HET HOOFD VAN DE FAMILIE/DE BITTERE PRIJS VAN HET ”OUDSTE KIND” [1A]
Hoewel zijn moeder, Lady Violet, een diepe liefde voor hem koestert, behandelt
zij hem in zijn beginjaren als Burggraaf [Viscount/hij werd na de plotselinge dood
van zijn vader al op 18 jarige leeftijd Burggraaf, wat betekende, dat hij vrijwel het
hele bezit erfde en de wettelijke ”baas” werd van zijn jongere broers en\zusters en ook zijn moeder] onredelijk streng, hard en soms zelfs [onbedoeld] wreed en
meedogenloos, totdat zij haar hardheid, mede door ingrijpen van haar vriendin
Lady Danbury, inzag en zij zich verzoenden. [1]
Hij heeft zijn emotionele issues zoals de rouw om zijn vader, ” verboden” liefde [2],
diepe vriendschap [voor Simon Basset, de 2e Hertog van Hastings], hoewel
tijdelijk op zeer gespannen voet [3] en zijn diep gekwetste gevoelens over
de [onbedoelde] hardheid en koude afwijzing van zijn moeder Lady Violet,
terwijl ze tegen haar andere 7 kinderen, in het byzonder haar oudste dochter
Daphne [4], wel warm en teder is, wat Anthony [ten onrechte] de indruk geeft,
dat zij niet van hem houdt, wat zeer beslist niet het geval is! [5]
Maar doordat zijn moeder Lady Violet hem onredelijk hard aanpakt, vervreemden ze steeds meer van elkaar, zeker door zijn liefdesverdriet
om Siena [6], waarvoor Violet haar ogen sluit.
Tenslotte ziet zij, wijs geadviseerd door haar beste vriendin Lady Danbury,
haar eigen hardheid in, biedt onder tranen haar excuses aan [7], waardoor hun band begint te helen.
Er is over Anthony natuurlijk nog veel meer te zeggen, zoals zijn doodswens,
dat mede tot dat duel leidde [8], maar dat komt een andere keer!
ASTRID ESSED
[1A]
[1A]
AI OVERZICHT
Anthony was de emotionele wegbereider voor de rest van de familie. De lessen die Violet leerde door haar pijnlijke botsingen met hem, kwamen de jongere kinderen direct ten goede. Het is de klassieke tragedie van het oudste kind: hij doorstond de hardheid van een moeder die nog in de overlevingsstand stond, zodat zij later de zachtheid voor zijn broers en zussen kon vinden.
1. Anthony’s offer
Anthony kreeg de volle laag van Violets onverwerkte rouw en haar angst voor sociale uitsluiting. Omdat hij de klappen opving, was Violet in staat om de jongere kinderen het volgende te bieden:
Groter geduld: Door de situatie met Anthony en Siena besefte ze dat het dwingen van een kind in een passend huwelijk hun ziel kan vernietigen.
Ruimte voor individualiteit: Bij Eloise zie je dat, hoewel Violet haar pusht om te debuteren, ze veel meer ruimte voor rebellie laat dan ze ooit bij Anthony deed. Ze probeert Eloise te begrijpen in plaats van simpelweg haar wil te breken.
2. De transformatie naar mededogen
Het punt over Violets diepe spijt achteraf is cruciaal. Dat schuldgevoel sleet haar scherpe randjes eraf. Tegen seizoen 3 zien we een Violet die veel minder gefocust is op de regels van de ’ton’ (de hogere kringen) en veel meer op het innerlijk welzijn van haar kinderen. Voor de jongsten, Hyacinth en Gregory, zal Violet een moeder zijn die niet langer reageert vanuit paniek, maar vanuit de wijsheid dat een schandaal overleefbaar is, terwijl een gebroken hart (zoals Anthony’s ooit was) levenslange littekens achterlaat.
