Anthony’s Reality: He has just stood face-to-face with death. He was prepared to die to defend his family’s honor (and Daphne’s), but also to escape the impossible pressure resting on his shoulders. He returns home as a man who is mentally and emotionally “spent.”
Violet’s Reality: She is literally sitting amidst luxury, surrounded by silk and lace, worrying about the outward appearances of Daphne’s upcoming wedding.
The Confrontation (The Atmosphere)
When Anthony enters the room, he is deathly pale and shaken. Violet hardly looks up from the fabrics, saying something to the effect of: “Anthony, there you are. We must decide on the lace for Daphne’s gown. It is a matter of great importance.”
In your words: she is nagging about lace while he has literally looked death in the eye.
Why this is “Repulsive” in your Analysis:
The Total Lack of Intuition: As a mother, Violet always claims to know what her children need, but here, her maternal instinct fails completely. She sees the “Viscount” performing his duty, but she fails to see the son who nearly gave his life.
The Price of Her Pressure: As you correctly point out, his “death wish” was partly the result of her constant pressure. She maneuvered him into a position where he believed a duel was the only honorable way out. The fact that she only has eyes for Daphne’s dress makes her co-responsible for his profound loneliness at that moment.
The Near-Catastrophe: As you said: she could have received news of his death without even knowing he was in danger. This is the ultimate form of emotional distance.
The Bottom Line: This scene exposes the hollowness of Violet’s “good intentions.” While she prepares for a celebration of lace and silk, her eldest son is a ghost of a man, broken by the very world she is so busily decorating.
HET BRUIDSKANT VAN VIOLET/BELANGRIJKER DAN HET HARTZEER VAN HAAR ZOON…
HET BRUIDSKANT EN DE DOOD/VIOLET”S REALITEIT/ANTHONY”S WANHOOP
””Ik denk, dat op DAT moment de emotionele Kloof tussen moeder Violet en zoon Anthony het grootst was.
Hij, nog natrillend van de adrenaline en zijn bijna dood ervaring, de kamer binnenkomend
en zij, zijn moeder, die niet eens naar hem kijkt, niets opmerkt, verloren in haar status-sociale droom van het ”Society Huwelijk van dochter Daphne….”
”Het meest schokkende in de emotionele kloof tussen moeder Violet en zoon
Anthony was de scene waarin hij na het duel [dat nooit had plaatsgehad
vanwege de moedige interventie van Daphne] [40], thuiskomt, nog natrillend
van de adrenaline omdat hij de dood in het aangezicht heeft gezien…..[41]
Hij komt dus de kamer binnen en treft Violet aan, midden tussen stoffen
voor het aanstaande huwelijk van zijn zuster Daphne.
Zijn moeder kijkt nauwelijks op en zegt iets als ”O ben je daar”, we moeten
beslissen welk soort kant Daphne zal dragen op haar huwelijksdag” en ze
voegt er ook nog aan toe hoe ”belangrijk” dat wel niet is….[42]
Voor de emotionele ontreddering van haar zoon heeft zij totaal geen oog …….”
Anthony’s Realiteit: Hij heeft zojuist oog in oog gestaan met de dood. Hij was bereid te sterven om de eer van zijn familie (en die van Daphne) te verdedigen, maar ook om te ontsnappen aan de onmogelijke druk die op zijn schouders rust. Hij keert naar huis terug als een man die mentaal en emotioneel “op” is.
Violet’s Realiteit: Zij zit letterlijk te midden van luxe, omringd door zijde en kant, en maakt zich zorgen over de uiterlijke schijn van Daphne’s naderende bruiloft.
De Confrontatie (De Sfeer)
Wanneer Anthony de kamer binnenkomt, is hij lijkbleek en diep geraakt. Violet kijkt nauwelijks op van de stoffen en zegt iets in de geest van: “Anthony, daar ben je. We moeten beslissen over het kant voor Daphne’s japon. Het is een zaak van groot belang.”
In jouw woorden: zij zeurt over kant terwijl hij letterlijk de dood in de ogen heeft gekeken.
Waarom dit “Afstotelijk” is in jouw Analyse:
Het Totale Gebrek aan Intuïtie: Als moeder claimt Violet altijd te weten wat haar kinderen nodig hebben. Hier faalt haar moederinstinct echter volkomen. Ze ziet de “Viscount” die zijn plicht vervult, maar ze ziet de zoon over het hoofd die bijna zijn leven gaf.
De Prijs van Haar Druk: Zoals je terecht opmerkt, was zijn “doodswens” deels het gevolg van haar constante druk. Zij manoeuvreerde hem in een positie waarin hij geloofde dat een duel de enige eervolle uitweg was. Het feit dat zij alleen oog heeft voor Daphne’s jurk, maakt haar mede-verantwoordelijk voor zijn diepe eenzaamheid op dat moment.
De Nabije Catastrofe: Zoals je al zei: ze had het nieuws van zijn overlijden kunnen ontvangen zonder dat ze wist dat hij in gevaar was. Dit is de ultieme vorm van emotionele afstand.
