WIKIPEDIA

DER JODENSTAAT

DER JUDENSTAAT/FULL TEXT

”A JEWISH STATE: AN ATTEMPT AT A MODERN SOLUTION

OF THE JEWISH QUESTION”

WIKIPEDIA

DREYFUSS AFFAIR

Quispel kiest voor West-Europa als aandachtsgebied, omdat hier de eerste massale Jodenvervolgingen plaatsvonden in de Middeleeuwen en omdat het West-Europeanen waren die tijdens de Tweede Wereldoorlog plannen maakten én uitvoerden om miljoenen Joden te vermoorden.”

GESCHIEDENIS VAN HET ANTISEMITISME IN WEST-EUROPA

8 FEBRUARI 2023

Vooroordelen over Joden bestaan al duizenden jaren. De lange geschiedenis van anti-Joods denken en doen, met als voornaamste aandachtsgebied West-Europa, is het onderwerp van Chris Quispels fraaie boek Anti-Joodse beeldvorming en Jodenhaat. De geschiedenis van het antisemitisme in West-Europa (Uitgeverij Verloren, 2016). Het boek is een uitwerking van een collegereeks die Quispel al ruim twintig jaar geeft aan de opleiding Geschiedenis van de Universiteit van Leiden.

Quispel kiest voor West-Europa als aandachtsgebied, omdat hier de eerste massale Jodenvervolgingen plaatsvonden in de Middeleeuwen en omdat het West-Europeanen waren die tijdens de Tweede Wereldoorlog plannen maakten én uitvoerden om miljoenen Joden te vermoorden. Op deze manier bakent Quispel de thematiek goed af. Natuurlijk valt er genoeg voor te zeggen om (bijvoorbeeld) ook het islamitische, Russische of Amerikaanse antisemitisme in een historische analyse van de Jodenhaat op te nemen, maar dit zou wel geleid hebben tot een enorm handboek. Door Quispels geografische afbakening blijft de hoeveelheid stof behapbaar.

Quispels boek is zowel chronologisch als thematisch-geografische van opzet. Na een hoofdstuk over de voorchristelijke Oudheid, volgen onder meer bijdragen over de Joodse visie in de vroegchristelijke kerk, de opvattingen van Luther en andere opiniemakers uit de vroegmoderne tijd en het racistisch denken in de negentiende eeuw. Vanuit een thematisch-geografisch oogpunt gaat Quispel in op het antisemitisme in Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk en Nederland. Tot slot passeren de ‘Protocollen van de Wijzen van Sion’ en de ontwikkeling van het antisemitisme na de Tweede Wereldoorlog de revue.

Joden: ‘bitter als gal en zuur als azijn’

De vroegste Jodenvervolgingen in Europa deden zich voor tijdens de Eerste Kruistocht van 1096, toen de kruisvaarders het leven van Joden in de Rijnstreek zuur maakten (lees: aan veel levens een eind maakten). Eeuwen eerder waren Joden echter ook al stelselmatig de zondebok. Zo beschreef de Romeinse historicus Flavius Josephus (37-100) in zijn werk al talloze voorbeelden van hevige anti-Joodse uitlatingen van Hellenistische en Egyptische schrijvers uit de pre-christelijke Oudheid. Later deden theologen en kerkvaders er in hun geschriften nog een flinke schep bovenop.

Met name de bekendste kerkvader Augustinus van Hippo (354-430) was in zijn geschriften expliciet als het over de Joden ging. Hij schreef dat Joden ‘bitter als gal en zuur als azijn’ waren’. En ‘aards en zinnelijk, wellustig en verdorven’. Het Joodse volk, aldus Augustinus, ‘danste rondom het gouden kalf’. Quispel vervolgt met:

“In zijn werk ‘Tractatus Adversos Judaeos’ (Traktaat tegen de Joden), waaruit deze uitspraken komen, nam Augustinus geen blad voor de mond. Hij was niet de enige kerkvader die zich tegen de Joden keerde. Preken en geschriften van vroegchristelijke theologen, bisschoppen en andere vooraanstaande geestelijke leiders uit de eerste eeuwen van onze jaartelling, staan vol met anti-Joodse uitspraken. Dat begint al in het Nieuwe Testament, in het evangelie van Johannes en dat zal eigenlijk niet meer ophouden.” (29)

 

In theologische geschriften en werken uit de vroegchristelijke tijd kwamen telkens dezelfde thema’s terug. Een vaak aangehaald argument was dat Joden Godsmoordenaars waren: zij hadden Jezus gekruisigd. Ook leefden ze volgens starre wetten en regels, los van het religieuze gevoel, en geloofden ze niet in Jezus als de Messias. Ten slotte stuitte de Joodse bekeringsijver tegen het zere been van de kerkvaders en theologen.