3. De ironie van de pionier
Het is een bittere waarheid: Anthony moest gebroken worden door haar starheid voordat Violet kon inzien dat haar methoden faalden. De vrijheid waar de jongere kinderen nu van genieten, werd gekocht met de tranen en bitterheid van de oudste zoon. Het feit dat Violet zich dit realiseert en er zo diep om rouwt, maakt haar personage zowel diepmenselijk als tragisch.
ZIE DIRECT HIERONDER OVER ANTHONY’S GEBROKEN HART NA
DE LIEFDESAFFAIRE MET SIENA ROSSO, WAARVAN LADY VIOLET
AANVANKELIJK DACHT DAT HET EEN ”BEVLIEGING” WAS
HOE DIEP HET IN WERKELIJKHEID ZAT, REALISEERDE ZIJ
”Totdat Lady Violet, die lijdt onder de verwijdering met haar zoon uiteindelijk,
wijs geadviseerd door haar beste vriendin Lady Danbury, haar
excuses aanbiedt [een aardverschuiving in de Regency Tijd, waarin ouders
nooit excuses aan kinderen aanboden] aan zoon Anthony voor haar emotionele afwezigheid en hardheid en het feit, dat hij de zware verantwoordelijkheid na de dood van zijn vader alleen moest dragen [Lady Violet was daar lang niet toe
Deze analyse van Astrid Essed biedt een diepgaande kijk op de
Moeder-Zoon-Burggraaf paradox (Mother-Son-Viscount paradox) in Bridgerton. Het belicht hoe Violets grootste kracht—haar toewijding aan haar familie—precies hetgeen werd dat Anthony’s diepste trauma veroorzaakte.
Hier is een Nederlandse samenvatting van de kernpunten uit deze analyse:
1. Moederlijke blindheid en de ‘passerende bevlieging’
Essed identificeert treffend dat Violet Anthony’s liefde voor Siena Rosso aanvankelijk afdeed als slechts een verliefdheid of gril. Omdat ze weigerde de diepte van zijn gevoelens te zien, kon ze hem niet de troost bieden die hij wanhopig nodig had. Voor haar was het een strategische bedreiging voor de familienaam; voor hem was het een oprecht gebroken hart dat door zijn moeder werd genegeerd.
Astrid Essed +3
2. De ‘Tijgerin’ versus de rouwende zoon
Het contrast is opvallend: terwijl Violet teder is met Daphne en de jongere broers en zussen, valt ze als een tijgerin uit naar Anthony bij elke misstap. Essed wijst erop dat Violet in feite vergat dat Anthony pas 18 was toen hij in de rol van patriarch werd gedwongen. Ze eiste dat hij een geharde leider was, terwijl ze zelf verloren bleef in haar eigen rouw, waardoor hij emotioneel geïsoleerd achterbleef.
Novel Feelings +2
3. De dreiging van sociale dood
De analyse verdedigt Violet terecht door haar in de context van de Regency-periode te plaatsen. Een huwelijk met een operazangeres—door de ‘Ton’ als immoreel beschouwd—zou de sociale dood van het hele gezin hebben betekend. Violet voelde zich gedwongen op te treden als de ‘beul’ van Anthony’s geluk om het voortbestaan en de huwelijkskansen van haar andere zeven kinderen te verzekeren.
4. De kracht van de betraande verontschuldigingen
Zoals opgemerkt op astridessed.nl, vindt het keerpunt plaats wanneer Violet eindelijk de scherpe, onbedoelde pijn erkent die ze heeft toegebracht. Haar verontschuldiging is revolutionair omdat ze eindelijk stopt met hem te behandelen als de Burggraaf (de institutie) en hem begint te behandelen als haar zoon (het menselijke wezen).
Conclusie
Dit perspectief schildert Violet als een diep menselijk, gelaagd personage. Ze is in hart en nieren een liefdevolle moeder die gevangen zat tussen haar eigen rouw, de meedogenloze regels van de samenleving en het verpletterende gewicht van de verantwoordelijkheid voor haar familie.