De Kern van de Zaak
Deze scène legt de leegte bloot van Violet’s “goede bedoelingen”. Terwijl zij zich voorbereidt op een feest van kant en zijde, is haar oudste zoon een schim van een man. Hij is gebroken door precies de wereld die zij zo druk aan het versieren is.
[Maybe Violet really thought she was acting with the best intentions, but that’s not good enough.
At some point she must have seen the hurt expression on her son’s face, but she turned a blind eye to it, even when she could have known that his ”Affair” was far more than an ”infatuation” [45]
And besides:
At some point it is of no importance anymore, whether your intentions
are good or bad.
Inflicting severe pain on someone is still inflicting severe pain, whatever the intentions.]
Violet: “Are you actually returning to your bachelor lodgings in the city, or is there a certain soprano you intend to visit?”
LADY VIOLET TO HER SON ANTHONY
[1AA]
”Do not lecture me on my responsibilities! I have spent every waking hour of every day since my father died fulfilling those responsibilities. I have sacrificed EVERYTHING for this family! My youth, my desires, my… my very soul has been dedicated to ensuring the survival of the Bridgerton name!” [1A]
OUTBURST OF ANTHONY AGAINST HIS MOTHER VIOLET
[SEASON 2]
HALLO FOLKS,
How are you today, my loyal Readers [HAHAHA]
As you know, I already wrote a lot about Bridgerton [1] and I intend to write more.
And although I’m planning to write about Anthony Bridgerton’s emotional state [Season 1 and 2], the non existing ”Ghost of Edmund” [Season 2] and whether he forgave his mother Violet after her selective excuses in Season 2 [2],
it suddenly struck me that, although I mentioned her crucial role a lot in
other posts [3], I never dedicated a special piece about Lady Violet’s role in the heartbreaking end of the love affair between Anthony Bridgerton
and opera singer Siena Rosso.
And with my weakness for impossible love affairs it is high time to delve deeper into La Violet’s [destructive] role in the Siena Rosso
Affair………. [4]
Perhaps this is not my last Post about this
We’ll see…..
LET’S GO!
LADY VIOLET AND HER SON ANTHONY
THE SEEDS OF TRAUMA
To smart viewers of the Bridgerton series it is crystal clear, that the
completely poisoned and strained relationship between mother Violet
and son Anthony in Season 2, uttering in Anthony’s coldness against his mother [5] stems directly from Anthony’s heartbreak
over the break up with Siena Rosso and his mother’s destructive role [6]
But to be fair:
Their bad relationship didn’t start with the Siena Rosso Affair, but had its roots
in their shared, painful past, going back to the death of Anthony’s father Edmund.
LET’S GO
We see an 18 years old Anthony, watching his father die, causing a trauma and his [pregnant] mother
lost in sorrow, what makes him not only Head of the Family [because of his father’s death, meaning managing the whole Estate and being the
legal guardian of his 7 brothers and sisters ] [7], but
since his mother was initially drowned in her deep mourning, also
burdening with the care of his 7 brothers and sisters.
Moreover, as the Head of the Family, he had to choose, at the difficult birth of his sister Hyacinth [8], between the
life of his mother and his sister [luckily they both survived childbirth, while he ordered the doctor to save them both]
A heavy burden for an 18 year old…..
But you can imagine also Violet’s perspective, also watching her husband
[and Anthony’s father] die [whom she loved very much], pregnant, knowing her new baby will never see its father, struggling through a
dangerous childbirth and forced to leave the decision over her future
[whether she or her baby must be saved, if a medical
choice has to be made about which of the two should stay alive] into the hands of her 18 years son, whom she
doubtless doesn’t want to burden with something he doesn’t understand at all!
MOTHER AND SON/VISCOUNT AND DOWAGER VISCOUNTESS
The death trauma [since both watched father and husband die]
and the Childbirth trauma [see above] are only the Beginning.
More to come:, which is particularly a burden for the 18 years old
Anthony.
Not yet recovered from the shock of his father’s sudden death
and having faced his mother near death during childbirth, it is
not an exaggeration to say that his carefree youth is over.
Normally you get some support and warmth from your mother,
but not in Anthony’s case.
That’s not completely Violet’s fault.
In the first period after her husband’s death she is so consumed
with grief, that she is incapable to do anything.
However understandable the deep mourning of Violet, that’s a heavy burden for young Anthony,
who not only becomes the new Viscount and the legal Head
of the Family, what makes him legally responsible for his 7 brothers and sisters.
And of course he has to manage the whole Estate and has the duty to marry his off sisters. [9]
And on top of that, he had to take care for his 7 brothers and
sisters, a task that normally his mother had to perform.
REPEATING:
So in the initial period Anthony not only had to do his legal
obligations, a heavy burden on an inexperienced young man
of 18 years, but also to fulfil his mother’s care for his brothers and
sisters.