MAARTEN LUTHER

In het boek komt uiteraard ook de reformator Maarten Luther voorbij. Aan het eind van zijn leven schreef hij felle antisemitische pamfletten. Mede hierom zou Adolf Hitler deze reformator betitelen als ‘de grootste Duitser ooit’. Terecht constateert Quispel dat Luther niet altijd op dezelfde manier over Joden schreef. Tot 1517 schreef hij over de Joden als arrogant en liefdeloos, maar in de eerste jaren vanaf de Reformatie kreeg hij meer begrip voor Joden, omdat hij inzag dat de slechte behandeling van Joden door de Rooms-Katholieke Kerk een barrière vormde voor Joden om zich tot het christendom te bekeren. Luther schreef bijvoorbeeld:

“Als ik Jood was geweest en de stomkoppen en sukkels had gezien die het christelijke geloof verkondigden, zou ik liever een zeug zijn geworden dan een christen.”

Later in zijn leven was Luther weer een stuk minder verdraagzaam. Het meest bekend is zijn schotschrift uit 1543, Von den Juden und Ihre Lügen. In dit geschrift rekende Luther eerst af met de vermeende Joodse geloofsopvattingen, om vervolgens een scheldkanonnade te openen en voor te stellen wat er met de Joden zou moeten gebeuren:

“Rabbijnen zijn vervloekte leugenaars die hun gelovigen vergiftigen. Joden zijn duivelskinderen, dei wanneer hun Messias ooit zou komen, hem zevenmaal erger zouden kruisigen en belasteren dan ze met de onze hebben gedaan. (…) Geen wonder dat Luther harde maatregelen wilde nemen tegen de Joden. Eerst moesten Joodse scholen en synagogen in brand worden gestoken. Vervolgens moesten de huizen van de Joden worden verwoest en afgebroken. De Talmud en andere Joodse boeken, waaruit zij hun verafgoding en leugens leerden, moesten worden afgenomen en verbrand. Rabbijnen moesten op straffe des doods worden verboden lessen te geven. Joden zouden zich niet meer op straat mogen begeven. Hun geld, hun sieraden en alles van waarde moest worden afgenomen. Daarna zouden Joden worden opgepakt en tewerkgesteld om in hert zweet huns aanzijns hun brood te verdienen.” (99)

Feitelijk was dit het programma dat in de twintigste eeuw, door de nazi’s, tegen de Joden zou worden uitgevoerd, maar dan met genocide als (niet te negeren) ‘aanvulling’. Anachronismen zijn makkelijk gemaakt en ook gevaarlijk, dus Quispel zet Luther een een juist historisch perspectief door op te merken dat Luther net zo fel tekeerging tegen katholieken en islamieten als tegen de Joden. Alle drie godsdiensten zag hij als dwaalleren en gevaren voor het christendom.

Amsterdam: gastvrij en tolerant

De houding van de Nederlanders ten opzichte van Joden, in de zeventiende en achttiende eeuw en ook daarna, was uniek en blijft in Quispels boek dan ook niet onbesproken. In 1795 leefden er zo’n 30.000 Joden in de Republiek, circa 1.5 procent van de totale bevolking. Verreweg de meesten van hen, 2.000 personen, woonden in Amsterdam, waar ze bijna 15 procent van de bevolking uitmaakten. Van de Amsterdamse Joden waren 19.000 Asjkenazisch en 3000 Sefardisch. De mate van acceptatie van de Joden in de Neerlanden was uniek: ze hadden een relatief grote bewegingsvrijheid en er bestond tussen kooplieden geen strikte sociale scheiding tussen Joden en niet-Joden. Quispel:

“Een Joodse koopman uit Hannover noemde het verschil in behandeling van de Joodse bevolking tussen Amsterdam en Londen aan de ene kant, en de Duitse staten aan de andere kant: ‘hert verschil tussen hemel en hel’.”(198)

Boek: Anti-Joodse beeldvorming en Jodenhaat

EINDE

WIKIPEDIA

JODENVERVOLGINGEN NA DE ZWARTE DOOD

https://nl.wikipedia.org/wiki/Jodenvervolgingen_na_de_Zwarte_Dood

WIKIPEDIA

EDICT OF EXPULSION

https://en.wikipedia.org/wiki/Edict_of_Expulsion

”De Joden waren duidelijk het slachtoffer van het nieuwe beleid van Eduard I. In 1290 werden ze uit Engeland verdreven nadat het Edict van Uitwijzing was aangenomen. Hierin beval Eduard I alle Joden Engeland te verlaten.”

HISTORIEK

EDUARD I VAN ENGELAND (1239-1307)

https://historiek.net/eduard-i-van-engeland-1239-1307/5428/

Engelse koning uit het Huis Plantagenet. Regeerde van 1272 tot zijn dood in 1307. Werd vanwege zijn postuur ook wel Eduard Longshanks (Langbeen) genoemd.

Eduard I van Engeland werd op 17 juni 1239 geboren in Westminster als zoon van koning Hendrik III van Engeland en Eleonora van Provence. In 1254 trouwde hij met Eleonora van Castilië. Bij haar verwekte hij vijftien kinderen. In 1299 trouwde hij voor de tweede keer, met Margaretha van Frankrijk, dochter van Filips III. Zijn eerste vrouw was inmiddels overleden. Uit dit tweede huwelijk werden nog eens drie kinderen geboren onder wie Thomas van Brotherton en Edmund van Woodstock.