Bron: Gebaseerd op de analyse van Astrid Essed (astridessed.nl).
Maar tenslotte realiseert Violet zich de scherpe pijn, die zij
onbedoeld bij Anthony heeft veroorzaakt en biedt ze onder
tranen haar excuses aan, zeggende:
”””I am so sorry it was you who was with your father that day. And I am sorry for everything that happened in the days that followed. If I could go back and change it, you have no idea—I would go back and change everything. It is what I think about every night before I close my eyes and every morning before I open them. It will never go away.”
Dat was een prachtig moment, waarin zij iets in zichzelf overwon: Want ouders
boden in de Regency Tijd zelden aan hun kinderen hun excuses aan.
EN het liet zien hoe diep haar liefde voor hem was
Die Liefde was er altijd al, maar vervormd door de sociale druk.
de rouw, het feit, dat zij ”Twee Kapiteins op een schip” waren
En dat er toen uberhaupt niet over emoties werd gesproken en weinig geuit
[8]
BEN JE BENIEUWD, HOE LADY VIOLET’S HARDE OPSTELLING ANTHONY
, ZONDER DAT ZIJ DAAR ENIGE NOTIE VAN HAD, [BIJNA] DE DOOD HEEFT INGEDREVEN?
HOU DAN MIJN WEBSITE IN DE GATEN ALS IK POST OVER HET DUEL TUSSEN HEM EN ZIJN BESTE VRIEND SIMON BASSET, 2E HERTOG VAN HASTINGS
Some weeks ago I heard Jan Wijenberg, a retired Dutch Ambassador, speak about what the International Community could do to break with its complicity to the ongoing violations of international law and human rights by the Israeli regime. Wijenberg served over a decade as an ambassador for the Dutch government in Jemen, Tanzania and Saudi Arabia. He regularly writes to Dutch ministers and politicians to remind them of the responsibility of the international community, and specifically of the Dutch Government and the European Union, to hold Israel accountable to international law. His views are expressed in this article.
Israel is the problem
Quite often is spoken about the conflict in the Middle East between the Palestinians and Israel. If we look at the situation more closely we can observe something different. The media in Israel provide a platform for unpunished, insane calls for murdering peoples and a nation. An example is offered by Professor Arnon Sofer talking about Palestinians living in closed-off Gaza, “…those people will become even bigger animals than they are today, with the aid of an insane fundamentalist Islam… So, if we want to remain alive, we will have to kill and kill and kill. All day, every day. If we don’t kill we will cease to exist…..”1
In 2005 Ehud Barak stated on Dutch television2 that – in a secret and illegal retaliatory campaign against the Palestinian hostage takers at the Munich Olympic Winter Games – he personally had murdered thirteen innocent citizens. According to Barak this would teach the world not to fool around with Israel. Barak was and is not prosecuted for premeditated murder and could achieve the position of the country’s prime minister.
Among the settlers in the occupied Palestinian territories are opportunists and extremely violent Israeli’s who aim to occupy East Jerusalem, the Gaza Strip and the West Bank. The Palestinians must be driven out of these territories by all means possible, including murder. The government of Israel supports the settlers in full while they lay there hands on Palestinian property and act out their violence on Palestinians.
The annexation of East Jerusalem by Ehud Olmert while he was the mayor of West-Jerusalem can according to the Fourth Geneva Convention be interpreted as a war crime. After the last elections in Israel Ehud Olmert’s Kadima party won the vote and he is now the Prime Minister of Israel.
Israeli policies are driven by the Zionist ideal of creating a Jewish state, including the Palestinian territories. Israel is aiming systematically at destroying the identity of the Palestinian people. The so called “conflict in the Middle East” between Palestinians and Israel does not exist. Zionist Israel is the problem.