In modern terms we call that
Parentification [10]
You’d think his mother would have appreciated his efforts and showed it,
but that was not the case.
Not only she was too much drown in her own continuing grief,
that she took everything he did for granted, in most
cases she was cold, heartless and demanding to him, while
tender to her other children, especially her eldest daughter Daphne.
Definitely not out of lack of love [she loved him deeply in her heart],
but due to her unresolved grief, social panic [I come to that],
her new position as a widow [Dowager Viscountess] and yet another, strange factor.
For a strong willed woman like Violet it wasn’t easy to accept that, as Head of the Family, Anthony is now managing the Family Estates, while his mother is financially subordinate, when her income failed.
Violet and her inability to comfort her also grieving son and the fact, that in Regency Era a slightest mistake could lead to social death [11],
produced a very toxic Mother-Son relationship, since they also were
Viscount and Dowager Viscountess.
And although Violet wanted her son to be a ”strong leader” [easier
for her to remain mourning or hiding behind her mourning role when it fitted her. as became clear], she treated him as a 12 years old boy, often
scolding him as if he were little….
GROWING TENSIONS
Violet not only showed little or no appreciation for all the work Anthony did to hold the Estate in good order, she had no eye at all for his personal
needs and desires and didn’t seem to understand, that an already burdened young man [at the age of 18 years] needs to make some pleasure
too.
So she constantly reminded him of his duties, and not only that:
She continually blackmailed him emotionally with his father,
pointing out that his father did things so much better [yes, it is strange:
he had a yearlong experience] and as nothing helped anymore, she
blackmailed him with the ”marriage prospects” of his sisters….[12]
SIENA ROSSO
With a dysfunctional, toxic and strained relationship you’d think it
couldn’t get any worse.
BUT IT CAN!
IN FACT:
What happened next is nearly the breaking point in the relationship
between Anthony and his mother.
Had she pushed a little harder [for example by chasing Siena
out of the town], had Anthony possessed more of his sister Eloise’s rebellious character [13] it would have resulted in a break…..
At a certain point, Anthony fell desperately in love with opera singer Siena Rosso [14].
And I say ”desperately”, because a possible marriage with an opera singer
was a no go in Regency Era, leading to immediate social death
to the whole Bridgerton Family, especially because Anthony was the
Head of the Family [15]
And Violet discovered that [16]
And what is her reaction?
PURE HORROR!
Look, I can understand her social panic, since a deep
involvement and certainly a marriage between an aristocrat and
an opera singer will inevitably lead to social ruin, not only for
Anthony, but for the whole Bridgerton Family.
So her FEAR of social death or ruin is justified.
But that is not my point.
DEHUMANIZATION
My point is Violet’s total lack of motherly care and her nearly
inhuman approach of the situation.
In factm speaking about Siena Rosso she acts as if she is not
a human being, but just a ”threat” that must be eliminated.
When she first confronts Anthony about Siena’s existence
in his life, she refers to ”a certain soprano”[18], so reducing
the living woman to her occupation, which is worse
because not seeing her as a human being, but also
opera singers were not considered ”immoral women” [19]
Now if you only think so, that’s your business.
[I think it was a combination of fear of social death and personal
disapproval of her and her occupation, not worth a Viscount.]
But to speak to your son about the woman he has an affair with like this
and not realizing [even when it was not love, it was painful to hear] how
it hurts him I think it’s unforgivable
And from that moment, she lost no opportunity to remind him
of his duties., with the usual emotional blackmail with his dead father, working on his feelings of guilt.
Apparently it didn’t cross her mind, that it could be love and she
not only emotionally blackmailed him, she dismissed his love for Siena as a mere ”infatuation” or something to be ashamed of. [19A]
That was the more painful since his sister Daphne was also deeply
in love with his best friend Simon Basset, but was allowed to marry for love, since Simon came from the same social standing, being a Duke [20]
So of course his resentment against his mother grew and certainly
he didn’t trust her supposedly conditional love [in reality she loved him
, but understandably Anthony didn’t see it that way, because she didn’t show it at all] [21]
There were three occasions on which she clearly showed her heartlessness
IN HIS OFFICE ”A CERTAIN SOPRANO”
The first time Violet confronts Anthony she [firstly talking about
other things] says literally
Are you actually returning to your bachelor lodgings in the city, or is there a certain soprano you intend to visit?”
”
Whether she then realizes, that Anthony has serious feelings for Siena [ she does realize it latr [23] is not important here.
She knows that what she says is hurtful, because she deliberately
demonizes her by refusing to mention her name.
And again:
It’s unforgivable to hurt your son like that for there are a thousand ways
to say that you find an affair unfitting without deliberately inflicting pain.
That’s what I so dislike about Violet’s attitude, making her ”pleas for love” in Season 2 so hypocritical [24], especially since in Season 1 she constantly
annoyed Anthony with her obsession with ”duty” and his ”dead father”……
AT A SOCIETY EVENT ”NEEDLEWORK”
And of course Violet tried it again [that woman never stops!]
