asielaanvraag volgt een eveneens korte procedure over de terugkeer. Zo’n systeem werkt alleen als landen als Tunesië meewerken om migranten terug te nemen. Het Europees Parlement, dat nog moet instemmen, is kritisch over het akkoord van de lidstaten.
Europarlementariërs van de PvdA en GroenLinks reageerden zondag verbolgen over het resultaat van het overleg in Tunis. Thijs Reuten (PvdA) noemde het ‘gênant’ dat Rutte erbij was. Net als Tineke Strik (GroenLinks) is de PvdA’er ervan overtuigd dat afspraken met de autocratische president Saied de problemen rond migratie niet zullen oplossen.
EINDE ARTIKEL
[44]
”De 900 miljoen euro van de EU komt pas beschikbaar als ‘aan de noodzakelijke voorwaarden is voldaan’, zei Von der Leyen. Ze doelde daarmee op afspraken die worden gemaakt in de al lopende gesprekken tussen het IMF en Tunis over een nog veel grotere lening van 1,8 miljard euro.
Het IMF eist dat Saied de overheid hervormt en de subsidies op graan en brandstof verlaagt. Een zeer gevoelige kwestie voor de autocratische Saied, waardoor de gesprekken met het IMF in een impasse verkeren.”
”De EU wil Tunis helpen met 900 miljoen euro aan leningen. Dat moet voorkomen dat Tunesië bankroet gaat. De chaos die dan zou ontstaan, leidt tot nog meer migranten (Tunesiërs en andere nationaliteiten) die vanaf de Tunesische kust naar Italië vertrekken.”
” “Als we afspraken maken met landen binnen en buiten Europa, dan kijken we altijd of die afspraken in lijn zijn met internationale verdragen”, aldus Rutte.”
Er is meer tijd nodig voor een migratiedeal tussen Tunesië en de Europese Unie. Premier Rutte en Italiaanse premier Meloni vinden ‘een paar dagen, een paar weken’ extra geen probleem, zeiden beide regeringsleiders bij de EU-top in Brussel. Daar praten leiders van 27 EU-lidstaten over migratie.
Op deze EU-top had eigenlijk de grote migratiedeal met Tunesië worden goedgekeurd. Voor eind juni een deal, was de bedoeling. Twee weken geleden gingen premier Rutte, de Italiaanse premier Meloni en de voorzitter van de Europese Commissie Von der Leyen naar Tunesië.
‘Geen feestelijke aankondiging’
“De gesprekken zijn gaande, ik verwacht een goede uitkomst. Vandaag geen feestelijke aankondiging, maar voor de voortgang ook geen probleem”, zegt premier Rutte. “Ik denk dat we heel dichtbij zijn. Ik heb het eerder meegemaakt met dit soort afspraken, ook in 2016 in Turkije, dan kan het altijd een paar weken langer duren.”
Ook de Italiaanse premier Meloni zegt dat er ‘stappen vooruit’ worden gezet en dat ‘een paar dagen of paar weken extra geen probleem is’.
In de deal krijgt Tunesië afspraken over energie, handel én Europees geld, ongeveer 1 miljard euro. In ruil moet het land migranten tegenhouden. Rutte wil met de afspraken ‘het cynische businessmodel van bootjessmokkelaars’ doorbreken en hoopt op meer afspraken met meer landen.
Achter de schermen valt te horen dat onderhandelaars inhoudelijk bijna klaar waren, maar de Tunesiërs nog niet akkoord gingen. Nu liggen gesprekken stil vanwege het offerfeest.
‘Belangrijk voor Rutte’
“Dit is voor Rutte een heel belangrijke deal, want hij wil de asielinstroom verlagen”, zegt politiek verslaggever Fons Lambie. “Hier in Brussel verwachten topdiplomaten dat er voor volgende week vrijdag een deal is.”
Niet iedereen is positief over de aanstaande deal. Bij linkse oppositiepartijen klinkt kritiek. In Tunesië zijn problemen met mensenrechten en persvrijheid. “Als we afspraken maken met landen binnen en buiten Europa, dan kijken we altijd of die afspraken in lijn zijn met internationale verdragen”, aldus Rutte.
