[51]
De paradox van Violet Bridgertons selectieve excuses
“In de rigide hiërarchie van het Regency-tijdperk was het een revolutionaire daad wanneer een ouder excuses aanbood aan een kind. Zoals echter te zien is in de complexe relatie tussen Lady Violet en Anthony Bridgerton, zijn deze excuses vaak diepgaand selectief.
Hoewel Violet uiteindelijk haar excuses aanbiedt voor haar passieve tekortkomingen — haar emotionele afwezigheid na de dood van haar echtgenoot — blijft ze nadrukkelijk stilzwijgend over haar actieve vernietiging van Anthonys geluk. Door Siena Rosso te dehumaniseren tot ‘een zekere sopraan’ (a certain soprano) en Anthony te dwingen te kiezen tussen zijn hart en zijn familienaam, bracht ze een trauma toe dat niet kan worden geheeld met excuses voor het ‘er niet zijn’. [1]
Anthonys formele en kille acceptatie van haar woorden — in het bijzonder zijn afwijzende ‘het verleden is het verleden’ (the past is the past) — laat zien dat van echte vergeving geen sprake is. Omdat Violet weigert de specifieke wreedheid van haar op klasse gebaseerde inmenging te erkennen, blijft de emotionele brug tussen moeder en zoon gebroken. Haar ‘revolutie’ van het hart is onvolledig, wat bewijst dat excuses zonder volledige verantwoording louter een manier zijn om het maatschappelijk fatsoen te bewaren, in plaats van een oprechte verzoening te bewerkstelligen.”