Rogue state
Israel is the world’s sole remaining occupying colonial power. It systematically sabotages all international efforts to end the occupation. In its capacity of occupying power Israel violates numerous obligations emanating from Security Council Resolutions and the Geneva Conventions. It also breaches the provisions of the Universal Declaration of Human Rights.
The USA applies a doctrine and the US-administration labels selected countries as ‘Rogue states’. These countries possess weapons of mass destruction illegally, suppress large populations, torture, keep people in detention on a large scale and commit murder outside their national borders. Israel has adopted as a strategy the execution of land and water grabs, the destruction of Palestinian infrastructure (including in education and health), the carrying out of extraterritorial executions, torture, and collective punishments and keeping thousands of Palestinians imprisoned indefinitely without charge or prosecution. On the basis of the definition by the USA, Israel has ever since its establishment been a monumental Rogue state and a highly active member of the Axis of Evil.
Letter to Dutch ministers
In February Wijenberg wrote to the ministers Bot, van Ardenne-van der Hoeven and Nicolaï, ministers of Foreign Affairs, Development Co-operation and State Secretary of European Affairs respectively. He reminded them that according to article 90 of the Dutch Constitution “The government nurtures the development of the international order of law”. So many previous Dutch governments violated this article when it concerns the Middle East. With referral to the Advisory Opinion of the International Court of Justice of 9 July 2004 Wijenberg calls upon the Dutch ministers to show the world that they are serious about international law, justice and democracy. A copy of the letter was sent to the prime minister Balkenende and the minister of Justice Donner. In his view the United States and the European Union – including the Netherlands – have for too long condoned Israels disrespect for international law.
In its response the ministry of Foreign Affairs replies that the Dutch government is actively engaged in an ongoing dialogue with Israel. Wijenberg questions this policy. “”Since when do we politely ask notorious violaters of international law to stop their daily terrorisation of the Palestinian civilians, with assassinations in broad daylight and theft of property, houses, land and water? Why aren’t the harshest peaceful means used to fight this?”
Cal for sanctions
In the view of Wijenberg the European Union and the Netherlands have become an instrument of Israels foreign policy by ignoring its own core values values and respect for international law and human rights. Europe can play a key role in achieving lasting peace for Israel and its neighbours. If Israel refuses to show respect for international law, heavy sanctions against Israel should be installed.
Adri Nieuwhof is an independent consultant and human rights advocate from the Netherlands.
Endnotes
[1] The Jerusalem Post, Up Front weekend supplement (21 May 2004)
[2] NOVA (15 December 2005)
EINDE
Reacties uitgeschakeld voor Analyse van oud-ambassadeur drs J.J. Wijenberg over de Grondwet, Israel en het Internationaal Recht/”De Nalatenschap van Dries Van Agt”
BRIDGERTON/IN A NUTSHELL/THE DEEP, BUT ”TOUGH” LOVE
OF LADY VIOLET FOR HER SON ANTHONY
In her analysis over the relationship between Lady Violet and her
son Anthony, writer and historian Astrid Essed states, that the relationship
was characterized by a deep love for her son, yet also stern and merciless.
That was not due to a lack of love, but due to a number of causes.
Violet’s unresolved grief after the death of her husband, which made her
blind to Anthony’s emotional needs and feelings [he had become Viscount at
the young age of 18, after his father’s sudden death]
As a strong willed woman, Violet couldn’t stand the fact, that her son also became the Head of the Family, managing the Estate as the legal guardian of his siblings, but also his mother. She couldn’t stand her own child being her
legal guardian.
Further she was afraid that he, being an unexperienced Viscount, made mistakes, since only a little mistake could lead to social death in the Regency Ton, ruining the marriage prospects of her daughters.
So she scolded him mercilessly, consistently pointing him on his duties and [unintentionally] cruelly reminding him of the fact that his father would do much better.