At a Society Event, where Siena was asked to sing, Anthony stared
longingly and emotionally at her.
Violet saw him staring and probably realizing that it was
not an ”infatuation”, but something much deeper and that her sabotage tactic didn’t work [after the
”certain soprano” incident Anthony broke up with Siena but
they came together again/It was an on/off relationship, but longstanding],
she ”presented” to him two of the most silly marriage candidates, which he, of course, rejected! [25]
A Hilarious Scene.
One of the ”marriage candidates” was praised by Violet for her needlework!
Watch under note 26
And Violet wouldn”t be Violet if she hadn’t had the last word:
This was what she said [Admittedly, in a worried and sad tone:
”You’ll end up alone, with such expectations” [27]
[Anthony had presented to her rather impossible demands
for a marriage candidate, because he couldn’t tell her what she
already knew: that his heart was occupied elsewhere already….] [28]
AGAIN IN HIS OFFICE/ONE OF THOSE CONFRONTATIONS
Since Violet is a woman who keeps pushing, here is one of her
confrontations again.
At another occasion she approaches Anthony again about his
”passions” or ”distractions” [or whatever she calls it] , blackmails him again with his dead fathers, mentions [not totally unjustified] the
marriage prospects of his sisters [29] and of course there is that
demonization again, mentioning his love affair as if it were something
sordid….[30]
EMOTIONAL GAP BETWEEN MOTHER AND SON/
THE DUEL
To illustrate how wide the emotional gap between mother and son was
I will tell the following:
After the duel with his best friend Simon Basset for the honor of his sister Daphne [31][that never was thanks to Daphne”s intervention [32], Anthony comes home.
and when he enters the
living room his mother hardly looks at him and begins nagging and chattering
about the lace for Daphne’s wedding dress, not even knowing how
near to death her son had been. [33]
Should she have paid any attention to him instead of meaningless chattering
about a wedding dress ”approved by the Ton” [34], she would have seen
the state of mind he was in.
Now he had to cope with his emotional loneliness, desperate love and emotional neglect by his mother, who didn’t even realize or know that she could have received a message of his death without even knowing that he was going to duel, something Siena did know. [35]
In those times, Siena’s house was home to him, not the House where
his mother lived.
Siena’s House meant warmth, love and an Open Hearth, Violet’s Place [which was his
house of course] meant coldness, rejection and heartlessness, despite
her undeniable love for him. [36]
That was the most tragic of all……
AT LAST
I’VE SACRIFIED EVERYTHING
”Do not lecture me on my responsibilities! I have spent every waking hour of every day since my father died fulfilling those responsibilities. I have sacrificed EVERYTHING for this family! My youth, my desires, my… my very soul has been dedicated to ensuring the survival of the Bridgerton name!” [37]
OUTBURST OF ANTHONY AGAINST HIS MOTHER VIOLET
[SEASON 2]
The Outburst ”I’VE SACRIFICED EVERYTHING” against Violet
in Season 2 is the result of Violet’s yearlong emotional neglect and nagging about ”duties” and especially her emotional sabotage which costed him dearly:
His love for Siena [38], which was an enormous blow.
The attitude of his mother was cold and heartless and the only person
who really comforted him was his close friend Simon, now Daphne’s husband. [39]
The Outburst ”ÉVERYTHING” referred to the heartbreak over Siena…..[40]
THE SEED AND THE HARVEST/CONCLUSION
Some people may defend Violet and say that she had no choice
with her hard stance in the Siena Rosso Affair, because of the real threat of social exclusion, leading to social death [41]
Others will say that she acted with the best intentions.
TWO THINGS
FIRST
Although her fear of social death was real [42], there is a difference between
not wishing someone in your or your son’s life and downright dehumanization and making your son feel that he must be ashamed of his feelings [43]
The things Violet said about Siena Rosso were dehumanizing, hateful and mean [44]
And the worst part was, that she didn’t seem to care or realize how much she was hurting her son.
And neither fear of social exclusion nor unresolved grief was an excuse for that!
SECOND
Maybe Violet really thought she was acting with the best intentions, but that’s not good enough.
At some point she must have seen the hurt expression on her son’s face, but she turned a blind eye to it, even when she could have known that his ”Affair” was far more than an ”infatuation” [45]
And besides:
At some point it is of no importance anymore, whether your intentions
are good or bad.
Inflicting severe pain on someone is still inflicting severe pain, whatever the intentions.
And besides:
Did she ever think of alternatives, such as getting married and leaving the country?
Then Benedict could fulfill Anthony’s tasks.
It is just a thought, but she should have thought ”out of the box”
If for no other reason than that there is more to life than a family name, no matter how important, like your child’s happiness.
But I suspect she didn’t even consider it, because she felt he had to sacrifice himself for the greater good, leaving him alone in his heartbreak
HOWEVER:
She paid the price by watching his cold behaviour towards her in Season 2,
a price she had to pay, saving the Viscount and almost losing her son
I wonder if he really forgave her in Season 2, since her excuses were selective [46]
The Dehumanization: By not mentioning her by name (“a certain soprano”), Violet turned Siena into an object, a scandal, rather than the woman her son loved.