EINDE BERICHT
[47]
Artikel 18
Asielrecht
Het recht op asiel is gegarandeerd met inachtneming van de voorschriften van het Verdrag van GenŁve van 28 juli 1951 en het Protocol van 31 januari 1967 betreffende de status van vluchtelingen, en overeenkomstig het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap.
The European Union signed a major deal with Tunisia on Sunday, promising the North African country as much as €1 billion ($1.12 bn) in investment, financial aid and loans in exchange for curbs on migrants leaving its shores for Europe.
The deal is a major boost for Tunisia’s President Kais Saied, an increasingly authoritarian leader who has spent the past few years dismantling the country’s democracy – a decade after a revolution there toppled a longtime dictator and sparked a region-wide rebellion against autocracy.
Tunisia had previously been described as the only democracy to have emerged from the 2011 Arab Spring movement.
“Since 2011, the European Union has been supporting Tunisia’s journey of democracy,” said European Commission President Ursula von der Leyen after signing the agreement. “It is a long, sometimes difficult road. But these difficulties can be overcome.”
Several European lawmakers and human rights organizations have warned that any agreement that doesn’t include human rights assurances would be seen as an endorsement of Saied’s anti-democratic policies.
“In short, we are doing a deal with a dictator who is cruel and unreliable,” Dutch Member of the European Parliament Sophie in ‘t Veld said at a meeting of the body’s Committee on Civil Liberties, Justice and Home Affairs on Tuesday. “This deal does not align with our values, it will not be effective, and it is not concluded in a transparent and democratic way.”
That the EU signed it anyway is a testament to how desperate some European leaders have become to curb migration, analysts say.
“This is an agreement with a leader who is showing increasingly authoritarian tendencies,” Camille Le Coz, a senior policy analyst at the Migration Policy Institute in Brussels, told CNN. “The priority is given to fixing the problem in the short term, and curbing arrivals. Values lose.”
Saied rose to power in 2019 after the death of Tunisia’s first democratically elected president Beji Caid Essebsi.
Running as an independent, he won a landslide victory after positioning himself as a political newcomer standing up to a corrupt elite.
But democratic ideals were pushed aside in 2021, when the president embarked on a major power grab at the height of the Covid-19 crisis. He ousted the government, dissolved parliament, and began ruling by decree.
Since then, he has cracked down on freedom of the press and judicial independence, even appointing himself as attorney general. Last year, he forced through a new constitution that cemented his one-man rule and dissolved any last hopes for a democratic government. He has also been accused of being responsible for the wave of anti-Black racism in the country amid an influx of migrants.
But Tunisia’s descent into authoritarianism was not on the agenda during the high-profile European visit over the weekend and journalists were not allowed to ask questions during the event.
Instead, Saied was all smiles while posing for photos alongside von der Leyen, Italian Prime Minister Georgia Meloni and Dutch Prime Minister Mark Rutte after signing the agreement.
Rutte’s presence was particularly striking. Just days before the trip to Tunis, he announced that he would be leaving Dutch politics after his government collapsed over migration policy.
A spokesperson for the European Commission told CNN the agreement signed with Tunisia “focused on macro-economic stability, trade and investment, green energy transition, people-to people contacts, and migration” and that the EU is addressing human rights issues in Tunisia through other channels.
The EU has long championed democracy in the Arab world, describing itself as a “firm promoter and defender of human rights and democracy across the world.” But it has in the past decade witnessed a flood of irregular migration that has seen it prioritize reducing numbers, analysts say, sometimes at the expense of its goal to promote human rights.
Vague agreement
Around 100,000 people have crossed the Mediterranean Sea to get to Europe so far this year, most of them arriving in Italy, according to the UN Refugee Agency.
Many made the dangerous journey on small boats operated by people smugglers who have little regard for safety. Since 2015, more than 23,000 people have either died or gone missing while trying to reach Europe, according to the UN.
