[6]
IN SEIZOEN 2 WIJST LADY DANBURY LADY VIOLET, ANTHONY’S MOEDER,
EROP, DAT ZIJ DOOR HAAR KEIHARDE GEHAMER OP ANTHONY’S ”PLICHTEN”
ALS BURGGRAAF [WAARDOOR ZIJ GEEN OOG HAD VOOR ZIJN PERSOONLIJKE BEHOEFTEN] EN DE HARDE MANIER WAAROP ZIJ
ZIJN LIEFDESAFFAIRE MET OPERAZANGERES SIENA ROSSO HAD
GEDWARSBOOMD, VAN ANTHONY EEN MAN HAD GEMAAKT, DIE
UIT ANGST VOOR DE PIJN, DIE LIEFDE KON DOEN, NU SLECHTS
”UIT PLICHT” WILDE TROUWEN EN MET EEN KILLE HOUDING
IEDER GEVOEL IN ZICHZELF WILDE DODEN
DANZIJ LADY DANBURY’S INTERVENTIE BOOD LADY VIOLET
ANTHONY TENSLOTTE EXCUSES AAN VOOR DE PIJN, DIE ZIJ
HEM ONGEWILD HAD BEZORGD
ZIE AI OVERZICHT EN LINK
AI OVERZICHT
[FICTIE]
DIALOOG LADY DANBURY EN LADY VIOLET OVER ANTHONY
Lady Danbury: (leunt op haar wandelstok, kijkt naar Anthony terwijl hij de kamer overziet, gespannen en vreugdeloos) “Kijk naar hem, Violet. Hij draagt die titel niet als een sieraad, maar als een lijkwade. Hij is nog geen dertig, en nu al een oude man.”
Violet: (zucht, haar handen zenuwachtig ineen geslagen) “Hij doet zijn plicht, Agatha. Sinds Edmund is heengegaan, is dat alles wat hij heeft gekend. Ik heb hem geleerd dat familie op de eerste plaats komt. Dat is wat een Burggraaf doet.”
Lady Danbury: (draait zich scherp naar haar toe) “Nee, dat is wat een standbeeld doet. Je hebt hem zo volgestopt met ‘plicht’ dat er geen ruimte meer is voor een hartslag. Geloof je werkelijk dat Edmund dit gewild zou hebben? Dat zijn zoon een machine wordt, enkel gebouwd om schandalen te voorkomen?”
Violet: (stem trilt) “Ik probeer hem alleen maar te beschermen! De wereld is hard, Agatha. Eén misstap en de meisjes zijn geruïneerd. Ik kon niet toestaan dat hij zichzelf verliest in… in grillen.” (Ze denkt aan Siena, hoewel ze haar naam niet uitspreekt).
Lady Danbury: “Grillen? Violet, jij weet net zo goed als ik dat het geen gril was. Het was zijn leven. En jij hebt de deur dichtgeslagen en de sleutel weggegooid. Je bent zo doodsbang voor een schandaal dat je bereid bent je zoon emotioneel te begraven.”
Violet: (kijkt weg, gekwetst) “Ik… ik wilde alleen dat hij veilig was.”
Lady Danbury: (verzacht haar toon enigszins, maar blijft doordringend) “Veiligheid is een kille meesteres. Kijk naar hem. Hij haat de wereld die jij voor hem hebt gebouwd. Als je hem geen toestemming geeft om weer mens te zijn — om lief te hebben, om fouten te maken, om te voelen — dan verlies je hem voor altijd. Niet aan een schandaal, maar aan verbittering.”
Violet: (na een lange stilte, tranen wellen op in haar ogen) “Wat moet ik dan doen? Hij luistert niet meer naar mij. Hij ziet me slechts als een adviseur… of een tegenstander.”
Lady Danbury: “Stop met het toespreken van de Burggraaf. Spreek tot je zoon. Erken de schade die je hebt aangericht, Violet. Het is de enige manier om de muur tussen jullie af te breken. Wees de moeder, niet de matriarch.”
LINK
”Haar harde opstelling wordt nog erger en voor Anthony zelfs emotioneel destructief, als zoonlief een affaire krijgt met opera zangeres Siena
Rosso, waartegen Lady Violet zich fel verzet, omdat opera zangeressen in de Regency Tijd werden beschouwd als ”immorele vrouwen” en een huwelijk van een aristocraat met een operazangeres zou leiden tot een sociale dood.
Uiteindelijk eindigt de affaire, maar zoon Anthony, die echt van Siena hield,
is daar kapot van, wat leidt tot nog grotere spanningen met zijn moeder, die hij in stilte [en door een hele kille houding tegen haar] haar hardheid verwijt.
Hij denkt zelfs, dat zij niet van hem houdt [uitgesproken in Seizoen 2, Bridgerton, tegen zijn latere vrouw Kate Sharma]
Totdat Lady Violet, die lijdt onder de verwijdering met haar zoon uiteindelijk,
wijs geadviseerd door haar beste vriendin Lady Danbury, haar
excuses aanbiedt [een aardverschuiving in de Regency Tijd, waarin ouders
nooit excuses aan kinderen aanboden] aan zoon Anthony voor haar emotionele afwezigheid en hardheid en het feit, dat hij de zware verantwoordelijkheid na de dood van zijn vader alleen moest dragen [Lady Violet was daar lang niet toe
in staat]
Dan herstelt de band tussen hen zich langzaam weer en verschuift haar focus op de ”burggraaf” zich weer naar die van moeder en zoon”