 

Eduard I besteeg de troon in 1272. In werkelijkheid had hij het toen echter al enkele jaren voor het zeggen. Zijn vader, Hendrik III, was in de jaren vijftig van de dertiende eeuw in conflict geraakt met de Engelse adel en uiteindelijk onder curatele gesteld. Toen Hendrik III zich daar in 1261 tegen verzette was een burgeroorlog uitgebroken. De koning was in 1264 gevangen genomen door een van de opstandelingen: Simon V van Montfort. Eduard I wist deze opstandeling te verslaan tijdens de Slag van Evesham in 1265. Zijn vader werd bevrijd en het koninklijk gezag hersteld, maar vanaf dat moment regeerde Eduard I eigenlijk al. Van 1270 tot ’72 verbleef hij echter in Palestina.

 

Nadat zijn vader in 1272 was overleden werd Eduard I officieel koning van Engeland. Gekroond werd hij echter pas op 19 augustus 1274. Voor hij de regering aanvaardde verbleef hij in Aquitanië.

Rechtspraak

Eduard I wilde een eind maken aan de anarchie in het rijk en machtsmisbruik van hoge adel en geestelijkheid aanpakken. De koninklijke macht moest versterkt worden door een hechte band aan te gaan met de lage adel en burgerij. Onder zijn bewind werd een nieuwe wetgeving en overzichtelijkere rechtspraak ingevoerd. Ook stelde hij een leger in dat onder zijn directe verantwoordelijkheid viel.

Eduard I maakte onder meer gebruik van in Engeland wonende Joodse geldschieters om de beschikking te krijgen over voldoende geld voor zijn campagnes. Hij zag de Joden als zijn persoonlijk eigendom en was in staat hen zoveel belastingen op te leggen als hij zelf nodig achtte.

Antisemitisme

[23]

Israel filed two appeals on Friday against the decision of the International Criminal Court (ICC) to issue arrest warrants for Prime Minister Benjamin Netanyahu and former defense minister Yoav Gallant.

The appeals, filed by Dr. Gilad Noam from the Attorney General’s Office, focused on what Israel argued were serious procedural deficiencies in the decision by ICC Prosecutor Karim Khan to seek arrest warrants for Netanyahu and Gallant.

The first appeal addressed Israel’s contention that Khan should have provided new notification of his investigation into the allegations regarding the prosecution of the war in Gaza following Hamas’s October 7 invasion and massacre. He instead relied on notification issued in 2021 of an investigation the court had initiated at the time.

The second appeal dealt with Israel’s claim that the ICC lacks jurisdiction over Israelis.

The ICC issued arrest warrants for Netanyahu and Gallant on November 21 on charges of war crimes and crimes against humanity over the war in Gaza.

The allegations related in particular to charges that the two leaders had committed the war crimes of directing attacks against the civilian population of Gaza and of using starvation as a method of warfare by hindering the supply of international aid to Gaza.

Khan also alleged that the two committed the crimes against humanity of murder, persecution and other inhumane acts as a result of the restrictions they allegedly placed on the flow of humanitarian aid to Gaza.

Israel has strongly rejected the substance of the allegations, insisting that it has funneled massive amounts of humanitarian aid through the crossings along the Gaza border, and that any problems with the distribution of that aid to the Palestinian civilian population are a result of inefficient operations by the aid organizations on the ground, difficulties arising from the ongoing conflict in the territory, and the looting of aid by Hamas and other terrorist organizations.

Israel has also rejected allegations that it targets civilians, insisting that civilian casualties caused by the operation have resulted in large part due to Hamas’s tactic of embedding its fighters and installations within Gaza’s civilian infrastructure.

In its appeal over the issue of notification, Israel noted that the ICC’s Pre-Trial Chamber I — which approved Khan’s request for arrest warrants — noted that the court had “tacitly accepted” that an investigation “could change to such a degree” that new notification would be required.

Notification is a crucial component of the Rome Statute under which the ICC operates, since it is designed to give the country under investigation the ability to conduct its own investigations into the charges alleged by the prosecutor and have its own justice system deal with the allegations, a principle known as “complementarity.”

Israel alleges that Khan never gave Israel this opportunity and therefore violated this foundational principle of the court designed to restrain its jurisdiction in cases where the country under investigation has an independent legal system and judiciary.

In its decision to approve the arrest warrants, the ICC found that the threshold of a change in the investigation had not been met, but Israel in its appeal argued that the allegations under investigation in 2021 and those now under investigation as a result of the current war are significantly different, and that Khan should therefore have issued new notification before deciding to seek arrest warrants.

In the second appeal, Israel appealed the court’s ruling that Israel does not have standing to appeal its jurisdiction, and that even if it did it could not do so until after warrants have been issued.

“The court’s legitimacy depends, in equal measure, both on the effective discharge of its mandate, and on adherence to its jurisdictional limitations,” Israel insisted in its appeal.

Israel argued that the court had ignored the ICC’s earlier decision from 2021 when it admitted “the State of Palestine.” At that time, the court decided that it would rule on “further questions of jurisdiction” only if and when the prosecutor filed requests for arrest warrants against Israelis.

Israel argued in its initial challenges against Khan’s request for arrest warrants that the terms of the Oslo Accords signed by Israel and Palestinian representative bodies explicitly deny any Palestinian entity legal jurisdiction over Israeli nationals.