She also lashed mercilessly at him, when having an affair with an opera singer
Siena Rosso, since opera singers were considered immoral women and a
marriage between an aristocrat and an opera singer would cause a major
scandal. She forced him to end the relationship, but he went again and
again to Siena. And when the relationship was finally over, Anthony was heartbroken and the relationship with his mother deteriorated.
Only when she finally saw her own harshness and offered her tearful apologies to Anthony, wisely advised by her best friend Lady Danbury, their relationship healed and they could be mother and son again, instead of Dowager Viscountess and Viscount.
Lady Danbury: (leaning on her cane, watching Anthony as he surveys the room, tense and joyless) “Look at him, Violet. He does not wear that title as an ornament, but as a shroud. He is not yet thirty, and already he is an old man.”
Violet: (sighing, her hands nervously clasped) “He is doing his duty, Agatha. Since Edmund passed, it is all he has ever known. I taught him that family comes first. That is what a Viscount does.”
Lady Danbury: (turning sharply toward her) “No, that is what a statue does. You have filled him so full of ‘duty’ that there is no room left for a heartbeat. Do you truly believe Edmund would have wanted this? For his son to become a machine built only to avert scandal?”
Violet: (voice trembling) “I am only trying to protect him! The world is harsh, Agatha. One misstep and the girls are ruined. I could not allow him to lose himself to… to whims.” (She thinks of Siena, though she does not speak her name).
Lady Danbury: “Whims? Violet, you know as well as I do that it was no whim. It was his life. And you slammed the door and threw away the key. You are so terrified of a scandal that you are willing to bury your son emotionally.”
Violet: (looking away, stung) “I… I only wanted him to be safe.”
Lady Danbury: (softening her tone slightly, yet remaining piercing) “Safety is a cold mistress. Look at him. He hates the world you have built for him. If you do not give him permission to be human again—to love, to err, to feel—then you will lose him forever. Not to a scandal, but to bitterness.”
Violet: (after a long silence, tears welling in her eyes) “What am I to do, then? He no longer listens to me. He sees me only as an advisor… or an adversary.”
Lady Danbury: “Stop addressing the Viscount. Speak to your son. Acknowledge the damage you have wrought, Violet. It is the only way to tear down the wall between you. Be the mother, not the matriarch.”
Reacties uitgeschakeld voor Bridgerton/In a nutshell/The deep, ”tough” love of Lady Violet for her son Anthony
In haar analyse over de relatie tussen Lady Violet en haar zoon Anthony stelt schrijfster en historica Astrid Essed, dat deze was gekenmerkt door een diepe liefde van de kant van Violet, maar ook een harde en onbarmhartige opstelling.
Dit was te wijten aan een aantal oorzaken/Haar onverwerkte rouw na de dood van haar man, waardoor zij te weinig oog had voor de emotionele noden van Anthony,
die als burggraaf zijn vader was opgevolgd en nu wettelijk hoofd was van de Familie/Ook kon zij, als wilskrachtige vrouw, het niet hebben, dat haar eigen kind nu haar wettelijke baas was/Verder was zij als de dood, dat hij fouten zou maken in een tijd, the Regency Era, dat zelfs kleine misstappen konden leiden tot de sociale dood van de familie/En haar felle verzet tegen zijn affaire met operaangeres
Siena Rosso van wie Anthony echt hield [operazangeressen werden beschouwd in de Regency tijd als
immorele vrouwen] dreef hen verder uit elkaar. Pas toen zij hem haar excuses aanbood, na haar hardheid te hebben ingezien, daartoe aangespoord door haar
In haar analyse van de relatie tussen Lady Violet en haar zoon Anthony stelt schrijfster en historica Astrid Essed dat deze werd gekenmerkt door Violets diepe liefde, maar ook door een harde en onbarmhartige opstelling.