The issue has pitted EU member states against each other. On one side are receiving countries like Italy that have seen an influx of tens of thousands of people per year and have asked the EU for help to resettle them. On the other side are states like Hungary and Poland which refuse to cooperate and take their share of refugees. Both countries are governed by populist right-wing leaders who argue that they should have control over whom they admit to their territory
But whether the deal with Tunisia could actually lead to a meaningful result is another question.
For one, the pact remains vague. While von der Leyen promised last month the agreement would be worth as much €1 billion in financial aid and loans, the text doesn’t mention that figure.
“The agreement that has been published is almost entirely numberless, and it is extremely broad and unspecific, despite the fact that it is covering a lot of topics where the devil really is in the details,” Max Gallien, a research fellow at the Institute of Development Studies at the University of Sussex in the UK, told CNN.
To dispense a substantial amount of money to Tunisia, the European Commission would also need to get support from the European Parliament and the European Council, which is made up of representatives of all EU member states.
That could be tricky. The parliament has repeatedly criticized the Tunisian leader, even adopting a resolution in March to express concern about what it called “President Saied’s authoritarian drift” and his “racist discourse against sub-Saharan migrants.”
There are also questions about the Commission’s mandate. The agreement hints that the EU will make it easier for Tunisians to get visas to come to Europe legally.
“This is a prerogative of EU member states. So the Netherlands and the [European] Commission can go to Tunis and commit to this and say the EU is going to make Vague progress on this, but if France or Germany decides that they don’t feel like it, well, they just won’t do it,” Le Coz said.
‘Destruction of democracy’
Gallien said that the lack of exact commitments in the text of the agreement means the deal is mostly symbolic.
“It is designed to show progress, to signal that they’re working together on these issues, because both sides have domestic audiences that have an interest in this, but I think it is very doubtful or very unclear at this point how much will come out of it,” he said.
But signals matter, critics say. The EU is cooperating with Tunisia on migration despite serious allegations of human rights abuses against migrants on Tunisia’s part. Tunisian forces have been accused of arbitrary detentions and inhuman treatment of migrants. And Saied himself has stoked tensions by describing migration into Tunisia from other parts of Africa as “criminal enterprise hatched at the beginning of this century to change the demographic composition of Tunisia.”
The Tunisian government didn’t respond to CNN’s request for comment.
This isn’t the first time the EU has struck a deal with a North Afrian regime that has been accused of human rights abuses in order to stem migration. It brokered a similar agreement with Libya in 2017 despite documented human rights violations there. It announced additional support for Libya last year.
Gallien said Europe’s position on Tunisia’s descent into autocracy is worrying.
“We should not fall into the trap of just looking at other countries in the region and going ‘well, you know, there’s a lot of authoritarianism and consequently, Tunisia’s authoritarianism is less concerning’,” he said.
Tunisia’s democracy was not perfect, Gallien said, but “it did have a genuine attempt at developing democratic institutions.”
“This is a genuine destruction of something that has been built and consequently a narrowing of the options of a country of over 10 million people,” he added. “So, I think that is that is one reason we should be very concerned.”
EINDE ARTIKEL
HUMAN RIGHTS WATCH
EU LAWMAKERS CALL OUT COMMISSION IN
ACTION ON RIGHTS DECLINE IN TUNISIA
EU Parliament Members Call for Release of Jailed Critics
Today, European parliamentarians from across the political spectrum denounced the European Union’s shortsighted approach to Tunisia, calling for stronger action on the country’s democratic backsliding.
“We will want to put democracy and human rights back at the center of any agreement with Tunisia,” said Green lawmaker Mounir Satouri. Center-right Parliamentarian Michael Gahler regretted “a return to a Ben Ali situation – and the EU has let it happen.” Center-Left Matjaž Nemec said Parliament stands by Tunisian people and migrants facing abuses, while Renew member Karen Melchior urged the EU Commission and states to respect the EU founding principles in their engagement with Tunisia. All called for the urgent release of arbitrarily detained critics.