Since the ICC works by party members delegating their jurisdiction to the court to prosecute suspected violations of the Rome Statute, the Palestinians never had the necessary jurisdiction to transfer to the ICC in the first place, Israel argued.

But the court rejected Israel’s standing to challenge the ICC’s jurisdiction at all.

Israel noted in its appeal that the 2021 decision admitting “the State of Palestine” to the court “expressly did not deal with” the arguments surrounding the provisions of the Oslo Accords and stipulated that such questions would be decided if and when arrest warrants would be sought.

As a result, the ICC’s decision to reject Israel’s standing to challenge jurisdiction meant that Israel was being “wrongfully deprived of standing for its jurisdiction challenge and also led to the wrongful issuance of arrest warrants against Israel’s prime minister and former defense minister.”

END

Today, on 21 November 2024, Pre-Trial Chamber I of the International Criminal Court (‘Court’), in its composition for the Situation in the State of Palestine, unanimously issued two decisions rejecting challenges by the State of Israel (‘Israel’) brought under articles 18 and 19 of the Rome Statute (the ‘Statute’). It also issued warrants of arrest for Mr Benjamin Netanyahu and Mr Yoav Gallant.

Decisions on requests by the State of Israel

The Chamber ruled on two requests submitted by the Israel on 26 September 2024. In the first request, Israel challenged the Court’s jurisdiction over the Situation in the State of Palestine in general, and over Israeli nationals more specifically, on the basis of article 19(2) of the Statute. In the second request, Israel requested that the Chamber order the Prosecution to provide a new notification of the initiation of an investigation to its authorities under article 18(1) of the Statute. Israel also requested the Chamber to halt any proceedings before the Court in the relevant situation, including the consideration of the applications for warrants of arrest for Mr Benjamin Netanyahu and Mr Yoav Gallant, submitted by the Prosecution on 20 May 2024.

As to the first challenge, the Chamber noted that the acceptance by Israel of the Court’s jurisdiction is not required, as the Court can exercise its jurisdiction on the basis of territorial jurisdiction of Palestine, as determined by Pre-Trial Chamber I in a previous composition. Furthermore, the Chamber considered that pursuant to article 19(1) of the Statute, States are not entitled to challenge the Court’s jurisdiction under article 19(2) prior to the issuance of a warrant of arrest. Thus Israel’s challenge is premature. This is without prejudice to any future possible challenges to the Court’s jurisdiction and/or admissibility of any particular case.

Decision on Israel’s challenge to the jurisdiction of the Court pursuant to article 19(2) of the Rome Statute

The Chamber also rejected Israel’s request under article 18(1) of the Statute. The Chamber recalled that the Prosecution notified Israel of the initiation of an investigation in 2021. At that time, despite a clarification request by the Prosecution, Israel elected not to pursue any request for deferral of the investigation. Further, the Chamber considered that the parameters of the investigation in the situation have remained the same and, as a consequence, no new notification to the State of Israel was required. In light of this, the judges found that there was no reason to halt the consideration of the applications for warrants of arrest.

Decision on Israel’s request for an order to the Prosecution to give an Article 18(1) notice

Warrants of arrest

The Chamber issued warrants of arrest for two individuals, Mr Benjamin Netanyahu and Mr Yoav Gallant, for crimes against humanity and war crimes committed from at least 8 October 2023 until at least 20 May 2024, the day the Prosecution filed the applications for warrants of arrest.

The arrest warrants are classified as ‘secret’, in order to protect witnesses and to safeguard the conduct of the investigations. However, the Chamber decided to release the information below since conduct similar to that addressed in the warrant of arrest appears to be ongoing. Moreover, the Chamber considers it to be in the interest of victims and their families that they are made aware of the warrants’ existence.

At the outset, the Chamber considered that the alleged conduct of Mr Netanyahu and Mr Gallant falls within the jurisdiction of the Court. The Chamber recalled that, in a previous composition, it already decided that the Court’s jurisdiction in the situation extended to Gaza and the West Bank, including East Jerusalem. Furthermore, the Chamber declined to use its discretionary proprio motu powers to determine the admissibility of the two cases at this stage. This is without prejudice to any determination as to the jurisdiction and admissibility of the cases at a later stage.

With regard to the crimes, the Chamber found reasonable grounds to believe that Mr Netanyahu, born on 21 October 1949, Prime Minister of Israel at the time of the relevant conduct, and Mr Gallant, born on 8 November 1958, Minister of Defence of Israel at the time of the alleged conduct, each bear criminal responsibility for the following crimes as co-perpetrators for committing the acts jointly with others: the war crime of starvation as a method of warfare; and the crimes against humanity of murder, persecution, and other inhumane acts.

The Chamber also found reasonable grounds to believe that Mr Netanyahu and Mr Gallant each bear criminal responsibility as civilian superiors for the war crime of intentionally directing an attack against the civilian population.