BEKLADDING MONUMENT OP DE DAM MET DODENHERDENKING/NEVER AGAIN IS NOW/JA EN NEE
”‘Dit om de hypocrisie van de herdenkingsdag op 4 mei aan de kaak te stellen, waar de slachtoffers van de Holocaust en de Tweede Wereldoorlog worden herdacht, maar de stilte over de voortdurende genocide oorverdovend is. Later vandaag zullen de koning en de premier bloemen leggen bij het monument, terwijl het bloed van Palestijnen, Libanezen en Iraniërs aan hun handen kleeft.’ [1A]
Aldus de Verklaring [volgens Het Parool] [1] van de
Actiegroep ”Palestine Action”, die in de nacht voorafgaande aan Dodenherdenking, het Nationaal Monument
op de Dam heeft ”beklad” met het woord ”Genocide”, met rode verf geschreven [2]
En zoals wel te verwachten was, hebben diverse politici
hier schande van gesproken [3]
Wat daaraan zo interessant is, is dat zij op geen enkel moment [tenminste volgens dat nieuwsbericht, dat ik aanhaalde [4] hebben gereageerd op wat daar nu eigenlijk op die ”bekladding” stond
GENOCIDE stond daar
GENOCIDE……
JA/NEVER AGAIN IS NOW
Toen ik dat vanmorgen op Teletekst las, wist ik
direct, of had een vermoeden, waarop dat zou slaan.
Namelijk op de Israelische Genocide in Gaza, die nog niet ten einde is [5], tot nu toe 70 000 slachtoffers eisend [5A], ook al horen we er weinig tot niets over.
Ook gaat Israel vrolijk door met nieuwe slachtoffers maken.
In Libanon en Irak, ook genoemd in de Palestine Action
Verklaring [6]
En neen meneer Jetten, die bekladding is niet ”onbegrijpelijk” [7], u weet precies waar het over gaat.
Bent u niet voor uw premierschap ”Rodelijner”
geweest? [8]
U noemt het ook schandalig [9], premier Jetten.
Weet u wat ”schandalig” is, meneer Jetten?
Niet die paar likjes verf, maar de Genocide in Gaza!
Ik gebruik dat woord niet zomaar!
Het is voor het eerst geuit door Amnesty International, later gevolgd door Human Rights Watch en de Israelische mensenrechtenorganisatie Btselem! [10]
Ook opvallend is, dat het kabinet Jetten sinds haar aantreden
niet alleen geen enkele commitment heeft getoond
met het door Israel aangericht leed [die Genocide dus] [11]
Ook heeft dit kabinet impliciet de VS-Israelische agressie
tegen Iran gesteund, door weliswaar te erkennen dat het
in strijd is met het Internationaal Recht, maar er toch ”begrip” voor te hebben [12]
En JA, daarin heeft Palestine Action dus gelijk:
Ze zijn hypocriet, vele van die bloemleggende politici,
premier Jetten voorop, door wel bloemen te leggen
op Dodenherdenking waarbij de genocide tegen Joden en Roma o.a. wordt herdacht [13], maar geen afstand te nemen
van Israelische en VS oorlogsmisdadigers [14]
En ja, dan kleeft er, moreel, bloed aan je handen…..
Wat die hypocrisie betreft ben ik het dus met Palestine Action
eens, ja
Ook heb ik er al vaker tegen geprotesteerd, dat er bij
Dodenherdenking ook [militaire] slachtoffers uit de
koloniale oorlog tegen Indonesie [de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd] [15] worden herdacht [16], wat voor mij de wereld op zijn kop is.
Want daarmee worden militairen van het Nederlandse
koloniale leger herdacht, die de eeuwenlange bezetting
van Indonesie door Nederland in stand wilden houden! [17]
Overigens is even belachelijk de herdenking van Afghanistan en Irak militairen, die onderdeel vormden
van de VS bezetting van deze landen! [18]
NEE, STREEP ONRECHT NIET TEGEN ELKAAR AF
In zoverre dus deel ik de kritiek van Palestine Action.
Toch heb ik er dubbele gevoelens over.
Want dat Monument is opgericht voor de slachtoffers
en de strijders tegen bezetting en rassenwaan.
Dat zijn de Joden, Sinti, Roma, politieke tegenstanders,
homo’s en alle andere groepen, die werden vervolgd door de nazi’s
Dat zijn verzetsstrijders waaronder de dappere Februaristakers [19]
Door dat Monument juist met Dodenherdenking te bekladden, is dat OOK, zonder dat dat zo is bedoeld,
gebrek aan respect voor al diegenen, die werden vervolgd, streden, hun leven verloren.
Daarom:
Als Signaal tegen die hypocrisie kan ik de Actie
begrijpen en ook steunen.