A European Parliament’s resolution in March was prompted by a wave of arrests of critics, most of them accused of “conspiracy against state security.” Since the Parliament’s outcry, the situation has dramatically worsened. In April and May, a new wave of arrests targeted leaders and supporters of the largest opposition party Ennahda, including its President Rached Ghannouchi. Today, more than 40 people are behind bars for political activities, opinions, or statements.
Jailing critics is just one of the tools used by President Saied. In recent months, the president sacked judges arbitrarily, banned peaceful protests, and issued decree-laws that undermine judicial independence, threaten free speech, and facilitate surveillance of critics.
In contrast with the Parliament, the EU Commission and the Council failed to show concern about the deteriorating situation in Tunisia. Instead, the EU seems obsessed in obtaining Tunisia’s cooperation on migration control, despite President Saied’s hate speech and growing brutality against Black migrants and asylum seekers.
Tunisia’s breakdown in rule of law is terrible news for its citizens. But it is also bad news for the EU. A government that silences citizens, destroys checks-and-balances, and concentrates powers in the hands of one man cannot be a trusted and reliable partner. This is more important as the EU begs Tunisia for cooperation on migration. Evidence of collective expulsions and violations during interceptions at sea should make the EU rethink and suspend any migration-related funding not to appear complicit in such abuses.
If the EU is serious about human rights and about its engagement with Tunisia and Tunisians, it should urgently change course, call for the release of jailed critics and make it clear that human rights are core in its relations with Saied’s administration.
In ruil voor geld en ondersteuning belooft Tunesië migranten tegen te houden die de oversteek naar Europa willen maken. De deal die de Europese Unie heeft gesloten is mede een triomf voor afzwaaiend premier Mark Rutte. Hij spreekt van een ‘mijlpaal’, al is er ook kritiek.
Vorige week kwam zijn vierde kabinet nog ten val over migratie, zondag boekte Rutte in demissionaire staat alsnog een Europees succes. Samen met voorzitter Ursula von der Leyen van de Europese Commissie en de Italiaanse minister-president Giorgia Meloni, zette Rutte in Tunis zijn handtekening onder een akkoord met de Tunesische president Kais Saied.
Een zak geld
Die belooft meer te doen om te voorkomen dat bootjes met migranten vanuit het Noord-Afrikaanse land de oversteek wagen naar Europa. In ruil daarvoor komt Europa over de brug met een zak geld. Aan de deal hangt een prijskaartje van een slordige 1 miljard euro, zo werd eerder bekend. Daarvan is 900 miljoen euro bedoeld voor financiële hulp. Het land heeft grote economische problemen. Daarnaast moet nog eens 100 miljoen snel beschikbaar komen voor grensbewaking en het terugsturen van migranten. Volgens Rutte is het ‘essentieel dat er meer controle komt over ongecontroleerde migratie’.
Samen met Von der Leyen en Meloni trekt Rutte de Europese kar. Het drietal vloog een aantal weken geleden ook al naar Tunis om Saied tot een deal te bewegen. Dat lukte toen nog niet. Meloni en Rutte vonden elkaar, omdat Italië dit jaar al ruim 33.000 migranten vanuit Tunesië zag aankomen, terwijl Rutte in eigen land aan de VVD-achterban had beloofd de instroom van asielzoekers te beperken.
Kritiek op Tuniesiëdeal
Als het aan het drietal ligt, volgen er meer akkoorden met andere Afrikaanse landen. ,,Dit partnership moet worden beschouwd als een model om nieuwe relaties met Afrikaanse naties aan te knopen”, zei Meloni. De inspiratie hiervoor wordt ontleend aan de migratiedeal met Turkije uit 2016. Ook toen kwam Europa met miljarden over de brug.
Toch is er ook kritiek: Saied staat bekend als een dictator die de oppositie in zijn eigen land onderdrukt. Daarnaast wordt er door zijn regering een hetze gevoerd tegen vooral zwarte Afrikanen die vanuit Tunesië naar Europa willen. Eerder doken nog verhalen op over vluchtelingen die zonder water en voedsel in de woestijn belanden.
EINDE AD BERICHT
Reacties uitgeschakeld voor Noten 46 t/m 48/Astrid Essed klaagt aan