Alleged crimes

The Chamber found reasonable grounds to believe that during the relevant time, international humanitarian law related to international armed conflict between Israel and Palestine applied. This is because they are two High Contracting Parties to the 1949 Geneva Conventions and because Israel occupies at least parts of Palestine. The Chamber also found that the law related to non-international armed conflict applied to the fighting between Israel and Hamas. The Chamber found that the alleged conduct of Mr Netanyahu and Mr Gallant concerned the activities of Israeli government bodies and the armed forces against the civilian population in Palestine, more specifically civilians in Gaza. It therefore concerned the relationship between two parties to an international armed conflict, as well as the relationship between an occupying power and the population in occupied territory. For these reasons, with regards to war crimes, the Chamber found it appropriate to issue the arrest warrants pursuant to the law of international armed conflict. The Chamber also found that the alleged crimes against humanity were part of a widespread and systematic attack against the civilian population of Gaza.

The Chamber considered that there are reasonable grounds to believe that both individuals intentionally and knowingly deprived the civilian population in Gaza of objects indispensable to their survival, including food, water, and medicine and medical supplies, as well as fuel and electricity, from at least 8 October 2023 to 20 May 2024. This finding is based on the role of Mr Netanyahu and Mr Gallant in impeding humanitarian aid in violation of international humanitarian law and their failure to facilitate relief by all means at its disposal. The Chamber found that their conduct led to the disruption of the ability of humanitarian organisations to provide food and other essential goods to the population in need in Gaza. The aforementioned restrictions together with cutting off electricity and reducing fuel supply also had a severe impact on the availability of water in Gaza and the ability of hospitals to provide medical care.

The Chamber also noted that decisions allowing or increasing humanitarian assistance into Gaza were often conditional. They were not made to fulfil Israel’s obligations under international humanitarian law or to ensure that the civilian population in Gaza would be adequately supplied with goods in need. In fact, they were a response to the pressure of the international community or requests by the United States of America. In any event, the increases in humanitarian assistance were not sufficient to improve the population’s access to essential goods.

Furthermore, the Chamber found reasonable grounds to believe that no clear military need or other justification under international humanitarian law could be identified for the restrictions placed on access for humanitarian relief operations. Despite warnings and appeals made by, inter alia, the UN Security Council, UN Secretary General, States, and governmental and civil society organisations about the humanitarian situation in Gaza, only minimal humanitarian assistance was authorised. In this regard, the Chamber considered the prolonged period of deprivation and Mr Netanyahu’s statement connecting the halt in the essential goods and humanitarian aid with the goals of war.

The Chamber therefore found reasonable grounds to believe that Mr Netanyahu and Mr Gallant bear criminal responsibility for the war crime of starvation as a method of warfare.

The Chamber found that there are reasonable grounds to believe that the lack of food, water, electricity and fuel, and specific medical supplies, created conditions of life calculated to bring about the destruction of part of the civilian population in Gaza, which resulted in the death of civilians, including children due to malnutrition and dehydration. On the basis of material presented by the Prosecution covering the period until 20 May 2024, the Chamber could not determine that all elements of the crime against humanity of extermination were met. However, the Chamber did find that there are reasonable grounds to believe that the crime against humanity of murder was committed in relation to these victims.

In addition, by intentionally limiting or preventing medical supplies and medicine from getting into Gaza, in particular anaesthetics and anaesthesia machines, the two individuals are also responsible for inflicting great suffering by means of inhumane acts on persons in need of treatment. Doctors were forced to operate on wounded persons and carry out amputations, including on children, without anaesthetics, and/or were forced to use inadequate and unsafe means to sedate patients, causing these persons extreme pain and suffering. This amounts to the crime against humanity of other inhumane acts.

The Chamber also found reasonable grounds to believe that the abovementioned conduct deprived a significant portion of the civilian population in Gaza of their fundamental rights, including the rights to life and health, and that the population was targeted based on political and/or national grounds. It therefore found that the crime against humanity of persecution was committed.

Finally, the Chamber assessed that there are reasonable grounds to believe that Mr Netanyahu and Mr Gallant bear criminal responsibility as civilian superiors for the war crime of intentionally directing attacks against the civilian population of Gaza. In this regard, the Chamber found that the material provided by the Prosecution only allowed it to make findings on two incidents that qualified as attacks that were intentionally directed against civilians. Reasonable grounds to believe exist that Mr Netanyahu and Mr Gallant, despite having measures available to them to prevent or repress the commission of crimes or ensure the submittal of the matter to the competent authorities, failed to do so.

Background

On 1 January 2015, The State of Palestine lodged a declaration under article 12(3) of the Rome Statute accepting jurisdiction of the Court since 13 June 2014.

On 2 January 2015, The State of Palestine acceded to the Rome Statute by depositing its instrument of accession with the UN Secretary-General. The Rome Statute entered into force for The State of Palestine on 1 April 2015.

On 22 May 2018, pursuant to articles 13(a) and 14 of the Rome Statute, The State of Palestine referred to the Prosecutor the Situation since 13 June 2014, with no end date.

On 3 March 2021, the Prosecutor announced the opening of the investigation into the Situation in the State of Palestine. This followed Pre-Trial Chamber I’s decision on 5 February 2021 that the Court could exercise its criminal jurisdiction in the Situation and, by majority, that the territorial scope of this jurisdiction extends to Gaza and the West Bank, including East Jerusalem.