Volgens Essed lag de oorzaak hiervan bij verschillende factoren:
Onverwerkte rouw: Na de dood van haar man ging Violet zo op in haar eigen verdriet dat ze te weinig oog had voor de emotionele behoeften van Anthony, die zijn vader was opgevolgd als burggraaf en wettelijk familiehoofd.
Machtsverhoudingen: Als wilskrachtige vrouw vond Violet het moeilijk te verkroppen dat haar eigen kind nu wettelijk haar “baas” was.
Sociale druk: Ze was doodsbang dat hij fouten zou maken in het Regency-tijdperk, een tijd waarin zelfs kleine misstappen konden leiden tot de sociale ondergang van de familie.
De affaire met Siena Rosso: Haar felle verzet tegen zijn relatie met de operazangeres — van wie Anthony echt hield, maar die destijds als “immoreel” werd beschouwd — dreef hen verder uit elkaar.
De band begon pas te herstellen nadat Violet, aangespoord door haar vriendin Lady Danbury, haar eigen hardheid inzag en Anthony haar excuses aanbood
AI OVERZICHT
[FICTIE]
DIALOOG LADY DANBURY EN LADY VIOLET OVER ANTHONY
Lady Danbury: (leunt op haar wandelstok, kijkt naar Anthony terwijl hij de kamer overziet, gespannen en vreugdeloos) “Kijk naar hem, Violet. Hij draagt die titel niet als een sieraad, maar als een lijkwade. Hij is nog geen dertig, en nu al een oude man.”
Violet: (zucht, haar handen zenuwachtig ineen geslagen) “Hij doet zijn plicht, Agatha. Sinds Edmund is heengegaan, is dat alles wat hij heeft gekend. Ik heb hem geleerd dat familie op de eerste plaats komt. Dat is wat een Burggraaf doet.”
Lady Danbury: (draait zich scherp naar haar toe) “Nee, dat is wat een standbeeld doet. Je hebt hem zo volgestopt met ‘plicht’ dat er geen ruimte meer is voor een hartslag. Geloof je werkelijk dat Edmund dit gewild zou hebben? Dat zijn zoon een machine wordt, enkel gebouwd om schandalen te voorkomen?”
Violet: (stem trilt) “Ik probeer hem alleen maar te beschermen! De wereld is hard, Agatha. Eén misstap en de meisjes zijn geruïneerd. Ik kon niet toestaan dat hij zichzelf verliest in… in grillen.” (Ze denkt aan Siena, hoewel ze haar naam niet uitspreekt).
Lady Danbury: “Grillen? Violet, jij weet net zo goed als ik dat het geen gril was. Het was zijn leven. En jij hebt de deur dichtgeslagen en de sleutel weggegooid. Je bent zo doodsbang voor een schandaal dat je bereid bent je zoon emotioneel te begraven.”
Violet: (kijkt weg, gekwetst) “Ik… ik wilde alleen dat hij veilig was.”
Lady Danbury: (verzacht haar toon enigszins, maar blijft doordringend) “Veiligheid is een kille meesteres. Kijk naar hem. Hij haat de wereld die jij voor hem hebt gebouwd. Als je hem geen toestemming geeft om weer mens te zijn — om lief te hebben, om fouten te maken, om te voelen — dan verlies je hem voor altijd. Niet aan een schandaal, maar aan verbittering.”
Violet: (na een lange stilte, tranen wellen op in haar ogen) “Wat moet ik dan doen? Hij luistert niet meer naar mij. Hij ziet me slechts als een adviseur… of een tegenstander.”
Lady Danbury: “Stop met het toespreken van de Burggraaf. Spreek tot je zoon. Erken de schade die je hebt aangericht, Violet. Het is de enige manier om de muur tussen jullie af te breken. Wees de moeder, niet de matriarch.”
Reacties uitgeschakeld voor Bridgerton/In een Notendop/De diepe, maar ”harde” liefde van Lady Violet voor haar zoon Anthony
Astrid Essed +3
Novel Feelings +2