Ook als Teken van:
Herdenken is stilstaan EN lering trekken voor heden
en toekomst.
Want als fascisten kransen leggen bij Dodenherdenking,
Op 4 mei herdenken we de slachtoffers van oorlog. Maar herdenken mag geen ritueel worden dat alleen naar het verleden kijkt. Daarom organiseren wij opnieuw een inclusieve dodenherdenking in Den Haag, waar we stilstaan bij alle slachtoffers van oorlogsgeweld – toen én nu.
In een tijd waarin oorlog terugkeert in Europa, de internationale rechtsorde onder druk staat en wereldwijd burgers slachtoffer worden van geweld, vinden wij het belangrijk om het jaarlijks ritueel van herdenken te verbreden. Herdenken betekent niet alleen terugkijken, maar ook verantwoordelijkheid nemen voor het heden.
Op deze dag willen we expliciet ruimte maken voor empathie met álle slachtoffers van oorlog en geweld. Want de impact van oorlogsleed kent geen grenzen
Kom herdenken
Iedereen is welkom bij de inclusieve dodenherdenking op 4 mei in Den Haag, op het Lange Voorhout om 19:00.
De herdenking is ook live te volgen op Youtube. Klik HIER om bij de livestream te komen.
Samen herdenken we. Samen spreken we ons uit. Samen weigeren we weg te kijken.
Reacties uitgeschakeld voor NOTEN 19 T/M 21/DUBBEL
Het nieuwe kabinet zet wat mini-stapjes op weg naar rechtvaardigheid voor de Palestijnen, maar bij lange na niet genoeg. Een volk dat wordt uitgehongerd heeft niets aan broodkruimels. En de Rode Lijn is niet bedoeld als decor voor campagnefoto’s. Het is een morele ondergrens.
Het was een pijnlijk moment in het debat over de regeringsverklaring van het kabinet-Jetten: de foto van premier Jetten bij de Rode Lijn-demonstratie werd omhooggehouden, gevolgd door de vraag waarom de woorden van toen nu verdampt zijn. ‘Toen zei Rob Jetten dat Palestina erkend moet worden, dat Israël een genocide pleegt, dat Israël oorlogsmisdaden pleegt en dat er tegen Israël sancties moeten komen’, hield Van Baarle (DENK) hem voor. En nu? ‘Israël “maar eventjes gaan aanspreken”.’
Laten we eerlijk zijn: ja, dit kabinet zet een paar mini-stapjes de goede kant op. Het herstellen van de relatie met UNRWA en het weer vrijmaken van budget daarvoor is nodig en welkom. Juist nu honger, ziekte en ontwrichting dagelijks levens kosten. Jetten wijst op de afronding van de onderzoeken naar UNRWA om de relatie te herstellen. Ook de belofte om humanitaire toegang tot Gaza te verbeteren en humanitaire organisaties te steunen die door Israël het werken in Palestina onmogelijk wordt gemaakt, is essentieel. Niemand kan dat ontkennen.
Maar de vraag is niet of er wel of niet iets gebeurt. De vraag is of het genoeg is. En het antwoord is: bij lange na niet.
Politieke speelbal
De coalitie heeft het over het einde van ‘(de uitbreiding van) illegale nederzettingen’, het beëindigen van het belemmeren van noodhulp, het herstellen van de relatie met UNRWA en het in stand houden van nationale en Europese sancties ‘jegens (leden van) de regering-Netanyahu’. Dat klinkt principieel, maar de praktijk die in het debat zichtbaar werd is er vooral een van compromissen: net genoeg om te kunnen zeggen dat de coalitie ‘iets’ doet, maar veel te weinig om de druk op te bouwen die de misdaden doet stoppen.
Zo zeggen D66 en de premier zélf al langer dat erkenning van Palestina logisch en noodzakelijk is. En toch gebeurt het niet. Omdat VVD en CDA weigeren en D66 dat accepteert als prijs om te kunnen regeren. Jetten zei het in de Kamer ronduit: De drie fracties […] kijken alle drie net op een andere manier naar het moment en de manier waarop je de Palestijnse Staat erkent.’ Met andere woorden: van een volk dat onder bezetting, apartheid en structureel geweld leeft, wordt erkenning gedegradeerd tot punt van onderhandeling. Zo wordt het recht op zelfbeschikking van het Palestijnse volk tot politieke speelbal gemaakt.
Nog steeds medeplichtig
Dat is niet alleen politiek lelijk, het is moreel onhoudbaar. Over genocide, apartheid en etnische zuivering sluit je geen compromissen. Je kunt je niet ‘een beetje’ verzetten tegen genocide. Je kunt je niet ‘half’ verzetten tegen apartheid. Je kunt je niet ‘gedeeltelijk’ verzetten tegen etnische zuivering, marteling en buitengerechtelijke executies. Een beetje wegkijken blijft wegkijken. Een beetje meewerken blijft meewerken. En een beleid dat vooral ontworpen is om VVD en CDA binnenboord te houden, blijft, hoe mooi de woorden ook zijn, medeplichtigheid in stand houden.