On 17 November 2023, the Office of the Prosecutor received a further referral of the Situation in the State of Palestine, from South Africa, Bangladesh, Bolivia, Comoros, and Djibouti, and on 18 January 2024, the Republic of Chile and the United Mexican State additionally submitted a referral to the Prosecutor with respect to the situation in The State of Palestine.

---

For further information, please contact Fadi El Abdallah, Spokesperson and Head of Public Affairs Unit, International Criminal Court, by telephone at: +31 (0)70 515-9152 or +31 (0)6 46448938 or by e-mail at: fadi.el-abdallah@icc-cpi.int

You can also follow the Court’s activities on Twitter, Facebook, Tumblr, YouTube, Instagram and Flickr

END

Ruim 40.000 Palestijnen kregen afgelopen weekend te horen dat ze voorlopig niet naar huis mogen. Het Israëlische leger heeft drie verstedelijkte vluchtelingenkampen op Westelijke Jordaanoever ontruimd en bezet. Israëlische militairen zullen de rest van het jaar wacht houden in de kampen. Correspondent Nasrah Habiballah vertelt meer in het NOS Radio 1 Journaal.

“De lengte en de omvang van deze invallen is iets wat de Palestijnen op de Westelijke Jordaanover in meer dan twintig jaar niet hebben meegemaakt”, vertelt Habiballah.

Het Israëlische leger begon op 21 januari met een militaire operatie in Jenin en elders in het noorden van de bezette Westelijke Jordaanoever. In totaal zijn nu al 40.000 Palestijnen ontheemd. “Nu sturen ze ook een tankdivisie die volgens de Minister van Defensie lang zal blijven”, vertelt de correspondent. Ontheemde Palestijnen kunnen daardoor niet naar huis.

Gewapende groepen

Al sinds de jaren 90 behoudt Israël controle over het gebied en stuurt het regelmatig troepen naar de Westbank. Zodra een missie is voltooid, trekken ze deze troepen vaak terug. Volgens de VN is de huidige inval de langste sinds de Palestijnse opstand begin 2000.

Er zijn gewapende groepen actief in vluchtelingenkampen. Deze groepen verzetten zich tegen de Israëlische bezetting. Israël wil deze groepen de kop in drukken, daarom valt het leger vaak binnen. “Dat loopt ook regelmatig uit de hand, bij de gevechten vallen doden en gewonden”, zegt Habiballah. Deze keer gaat het vooral om de vluchtelingenkampen in Jenin.

Enorme schade

Netanyahu staat onder druk, voornamelijk door de kolonisten van zijn coalitie, om deze groepen aan te pakken. Na het staakt-het-vuren in Gaza is Israël het leger vol gaan inzetten op de Westelijke Jordaanoever.

De kampen op de Westelijke Jordaanoever zijn verstedelijkte vluchtelingenkampen, die in de jaren 70 zijn uitgegroeid tot stadswijken. “De Palestijnen die er wonen, wonen er sinds de oprichting van de staat Israël, toen ze toen moesten vluchten”, vertelt Habiballah. Ze vervolgt: “Het leger heeft de afgelopen weken complete verwoestingen aangebracht. Israël valt binnen met speciale bulldozers die alles vernielen of opzij duwen.” De bulldozers maken bijvoorbeeld asfalt, de riolering en auto’s kapot.

Wacht hetzelfde lot als Gaza?

“De schade is enorm. Israël zegt de weg vrij te willen maken voor de troepen, maar volgens inwoners wil Israël de kampen onleefbaar maken”, zegt Habiballah. “Men vreest dat het een tweede Gaza wordt. Op beelden zie je dat hele wijken compleet onleefbaar zijn gemaakt.”

De bewoners van deze verstedelijkte gebieden zijn veelal relatief arm en afhankelijk van hulp van de Verenigde Naties, van UNWRA. De hulp ligt stil. “Het is een hele kwetsbare groep”, zegt Habiballah.

EINDE

VOLKSKRANT

OP DE BEZETTE WESTOEVER ZIJN BURGERS

COLLATERAL DAMAGE: ”IK VROEG DE SOLDAAT SCHREEUWEND WAAROM ZE OP EEN KLEIN

MEISJE HADDEN GESCHOTEN”

8 FEBRUARI 2025

Terwijl de familie Assous rustig dineerde, sloegen kogels in hun huis in. Een kogel trof de 2-jarige Laila dodelijk. Het is een van de vele tragische incidenten sinds de intensivering van de Israëlische militaire operaties op de Westelijke Jordaanoever.

Bassem Assous zat ’s avonds met zijn gezin aan tafel toen er buiten plotseling werd geschoten. Ze keken elkaar geschrokken aan, want wat zou dat in vredesnaam kunnen zijn, toen er een kogel door het raam naar binnen kwam en een gat in de muur sloeg, vlak bij de plek waar ze zaten te eten.

Het huis van de familie Assous staat langs de hoofdstraat van Mothalt ash-Shuhada, een klein dorpje op de Westelijke Jordaanoever. Het ziet er allemaal vrij kleurloos uit: stoffig wegdek, vierkante gebouwen met kleine ramen en donkere stalen poorten, maar op sommige plaatsen worstelt het groen uit de tuinen zich over de witte muren heen. Een oudere vrouw loopt over straat met een krat mandarijnen in haar armen. Drie jonge katjes maken ruzie bij een container.

Het is hier eigenlijk altijd rustig. Het dorp telt nog geen drieduizend inwoners en heeft geen noemenswaardige geschiedenis van verzet tegen Israël: er is één man, die aan de andere kant van het dorp woont, die een aantal keer is gearresteerd, maar dat is het wel. De stad Jenin, die als bolwerk van opstandelingen geldt, ligt zo’n zes kilometer verderop. ‘Tijdens militaire operaties rijdt het Israëlische leger soms door onze straat’, vertelt Assous (58). Dan gaan de inwoners snel naar binnen, sluiten deuren en ramen, en wachten tot de soldaten weer voorbij zijn. ‘Niemand wil problemen.’

Kruipen over de vloer

Maar op die noodlottige avond, deze zaterdag precies twee weken geleden, waren de Israëlische militairen midden in het dorp gestopt, bij Assous voor de deur, en begonnen te schieten op de gevel van zijn huis. ‘Naar de slaapkamer!’, schreeuwde Assous in paniek, en de zes vrouwen met wie hij aan tafel zat – zijn echtgenote, hun vier dochters en zijn kleindochter van 2 – kropen over de vloer naar achteren. Weg bij de twee ramen die uitkijken op de straat.

Zelf dook hij de andere slaapkamer in om door een raampje te kunnen gluren, in de hoop te ontdekken waarom er werd geschoten. Kogels boorden zich in de sofa, de deurpost, het plafond, en plotseling hoorde Assous zijn dochter schreeuwen – radeloos. Hij snelde naar de slaapkamer van de meisjes en zag dat de kleine Laila hevig bloedde. Ze was geraakt in haar hoofd, net achter haar oor, en hing slap in de armen van haar moeder.

In shock nam Assous het kind over en rende naar beneden, de straat op, naar de Israëlische militairen, die direct een geweer tegen zijn hoofd aan drukten. ‘Mijn vrouw gilde en gilde, maar ik wilde hulp, dat kon niet wachten, en ik vroeg een soldaat schreeuwend waarom ze in vredesnaam op een klein meisje hadden geschoten. De man keek naar het kind, keek mij daarna geschrokken aan en stamelde: ‘Sorry’.’

Gevecht tegen terrorisme

Nadat het bestand in Gaza is ingegaan, is de aandacht van het Israëlische leger verschoven naar de bezette Westelijke Jordaanoever: daar is al bijna drie weken een militaire operatie gaande waarbij met name de vluchtelingenkampen bij Tulkarem en Jenin met grof geweld worden aangevallen. Drones en helikopters voeren luchtaanvallen uit, terwijl er op straat wordt gevochten tussen het leger en Palestijnse militanten. Israël omschrijft de operatie als een gevecht tegen terrorisme: maatregelen die erop zijn gericht om Hamas en andere gewapende militanten uit te roeien die in deze kampen hun basis hebben.

Geweld in de vluchtelingenkampen (wat gewoon dichtbevolkte wijken zijn met smalle straatjes, appartementen en winkeltjes) is op zich niets nieuws. Strijders van groeperingen als Hamas en Islamitische Jihad worden al decennialang opgejaagd door het Israëlische leger, en altijd weer sterven daarbij burgers als collateral damage.

Maar volgens inwoners gaat deze huidige operatie veel verder: de intensiteit van de gevechten en de omvang van de verwoesting overtreffen volgens hen alle eerdere aanvallen.

Duizenden burgers hebben haastig wat spullen in een tas gepropt en zijn het kamp ontvlucht, vertelt een vrouw van middelbare leeftijd die haar naam liever niet wil zeggen. ‘Er werd nachtenlang geschoten, en drones lieten constant granaten vallen. Er zaten overal Israëlische militairen op de daken, die met scherp schoten op alles wat bewoog. Ambulances konden de doden en gewonden die op straat lagen, urenlang niet bereiken.’

Aanval op dorpen

Tegelijkertijd wordt de operatie toegejuicht door Israëlische kolonisten, van wie er ondertussen zo’n 700 duizend in bezet gebied wonen. Sinds de aanval van Hamas op 7 oktober 2023 verstevigen zij hun greep op de Westelijke Jordaanoever, richten steeds meer buitenposten op en vallen Palestijnen in hun dorpen aan. De kolonisten voelen zich daarbij gesteund door de ultrarechtse partijen in de regering, die er geen geheim van maken dat zij de Westoever liefst zouden annexeren, en roepen al langer op tot ‘oorlog’ op de Westoever, ‘net als in Gaza’, om ook hier ‘alle terroristen te verslaan’.

De kolonisten lijken op hun wenken te worden bediend. Het is onmogelijk om het kamp van Jenin te betreden, het leger houdt iedereen op afstand, en ook in de straten eromheen ziet de stad eruit als een oorlogsgebied. Het asfalt is door bulldozers van het wegdek getrokken en de riolering is daarbij beschadigd: het smerige water stroomt over de blubberige wegen en het puin ligt vergeten langs de kant van de weg. Een jonge tiener loopt samen met zijn vader door de modder. ‘Ze maken ons kapot’, zegt hij schichtig. ‘Het lijkt Gaza wel.’