Want terwijl het kabinet enkele halve sancties noemt, blijft Nederland nog altijd economische relaties gedogen die de bezetting en nederzettingen voeden. Het probleem is dat de bezettings- en nederzettingeneconomie verweven is met de Israëlische economie als geheel. Een handelsverbod dat zich beperkt tot een paar producten of labels – terwijl handelsstromen, investeringen, aanbestedingen en samenwerking met betrokken bedrijven gewoon doorgaan – is geen ‘drukmiddel’ maar een ‘gedoogmiddel’, bedoeld om de coalitie mogelijk te maken.
En ondertussen blijft Nederland samenwerken met een bezettingsleger dat de wereld dagelijks confronteert met massaal geweld tegen Palestijnse burgers. Je kunt niet enerzijds zeggen dat je pal staat voor de internationale rechtsorde en anderzijds militaire samenwerking normaliseren, aankopen doen bij Israëlische bedrijven die hun wapens testen op de Palestijnse bevolking, of de doorvoer en export van militair relevante goederen slechts gedeeltelijk begrenzen.
Aan de slag!
Dit kabinet doet niet wat veel Nederlanders vragen. Peilingen van Ipsos, Motivaction en EenVandaag wijzen uit dat een substantële meerderheid van de kiezers een rechtvaardiger Palestina-beleid wil, gebaseerd op concrete maatregelen tegen Israël: niet alleen een verbod op handel met de illegale nederzettingen, maar brede economische sancties en een stop op de wapenexport. Dit is, zoals wordt gesuggereerd, niet ‘te radicaal’ of ‘te ingewikkeld’ voor de samenleving, maar voor D66, VVD en CDA – partijen die niet voldoen aan hun verplichtingen onder internationaal recht omdat het ‘te ingewikkeld’ is voor hun coalitieakkoord.
Wie de Rode Lijn serieus neemt, moet ophouden met kruimels strooien en beginnen met daden die ertoe doen. Dat betekent ten minste:
Erken de Staat Palestina nu, niet ‘aan het eind van een proces’ dat ondertussen wordt gesaboteerd door annexatiepolitiek.
Een volledig wapenembargo: export, import, doorvoer en elke vorm van militaire samenwerking stopzetten — geen uitzonderingen die de regel uithollen.
Echte sancties: niet alleen tegen een paar ‘extremistische’ figuren, maar tegen verantwoordelijke bestuurders, entiteiten en bedrijven die geweld, bezetting en nederzettingen mogelijk maken.
Een volledig verbod op handel en investeringen die bijdragen aan nederzettingen en bezetting — inclusief financiële stromen, pensioenbeleggingen en publieke aanbestedingen.
Morele ondergrens
Dit kabinet belooft meer dan de vorige kabinetten. Dat kon ook moeilijk anders: de werkelijkheid heeft de oude praatlijnen ingehaald. De vraag is of het kabinet nu eindelijk kiest voor rechtvaardigheid, of opnieuw voor pappen-en-nathouden, met VVD en CDA op de rem en D66 dat ‘het maximaal haalbare’ verkoopt als moreel succes.
Broodkruimels zijn niet genoeg voor een bevolking die doelbewust wordt uitgehongerd. En ‘foei zeggen’ helpt niet tegen een regime dat zich al decennia schuldig maakt aan oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. Op dit dossier bestaat geen middenweg. Wie met compromissen reageert op onrecht, kiest in de praktijk de kant van het onrecht.
De Rode Lijn is niet bedoeld als decor voor campagnefoto’s. Het is een morele ondergrens.
”Jetten was er met zijn coalitiepartners niet uitgekomen, zei hij tijdens het Tweede Kamerdebat over de regeringsverklaring van 25 en 26 februari. Een rechtvaardig beleid voor Palestijnen én Israëli’s, gebaseerd op het internationaal recht, bleek voor de VVD en het CDA onbespreekbaar. Die twee ‘kijken daar nét op een andere manier naar’, in de woorden van Jetten. Daar had hij zich bij neergelegd.”
THE RIGHTS FORUM
KABINET JETTEN BLIJFT ISRAEL BOVEN HET RECHT STELLEN
D66 heeft het internationaal recht als wisselgeld gebruikt om met de VVD en het CDA te kunnen regeren. Daarvan doet zich nu het derde voorbeeld in twee weken voor, steeds met Israël als begunstigde.
alestina, Iran en Libanon. Die drie landen hebben gemeen dat zij door Israël in strijd met het internationaal recht worden aangevallen, en dat Nederland weigert die aanvallen expliciet te veroordelen. Het kabinet van premier Rob Jetten (D66) lijkt nog in veel op zijn voorgangers die steun aan Israël vooropstelden.