Op het geluid van drones na is het buiten doodstil. De winkels van de stad zijn al twee weken gesloten, en de metalen luiken zijn naar beneden getrokken. In het centrum waar mensen zich normaal gesproken verdringen op de markt, rijden geen auto’s. Er zijn geen giechelende meisjes, geen flanerende jongens en geen mannen die op plastic stoeltjes een sigaretje roken. Gevels doen puisterig aan: kogelgaten hebben ronde, etterende wonden geslagen in het gladde stucwerk. Op de achtergrond klinken de doffe knallen van het geweld in het kamp.

De beelden die vorige week zondag uit het kamp kwamen, vermoedelijk gefilmd vanaf een balkon in een hoger gelegen wijk, lijken schokkend veel op die uit Gaza: je ziet een cluster van witte en grijze gebouwen en plotseling, na één druk op de knop, zo lijkt het, klinken er zware knallen, en rijzen er dikke pluimen van rook en stof boven de woningen uit. De gebouwen moesten worden opgeblazen, zo verklaart het leger later, om de wegen breder te maken zodat zijn eigen voertuigen zich gemakkelijker door het kamp kunnen bewegen. ‘Er zijn hoge punten in het kamp waar schutters zich verzamelen’, zegt een brigadecommandant tegen de Israëlische krant Haaretz. ‘We willen daarvoor routes openen en huizen slopen, want die zijn nu onbereikbaar voor pantserwagens.’

Een inwoner van het kamp in Jenin die naar haar familie is gevlucht, vertelt huilend aan de telefoon ‘dat ze een hele wijk vol mensen van de aardbodem proberen te vegen’. Ze heeft geen idee hoe het verder moet, maar vreest dat het leger zelfs nadat de operatie is afgelopen niet meer uit het kamp zal vertrekken – iets waar ook de Israëlische minister van Defensie al op heeft gezinspeeld.

Zonder enige waarschuwing

Ook buiten het kamp worden de gevolgen van de operatie gevoeld. Het leger had informatie dat zich strijders in het huis van Assous bevonden, zo kreeg hij te horen. En daarom werd, zonder enige waarschuwing vooraf, het vuur geopend op het pand waar hij met zijn gezin zat te eten.

Terwijl het leven langzaam weglekte uit het lijfje dat Assous op straat in zijn armen hield, werd een ambulance gebeld, en een half uur later werd het kind met oma naar het ziekenhuis gebracht. In de vier uur die volgden, doorzocht het leger Assous’ huis. ‘Ze keken in de kasten, sloopten de computer van mijn dochter, en hielden ons vier uur binnen’, vertelt hij mat. ‘Er werd niets verdachts gevonden.’ Pas daarna hoorde hij dat Laila het niet had gehaald.

Het gezin zit doodstil naast elkaar op de bank. De vrouwen kijken naar hun handen, en de moeder van Laila, de 26-jarige Taima, schudt zachtjes haar hoofd als haar iets wordt gevraagd. Ze kan bijna niet praten, en als ze het probeert, stokken de woorden in haar keel. Twee jaar geleden, toen Laila pas vijf maanden oud was, kwam haar echtgenoot, een ingenieur, om het leven bij een ongeluk op zijn werk in de bouw. Laila was hun enige kind.

‘Vanaf dat moment was ik niet alleen opa, maar ook een beetje de vader voor het meisje’, zegt Assous schor. Hij laat foto’s op zijn telefoon zien. Een filmpje van een kind dat schaterend op een schommel zit. Naast hem op de bank ligt een roze tasje, met daarin een fopspeen. Op bed, in de kamer waar Laila samen met haar moeder sliep, ligt de beer Salim, ‘haar allerbeste vriend’. ‘En ze vond het geweldig om, als ik hier zat, op mijn rug te klimmen, en smeekte dan om paardje te rijden’, vertelt Assous. ‘Of ze kuste me. Hier. Tussen mijn ogen en op mijn voorhoofd.’

Het valt stil in de huiskamer. Het geval van Laila, zo laat het Israëlische leger in een verklaring weten, zal worden onderzocht – net als vele, vele andere incidenten, waarbij vrijwel nooit een schuldige ter verantwoording wordt geroepen. Begin januari bijvoorbeeld, kwamen er een kind van 8 en een kind van 10 om bij een drone-aanval op het dorpje Tamun. Volgens het leger was het ‘lastig om te zien dat het kinderen waren’.

Terwijl Assous huilt, begint Taima zachtjes te praten. ‘Ik studeer watertechniek aan de universiteit’, vertelt ze. ‘Ik heb altijd heel hard gewerkt, omdat ik wist dat ik in mijn eentje voor onze dochter moest zorgen, en ik wilde dat ze het goed zou krijgen. Laila was mijn reden om door te gaan, om te leven. En nu?’ Ze zucht en kijkt op, zoekt oogcontact. ‘Het leven is een lege ruimte geworden’, zegt ze dan. ‘Een ruimte zonder Laila.’

EINDE