Palestina
Jetten was er met zijn coalitiepartners niet uitgekomen, zei hij tijdens het Tweede Kamerdebat over de regeringsverklaring van 25 en 26 februari. Een rechtvaardig beleid voor Palestijnen én Israëli’s, gebaseerd op het internationaal recht, bleek voor de VVD en het CDA onbespreekbaar. Die twee ‘kijken daar nét op een andere manier naar’, in de woorden van Jetten. Daar had hij zich bij neergelegd.
Dus is de kwestie-Palestina weer een ‘ingewikkeld conflict’, mag de Israëlische genocide in Gaza niet zo genoemd worden, en is erkenning van de Staat Palestina ondenkbaar: de VVD is mordicus tegen en het CDA stelt eigen voorwaarden aan het zelfbeschikkingsrecht van de Palestijnen.
Iran
Twee dagen na het debat startten Israël en de VS hun naar alle maatstaven illegale oorlog tegen Iran. Nederland liet na die te veroordelen. Sterker, het kabinet-Jetten toont er ‘begrip’ voor en zet met het uitzenden van het fregat Zr. Ms. Evertsen de eerste schreden op weg naar betrokkenheid. De kans bestaat dat Nederland zo de oorlog wordt ingerommeld, aan de zijde van de agressors.
Dat Israël en de VS het internationaal recht schenden – een feit dat door deskundigen uitvoerig is belicht – wilde het kabinet niet expliciet uitspreken. Na zware kritiek liet premier Jetten weten dat zowel de aanvallen van de VS en Israël als die van Iran ‘buiten de kaders van het internationaal recht vallen’. Maar, schrijft Trouw, diezelfde avond karakteriseerde Jettens coalitiegenoot en minister van Defensie Dilan Yesilgöz (VVD) dat standpunt als ‘morele verhevenheid’ waaraan vooral niet moet worden vastgehouden.
Eerder stelde minister van Buitenlandse Zaken Tom Berendsen (CDA) al dat ‘het internationaal recht niet het enige kader is dat je op de situatie kunt leggen’. Het kabinet hanteert ook eigen criteria. Want het Iraanse regime onderdrukt de bevolking en vormt een ‘dreiging voor de regio en de hele wereld’, volgens Berendsen. Dat zijn stuk voor stuk criteria die het kabinet ook ‘op Israël kan leggen’, zelfs moet leggen, maar dat al jaren nalaat.
Libanon
Intussen dient de derde testcase zich aan in Libanon, waar Israël 816.000 Libanese burgers heeft verdreven en hun woongebieden met de grond gelijk maakt. Dit als gevreesde opmaat naar permanente Israëlische bezetting en kolonisering van Zuid-Libanon – en daarmee de permanente verdrijving van de bevolking.
In het land dreigt een crisis, met de kans dat vluchtelingenstromen op gang komen naar instabiele buurlanden en de Europese Unie. Dit naast het risico dat het geweld in en rond Libanon escaleert, boven op de regionale schokgolven waar we al getuige van zijn.
Maar in Den Haag is het stil. Het kabinet maakt geen aanstalten om Israëls geweld in Libanon te veroordelen als een flagrante schending van het internationaal recht en als een ‘dreiging voor de regio en de hele wereld’.
Overeenkomsten
De overeenkomst tussen Palestina, Iran en Libanon is de complete destructie die Israël er aanricht, met als expliciet doel die staten te ontwrichten, ongeacht de gevolgen voor hun bevolkingen. De tweede overeenkomst is dat Nederland het laat gebeuren en bereid is daarvoor zijn verplichtingen onder het internationaal recht opzij te zetten – steeds met Israël als begunstigde.
Het verschil met de Nederlandse reactie op de Russische inval in Oekraïne is groot. Waar Rusland hard wordt gesanctioneerd, blijft een veroordeling van Israëls geweld driemaal achtereen uit – laat staan dat het land met sancties iets in de weg wordt gelegd.
Met zijn handelwijze ondermijnt het kabinet de internationale rechtsorde en Nederlands rol als consequente hoeder daarvan. Ook dreigt schade aan de belangen van Nederlandse burgers. Die kan serieuze vormen aannemen, schreef NRC in zijn Commentaar van 6 maart over de oorlog tegen Iran. De krant laat zien hoe de stijging van de olieprijs de inflatie aanjaagt en leidt tot een afname van de economische groei.
Van ver zien aankomen
Hoe kan een kabinet onder D66-leiderschap dat laten gebeuren? Het antwoord: de VVD en het CDA. Die kijken niet ‘nét op een andere manier’ naar Israëls schendingen van de rechtsorde, maar hebben daar een fundamenteel andere opvatting over.
Dat zag Jetten uiteraard van ver aankomen toen hij aanschoof bij de VVD en het CDA. De vraag was of hij dat in zijn eigen kabinet zou dulden, of dat hij een einde zou maken aan decennia van pro-Israëlbeleid. Jetten was in de positie om af te dwingen dat Nederland onder zijn hoede zal voldoen aan zijn verplichtingen onder internationaal recht. Dat heeft hij nagelaten.
ANP